Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Όταν οι άλλοι κάνουν παρέλαση σαν γατιά έξω από την πόρτα του γαλατά (ΔΝΤ),εμείς βγαίνουμε στα κεραμίδια.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

ΠΩΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ:ΤΟ ΦΙΑΣΚΟ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

Την περασμένη εβδομάδα το Εθνικό Ινστιτούτο Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας, μία βρετανική δεξαμενή σκέψης, δημοσίευσε μία αναπάντεχη γραφική παράσταση συγκρίνοντας την τρέχουσα ύφεση με προηγούμενες υφέσεις και ανακάμψεις. Αποδεικνύεται ότι βάσει ενός σημαντικού δείκτη - εκείνου που καταγράφει τις αλλαγές στο πραγματικό ΑΕΠ από την αρχή της ύφεσης - η Βρετανία τα πάει χειρότερα τώρα σε σχέση με την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης προπολεμικά.
Τέσσερα χρόνια μετά τη Μεγάλη Ύφεση το βρετανικό ΑΕΠ είχε ανέβει και πάλι στα προηγούμενα επίπεδα. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά τη νέα ύφεση, η Βρετανία δεν βρίσκεται κοντά στο να επανακτήσει το χαμένο έδαφος του ΑΕΠ. 
Και η Βρετανία δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Η Ιταλία επίσης τα πάει χειρότερα τώρα από ό,τι τη δεκαετία του 1930 - και με την Ισπανία να κινείται προς μία διπλή ύφεση, έχουμε τρεις από τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης στην ίδια μοίρα.
Ναι, υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί και κάποιες επιπλοκές. Αλλά αυτά αντανακλούν και μία εκπληκτική αποτυχία πολιτικής. Και πρόκειται για μία αποτυχία, συγκεκριμένα του δόγματος της λιτότητας, που κυριαρχεί στους σχεδιασμούς της πολιτικής τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία δύο χρόνια. Βέβαια, η βρετανική ανεργία ήταν πολύ υψηλότερη τη δεκαετία του 1930 σε σχέση με σήμερα, επειδή η βρετανική οικονομία βρισκόταν σε ύφεση πριν ξεσπάσει η Μεγάλη Ύφεση. Και η Βρετανία γνώρισε τότε πιο ήπια ύφεση συγκριτικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμη και έτσι, το να ξεπεραστούν οι επιδόσεις του 1930 δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο έργο.
Δεν έχουμε μάθει πολλά για την οικονομική διαχείριση τα τελευταία 80 χρόνια; Ναι έχουμε μάθει - αλλά στη Βρετανία και αλλού, οι πολιτικές ελίτ αποφάσισαν να πετάξουν την γνώση από το παράθυρο και να βασιστούν σε ιδεολογικά βολικούς ευσεβείς πόθους. Η Βρετανία για παράδειγμα, έπρεπε να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της «επεκτατικής λιτότητας», της ιδέας ότι αντί να αυξήσουμε τις κυβερνητικές δαπάνες για να καταπολεμήσουμε την ύφεση, τις περιορίζουμε - και αυτό οδηγεί σε ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη.
Πώς μπορεί η οικονομία να ανθίσει όταν η ανεργία είναι ήδη υψηλή και οι κυβερνητικές πολιτικές άμεσα τη διογκώνουν; Εμπιστοσύνη! «Σθεναρά πιστεύω» διακήρυξε ο Ζαν Κλοντ Τρισέ - όταν ήταν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και υπέρμαχος της επεκτατικής λιτότητας - «ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, πολιτικές που ενισχύουν την εμπιστοσύνη θα καλλιεργήσουν και δεν θα παρακωλύσουν την οικονομική ανάκαμψη, επειδή η εμπιστοσύνη είναι το κλειδί σήμερα».
Τέτοιες επικλήσεις στη νεράιδα της εμπιστοσύνης ποτέ δεν ήταν αληθοφανείς. Ερευνητές στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και αλλού γρήγορα απέρριψαν το υποτιθέμενο επιχείρημα ότι η μείωση των δαπανών δημιουργεί θέσεις εργασίας. Παρ' όλα αυτά ισχυροί άνθρωποι και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού εξυμνούν τους προφήτες της λιτότητας, ο κ. Κάμερον συγκεκριμένα, επειδή το δόγμα της επεκτατικής λιτότητας «ταιριάζει γάντι» στην ιδεολογική τους ατζέντα. Το εξοργιστικό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι αυτή η τραγωδία ήταν εντελώς περιττή.
Πριν από μισό αιώνα οποιοσδήποτε οικονομολόγος - ή οποιοσδήποτε φοιτητής οικονομικών είχε διαβάσει το εγχειρίδιο του Πολ Σάμιουελσον «Οικονομικά» - θα μπορούσε να μας πει ότι η λιτότητα εν όψει ύφεσης είναι πολύ κακή ιδέα. Αλλά πολιτικοί, ειδήμονες και λυπάμαι που το λέω, πολλοί οικονομολόγοι, αποφάσισαν, κυρίως για πολιτικούς λόγους, να ξεχάσουν όσα γνώριζαν. Και εκατομμύρια εργαζόμενοι πληρώνουν το τίμημα αυτής της σκόπιμης αμνησίας.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στους “The New York Times”
========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Μ.ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ:ΒΟΜΒΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΦΑΣΙΑΣ


ΒΟΜΒΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ  
 κ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΦΑΣΙΑΣ 


1)-ΒΟΜΒΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΦΑΣΙΑΣ


-Καταλάβατε τώρα Τήνιοι τι εννοούσα λέγοντας πως ο Τσόκλης, ο Φυντανίδης και ο Ρουμελιώτης -ο παραλίγο πρωθυπουργός ντε- κάνουν μεταφυσικό κακό στο νησί;
*
-Επειδή πρόκειται για το κυρίαρχο δήθεν της avant-garde αισθητικής και του αριστερού φαίνεσθαι που έχει ξετινάξει τη μπάνκα της πατρίδας.
*
-«Πατριώτες» κατά δήλωση, συνεπείς μόνο με τις πλάτες των άλλων και βασικοί πυλώνες του συστήματος που μας έφερε ως εδώ.
*
-Εκατομμυριούχοι μεν αλλά υπεράνω πόθεν έσχες -δηλαδή πόθεν αίσχος.
*
-Αχ Μάγια, τι ψηφίζεις στη βουλή που δε θα ξαναδείς. Τα πάντα όλα μια μωροφιλοδοξία.
*
-Ευτυχώς που αυτή η κοινωνία της μούρης και η δημοκρατία των δήθεν κάπου εδώ τελειώνει οριστικά.
*
-Ένας ένας αποκαλύπτονται, ένας ένας εκπίπτουν οι τέως μύθοι, εκατοντάδες περιμένουν στη σειρά, δε θα πλήξουμε ούτε το 2012!
*
-Τσοχατζόπουλος, Βενιζέλος, Κουλούρης, Χρυσοχοΐδης, Forrest ΓΑΠ, Κωστάκης, Βουλγαράκης, Αλογό, Αβραμό είναι πρώην κύρια ονόματα που σήμερα κατάντησαν τα πιο σύντομα πολιτικά ανέκδοτα.
*
-Να γελάγαμε κιόλας! Σ' αυτόν τον τόπο της διαρκούς μελαγχολίας.
*
-Ιδού οι γυναίκες του Γιωργάκη του Μεγαλοδύναμου που κατασκεύασε υπάρξεις φτύνοντας στο χώμα: Άντα, Φώφη, Μαριλίζα, Άντζελα, Άννα, Μάγια, Μιλένα, Μπιρμπίλη. Να μην ξεχάσω και την απίθανη τέως υπουργό Τζάκου (τζάκια και ξυλόσομπες τουρλού-τουρλού, η αισθητική των Πασόκων).
*
-Τώρα όλος αυτός ο θίασος τι θα απογίνει; θα μπορούσε να ανεβάσει το έργο της Αγκάθα Κρίστι «Εννέα γυναίκες κατηγορούνται».
*
-Και μάλιστα σε μετάφραση Νίκου, του αδελφού συγγραφέα -ελέω Θανάση Νιάρχου- που διευθύνει τον Forrest ΓΑΠ από τα παρασκήνια.
*
-Τώρα όμως αυλαία, γέλια, χειροκροτήματα και... τον σκηνοθέτη! (τι κι αν για όλους εμάς το δράμα συνεχίζεται).
========================================================

*
2)-ΒΟΜΒΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΦΑΣΙΑΣ


-Οι άνθρωποι ξεβρακώνονται μόνοι τους. Το σύστημα αυτογελοιοποιείται γελοιοποιώντας παράλληλα όσους τόσα χρόνια το στήριξαν, ψηφίζοντάς το.
*
-Εννοώ τον κυρίαρχο λαό βεβαίως.
«Λαός», η πιο χύμα έννοια και κοινωνιολογικά και πολιτικά και φιλοσοφικά. Σε βαθμό που ρομαντισμός και μαρξισμός να μπλέκουν τα μπούτια τους. (Με την καλή έννοια).
*
-Ο Σημίτης που λέτε, αναστήθηκε από το πουθενά για να καταγγείλει το Μνημόνιο δυο χρόνια μετά την έλευσή του και να ψέξει τον Forrest ΓΑΠ ως ανίκανο. Τον άνθρωπο δηλαδή στον οποίο ο ίδιος έδωσε το δαχτυλίδι της διαδοχής.
*
-Το άκρον άωτον του πολιτικού αμοραλισμού και της ηθικής καταβαράθρωσης.
*
-Ελπίζω πια να έχουμε καταλάβει ότι και ο Σημίτης υπήρξε το ίδιο ολέθριος σαν το Γιωργάκη και τον Κωστάκη.
*
-Οι οποίοι αυτοδικαίως ξανά απέκτησαν τα υποκοριστικά που τόσο τους πάνε (πάναι babylino).
*
-Το παρατηρήσατε; Ο κάθε πρώην πρωθυπουργός, ο κάθε πρώην υπουργός Οικονομίας είναι σήμερα ένας ανύπαρκτος. Ο «αόρατος άνθρωπος»...
*
-Και βέβαια ουδείς βλέπει της φυλακής τα σίδερα. Βλέπεις ο λαός είναι μεγάθυμος.
*
-Βγήκε και ο κυρ Χριστιανόπουλος στο μεϊντάνι, ενθουσιασμένος για τη σημασία που του δώσανε και παρότι δε ξέρει τίποτε και δε βλέπει τηλεόραση, μια χαρά τα χειρίζεται τα media .Καλύτερα κι απ' τον Κούγια.
*
-Πέταξε λοιπόν τις βόμβες του στη Τσαπανίδου, την οποία θεωρεί ανάξια για να της μιλάει αλλά της μίλησε και μάλιστα την περιφρονεί ενώ, λογικά, δεν τη ξέρει εφόσον δε βλέπει τηλεόραση και δε διαβάζει εφημερίδες. Σωστός ο άνδρας!
*
-Αν ήταν βέβαια κανένας φαντάρος, θα τον εκτιμούσε περισσότερο (Βρε καυλώστον!)
*
-Η Τσαπανίδου πάλι, εμβρόντητη, έβαλε τα κλάματα από υστερία επειδή άκουσε έναν λόγο που δεν ήταν προκατασκευασμένος ούτε προσαρμοσμένος στις διανοητικές αντοχές του Πορτοσάλτε.
*
-Ο λόγος ενός ποιητή αποδεικνύεται μέσα στη γενικότερη μιζέρια αντιτηλεοπτικότατα τηλεοπτικός. Σε σας μιλάω κ. Διαμαντάκου μου.
*
-Ο κυρ Ντίνος που λέτε, από όλες τις ιδιότητες του ινδάλματός του, του Καβάφη, πήρε μόνον δύο. Και μ’ αυτές πορεύεται αθώος (;) στον κόσμο των μετρίων οι οποίοι και τον αποθεώνουν όταν δεν τον λυπούνται ως ακίνδυνο.
*
-Η μία είναι η ακατασίγαστη κακία.
========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Γ.ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ: ΑΣ ΚΟΠΙΑΣΟΥΝ


Το ότι κάποιοι γερμανοί πολιτικοί κατέγραψαν αυτά που σκέφτονταν από καιρό, είναι φυσιολογικό και θεμιτό. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προτιμώ την ειλικρίνεια από την διγλωσσία. Έτσι κι αλλιώς δεν το κρύβουν εδώ και καιρό. Ας το γράψουν κιόλας. Στο μυαλό τους η Ελλάδα φαντάζει ως ένα δυσβάστακτο, όλο και αυξανόμενο, βάρος. Αν πρέπει να το σηκώνουν, στέλνοντας όλο και περισσότερα δισεκατομμύρια στην Αθήνα(ανεξάρτητα του αν η δική μας κυβέρνηση δικαιούται να τα χρησιμοποιήσει υπέρ της ελληνικής οικονομίας), είναι λογικό να απαιτήσουν, μετά από ένα σημείο, να αποκτήσουν και επίσημα εκτελεστική εξουσία στους κόλπους της ελληνικής κυβέρνησης, του ελληνικού κράτους.
Το θέμα είναι ότι όταν αυτή η σκέψη καταγράφηκε σε κείμενο, το οποίο κατόπιν διέρρευσε στους Financial Times, έδωσε το πάτημα στους δικούς μας πολιτικούς, στον Υπουργό Οικονομικών συγκεκριμένα, να παρουσιάσουν ένα δικό τους σπαρακτικό μονόπρακτο με τους ίδιους στον ρόλο των πατριωτών που εξανίστανται για την κατάφορη παραβίαση της εθνικής μας κυριαρχίας.
Ανοησίες! Και από τις δύο μεριές. Τόσο τη δική μας όσο και τη γερμανική. Από την μία, η γερμανική απελπισία δικαιολογείται μόνο ως αναλυτική αποτυχία των πολιτικών που την επιδεικνύουν. Και, από την άλλη, οι θυμωμένες διαμαρτυρίες των δικών μας πολιτικών μόνο ως απόδειξη της καλής τους σχέσης με την υποκρισία μπορεί να ερμηνευτούν.
Ξεκινώντας από εμάς, τι περιμένατε κύριοι και κυρίες πολιτικοί μας ηγέτες; Μπορεί το Μνημόνιο να μην το διαβάσατε, όμως δεν καταλάβατε ότι με την υπογραφή του η χώρα έμπαινε (καλώς ή κακώς) σε Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο; Και τι σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει ότι οι ξένοι ελεγκτές ουσιαστικά αποκτούσαν εκτελεστική αλλά και (έμμεσα) νομική εξουσία στον τόπο μας; Δεν καταλάβατε ότι η εθνική ανεξαρτησία απωλέσθη την ώρα που εσείς αποδεχθήκατε την λογική των τεράστιων δανείων σε συνδυασμό με την λιτότητα που με μαθηματική ακρίβεια θα μείωνε το εθνικό εισόδημα από το οποίο υποτίθεται ότι θα αποπληρώνονταν αυτά τα δάνεια; Το να διαμαρτύρεστε τώρα για την γερμανική έλλειψη ευαισθησίας ως προς την… εθνική μας ανεξαρτησία αποτελεί απόδειξη είτε ανοησίας είτε υποκρισίας. (Διαλέξτε ποιο από τα δύο σας χαρακτηρίζει!)
Όσο για την γερμανική πλευρά, δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι καλύτερα ούτε εκεί. Πολύ φοβάμαι ότι και οι γερμανοί πολιτικοί ηγέτες (τουλάχιστον όσοι προσυπογράφουν το εν λόγω κείμενο) ταλαντεύονται επικίνδυνα μεταξύ της υποκρισίας και της παντελούς απώλειας αίσθησης της πραγματικότητας. Πράγματι, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μην κάνουν κουβέντα για τις αμαρτωλές, υπό πτώχευση, γερμανικές τράπεζες, επέλεξαν να στείλουν σε ένα πτωχευμένο κράτος τεράστια δάνεια υπό τον όρο λιτότητας που εγγυάται ότι θα αδυνατεί να τα αποπληρώσει. Επί πλέον, ώστε να μπορούν οι ίδιοι να πείσουν τους βουλευτές τους στο Βερολίνο να εγκρίνουν τα δάνεια αυτά, επέβαλαν στους έλληνες πολιτικούς στόχους που ούτε οι θεοί του Ολύμπου δεν θα μπορούσαν να πετύχουν. Κι όταν η καλπάζουσα ύφεση που αυτή η πολιτική δημιούργησε, ως αναμενόταν, κατέστησε αδύνατη την αποπληρωμή των δανείων, άρχισαν να φωνασκούν και να ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να παραδώσει την εξουσία σε δικό τους τοποτηρητή (λες και δεν έχει ήδη γίνει αυτό).
Το μήνυμα που πρέπει να στείλουμε στους δικούς μας πολιτικούς είναι απλό: σταματήστε πλέον να υποτιμάτε την νοημοσύνη μας. Όσο για το μήνυμα προς τους γερμανούς συναδέλφους τους, θα πρότεινα το εξής απλό: επιβάλατε τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη ευρωζώνη μια πολιτική που αντιτίθεται στους νόμους της λογικής. Υποστείτε τώρα τις συνέπειες! Κι αν δεν συμφωνείτε μαζί μου, και επιμένετε ότι αυτό που φταίει είναι ότι οι έλληνες δεν εφάρμοσαν ένα σταθεροποιητικό πρόγραμμα το οποίο θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει αν είχε εφαρμοστεί από βορειοευρωπαίους τεχνοκράτες, τότε κοπιάστε! Στείλτε μας δικούς σας κυβερνήτες (άλλωστε έχουμε εμπειρία από τέτοια!) να εφαρμόσουν το σταθεροποιητικό σχέδιο (το οποίο ακόμα πιστεύετε ότι ήταν εφαρμόσιμο). Υπό τον εξής όμως όρο:
Αν σε ενάμιση χρόνο δικής σας διακυβέρνησης της πατρίδας μας το ΑΕΠ της χώρας φτάσει το +2% (που είναι απαραίτητο σύμφωνα με τους δικούς σας υπολογισμούς για να σταθεροποιηθεί το ελληνικό χρέος) και η ανεργία πλησιάσει ξανά στο 10%, τότε δικά σας συγκεκριμένα «δώρα» που θα προσδιορίσουμε από κοινού τώρα – π.χ. το δίκτυο της ΔΕΗ (που η Siemens χρόνια τώρα ονειρεύεται), εταιρείες ύδρευσης, κλπ.
Αν όμως αποτύχετε, και η Ύφεση συνεχίσει να υφαίνει το δηλητηριώδες πέπλο της πάνω από την χώρα, τότε θα φύγετε και θα καλύπτετε χωρίς πολλά-πολλά τα πρωτογενή ελλείμματα της Ελλάδας για δέκα χρόνια.
Είστε;
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Μ.ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ:ΔΑΝΙΚΕΣ-(ΓΙΑ ΤΟΝ Θ.ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ)

Τόσα κείμενα μονομιάς, τόσα λόγια! Πόσο θα χαιρόταν αν τα διάβαζε όταν τόσο πολύ τα περίμενε και του τα στερούσαν. Όλη η ανυπόφορη δηλαδή μιζέρια του ελληνικού σινεμά, τύπου Δανίκα. Της άτεγκτης κυρα-δασκάλας που τα ξέρει όλα, που βάζει εύκολα μηδέν αλλά ποτέ δέκα με τόνο. Η επίδειξη της εξουσίας βλέπετε. Ή μάλλον η τσιγκουνιά της ψυχής που είναι χειρότερη από την τσιγκουνιά της τσέπης. 
Η ζήλεια τελικά εμπρός σε ένα ταλέντο που λάμπει, που σε ξεπερνάει και ίσως γι αυτό είναι τόσο εκτεθειμένο, τόσο ανυπεράσπιστο. Τον Αγγελόπουλο, μας τον έμαθαν οι ξένοι, τον θαυμάσαμε επειδή εκείνοι τον αποθέωσαν χωρίς να τον καταλάβουμε ποτέ. Εφόσον εμάς ποτέ δε μας ενδιέφερε αληθινά το δράμα της Ιστορίας και των υποκειμένων της, ο τρόπος του Μύθου να γίνεται καθημερινότητα. Εμάς τους χαροκόπους των ανεκδότων, τους λάτρεις των κουτσομπολιών και τους «εραστές» του ωραίου, του μεγάλου, του διακοσμητικού. Των μανιακών με το happy end, καλά και σώνει. Που βάζουμε τον Picasso στην αποθήκη επειδή είναι άσχημος, φως φανάρι, και ξεχνάμε αμέσως την απώλεια του ανακουφισμένοι. Όπως θα συμβεί και με τον Θόδωρο όταν θα κοπάσουν οι επικήδειοι. Τελικά έχουμε μόνο ό,τι μας αξίζει. Ο Θόδωρος μαζί με τον Κονδύλη, τον Κανιάρη, τον Κουνέλλη, τον Τερζόπουλο. Οι πρώτοι και μάλλον οι μόνοι που κατήγγειλαν έγκαιρα τον κυρίαρχο λαϊκισμό και που αντιμετώπισαν την Ιστορία ως υλικό τέχνης εισπράττοντας αμηχανία ή και χλεύη. Μου έλεγε με πικρό χαμόγελο πως στην avant-première για τους κριτικούς της θρυλικής ταινίας "Ο Θίασος", τον χτύπαγαν όλοι στη πλάτη λέγοντας του: H επόμενη σου προσπάθεια θα είναι επιτυχημένη". Ο Θόδωρος, ο ασύγκριτα εικαστικός, ο ποιητικότατος της εικόνας, ο ζωγράφος της ομίχλης, ο άμεμπτος του χιονιού και της βροχής, ο σημαιοφόρος των κόκκινων, ο απολογητής της σκιάς και του γκρίζου, ο σκληρός λόγω τρυφεράδας. Ένας Monet που το 1905 ενθουσιάζεται όταν ζωγραφίζει τη γέφυρα Waterloo στο Λονδίνο σχεδόν αόρατη, πνιγμένη στα διάφανα λευκά και τα βιολέ! Ο Αγγελόπουλος, τα καδραρίσματα του οποίου φέρνουν στο νου τον Degas, τον Whistler, τον Miklós Jancsó, τον Tarkowsky, τον Balthus. Ο Θόδωρος του πιο υποβλητικού, του πιο υπαινικτικού σινεμά για τη φόρμα του οποίου, ξεπερνώντας όλες τις θεμιτές ή αθέμιτες αντιρρήσεις, ισχύει ο,τι έλεγε ο Cézanne για το Monet έναν αιώνα πριν: “ Ήταν μόνο ένα μάτι. Αλλά τι μάτι!” Τι να μας πούνε τώρα οι Μαρίκες, οι Λιλίκες και οι Δανίκες…
========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Κ.ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ:ΕΛΕΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΙ


Το να αρρωστήσεις είναι κάτι φυσικό. Συνέβη και σε μένα. Το να χρειαστεί να νοσηλευτείς σε δημόσιο νοσοκομείο, που το έχεις χρυσοπληρώσει ένα σκασμό λεφτά είτε μέσω άμεσων φόρων, είτε μέσω έμμεσων, είτε μέσω ποικιλόμορφων κρατήσεων, είναι κάτι επίσης φυσικό. Συνέβη και σε μένα. Χρειάστηκε να νοσηλευτώ στο νοσοκομείο "Σωτηρία". Από 'δω και πέρα όμως αρχίζει το αφύσικο, το ακραία παράλογο και το παρακρουστικό. Διότι, από τη στιγμή που περνάς τις πύλες του "Σωτηρία" -αλλά και τις πύλες των άλλων μεγάλων νοσοκομείων, όπως π.χ. ο "Ευαγγελισμός", όπως πληροφορήθηκα από φίλους γιατρούς-, δεν εισέρχεσαι σε έναν ιερό χώρο νοσηλείας. Δεν εισέρχεσαι στον ύψιστο παρηγορητικό τόπο όπου θεραπεύεται πάση δυνάμει και παντί τρόπω το πρώτιστο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου αδιακρίτως, που είναι το δικαίωμα στην υγεία, δηλαδή το φυσικό δικαίωμα τού να ζεις. Όχι. Απερίφραστα όχι.
Εισέρχεσαι σε έναν τόπο φρίκης, όπου ακραία προσβάλλεται και ακραία ταπεινώνεται το ανθρώπινο ον. Θέλω να πω ότι η νοσηλεία πραγματοποιείται μέσα σε συνθήκες φρίκης. Και αν δεν μιλάμε σήμερα για φρικώδη νοσηλεία, αλλά για νοσηλεία σε συνθήκες φρίκης, τούτο οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό -μέχρις εξαντλήσεως πνευματικής, συναισθηματικής και σωματικής- του ιατρικού και του νοσηλευτικού προσωπικού. Αυτού του συκοφαντημένου, κάκιστα πληρωμένου, χυδαία προσβεβλημένου και υποβολιμαία υποτιμημένου ως προς την εντιμότητά του προσωπικού. Και είναι αυτό το ίδιο προσωπικό με την αυταπάρνησή του, στο πείσμα της κρατικής αστοργίας, που κάνει την ποιότητα νοσηλείας μέσα σ' αυτές τις συνθήκες φρίκης να είναι ασύγκριτα υψηλότερη από αυτήν που παρέχεται στα ιδιωτικά νοσηλευτικά ξενοδοχεία, προς τα οποία στανικά θέλουν να σπρώξουν τον κόσμο, καθώς και στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της υγείας, τόσο η αισχρή πολιτική για την υγεία όσο και η περίφημη ιδιωτική πρωτοβουλία προκειμένου να ασκήσει το "δικαίωμα" του "απείρως επιχειρείν", που συχνά πυκνά ραμφίζει την κοινή λογική.
Δύο προσωπικά παραδείγματα για το τι εστί ιατρικό λειτούργημα και νοσηλεία σε συνθήκες κρίσης: είδα στο διπλανό μου κρεβάτι (σε θάλαμο επτά ατόμων με κοινή τουαλέτα σε νοσοκομείο νοσημάτων θώρακος) να παρακολουθούν και να προσπαθούν για την πορεία ασθένειας ενός νέου άνδρα και να τον διασωληνώνουν σχεδόν ακαριαία, όταν αυτό χρειάστηκε, ένα σμήνος γιατρών και νοσηλευτριών. Με επιστημοσύνη, με ψυχραιμία, με αγάπη. Εκεί, στην υπέροχη περιοχή όπου δεν υπάρχουν γλίσχροι μισθοί, περικοπές υλικού και όλα τα υπόλοιπα θηριώδη εργαλεία της φρίκης, αλλά υπάρχει μόνο η υπέρτατη αξία της ζωής και η υπερέκταση της προσπάθειας μέχρι τα απώτατα σύνορα της ένυλης ελπίδας ώστε αυτή η υπέρτατη αξία να συνεχίσει υφιστάμενη.
Η προσπάθεια μέχρι την Άκρα Μινώα και την Ακραία Ήρα της ανθρωπιάς. Και από την άλλη πλευρά, είδα καθαρίστρια να κρατάει, λες και ήταν πολύτιμο υλικό ή απρόσμενο δώρο, ένα ρολό χαρτί υγείας που άφησε πίσω του κάποιος ασθενής, "γιατί δεν έχουμε". Για να μην αναφέρω την εμπειρία άλλων γιατρών από άλλα νοσοκομεία. Άλλωστε δεν έχει και νόημα. Γιατί η κατάσταση στον χώρο της Υγείας και της περίθαλψης, ύστερα από αβελτηρία δεκαετιών και ύστερα από τη λεηλασία του συστήματος όλων όσοι είχαν την τιμή (που τη μετέτρεψαν σε θηριωδία) να τους ανατεθεί από την κοινωνία η υψηλή ευθύνη της δημόσιας υγείας, δεν ανήκει πια στη χορεία της καταλογογράφησης ελλείψεων, έστω και εξαιρετικά πολυάριθμων. Δεν υπάρχει πια κατάλογος. Υπάρχει μόνο συνθήκη. Και είναι συνθήκη κόλασης.
Γι' αυτό όταν εγκληματολογεί ο ελεεινός και τρισάθλιος υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος για περικοπές, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι διαπράττει ύβρι και προδοσία εκείνων που τον προβίβασαν με την ψήφο τους. Πρόκειται για τέρας και περιφερόμενο όνειδος της πολιτικής σκηνής, ένα από τα πάμπολλα ανδράρια που ζοφερά επαίρονται για τη φρίκη, την καθημερινή φρίκη την οποία προκαλούν. Με λίγα λόγια, ο Λοβέρδος, όπως και όλα τα υπόλοιπα τομάρια που ελαφρά τη καρδία οργανώνουν την καταστροφή του τόπου προκειμένου να τον σώσουν, συνιστά από μόνος του κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος. Δεν το παραβιάζει απλώς καταργώντας ασύδοτα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά ο ίδιος, αυτός ο ίδιος είναι παραβίαση. Κι από πάνω με θράσος όχι χιλίων πιθήκων, αλλά με θράσος χιλίων γουρουνιών, έρχεται να μιλήσει για μακελειό έτσι και πειράξει κανείς τον τιτάνα Γιώργο Παπανδρέου. Την ίδια στιγμή που είναι απολύτως υπεύθυνος για το καθημερινό μακέλεμα των ανθρώπων μέσα σ' αυτό το αδυσώπητο και ανελέητο νοσοκομειακό σύστημα και σύστημα Υγείας γενικότερα. Ανελέητο μέχρι θανάτου. Γιατί ποιος μπορεί να βεβαιώσει ότι δεν έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές λόγω ελλείψεων; Ουδείς που διαθέτει στοιχειώδη νοημοσύνη.
Αυτοί οι αισχροί με την αισχρή πολιτική τους θέλουν να μας σώσουν. Ο ένας βλαξ (Χρυσοχοΐδης), ο μόνος Έλληνας πολιτικός που παρασημοφορήθηκε από το FBI, ψήφισε το Μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει. Ο άλλος βλαξ (Πρωτόπαπας) το διάβασε και κατάλαβε ότι εδώ βρίσκεται η σωτηρία μας. Τι να πεις; Πολύ φοβάμαι ότι θα τους χάσουμε σύντομα. Από αναρρόφηση ηλιθιότητας. Εκτός από τον Βενιζέλο. Αυτός κινδυνεύει από αναρρόφηση ευστροφίας.
                                           ΑΥΓΗ-(29/1/2012)
========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΚΥΡ:ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ-(ΣΚΙΤΣΑ)




































========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)


Θ.ΚΑΡΤΕΡΟΣ:ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ,ΟΙ ΑΚΑΘΑΡΤΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΚΕ


Γιατί το ΚΚΕ απορρίπτει, και μάλιστα με οργή, κάθε είδους συνεργασία με άλλες δυνάμεις της αριστεράς; Γιατί δεν τις θεωρεί αρκετά συνεπείς, αρκετά επαναστατικές, ακόμα και αρκετά τίμιες είναι η απάντηση, η οποία διαπερνά όλες τις αναλύσεις, τη ρητορική και την αρθρογραφία του κόμματος. Και γιατί, συνεπώς, κάθε είδους επαφή, συνεργασία, όσμωση με ακάθαρτες δυνάμεις θα προκαλούσε σύγχυση στην εργατική τάξη, θα έσπερνε αυταπάτες, θα έμοιαζε με ένα βήμα μπρος, ενώ δεν θα ήταν παρά δύο, ίσως και περισσότερα, βήματα πίσω στην πορεία προς την επερχόμενη επανάσταση - λαϊκή οικονομία και λαϊκή εξουσία χωρίς επανάσταση ούτε στον ύπνο του μπορεί να φανταστεί κανείς...
ΕΤΣΙ, επικαλούμενο την ιδεολογική καθαρότητα και την πολιτική αγνότητα, το κόμμα μπορεί να πορεύεται απερίσπαστο στον επαναστατικό του δρόμο. Να ντύνει μάλιστα την πολιτική του στάση με τον μανδύα του ασυμβίβαστου ήθους και της ακόμα πιο ασυμβίβαστης αφοσίωσης στα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού γενικώς. Κι όλα αυτά αποτελούν φυσικά απαράγραπτα δικαιώματά του και ουδείς θα μπορούσε να το κατηγορήσει, αν δεν ήταν τόσο εμφανείς σε όλους, εκτός από την καθοδήγηση του ΚΚΕ, οι ολέθριες συνέπειες μιας τέτοιας πολιτικής. Τόσο στην αριστερά, όσο -και αυτό είναι το πιο σοβαρό- και στην κατάσταση της εργατικής τάξης και των πιο φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού. Και στην κατάσταση της χώρας προφανώς.
ΟΣΟΝ αφορά την αριστερά, αυτό που γεννά η στρατηγική του Περισσού κατά της ενότητας είναι η συντήρηση με κάθε μέσο κλίματος εμφυλίου πολέμου - εν πολλοίς μονόπλευρου. Η συντήρηση επίσης διαχωριστικών γραμμών που αναφέρονται στο '89 ή και παραπίσω. Η υποδαύλιση, τέλος, ενός κλίματος πολιτικής εχθρότητας, ακόμα και πολιτικού μίσους, το οποίο παίρνει σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και όψεις ανθρωποφαγίας -είδε κανείς, για παράδειγμα, αντιπροσωπεία του κόμματος σε κηδεία πρώην στελεχών του, αγωνιστών της εθνικής αντίστασης, ή αγωνιστών κατά της δικτατορίας; Είναι προφανές ότι το ΚΚΕ δεν θέλει να αφήνει κανένα παράθυρο ανοιχτό για οποιαδήποτε συνδιαλλαγή ή επαφή με τους ακάθαρτους, ακόμα κι αν οι τελευταίοι είναι πεθαμένοι.
ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ όμως, και το πιο απογοητευτικό, είναι ότι αυτή η στάση του ΚΚΕ κλείνει τον δρόμο για προοδευτικές εξελίξεις στη χώρα. Και όσες ιδεολογικές δικαιολογίες κι αν βρίσκει η ηγεσία του, σε όποια επαναστατική κολυμβήθρα κι αν πλένει την πολιτική τού διχασμού και της εχθρότητας, η πραγματικότητα παραμένει κατήγορός της. Διότι σήμερα, σε συνθήκες γενικής επίθεσης εναντίον των εργαζομένων, σε συνθήκες που η εθνική ανεξαρτησία της χώρας μένει όλο και περισσότερο πουκάμισο αδειανό, σε συνθήκες που δικαιώματα καταπατούνται και αλυσίδες χαλκεύονται με μνημόνια και υπομνήματα, η ιστορία καλεί την αριστερά στο προσκήνιο. Το ΚΚΕ όμως αρνείται την πρόσκληση γιατί δεν του αρέσει η ιδεολογική φάτσα του Λαφαζάνη και η πολιτική φάτσα του Τσίπρα.
ΚΑΙ το γαμώτο είναι ότι η ενωμένη αριστερά όχι μόνο χρειάζεται στους εργαζόμενους και στη χώρα -αυτό από μια άποψη πάντα ισχύει. Αλλά σε αντίθεση με άλλες εποχές, η ενωμένη αριστερά σήμερα μπορεί. Μπορεί να αναδειχτεί σε αποφασιστική δύναμη, να δώσει πολλαπλάσια ορμή στους αγώνες των εργαζομένων, να ενισχύσει την άμυνα στα σκληρά μέτρα, να συνδέσει τέλος την κοινωνική αντίσταση με μια πολιτική εξόδου από τη σημερινή κατάσταση. Να αποδείξει δηλαδή στην πράξη ότι είναι όχι μόνο δύναμη καλών προθέσεων, ούτε μόνο δύναμη αντίστασης, ή δύναμη ήθους, αλλά και δύναμη. Σκέτο.
ΟΤΙ μπορεί να βρεθεί κοινός προγραμματικός τόπος για την αριστερά δεν σηκώνει συζήτηση - κι αν το ΚΚΕ είχε τέτοιο πρόβλημα ας έκανε μια ενωτική πρόταση στις άλλες δυνάμεις, για να δούμε όλοι ποιοι τη συζητούν, τι ζητούν και πόσα απίδια βάζει ο σάκος γενικώς. Όμως όχι. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα του κόμματος - στρατηγική του άποψη είναι ότι προκύπτει πολιτική ζημιά όταν οι καθαροί επαναστάτες συναλλάσσονται με ακάθαρτους. Αν εν τω μεταξύ η Ελλάδα λούζεται τις ακαθαρσίες της τρόικας, της κυβέρνησης των μνημονίων και των απάνθρωπων πολιτικών τους, χωρίς να προβάλει την αντίσταση που θα μπορούσε να προβάλλει, τόσο το χειρότερο για τους λουόμενους. Θα πρέπει να αναμένουν τη λαϊκή εξουσία και τη λαϊκή οικονομία...
ΑΣ πει ο καθένας, πολύ περισσότερο αν είναι κομμουνιστής, εντός ή εκτός ΚΚΕ: Είναι λογική αυτή και μάλιστα κομμουνιστική;

========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΟΣ:ΚΡΙΣΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η καπιταλιστική εξουσία δεν μπορεί να ασκηθεί μόνο με τη βία ή τον φόβο. Απαιτείται και η συνεκτική ύλη της συναίνεσης των κυριαρχούμενων τάξεων, η αίσθηση της κοινής πορείας και «μοίρας», του «ανήκειν από κοινού» στην εθνική πορεία που υλοποιεί το καπιταλιστικό κράτος. Απαιτείται δηλαδή η ηγεμονία των κυρίαρχων αστικών στρατηγικών εξουσίας.
Μιλώντας για την ηγεμονία αναφορικά με τις κυρίαρχες τάξεις, ο Πουλαντζάς παρατηρούσε ότι η έννοια αυτή «δείχνει τη συγκρότηση των πολιτικών συμφερόντων αυτών των τάξεων, στη σχέση τους με το κεφαλαιοκρατικό κράτος, σαν αντιπροσωπευτικών του 'γενικού συμφέροντος' αυτού του πολιτικού σώματος που είναι ο 'λαός έθνος'» (Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις, τ. α', σ. 195).
Η ανάλυση αυτή μιλάει για το σήμερα: Με τον πόλεμο που κήρυξε το κεφάλαιο στις εργαζόμενες τάξεις μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η εκμετάλλευση της εργασιακής δύναμης εντάθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε ο μισθός να μην φτάνει πλέον ούτε για μια αξιοπρεπή διαβίωση και η ζωή των ανέργων πραγματικά να απειλείται.
Η γενικευμένη «επισφάλεια» των «από κάτω» έκανε όμως ορατό τον «κοινωνικά άδικο», ταξικό χαρακτήρα του κοινωνικού καθεστώτος που εκπροσωπούν τα τρία «κόμματα της τάξης». Με άλλα λόγια η συγκυρία που ανέδειξε την ανάγκη για «εθνική ενότητα» του αστισμού πιστοποίησε και τα όριά της.
Η τρικομματική ενότητα που κυβερνάει αποδείχθηκε έτσι μια φάρσα «εθνικής ενότητας». Είναι ανίκανη να διαχειριστεί και να ξεπεράσει τις εσωτερικές αντιφάσεις του κυρίαρχου αστικού συνασπισμού εξουσίας και εξίσου ανίκανη να αποσπάσει τη συναίνεση των «από κάτω».
Το όνειρο του κάθε έγκυρου διαχειριστή, η υπέρβαση των «διαχωριστικών γραμμών» που χωρίζουν την «αριστερά» από τη δεξιά του αστικού μπλοκ, έγινε πραγματικότητα, αλλά επί ματαίω. Ο ελληνικός αστισμός μαστίζεται πλέον από μια κρίση ηγεμονίας που λειτουργεί ως διαδικασία αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος.
Έτσι ο φόβος που αρχίζει να διαπερνά κάθε πόρο του άρχοντος συγκροτήματος συνοψίζεται σε ένα απλό ερώτημα: Ποια θα είναι η στάση των κυριαρχούμενων τάξεων; Θα επιλέξουν την υποταγή, την «προστασία» εκ μέρους των κρατούντων ως διέξοδο από την κρίση; Ή θα προτιμήσουν την ανυπακοή, ή και την εξέγερση, συμπαρασύροντας και τους κρατούντες στην «καταστροφή», την ολοκληρωτική κατάργηση της τάξης;
Η κρίση ηγεμονίας του αστισμού αποτελεί προνομιακό πεδίο παρέμβασης της αριστεράς. Όχι για να αποκαταστήσει την «καλή λειτουργία του πολιτικού συστήματος», δηλαδή την αστική ηγεμονία, αλλά για να αμφισβητήσει την αστική στρατηγική και εξουσία.
Διότι, η ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού δεν θα προέλθει από την επιστροφή στο «κοινωνικό κράτος» των κρατικών συνδικάτων, που με τη διαχειριστική λογική των διαδρόμων της εξουσίας διαπραγματεύονταν τη σιωπή τους και τη διαμεσολάβηση της υποταγής των κυριαρχούμενων με αντάλλαγμα την άθλια συμμετοχή τους στην εξουσία των κρατικών μηχανισμών πάνω στους εργαζόμενους.
Αυτό το «κοινωνικό συμβόλαιο» είχε ως πυρήνα την απονεύρωση του έστω και στοιχειώδους κοινωνικού ελέγχου, τη διαστροφή των κοινωνικών αναγκών σε ανούσια κατανάλωση και τη συμμετοχή σε ένα ανεξέλεγκτο παιχνίδι συναλλαγής με τους κρατούντες, ένα ατελείωτο γαϊτανάκι διαφθοράς.
Η ακύρωση των σημερινών πολιτικών δεν μπορεί να υιοθετήσει την αρχή των μικροαστικών κοινωνικών εγωισμών, που με την όποια πρόφαση αποσπούν από την κεντρική διαχείριση φορολογική ασυλία, εισφοροαποφυγή, ασυλία στην εκμετάλλευση μαύρης εργασίας, ιδίως των μεταναστών, λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων στο όνομα της «ανάπτυξης», «επιχειρηματικότητα» με εισφορά κεφαλαίων από τους μη έχοντες και κατανομή του επιχειρηματικού ρίσκου στην κοινωνία.
Η απάντηση στον νεοφιλελευθερισμό δεν μπορεί να είναι ακριβώς εκείνο το σοσιαλδημοκρατικό «κοινωνικό συμβόλαιο» του Μεταπολέμου που στο όνομα μιας νέας «εθνικής πρωταρχικής συσσώρευσης» θα επαναφέρει τις σταθερές του εξανδραποδισμού της εργασίας στο όνομα της «πατρίδας» και των «αξιών του διαφωτισμού», που είναι το καλύτερο διαβατήριο για το κοινωνικό αδιέξοδο.
Η οργάνωση των αδυνάτων, η κοινωνική δικτύωση των «από κάτω» σε έναν πανταχού παρόντα ιστό κοινωνικής προστασίας μπορεί να κάνει τη διαφορά στην εμβέλεια της αριστεράς. Και αυτό όχι απλώς επειδή μπορεί να αποδειχθεί μια επιτυχής πολιτική στρατηγική, αλλά γιατί υλοποιεί την καταστατική βάση, τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή των αριστερών στρατηγικών, μέσα και έξω από την κρίση, στην ομαλότητα και στην έκτακτη ανάγκη, στην ευημερία και στην ανέχεια, στη σύγκρουση και στη συνεργασία.
Διότι ας το πάρουμε απόφαση: Τα μέσα διαμορφώνουν τον σκοπό! Και η επιλογή αυτή ενσωματώνει τη βάση των αριστερών στρατηγικών, την επιταγή της κοινωνικής αλληλεγγύης ως διαδικασίας που αμφισβητεί την καπιταλιστική τάξη πραγμάτων.

Ο Γ. Μηλιός είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ

========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)