Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Όταν οι άλλοι κάνουν παρέλαση σαν γατιά έξω από την πόρτα του γαλατά (ΔΝΤ),εμείς βγαίνουμε στα κεραμίδια.

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Η ΗΡΙΑΝΝΑ, Ο ΠΑΤΤΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΟΥΝΤΟΦΑΣΙΣΤΑΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ


«Ελλογιμώτατον φίλον μου Άδωνιν»…

πηγή:

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ


Δείτε τι έγραψε για την Ηριάννα ο αξιότιμος αντιπρόεδρος του κ.Μητσοτάκη.
Και αμέσως μετά κοιτάξτε δίπλα, τα γλυκόλογα του Παττακού προς τον αξιότιμο αντιπρόεδρο (του κ.Μητσοτάκη). 


Μια παρατήρηση και μόνο: Εάν αυτά που λέει για την Ηριάννα ισχύουν, ε, τότε – με το δικό του σκεπτικό – οι δικοί του φίλοι τον καθιστούν χουντοφασίστα στο τετράγωνο!

===================================================================================


Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταροδός-(Β.Π)

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗΣ


πηγή:
Μάνος Στεφανίδης

Η ποιότητα του πολιτισμού ενός τόπου είναι ευθέως ανάλογη προς το κύρος και το ήθος όσων συγκροτούν τον πολιτισμό αυτόν (θεσμικών παραγόντων, δημιουργών, ακαδημαϊκών δασκάλων, θεωρητικών, κριτικών, εμπλεκομένων πολιτικών κλπ).

Στην χώρα μας πολιτισμός συνήθως σημαίνει δημόσιες σχέσεις, ίντριγκες, προσωπικές στρατηγικές και κομματική σπέκουλα χαμηλού επιπέδου. Εξ αιτίας αυτού του κλίματος ελλείπουν οι ουσιαστικοί διάλογοι, οι ιδεολογικές συγκρούσεις, η γενικότερη πνευματική ανησυχία και άρα η μεγάλη δημιουργία.

Απλώς σκεφθείτε ποιοι έχουν διαδεχτεί σήμερα τον Χειμωνά, τον Καρούζο, τον Ταχτσή, την Καραπάνου, τον Κουν, τον Χορν, την Παξινού, την Ζαβιτσιάνου, τον Μόραλη, τον Διαμαντή Διαμαντόπουλο, την Κατράκη, τον Σκλάβο, τον Χατζιδάκι, τον Κανιάρη, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, τον Γκίκα, τον Βολανάκη, τον Λάππα, τον Μουρσελά, τον Μάτεσι, την Συνοδινού, τον Κώστα Πασχάλη, τον Δραγατάκη, τον Βασίλη Φωτόπουλο κλπ. (Αυτό που θα ονόμαζα το αισθητικό ύφος μιας εποχής). Μικροί άνθρωποι κατά κανόνα σε μεγάλους ρόλους δηλαδή... Ακόμη και η υπουργός Πολιτισμού, σημαντική ηθοποιός κατά τ’ άλλα, γρήγορα έδειξε τις περιορισμένες της δυνατότητες σαν υβρίδιο άλλοτε της Μελίνας κι άλλοτε της Ειρήνης Παππά. Και να πεις ότι δεν είχε επιλογές ο μοιραίος Αλέξης; Μάνια Παπαδημητρίου, Κάτια Γέρου, Εύα Κοταμανίδου αλλά και ο συνεπής συνδικαλιστής Ρήγας Αξελός, όλοι τους από τα σπλάχνα του κόμματος κι όχι αλεξιπτωτιστές.

Στις αρχές του νέου αιώνα είχα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με πρόλογο του Αντώνη Καρκαγιάννη και τίτλο “Ο πολιτισμός στην εποχή της μελαγχολίας”. Φοβάμαι πως σήμερα θα πρόσθετα στον τίτλο “…και της παρακμής”. Κυρίως λόγω της μετριοκρατίας που ταλανίζει τα πολιτιστικά μας ζητήματα. Ας αρχίσουμε ενδεικτικά από την πολιτεία και τις σχετικές στρατηγικές της. Και η κυβέρνηση και τα λοιπά κόμματα εξουσίας δεν έχουν - παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις τους - την παραμικρή άποψη για το τι είναι πολιτισμός, για το πως ασκείται η πολιτική του, ούτε και την παραμικρή επιθυμία να εμπλακούν λίγο πιο σοβαρά σ’ ένα θέμα, κατά τ’ άλλα, εθνικής σημασίας.

Υπουργείο Πολιτισμού είναι ο χώρος που παραδοσιακά “αδειάζουν” στο τέλος κάθε ανασχηματισμού όποιον άτυχο περίσσεψε από τα υπόλοιπα, “σοβαρά” υπουργεία. Έτσι κατά καιρούς έλαμψαν στην θέση αυτή ο Λιάπης, ο Κούβελας, ο Βουλγαράκης, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης, η Ντόρα, ο Αλέξης, ο Μπαλτάς κλπ. Παρένθεση: Έχω αποκαλέσει τον Αλέξη μοιραίο και για την απίστευτη ανεπάρκεια του στα θέματα κουλτούρας, εκεί δηλαδή που παραδοσιακά υπερτερούσε η αριστερά.

Ο Τσίπρας οδήγησε παρά τις εκλογικές του επιτυχίες στην ύστατη και οριστική ήττα της Αριστεράς μετά τον Γράμμο ακυρώνοντας το παράδειγμα της γενιάς των Μακρονησιωτών και της γενιάς που αντιστάθηκε στην Δικτατορία. Ο εθνικολαϊκισμός είναι η δική του απάντηση στην αισθητική της “Επιθεώρησης Τέχνης”, του “Αντί” και του “Πολίτη”. Γιαυτό και δεν εκτιμώ τους καλλιτέχνες που συνεργάζονται με τους Συριζανέλ παρότι διεκδικούν προοδευτικές περγαμηνές. Ο δεξιός Λούκος υπήρξε απείρως πιο έντιμος. Και ο έσχατος ξεπεσμός του Σύριζα είναι το ότι χρησιμοποιεί την υποκουλτούρα των Εξαρχείων και την αισθητική των καταστροφών ως απόδειξη αριστεροσύνης.

Στο θέμα μας πάλι : Είναι ενδεικτικό ότι η πλειονότητα των υπουργών πολιτισμού μπαίνουν για πρώτη φορά στην Εθνική Πινακοθήκη, το Βυζαντινό Μουσείο ή την Εθνική Λυρική Σκηνή μετά την ανάληψη των υψηλών καθηκόντων τους! (Για να μην ξαναπατήσουν, ανακουφισμένοι, όταν εγκαταλείψουν την Μπουμπουλίνας). Τέτοια απόσταση από το αντικείμενο. Κάποτε τους υπουργούς διόριζε αποκλειστικά ο Χρήστος Λαμπράκης, σήμερα την δύσκολη αυτή επιλογή έχουν αναλάβει οι έρμοι, οι απειρόκαλλοι πρωθυπουργοί. 

Ο χειρότερος πάντων όμως και πιο επικίνδυνος υπήρξε ο Ευάγγελος Βενιζέλος· ιδίως με τον υπουργοκεντρικό και φασίζοντα Πολυνόμο του συνέπεια του οποίου είναι, εκτός των άλλων, η διοικητική κατάντια και η έλλειψη αυτονομίας και πόρων των μεγάλων μουσείων της χώρας. Των στελεχωμένων από προσωπικά ρουσφέτια του ίδιου του Βενιζέλου και των διαδόχων του. Αν σάς προβληματίζει η παρακμή του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, της Εθνικής Πινακοθήκης, του Νομισματικού Μουσείου κλπ. τώρα ξέρετε την απάντηση. 

Προσωπικά δεν έχω τίποτε εναντίον της κ. Λαμπράκη, της κ. Κοσκινά, της κ. Καφέτση, το θεωρώ όμως σκανδαλώδες να διορίζονται κατ’ επανάληψη και καταχρηστικά χωρίς ανοιχτή προκήρυξη της θέσης διευθυντή και διεθνή - γιατί όχι; - υποβολή υποψηφιοτήτων. Πράγμα που υπήρξε ανέκαθεν η επίσημη θέση και του ΚΚΕ και του Συνασπισμού. Είναι δηλαδή άθλιο να διατηρούνται στην θέση τους, παρά την πανθομολογούμενη αποτυχία τους, η μεν Καφέτση 15 τόσα χρόνια (διάλυσης του ΕΜΣΤ) και η Λαμπράκη 30 ανάλογα (έτη ταφόπλακας) στην Εθνική Πινακοθήκη. Και για να μην ειπωθεί ότι γράφω έτσι λόγω διαψευσμένων φιλοδοξιών, σάς πληροφορώ πως δεν περιμένω τίποτε από την εξουσία και το Σύστημα που την κυοφορεί αφ’ ης στιγμής ασκώ σταθερά οξύτατη κριτική και στο σύστημα και στην εκάστοτε εξουσία του.

Αφ’ στιγμής έχω διαρρήξει ακόμη και τις προσωπικές μου σχέσεις με την κυβερνώσα αριστερά. Αυτήν που πρώτα ψηφίζει θρηνώντας μνημόνια και έπειτα διαδηλώνει εναντίον της εξουσίας και υπέρ της Ηριάννας. Και που δεν τολμάει να αλλάξει τον άθλιο Τρομονόμο. Στάση μου είναι η αντίσταση μου και οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ έχουσιν γνώση. Όμως χωρίς θεσμούς δεν προχωρούν τα πράγματα ούτε χτίζονται παραδόσεις πολιτισμού. Και το χειρότερο, δεν ανοίγουμε δρόμο στους νεότερους που και το αξίζουν και το δικαιούνται.
===================================================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταροδός-(Β.Π)

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΠΟΡΑΚΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ



Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι


πηγή:


 Στα πρεζόνια, τα εξαρτημένα από την δόση τους, οι έμποροι σκληρών ναρκωτικών, πριν δώσουν την σκόνη, φροντίζουν να αρπάξουν ό,τι μπορούν.

Ζητάνε ότι θέλουν και συνήθως το παίρνουν.

Δεν κάθονται, βέβαια, οι ίδιοι να διαπραγματευτούν με το πρεζόνι. Το βαποράκι είναι αυτό που κάνει τη βρώμικη δουλειά.

Ο εξαρτημένος, αυτός που χρειάζεται την τζούρα για να ταξιδέψει στα σύννεφα, δεν διαφέρει και πολύ από τον άφραγκο που έχει ανάγκη λίγα χρήματα για να τα βγάλει πέρα.

Η διαφορά είναι ότι την πρέζα, στον ναρκομανή, την προμηθεύει ένας έμπορος ναρκωτικών ενώ τα χρήματα, στον μπατίρη ιδιώτη, τα πασάρει μια εμπορική Τράπεζα.

Δάνεια, όμως, δεν παίρνουν μόνο οι Ιδιώτες. Παίρνουν και τα Κράτη.

Και αυτά, τα χρεωκοπημένα κράτη δηλαδή, σαν τους εξαρτημένους χρήστες είναι.

Οι ρόλοι, πολύ λίγο αλλάζουν.

Την θέση του ναρκέμπορου παίρνει το ΔΝΤ, καμία Ευρωπαϊκή ή Παγκόσμια Τράπεζα και ο ΟΟΣΑ που είναι ο πιο καλός από τους τρείς.


Είναι αυτός, από την φαμίλια του εμπόρου, που συμβουλεύει τους χρήστες να μην κατεβάζουν σκέτο το ναρκωτικό, αλλά να κάνουν, με την χρήση ειδικών οργάνων, και ασκήσεις αναπνοής για να μη πέφτουν τάβλα μετά την ένεση.

Ο ΟΟΣΑ, για τις ανάλογες ασκήσεις, δίνει εργαλεία από μια εργαλειοθήκη.

Σαν τον υδραυλικό, που στην δική του εργαλειοθήκη έχει κάβουρες, μιτοτσίμπιδα και σφίχτες για να μαζεύει τις διαρροές, ο ΟΟΣΑ εκτός από σφίχτες έχει και τσεκούρια.

Για να κόβουν συντάξεις και δαπάνες από το σπάταλο κράτος που δανείζει το μεγάλο αφεντικό.


Κι αν νομίζετε ότι βαποράκια και αβανταδόροι ή τσιλιαδόροι και ρουφιάνοι υπάρχουν μόνο στο κύκλωμα των σκληρών ναρκωτικών, κάνετε μεγάλο λάθος.

Βαποράκια έχει και το ΔΝΤ. Για να μοιράζει τις δικές του δόσεις.

Ποιοι παίζουν αυτό τον ρόλο στο κύκλωμα των κρατικών χρεών;

Από Διοικητές τραπεζών που σπρώχνουν δάνεια σε χρεωκοπημένες επιχειρήσεις, μέχρι δημοσιογράφους τηλεοπτικών καναλιών και εφημερίδων που πουλάνε φήμες για καταστροφές.

Και από αρχηγούς κομμάτων μέχρι επικεφαλής στατιστικών υπηρεσιών που σπέρνουν τον πανικό.

Ότι χωρίς την δόση του, ένα Κράτος θα σωριαστεί και δεν θα μπορεί να πάρει τα πόδια του.

Τσιλιαδόροι του ΔΝΤ στα κράτη που χρωστάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους είναι οι ντόπιοι ΣΕΒ και ΓΣΕΕ.

Αυτοί τσεκάρουν εάν γίνονται τίποτα παρεκκλίσεις από τα συμφωνημένα μεταξύ εμπόρου και χρήστη.

Και όπως και στον κόσμο των ναρκωτικών, τον ρόλο των ρουφιάνων και αβανταδόρων παίζουν βαποράκια χρήστες, έτσι και στον υπέροχο κόσμο των κρατικών χρεών τον ρόλο αυτό αναλαμβάνουν δημοσιογράφοι, πνευματικοί άνθρωποι και καλλιτέχνες, που ψάχνουν απεγνωσμένα την δική τους δόση.

Μπορεί τα ράσα να μην κάνουν τον παπά, όπως λέει ο απλός λαός, αλλά, σίγουρα, τα απαλλακτικά βουλεύματα για υποθέσεις εμπορίας ναρκωτικών, υπεξαιρέσεων, καταστρατήγησης κανόνων ανταγωνισμού, απάτης κατά του Δημοσίου, χειραγώγησης μετοχών η βεβαίωσης ψευδών στοιχείων σε βαθμό κακουργήματος ξεπλένουν το βαποράκι από κάθε βρωμιά του παρελθόντος του.

Είτε ένα βαποράκι μεταφέρει ντρόγκα, είτε φορτώνει χρέος, δικαστές είναι εκείνοι που αναλαμβάνουν να το επιστρέψουν πίσω στην κοινωνία σαν ένα ακόμη ευυπόληπτο πολίτη.


Που, όμως, κατηγορήθηκε και συκοφαντήθηκε άδικα από εξαρτημένα πρεζόνια.

Στο κύκλωμα της κόκας, αλίμονο στον χρήστη που θα απλώσει χέρι σε βαποράκι.

Όχι μόνο θα γονατίσει και θα ζητήσει συγγνώμη, αλλά θα πληρώσει και από πάνω για να αποκαταστήσει την ζημία που προξένησε.

Αν, δηλαδή, την ώρα που ο χρήστης ζοχαδιάστηκε, γιατί ο έμπορος δεν του έφερε στην ώρα την δόση του η του κάνει νούμερα σε αυτά που συμφώνησε, και πλακώσει ο χρήστης, στην απόγνωση του πάνω, το βαποράκι και του σκίσει το σακάκι, τότε όχι μόνο θα πληρώσει παραπάνω το νέο πράγμα, αλλά θα πρέπει να του αγοράσει και καινούργιο κουστούμι.

Ευτυχώς, τα παιδιά που είναι μέσα στο εμπόριο του κρατικού χρέους, δεν είναι σαν τους μαφιόζους των ναρκωτικών, που θυμώνουν αν δουν ότι ο χρήστης μανουριάζει.

Στην πιάτσα των ναρκωτικών όλοι ξέρουν ότι, αν ο χρήστης δεν το βουλώσει αμέσως η τολμήσει να πάει στην Αστυνομία, οι μπράβοι του εμπόρου, αφού πρώτα τον σαπίσουν στο ξύλο, τον ξεφορτώνονται σε καμία χωματερή.

Οι έμποροι και οι μεσάζοντες των κρατικών χρεών είναι, όμως, ευγενικοί Κύριοι. Δεν είναι δολοφόνοι.

Μπορεί παλιότερα να έστελναν πολεμικά πλοία και να έκαναν αποκλεισμούς μιας πρωτεύουσας ή και να την βομβάρδιζαν, για να εκβιάσουν έναν Πρωθυπουργό ή έναν Υπουργό να τους πληρώσει την ζημιά από ένα τσαμπουκά, αλλά σήμερα τους αρκεί ένα άρθρο σε ένα πολυνομοσχέδιο της Βουλής.

Φτάνει να προβλέπει, ότι το ελληνικό Δημόσιο δεν θα τολμήσει να πειράξει κανένα από τα βαποράκια των μνημονίων.

Α, και να αναλάβει τα έξοδα υπεράσπισής τους σε περίπτωση δίωξης για πράξεις ή παραλείψεις τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

ΥΓ1. Ο Σαρτζετάκης μπορεί σαν Πρόεδρος Δημοκρατίας να ήτανε τυπολάτρης σε βαθμό γελοιότητας ή να πλακωνότανε με τον Λαζόπουλο επειδή τον σατίριζε, αλλά αμφιβάλλω εάν ποτέ υπέγραφε ένα Προεδρικό Διάταγμα, που θα του υπαγόρευαν εκβιαστικά ξένοι δανειστές.
Υπουργοί, από το παλιό ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ, μ@λάκα τον ανέβαζαν μ@λάκα τον κατέβαζαν, όταν τους επέστρεφε Διατάγματα γιατί είχαν ορθογραφικά λάθη.

Και σαν δικαστής, ο Σαρτζετάκης -το πιστεύω αυτό και μακάρι να μην κάνω λάθος- δεν θα άφηνε να κυκλοφορεί ελεύθερο κανένα από αυτούς που σήμερα είναι ελεύθεροι με απαλλακτικά βουλεύματα ή με περιοριστικούς όρους.

Εδώ, είχε τα @ρχίδια να τα βάλει με ολόκληρο παρακράτος της μετεμφυλιακής δεξιάς και θα κώλωνε σε ένα λαθρέμπορο, σε ένα καταχραστή φόρων Δημόσιου Οργανισμού ή σε ένα πρώην Υπουργό Οικονομικών που έκρυβε λίστες για να μην αποκαλυφθούν συγγενικά του πρόσωπα απόγονοι κατοχικών δωσίλογων;

Γ.Κ.
(Αγαπητέ φίλε, είστε όλο και πιο απολαυστικός. Είναι πολύ αστείο που οι ίδιοι άνθρωποι που θεωρούν παρέμβαση στην Δικαιοσύνη την υποστήριξη στην Ηριάννα, υποστηρίζουν την παρέμβαση και τον εκβιασμό της Κομισιόν υπέρ του κατηγορούμενου Γεωργίου. Τρελό γέλιο. Ο Σαρτζετάκης ήταν του καθήκοντος. Δηλαδή, έκανε το καθήκον του. Αυτό στο οποίο ορκίστηκε, ως δικαστικός. Ο Σαρτζετάκης δεν κινήθηκε από ηρωισμό ή γενναιότητα ή πολιτική ιδεολογία. Έκανε απλά το καθήκον του. Κι επειδή έκανε το καθήκον του, συνελήφθη, βασανίστηκε και φυλακίστηκε. Είναι χρήσιμοι οι Σαρτζετάκηδες για κάθε χώρα -σε κάθε χώρο, όχι μόνο στην Δικαιοσύνη- αλλά εμείς ξεμείναμε από Σαρτζετάκηδες. Να είστε καλά.)
===================================================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταροδός-(Β.Π)

ΦΟΒΑΜΑΙ, ΜΗΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ Η ΔΗΘΕΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΩ


Φοβάμαι….

πηγή:
Του Σωκράτη Μαντζουράνη

Τα τελευταία χρόνια βλέπω την κοινωνία, τη συλλογική συνείδηση, την ατομική στάση, να αλλάζουν γρήγορα, δραματικά, ριζικά και μόνιμα.
Λες και ξαφνικά ο χρόνος έκανε ένα άλμα και περάσαμε σε μια άλλη ιστορική περίοδο.
Νοιώθω πως ζω σε μιαν άλλη ζωή.
Μια ζωή που δεν έμαθα να τη ζω, αλλά να την αντιμάχομαι.
Και συχνά, νοιώθω μετέωρος και «αλλού».
Λες και ξαφνικά, όλα αυτά για το οποία πάλευα, αυτά που «ζούσα», φαντάζουν σα μια ουτοπία, ένα κατασκεύασμα του μυαλού μου.
Δεν είναι έτσι.


Μια σκληρή και απάνθρωπη πραγματικότητα.
Σκλαβιά του νου και του κορμιού.
Ένας Καπιταλισμός που αναδιοργανώνεται και ξεσαλώνει.


Όμως τούτος ο «μετεωρισμός» μου, δεν είναι το χειρότερο που βιώνω. 
Για έναν ανεξήγητο λόγο, δεν είναι ο κύριος φόβος μου.
Αυτό που φοβάμαι πολύ, είναι μήπως αποδεχτώ τούτη την «πραγματικότητα», μήπως και αποδεχτώ τον ρεαλισμό της οπισθοδρόμησης, το συμβιβασμό με το «εφικτό» που δημιουργεί η εκάστοτε εξουσία, «αριστερή» η «δεξιά».
Και πιο πολύ απ’ όλα, τρέμω στην ιδέα μήπως καταφέρουν και με κάνουν και ξεχάσω.

Φοβάμαι μήπως και ξεχάσω τις νίκες και τις ήττες όσων αγώνων αποφάσισα να δώσω, μήπως και αποκηρύξω όλα εκείνα τα «ηρωικά και ανόητα» που μου έμαθαν να κρατιέμαι όρθιος και ανθρωπένιος.
Όλα εκείνα που έφεραν κοινωνικές κατακτήσεις, οι οποίες σήμερα έγιναν «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» για να πάρουμε τη δόση της υποτέλειας.

Φοβάμαι μήπως και ξεχάσω τους Αριστερούς που γνώρισα.
Αυτούς τους «καθημερινούς» Αριστερούς, τους περήφανους και ανυπότακτους απλούς αγωνιστές της ζωής, αυτούς που η προσωπική τους στάση, ήταν «μάθημα» και όλος ο Μαρξισμός, όλες μαρξιστικές αναλύσεις χιλιάδων σπουδαγμένων και ειδικών.
Αυτών που κάθε μέρα, μουρμούριζαν με σφιγμένα δόντια:
-Δεν υπογράφω.
Και το τηρούσαν, με κόστος ζωής.

Φοβάμαι μήπως ξεχάσω φίλους-συντρόφους-αδελφούς, μήπως και ξεχάσω το σφίξιμο των χεριών μας στις «αλυσίδες» περιφρούρησης έξω από τα εργοστάσια, έξω από τη ΜΕΤΚΑ, εκείνη τη μέρα που χάσαμε τη Σωτηρία μας.
Μήπως τώρα που γίναν κι’ αυτοί τρανοί και εξουσία και ξεθώριασαν τα πανό που κρατούσαμε, φοβάμαι που μπερδεύουν τον «εχθρό» με τον εταίρο», που μπερδεύουν εμένα με τον «Κούλη».

Φοβάμαι μη τυχόν και οι κατατρεγμένοι που κάποτε υπερασπιστήκαμε το δίκιο τους, όλοι οι κολασμένοι που ήταν χθες δίπλα μας, δύναμη και δικαίωση μας, φοβάμαι μήπως η απόγνωση και η απογοήτευση που τους φέραμε, τους σπρώξει στο πλευρό εκείνων που χρόνια τους εξαθλιώνουν.
Μήπως και το «θύμα», ψάξει να βρει τη σωτηρία του στο βιαστή του, απογοητευμένο από τον «σωτήρα» του.

Φοβάμαι πολύ, μήπως και δεν πήρα τα «μαθήματα» που μου δώρισε η ζωή, μήπως και το «όνειρο» της ψυχής, έγινε φρένο του μυαλού.
Μήπως και αρνήθηκα να «μάθω», γιατί εγώ ήξερα, μήπως και αρνήθηκα να δω καθαρά, γιατί μ’ άρεσε αυτό που έβλεπα, μήπως και η «αλήθεια» μου, δεν ήταν η αλήθεια.

Φοβάμαι μήπως και τούτοι οι φόβοι μου, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά οι παρενέργειες τούτων των κατακλυσμιαίων αλλαγών στην κοινωνία, στον κόσμο, στο μυαλό και τη συνείδηση μας.

Ίσως πάλι να φταίει που νοιώθω λίγος να τους καταλάβω, αδύναμος να τους σταματήσω, πολύ μόνος για να τους αντιστρέψω.
Το μόνο που νομίζω πως με σώνει πια, είναι πως ακόμα αντέχω να αρνιέμαι να αποδεχτώ τούτες τις «αλλαγές», να πω «έτσι είναι».

Αρνιέμαι.
Και είναι αλήθεια δύσκολη τούτη η «άρνηση», όταν όσα έζησες, είναι πιο πολλά απ’ όσα σου μένουν ακόμα να ζήσεις.
Όταν βλέπεις, όλα για όσα αγωνίστηκες, για όσα περηφανευόσουν τόσα χρόνια, να τα κουρσεύουν τυχοδιώκτες, να τα ποδοπατούν σφετεριστές, να τα οικειοποιούνται ευτελείς αρχομανείς.

Τελικά, ένας είναι ο πραγματικός μου φόβος.
Μήπως και οι φόβοι μου, βγουν αληθινοί
Δε θα γίνει έτσι.
Και το ξέρω.
Καλό καλοκαίρι..
===================================================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταροδός-(Β.Π)


Η ΚΥΒΕΡΝΩΣΑ "ΑΡΙΣΤΕΡΑ" ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΦΑΣΙΑ

πηγή:
Editorial

Σε μια στιγμή που η χώρα ετοιμάζεται να προχωρήσει στον νέο «εθνικό στόχο», αυτόν της εξόδου στις αγορές και της «κανονικότητας», ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος μοιάζει ευχαριστημένος.

 ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ επειδή συνεχίζουν να κυβερνούν, η Ν.Δ. γιατί «έρχεται η ώρα της», το ΠΑΣΟΚ γιατί συγκρατεί κάποιες δυνάμεις, το ΚΚΕ γιατί ελπίζει να επιβραβευτεί κάπως για την «συνεπή» στάση του, η Χ.Α. γιατί λανσάρεται σαν η μόνη «αντιμνημονιακή δύναμη».

Η Αριστερά ως ιδέα και ελπίδα, ως κάτι διαφορετικό, απαντοχή των καταπιεσμένων και δύναμη μετασχηματισμού, δεν υπάρχει, είναι χρεοκοπημένη στην συνείδηση του κόσμου. Αποτελεί κι αυτή έκφραση του συστήματος, τμήμα του παλιού κόσμου, ανίκανη για οποιαδήποτε αναγεννητική πορεία.

Ένα τμήμα της (που πολλοί βάζουν σε εισαγωγικά, αλλά αυτό δεν λύνει το πρόβλημα), η κυβερνώσα πτέρυγα, είναι βουτηγμένη στην βρωμιά της εξουσίας και της συναλλαγής, έχοντας ψηφίσει ήδη δύο μνημόνια (ακόμα και τρία ή τέσσερα ορισμένοι βουλευτές της…). Αρκετοί πολύ ριζοσπάστες αριστεροί έχουν βουτήξει στο μέλι της εξουσίας, χάνοντας κάθε μέτρο («Φρουρά, φρουρά!»).

Το πρόβλημα δεν είναι η κυβερνώσα αριστερά, αλλά η ανοχή που δείχνουν πολλοί απέναντί της. Το κτίσιμο του συριζικού κράτους συνοδεύεται με μεγάλο αλληθώρισμα ορισμένων αριστερών «μην τυχόν και έρθει ο Κούλης»…


Το άλλο τμήμα της Αριστεράς –ας το πούμε «καταγγελτικό»- αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος της λαϊκής υποστροφής και τον ρόλο που έχει παίξει σε αυτή τη διαδικασία η χρεοκοπία της Αριστεράς. Η χρεοκοπία που είναι φανερή στα μάτια του περισσότερου κόσμου, οδηγεί τους φορείς της «καταγγελτικής Αριστεράς» σε μια οργανική κρίση με ορισμένα χαρακτηριστικά:
Αδυναμία να στοχαστεί τον εαυτό της.
Αδυναμία να χαράξει μια πολιτική που να ενδιαφέρει τον λαό και όχι μικρές ομάδες μελών της.
Αδυναμία να διαβάσει στοιχειωδώς την πραγματικότητα, να κατανοήσει κάθε φορά την αλλαγή της φάσης που συντελείται.
Πλήρης αδυναμία να εκφέρει έναν λόγο που να απευθύνεται σε μεγάλα «ακροατήρια», προωθώντας ενδιαφέροντα εγχειρήματα.

Αντιθέτως, η πολιτική της πρακτική χαρακτηρίζεται από την παραμονή στο έδαφος μιας γενικής καταγγελιολογίας και την έλλειψη οποιασδήποτε αυτοκριτικής, ενώ ένα τμήμα της αδυνατεί καν να «αποσυριζοποιηθεί».

Η απώλεια του μέτρου και ο εγκλωβισμός σε μικρόκοσμους, είναι μερικά ακόμα χαρακτηριστικά της, μαζί με τις λογικές των χωριστών συγκεντρώσεων και του ενδοαριστερού εμφυλίου («όλοι εναντίον όλων»). Το πρόβλημα οξύνεται αν προστεθεί η αδιαφορία για τα γεωπολιτικά ζητήματα και η αποπροσανατολιστική εμμονή στον δήθεν «ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα» της χώρας.

Και για αυτήν την Αριστερά, η ζωή πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Μετά βλέπουμε, αφού θα έχουμε ξαναμετρηθεί…

Ας καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Η αριστερή αφασία δεν μπορεί να αυτοϊαθεί. Η γιατρειά βρίσκεται (πάντα εκεί ήταν) στην απάντηση των ζητημάτων και προϋποθέσεων που θέτει η ανάγκη διεξόδου της χώρας και ενός υποκειμένου που θα πασχίζει για αυτήν
===================================================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταροδός-(Β.Π)