Θ.ΑΛΕΞΙΟΥ:Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Σε συνθήκες γενικευμένης απονομιμοποίησης της πολιτικής εκπροσώπησης, το να επιμένει κανείς να εφαρμόσει ένα νόμο, στην συγκεκριμένη περίπτωση τον 4009/11 για τα ΑΕΙ, ο οποίος ελέγχεται εκτός των άλλων και για τη συνταγματικότητά του, ενώ ποτέ δεν είχε τη συναίνεση της ακαδημαϊκής κοινότητας, είναι καθαρός νομικισμός. Ενδεχομένως η προσφυγή στη λαϊκή βούληση - ας έχουμε υπόψη ότι το κόμμα που πρότεινε αυτό τον νόμο απώλεσε τη «δεδηλωμένη» της Βουλής - θα αποκαθιστούσε εν μέρει τη διαρραγείσα σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής εκπροσώπησης. Στις συνθήκες αυτές ποιο νόμο να εφαρμόσουμε και με ποιον (αξιόπιστο) συνομιλητή; Ο κίνδυνος της πλήρους διάλυσης και φεουδαλοποίησης του πανεπιστημίου είναι υπαρκτός.

Προσωπικά πιστεύω ότι πολλά πράγματα πρέπει να αλλάξουν στο πανεπιστήμιο και ας μη θεωρηθεί ότι όποιος είναι αντίθετος στον νέο νόμο είναι υπέρ της διατήρησης της υφιστάμενης μίζερης κατάστασης. Θα έλεγα μάλιστα ότι η αδυναμία της ακαδημαϊκής κοινότητας να προτείνει τις αναγκαίες αλλαγές "νομιμοποίησε" το υπουργείο Παιδείας να προχωρήσει στον "εξορθολογισμό", ενισχύοντας όμως την αγοραία τάση που υπήρχε στο πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια. Πάλι όμως, η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν είναι μια ομοιογενής κοινωνική κατηγορία για να εκφράζεται και ενιαία. Υπάρχουν οι γιατροί, οι νομικοί κ.ά., που χρησιμοποιούν το κύρος της πανεπιστημιακής ιδιότητας για να ανεβάζουν την ταρίφα όταν «συναλλάσσονται» με τους πολίτες, από τη μία, και υπάρχουν, από την άλλη, και εκείνοι - μεταξύ άλλων και πολλοί από τις προαναφερθείσες επαγγελματικές κατηγορίες - που είναι η πλειοψηφία και ζουν από τον μισθό τους. Εδώ αποκαθίστανται, κατά την άποψή μου, και οι συμμαχίες ανάμεσα στους (μισθωτούς) πανεπιστημιακούς και την κοινωνία. Φρονώ δηλαδή ότι η (εργαζόμενη) κοινωνία παραχωρεί στο πανεπιστήμιο ένα ιδιότυπο άσυλο και στους πανεπιστημιακούς ένα σχεδόν ανεξάρτητο καθεστώς εργασίας - αυτοί, σε αντίθεση με πολλούς άλλους εργαζόμενους, μπορούν να ορίζουν το περιεχόμενο της εργασίας τους -, ώστε το πανεπιστήμιο να αναστοχάζεται ακέραια, έξω από τη μερικότητα της καθημερινής ζωής, για λογαριασμό της.

Αυτό αποτυπώνεται σε τελική ανάλυση στον συνταγματικό προσδιορισμό του ακαδημαϊκού ασύλου και των πανεπιστημιακών ως δημόσιων λειτουργών. Ακριβώς αυτό το άσυλο και αυτό το καθεστώς εργασίας έρχεται να ανατρέψει ο νέος νόμος και μʼ αυτή την έννοια στρέφεται κατά της κοινωνίας. Γιατί ο έλεγχος της ακαδημαϊκής εργασίας στη βάση εξωακαδημαϊκών (αγοραίων) κριτηρίων από ένα Συμβούλιο "επιφανών αντρών" σημαίνει ουσιαστικά ότι αυτή κατακερματίζεται, αποειδικεύεται και μετατρέπεται σε εξαρτημένη εργασία (τεϊλορισμός). Αυτό σημαίνει επίσης, και από τη στιγμή που το πανεπιστήμιο θα προσφύγει σε χορηγούς, ότι οι έρευνες για την υγεία, το περιβάλλον, τον πολιτισμό κ.λπ. θα είναι "πειραγμένες", με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αναπαραγωγή της κοινωνίας ως ολότητας.

Συμπληρωματικά και σε σχέση με τα παραπάνω οφείλω να κάνω δύο παρατηρήσεις:

α) Η κοινωνική απονομιμοποίηση της πολιτικής εκπροσώπησης δεν προκύπτει μόνο κοινοβουλευτικά, αλλά και κοινωνικά. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να μην λαμβάνουμε υπόψη τη "δομική βία" (J. Galtung) που ασκείται στο πλαίσιο των συγκεκριμένων πολιτικών. Και κοινωνικοί δείκτες που προσμετρούν τις επιπτώσεις της δομικής βίας στην κοινωνία είναι μεταξύ άλλων η ανεργία, το χαμηλό εισόδημα, οι χαμηλές προσδοκίες των ανθρώπων, το ισχνό κοινωνικό κεφάλαιο, η μείωση του προσδόκιμου ζωής, η επιβάρυνση της υγείας κ.ά. Επομένως ποια κοινωνική νομιμοποίηση μπορούν να έχουν αυτές οι πολιτικές και οι εκπρόσωποί τους όταν η χώρα μας μετράει ενάμισι εκατομμύριο ανέργους, όταν τα παιδιά της και οι επιστήμονες μισεύουν, όταν οι μαθητές υποσιτίζονται, όταν η υγεία εμπορευματοποιείται, όταν τα πανεπιστήμια υποχρηματοδοτούνται κ.λπ. και

β) Ενώ ο ανεξάρτητος τρόπος εργασίας των πανεπιστημιακών είναι αναγκαία συνθήκη για τη λειτουργία του πανεπιστημίου, αυτός ο τρόπος εργασίας διαμορφώνει συχνά και μια ελιτίστικη και πολλές φορές αλαζονική συμπεριφορά απέναντι στους υπόλοιπους εργαζόμενους, των οποίων η εργασία έχει αποειδικευτεί και τη βιώνουν ως κάτι ξένο, ως αγγαρεία. Εδώ χρειάζεται αυτογνωσία, τόσο επειδή οι πανεπιστημιακοί διαχειρίζονται προσωρινά και στο πλαίσιο του υφιστάμενου κοινωνικού καταμερισμού εργασίας τη γνώση – απ’ όπου απορρέει εξάλλου και το πρόσθετο κύρος που απολαμβάνουν - όσο και επειδή όλες οι εργασίες είναι εξίσου αναγκαίες για την κοινωνία. Ωστόσο για να αποφευχθούν αυτές οι συμπεριφορές θα πρέπει να ενισχυθούν οι μηχανισμοί ελέγχου του πανεπιστημίου από την κοινωνία. Κατά τη γνώμη μου, στη μορφή του δημόσιου πανεπιστημίου, αυτός ο έλεγχος – παρ’ όλο που η έλλειψη ακαδημαϊκής κουλτούρας τον καθιστούσε συχνά ανενεργό - μπορούσε να ασκηθεί. Εδώ οι πανεπιστημιακοί οφείλουν να καταθέσουν συγκεκριμένες προτάσεις.

* Ο Θανάσης Αλεξίου είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας (Πανεπιστήμιο Αιγαίου)

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π) 

ΜΙΧ.ΤΡΙΚΚΑΣ:ΙΣΛΑΝΔΙΑ, Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Είναι τρελοί αυτοί οι Ισλανδοί. Όχι απλώς αρνήθηκαν να πληρώσουν το χρέος που τους φόρτωσαν οι τράπεζες, όχι μόνο έριξαν με μαζικές διαδηλώσεις την κυβέρνηση που τους έμπλεξε σε αυτή την περιπέτεια, αλλά απέφυγαν και την κόλαση με την οποία απειλούνται όσοι "διασώζονται". Η οικονομία τους έχει ανακάμψει, όπως παραδέχονται πλέον με θλίψη οι οίκοι αξιολόγησης ενώ επιμένουν να βγάζουν τη γλώσσα στις διεθνείς αγορές κουρεύοντας ακόμη και το ιδιωτικό χρέος των νοικοκυριών.

Η μικρή νησιωτική χώρα του Βορρά κατέκτησε ξανά την προηγούμενη εβδομάδα μια θέση στη διεθνή ειδησεογραφία. Επικαλούμενο στοιχεία της Ισλανδικής Ένωσης Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών, το πρακτορείο Bloomberg μετέδωσε πως οι -εθνικοποιημένες πια- τράπεζες της Ισλανδίας διέγραψαν δάνεια των νοικοκυριών που αντιστοιχούν στο 13% του ΑΕΠ μειώνοντας έτσι το βάρος του χρέους για περισσότερο από το ένα τέταρτο του τοπικού πληθυσμού.

"Μπορείτε να πείτε με βεβαιότητα ότι η Ισλανδία κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ στη διαγραφή χρέους νοικοκυριών. Η χώρα έκανε ό,τι χρειαζόταν σε μία κρίση ακολουθώντας τα εγχειρίδια. Οποιοσδήποτε οικονομολόγος θα συμφωνούσε" δήλωσε ο οικονομολόγος Λαρς Κρίστενσεν αποδεικνύοντας έτσι ότι οι Ισλανδοί, εκτός από τόλμη, διαθέτουν και χιούμορ.

Με στόχο την ανακούφιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας έκρινε επίσης παράνομα τα δάνεια που συνδέονται με ξένα νομίσματα, με αποτέλεσμα τα νοικοκυριά να μην χρειάζεται πλέον να καλύπτουν τις απώλειες από την υποτίμηση της ισλανδικής κορώνας. Χωρίς τη διαγραφή του χρέους, οι ιδιοκτήτες ακινήτων θα λύγιζαν από το βάρος των δανείων τους μετά την εκτόξευση του χρέους στο 240% των εισοδημάτων το 2008.

Το Bloomberg αναγνωρίζει την αποτελεσματικότητα των μέτρων που πήρε η Ισλανδία για να ξεπεράσει την κρίση του 2008, όταν οι τράπεζές της προχώρησαν σε χρεωκοπία για το ποσό των 85 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η ισλανδική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 6,7% το 2009, αλλά σημείωσε ανάπτυξη 2,9% το 2011 και θα αναπτυχθεί κατά 2,4% φέτος και το 2013, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΟΣΑ, ενώ οι υπόλοιπες χώρες του διεθνούς οργανισμού προβλέπεται να αναπτυχθούν μόνο κατά 1,6%.

Ο οίκος Fitch αναβάθμισε την περασμένη εβδομάδα το αξιόχρεο της Ισλανδίας σε διαβαθμισμένο επίπεδο με σταθερή προοπτική και αναγκάστικε  να παραδεχτεί ότι η "ανορθόδοξη πολιτική της χώρας για την αντιμετώπιση της κρίσης" αποδίδει. Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν τώρα ότι οι Ισλανδοί δεν επιθυμούν να ενταχθούν στην Ε.Ε. που επιμένει στις "ορθόδοξες" λύσεις του νεοφιλελευθερισμού.

Ωστόσο η προσέγγιση της Ισλανδίας για την αντιμετώπιση της κρίσης ήταν εξαρχής αιρετική, καθώς τα συμφέροντα των δανειστών δεν υπερίσχυσαν των αναγκών του λαού. Μόλις τον Οκτώβριο του 2008 έγινε φανερό ότι οι τράπεζες της χώρας δεν ήταν δυνατό να σωθούν, η κυβέρνηση παρενέβη, θωράκισε τους εγχώριους τραπεζικούς λογαριασμούς και άφησε τους διεθνείς πιστωτές μετέωρους.

Η κεντρική τράπεζα εισήγαγε ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων για να σταματήσει το ξεπούλημα της κορώνας και δημιουργήθηκαν νέες κρατικά ελεγχόμενες τράπεζες από τα κατάλοιπα των χρεωκοπημένων τραπεζών. Οι κοινωνικές δαπάνες δεν θυσιάστηκαν στο βωμό της λιτότητας. Παρέμειναν σε υψηλά επίπεδα και τελικά λειτούργησαν ως μοχλός ανάπτυξης.

Ολα αυτά δεν έγιναν επειδή η χώρα διέθετε μια φωτισμένη πολιτική και οικονομική ηγεσία. Ήταν αποτέλεσμα μιας κοινωνικής εξέγερσης που έριξε την κυβέρνηση της κρίσης και διαμόρφωσε το πολιτικό πλαίσιο για τις μετέπειτα διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Τον Ιανουάριο του 2009 οι μαζικές διαδηλώσεις μπροστά στο κοινοβούλιο προκάλεσαν την πτώση της κυβέρνησης την και προκήρυξη εκλογών.

Έπειτα από συμφωνία με τους δανειστές, η κυβέρνηση κατέθεσε νόμο σύμφωνα με τον οποίο οι Ισλανδοί θα πλήρωναν το χρέος της ιδιωτικής τράπεζας Landsbanki για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο. Νέες μαζικές διαδηλώσεις ανάγκασαν τον πρόεδρο της χώρας να αρνηθεί να θέσει σε ισχύ τον νόμο και να αποδεχτεί το λαϊκό αίτημα για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με το θέμα.

Τον Μάρτιο του 2010 το δημοψήφισμα πραγματοποιείται και καταλήγει σε μια συντριπτική νίκη του "Όχι" με ποσοστό 93%. Ακολουθεί δικαστική έρευνα και γίνονται συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων κυβερνητικών στελεχών. Αρκετοί τραπεζίτες εγκαταλείπουν τη χώρα. Για να διερευνηθούν τα αίτια της κρίσης, συγκροτείται μια ανεξάρτητη επιτροπή και εκλέγεται συντακτική συνέλευση για να θεσπίσει το νέο Σύνταγμα της χώρας. Το 25μελές σώμα συγκροτείται τον περσινό Φεβρουάριο και αρχίζει να διαμορφώνει το νέο Σύνταγμα λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις συστάσεις συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα.

Στο οικονομικό πεδίο η κυβέρνηση προχωρεί στην υποτίμηση του εθνικού νομίσματος και επιβάλλει ελέγχους και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Αρχικά η κορώνα υποτιμάται έναντι του δολαρίου κατά 50% ενώ σύντομα περιορίζεται στο 30% με περαιτέρω ρυθμούς μείωσης. Οι ιδιωτικές τράπεζες αφήνονται να χρεωκοπήσουν και στη συνέχεια εθνικοποιούνται χωρίς να χαθούν οι αποταμιεύσεις των Ισλανδών πολιτών. Τα δάνεια μεταφέρονται στις εθνικοποιημένες τράπεζες, αλλά μειώνεται και το ονομαστικό ύψος των δανείων εξαιτίας της υποτίμησης. Παράλληλα οι εθνικοποιημένες τράπεζες δεν αναγνωρίζουν καμιά υποχρέωση των ιδιωτικών χρεωκοπημένων τραπεζών σε χώρες του εξωτερικού.

Ακόμη και ο συντηρητικός Economist παραδέχεται ότι η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας αποκαλύπτει πως "το επιπλέον κόστος για μια χώρα που δεν στηρίζει τις τράπεζές της μπορεί να είναι εκπληκτικά μικρό. Η Ισλανδία άφησε τις τράπεζές της να χρεωκοπήσουν και το ΑΕΠ της έπεσε αθροιστικά κατά 15% από το ανώτατο στο κατώτατο σημείο πριν αρχίσει να ανακάμπτει. Η Ιρλανδία 'έσωσε' τις τράπεζές της και είδε το ΑΕΠ της να πέφτει 14%". Και φυσικά αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσοστό ανεργίας στην "υπάκουη" Ιρλανδία είναι διπλάσιο από εκείνο της Ισλανδίας.

Η σύγκριση των περιπτώσεων των δύο νησιωτικών χωρών αναγκάζει και την "Daily Telegraph" να καταλήξει σε παρόμοιο συμπέρασμα για τα ευεργετικά αποτελέσματα της απειθαρχίας: "Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι, αν το σοκ μιας υποτίμησης μπορεί να πυροδοτήσει μια βίαιη κρίση και πολύ επώδυνη, μια πολιτική λιτότητας και αποπληθωρισμού εξαιτίας του χρέους καταλήγει να προκαλεί περισσότερες ζημιές".

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π) 

Δ.ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ:Ο ΠΡΟΘΥΜΟΣ ΚΑΙ ΛΥΓΙΣΤΟΣ ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΣ

Κλείνουν 25 ερευνητικά κέντρα. Ιστοσελίδες ελεύθερης αναγνωστικής πρόσβασης επίσης κλείνουν. Διαλύονται τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, οι πράξεις. Σφίγγει ο κλοιός γύρω από εφημερίδες. Η δύσπεπτη πολιτική ηγεμονία έχει ένα διάχυτο άγχος ελέγχου και κατάπτωσης του Διαδικτύου, του λόγου, της κριτικής αιτίας, της παραγωγικής αμφιβολίας, του νοημένου κειμένου. Τελειώνει η σκέψη; Με μέριμνα και νομική επιμέλεια απαλλοτριώνεται το τεκμήριο, η μορφωμένη εγρήγορση, το έκτακτο νόημα. Το νέο Μνημόνιο απορυθμίζει τη μνήμη. Σαν να υπομνηματίζει μια συλλογική αμνημοσύνη. Μια αποφασιστική αποκόλληση από το γνωστικό αγαθό, από τη συνείδηση των πραγμάτων.

Έρχεται στη θεσμική επιφάνεια αυτό που παρήγαγε ο βίαιος νεοπλουτισμός μιας αντιδραστικής και σκοταδιστικής εναλλακτικότητας. Θα μπορούσε να συμπυκνωθεί: Καμιά ενοχή δεν πρέπει να αισθάνεται ο ηλίθιος. Χαρούμενο σώμα, κατάφαση, θετική ενέργεια, τότε. Ή πειθαρχία, ανόητος φόβος, τρέμουλο, τώρα. Σαν να είναι το Μνημόνιο η επικύρωση και η κορύφωση αυτής της συμμετρικής κοσμοθέασης. Σαν να ήρθε στη θεσμική επιφάνεια η παχύρρευστη και σε μεγάλο βαθμό ιδιοτελής μάζα που φορούσε στραβοπατημένα Γκούτσι, ψήφιζε Γιώργο Παπανδρέου και cazual δεξιά - ανάλογα. Αυτή που δημιουργήθηκε από τις ελληνικές “Bild” ή “Sun”. Σαν να θεσμοποιείται η αισθητική της ως πολιτική συνθήκη αυτή τη φορά. Όχι να εξυφαίνεται, όπως με τα glossy σκουπίδια περιοδικά, αλλά να θεσμοποιείται, να συνταγματοποιείται. Η «αναποφάσιστη» μάζα που ρύθμιζε τις εκλογικές νίκες, η μάζα που ανέμενε και σε έναν βαθμό έπαιρνε αδηφάγα από το πολιτικό σύστημα. Πού τρύπωσε στις δημοσκοπήσεις; Πού στέκεται κρυμμένη; Κρατά την αναπνοή της μέχρι να φτιάξουν τα πράγματα; Μέχρι να συνέλθει πάλι το ενδιάμεσο (και πανίσχυρο) κόμμα του λαϊκού τάματος; Το εκπληρωτικό κόμμα όλων των φαντασιώσεων;

Μήπως δεν επιτρέπεται η αριστερά να ενοχοποιεί το «λαϊκό αίσθημα»; Ή μήπως τα προβλήματα της λαϊκής διαφθοράς, της life style βίας, των συνδικαλιστικών καπέλων, της πλέμπας που κατέκαψε τη χώρα, είναι προβλήματα έξω από την αριστερή κριτική ιδιόλεκτο; Ή μήπως πρέπει να γίνει ησυχία, να μην ενοχοποιηθεί κανείς για να μη διαταραχθεί το νέο βολικό αφήγημα; Οι άνθρωποι στην κρίση ξαναγίνονται αυτό που ήταν, που δεν τους άφηνε ο Μύκονος εκδότης να συνειδητοποιήσουν: Αριστεροί, απλώς χωρίς ταξική συνείδηση. Τί θεολογικό σκεύασμα η θεωρία των παραπλανημένων!

Οι ερμηνείες για τη ρευστοποίηση του πολιτικού συστήματος, για τις μετατοπίσεις μέσα στους δημοσκοπικούς ανακαθορισμούς, είναι φλούδα. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν κινήσεις -στο βάθος- πολιτικά άκαμπτες. Δείχνουν μια πηχτή ποιότητα από καθηλώσεις. Διαμαρτυρίες συμμετρικές με τις προγενέστερες εντάξεις. Οι πολίτες και κυρίως η κρίσιμη και -πάντα- ρευστή μάζα λαμβάνει τις νέες θέσεις, κάνει τις πολιτικές συνάψεις στο υπόγειο, και απλώς αποενοχοποιείται μετακινούμενη σε πιο αριστερά και άφθαρτα σχήματα. Από αυτό που χθες τους διόρισε, τους επιβεβαίωσε, τους τακτοποίησε σε αυτό που πιθανόν θα τους λύσει την ενοχική εκκρεμότητα. Η μάζα των αναποφάσιστων ή «επισκεπτών» είναι η μάζα που εγκαταλείπει τον ευεργέτη, είναι η συνένοχη μάζα του πολιτιστικού αφανισμού, είναι τα στραβοπατημένα Γκούτσι με ακτιβιστικές εισπνοές αλόα. Είναι οι ίδιοι που χόρευαν επί χούντας στις εσπερίδες φιλάνθρωπων «κυριών και δεσποινίδων», οι ίδιοι που πλειοδοτούσαν σε καραμανλισμό επί Καραμανλή, σε παπανδρεϊσμό επί Αντρέα, σε εκσυγχρονισμό επί Σημίτη, σε μεταρρυθμισμό επί Γιώργου.

Δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να υπερθεματίσουν σε αντιιμπεριαλισμό επί Αλέκας, σε εξεγερσιακότητα επί Αλέξη, σε νουνεχή επιφυλακτικότητα επί Φώτη. Είναι οι ίδιοι που διαβάλλουν στον προϊστάμενο τον συνάδελφο, που καρφώνουν στον κομματικό γραμματέα τον αντίπαλο και που δεν τους χαλάει να κλείσουν τα ερευνητικά κέντρα αφού δεν «συνδέονται με την αγορά». Αρκεί να μην κλείσει η μπίζνα του έξυπνα ανένταχτου εαυτού τους. Είναι οι ίδιοι δε που πάντα τους συγχωρούσε η αριστερά ή ακόμα χειρότερα που πάντα τους απευθυνόταν και τους πίστευε και κολακευόταν όταν ως «νέα στρώματα» την πλησίαζαν. Η ουδέτερη, άηχη, άνευρη και δυστυχώς άκληρη αριστερά. Νομιμοποιούν τις καταπατήσεις τους και μετακινούνται καταπατητικά στις δημοσκοπήσεις, σπάνια όμως στις εκλογές. Είναι αυτοί που θα τρομοκρατηθούν πρόθυμα στο αυριανό εκλογικό τέχνασμα: αριστερά και δραχμή ή μνημόνια κόμματα και σωτηρία;

* Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, επ. καθηγητής ΕΜΠ

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π) 

Κ.ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ:ΧΑΛΥΒΔΙΝΟ ΧΡΗΜΑ

Ένα από τα συνηθισμένα τρικ του υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου κάθε φορά που πάει να εξηγήσει τα ανεξήγητα είναι να ξεκινάει με αρνητικό πρόσημο τα όσα λέει, προκαταλαμβάνοντας διαμιάς -και ελλείψει αντιλόγου- κάθε αντίθετη άποψη. Φθηνό κόλπο εν ου παικτοίς. Έτσι, κάθε φορά που σωζόμαστε, είτε "δεν μπορεί να αντιληφθεί" είτε "δεν μπορεί να κατανοήσει" πώς είναι δυνατόν να υπάρχει άλλη άποψη από αυτήν που ο ίδιος και το σινάφι του θέλουν να παρουσιάσουν ως σώτειρα πράξη για τη χώρα.

Το ίδιο φθηνό κόλπο χρησιμοποίησε και την περασμένη Τρίτη, μετά την επαχθέστατη συμφωνία δανειοδότησης με 130 δισ. που θα ξανασώσουν τη χώρα διά της μεθόδου της ευθανασίας. Είπε λοιπόν (σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Δημήτρη Τσιπούρα στην "Αυγή", Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012) ότι "δεν θα ήθελε να σκεφτεί τι θα γινόταν σήμερα στην Ελλάδα αν δεν είχε επιτευχθεί συμφωνία την οποία χαρακτήρισε ως τη σημαντικότερη της μεταπολεμικής εποχής".

Και ως προς αυτό το τελευταίο ουδείς μπορεί να έχει αντίρρηση. Πράγματι, πρόκειται για τη σημαντικότερη συμφωνία της μεταπολεμικής εποχής. Αλλά με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο από αυτό που ο υπουργός Οικονομικών εννοεί. Διότι, πράγματι, ουδέποτε άλλοτε, μετά τα αλήστου μνήμης δουλικότατα "στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας" στον Βαν Φλιτ, η ηγεσία της χώρας, κατά παράβαση της λαϊκής βούλησης, από την οποία ως γνωστόν πηγάζουν όλες οι εξουσίες και προς όφελος της οποίας λειτουργούν, συμφώνησε να την παραδώσει σιδηροδέσμια στους δανειστές της, δεσμεύοντας μάλιστα όχι απλώς τις επόμενες κυβερνήσεις, αλλά τις επόμενες γενιές ότι θα λεηλατηθούν έως μυελού οστέων και ότι θα απογυμνωθούν από κάθε δυνατότητα να ορίσουν τον εαυτό τους και τον τόπο, διότι αυτό επιτάσσει η μέθοδος σωτηρίας, άνευ της οποίας τα πράγματα θα ήταν χειρότερα. Το ότι η κυβέρνηση είναι διορισμένη και ο πρωθυπουργός δοτός δεν μοιάζει να παίζει κάποιο ρόλο.

Το ότι διορισμένες κυβερνήσεις και δοτούς πρωθυπουργούς έχουμε (παγκοσμίως δε) μόνο σε περιπτώσεις ξένης κατοχής ή επιβολής δικτατορίας επίσης δεν μοιάζει να εμπίπτει στις αντιληπτικές ικανότητες του Ευάγγελου Βενιζέλου και των ομοίων του, συμπεριλαμβανομένου και του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, που ως εγγυητής του πολιτεύματος έσπευσε να δηλώσει περιχαρής για την κατάργησή του. Του πολιτεύματος, όχι του Προέδρου της Δημοκρατίας. Άλλωστε ο Πρόεδρος εκ του Συντάγματος δεν έχει αρμοδιότητες. Γι' αυτό ίσως να δήλωσε ανακούφιση. Επειδή "με τη σημαντικότερη συμφωνία της μεταπολεμικής εποχής" η Ελληνική Δημοκρατία γίνεται πολίτευμα κατ' εικόνα και ομοίωση του Προέδρου της: μια Δημοκρατία χωρίς αρμοδιότητες. Συνεπώς μια Δημοκρατία εξαχρειωμένη, άβουλη, ποδηγετημένη, ανασκολοπισμένη. Αυτή είναι η Δημοκρατία την οποία έχουν στο μυαλό τους όλοι οι συμμετέχοντες σ' αυτό το άθλιο σύστημα εξουσίας, που ψοφοδεές παραδίδεται στους μαστροπούς της διεθνούς οικονομικής και πολιτικής σκηνής. Ένα σύστημα που εκπορνεύεται για να μην επέλθει η καταστροφή και επαίρεται από πάνω με βαρβαρολογίες και ιαχές, για να κρύψει ότι ακριβώς η εκπόρνευση είναι η καταστροφή. Ότι ακριβώς, όταν μια Δημοκρατία δεν ορίζει το σώμα της, την ουσία δηλαδή της ύπαρξής της, τότε Δημοκρατία δεν υφίσταται. Το  ότι την καταργούν με τη μία όλοι εκείνοι που διακηρύσσουν ότι η Δημοκρατία είναι το τέλειο και μοιραίο πολίτευμα για την ανθρωπότητα επίσης είναι ψιλά γράμματα για την οργάνωση της ορθής κρίσεως.

Φαίνεται όμως ότι όλα αυτά είναι εξαιρετικά πολύπλοκα για να τα αντιληφθούν οι κάθε λογής και υφής Βενιζέλοι αυτού του τόπου μαζί με τα δουλάκια τους. Αδυνατούν να αντιληφθούν πως, όταν ο άνθρωπος δεν είναι το μέτρον του "χρήματος", τότε το "χρήμα" δεν έχει καμία ανταλλακτική αξία στο πολύπλοκο, τρομακτικό και αείζωο σύστημα της καθ' όλου συνύπαρξης και συνεννόησης. Και τότε το "χρήμα" είναι καμωμένο από χάλυβα επιβολής. Και έτσι το μόνο που μπορείς να αγοράσεις (να υπάρξεις στην αγορά των πολιτών) με τέτοιο άθλιο "χρήμα" είναι η χαλύβδινη υποταγή. Μια via crucis προς τη σταύρωση χωρίς ελπίδα ανάστασης.

Αυτό ο υπουργός Οικονομικών -που, ας μην ξεχνάμε, όποτε νομοθέτησε, νομοθέτησε εναντίον του λαού, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την υπόθεση της Proton Bank- το αντιλαμβάνεται πολύ καλά. Γι' αυτό και πανηγυρίζει. Στο κάτω - κάτω τέτοιες συμφωνίες αποτελούν νίκες του συστήματος το οποίο διαπρυσίως υπηρετεί. Και, πράγματι, δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι άλλο. Διότι είναι αυτός που είναι. Ένας από αυτούς που έστερξαν στη λεηλασία αυτού του τόπου. Που είτε λεηλάτησαν είτε επέτρεψαν να λεηλατηθεί όλο το αποθεματικό σε λεφτά, αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια, δημιουργικότητα, ευαισθησία, υψηλόφρονα πεποίθηση. Ας θυμηθούμε το Χρηματιστήριο, τη Siemens, τα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, τα κουκουλώματα... από πού ν' αρχίσεις και πού να τελειώσεις.

Αυτοί λοιπόν οι πραγματικοί τζάμπα μάγκες είναι που θέλουν να μας σώσουν. Ξεχνώντας ότι κατά τον σωτήρα είναι και η σωτηρία. Αυτή η χαλύβδινη σωτηρία που μας επιβάλλουν για να σωθούμε από τον κακό μας εαυτό που τάχα δημιούργησε το πρόβλημα. Από τον διεφθαρμένο, τεμπέλη και απατεώνα εαυτό μας. Τον κακό τους τον καιρό. Αυτόν που σίγουρα θα τον αντιληφθεί όταν έρθει ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Γιατί το χρήμα -ακόμα και το χαλύβδινο- έχει όψεις πολύ περισσότερες από δύο.

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π) 

Ο ΜΥΤΙΛΗΝΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ

========================================================

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
 "ΕΜΠΡΟΣ" ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ.-(12/2/2010)

========================================================

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ.

========================================================

Τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο, από τις σελίδες αυτής της εφημερίδας αποκαλύπταμε πως επί δυο ολόκληρους αιώνες τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου, προστάτη αγίου των ερωτευμένων που θα μπορούσε να είναι και άγιος προστάτης της λεσβιακής οικονομίας, αναπαύονταν στην καθολική εκκλησία, τη γνωστή σε όλους μας «Φραγκοκλησιά», στην οδό Ερμού, κάτω από την Αγία Τράπεζα. 

Όπως είχαμε αποκαλύψει, τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου, το 1990 μεταφέρθηκαν από τον τότε εφημέριο της Καθολικής Εκκλησίας της Μυτιλήνης, φραγκισκανό μοναχό π. Τορκουάτο Μορίνι, μια και ελλείψει πληρώματος της Εκκλησίας δε διέμενε πια στο νησί, αλλά στην Αθήνα και περιστασιακά εξυπηρετούσε και τη Μυτιλήνη. Κάποια τμήματα από αυτά τα λείψανα τοποθετήθηκαν στο παρεκκλήσι του Τάγματος των Καπουτσίνων, το αφιερωμένο στους Αγίους Φραγκίσκο και Κλάρα, στην οδό Γκυϊλφόρδου 7 στην πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα και κάποια άλλα λέγεται πως στάλθηκαν στην έδρα της Καθολικής Εκκλησίας στη Ρώμη. Από όπου και είχαν ξεκινήσει το ταξίδι τους στην Ανατολή πριν δυο αιώνες…
Σήμερα αποκαλύπτουμε πως τα λείψανα του αγίου και μετά από όλες τις «νόμιμες και επιβαλλόμενες διαδικασίες που προβλέπονται από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας για τη μεταφορά Λειψάνων Αγίων», όπως λέει ο κ. Νικόλαος, Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου, τοποτηρητής της Χίου και Μητροπολίτης παντός Αιγαίου, την επόμενη Κυριακή 14 Φεβρουαρίου θα ήταν στη Μυτιλήνη. Πλην όμως φαίνεται πως ένα τέτοιο σημαντικό γεγονός, όχι μόνο από θρησκευτικής πλευράς αλλά και αναπτυξιακής για τον τόπο μας, προσκρούει στην παράλογη και προσβλητική για την Καθολική Εκκλησία «λογική» κάποιων εμπόρων της οδού Ερμού, γειτόνων του ναού, αλλά προπάντων στην αθάνατη γραφειοκρατία του ελληνικού κράτους…

Ο π. Μάριος. Μέσα στη σκαλωσιά που καλύπτει την οροφή που έχει υποστεί ζημιές 

Κυριολεκτικά ζωσμένος με σκαλωσιές είναι εσωτερικά ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου της Καθολικής Εκκλησίας, στην οδό Ερμού της Μυτιλήνης. Από πέρυσι τον Ιανουάριο, ένα τμήμα της ψευδοροφής, που είναι αληθινό κόσμημα, κατέρρευσε. Οι ειδικοί που επισκέφθηκαν το ναό ενημέρωσαν ότι αυτό οφείλεται στην υγρασία που υπάρχει στο κτήριο, υπάρχει κίνδυνος μάλιστα να αποκολληθεί και άλλο τμήμα!
Δεδομένου ότι ο ναός χρησιμοποιείται για τις λατρευτικές ανάγκες των Καθολικών Χριστιανών της Μυτιλήνης, έπρεπε άμεσα να ληφθούν όλα τα απαραίτητα εκείνα μέτρα ώστε να προστατευτούν οι εκκλησιαζόμενοι. «Επειδή η δαπάνη δε θα είναι μικρή και μπροστά στην αδυναμία μας να την αντιμετωπίσουμε άμεσα, μεταφέραμε από την Τήνο σκαλωσιές που διατέθηκαν δωρεάν ώστε να παραμείνουν εκεί για όσο διάστημα χρειαστεί και όλο το εσωτερικό του ναού καλύφθηκε με σκαλωσιές», λέει ο κ. Νικόλαος.
Και ξεκίνησε η προσπάθεια για τη συντήρηση του ναού. Η μελέτη επισκευής ολοκληρώθηκε και υποβλήθηκε στις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού. Έκτοτε η τύχη του αγνοείται…

Εικόνα του Αγίου Βαλεντίνου 

Αποθήκη…
Ακόμα και χθες μπορούσε κανείς να διαπιστώσει ότι η είσοδος που οδηγεί στο ναό ήταν γεμάτη με χαρτόκουτες, κάτι σαν αποθήκη δηλαδή των γειτόνων επιχειρηματιών. Εικόνα κάθε άλλο, βέβαια, παρά συμβατή με τη χρήση του χώρου, αλλά και την αξία του.

Εικόνα του Αγίου Βαλεντίνου

Παρά τούτο όμως, τα λείψανα επρόκειτο να μεταφερθούν στη Μυτιλήνη, έστω και για λίγες μέρες, φέτος. «Δεν τα καταφέραμε, αφού η απευθείας ακτοπλοϊκή γραμμή από τις Κυκλάδες στη Λέσβο που θα επέτρεπε και έναν αριθμό Καθολικών Ελλήνων από τις Κυκλάδες να έρθουν στη Λέσβο για τη γιορτή του αγίου, δε λειτουργεί. Αλλά και γιατί έμπαινε ένα πολύ σοβαρό θέμα ασφαλείας των λειψάνων με την κατάσταση που επικρατεί στο ναό», λέει ο κ. Νικόλαος.

Εικόνα του Αγίου Βαλεντίνου 

Ο οποίος και παρουσιάζει μιλώντας στο «Ε» την πορεία επιστροφής του Αγίου Βαλεντίνου στη Μυτιλήνη, πορεία που όπως λέει ξεκίνησε.
«Το έτος 2001», μας λέει, «ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της εσωτερικής ανακαίνισης του ναού της Μυτιλήνης και εντάθηκαν οι προσπάθειές μας για την επιστροφή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου. Η συνεργασία μας με τους διαδόχους του π. Τορκουάτο Μορίνι έφερε θετικά αποτελέσματα. Έπρεπε, όμως, να έλθει η κατάλληλη στιγμή για να πραγματοποιηθεί η επιθυμία μας. 

Εικόνα του Αγίου Βαλεντίνου

Τελικά αποφασίστηκε πολύ αργότερα, το έτος 2007, να επιστραφεί στη Μυτιλήνη ένα τμήμα των Λειψάνων, διότι ήδη η παρουσία τους στο ναό του Αγίου Φραγκίσκου και της Αγίας Κλάρας στην πλατεία Βικτωρίας είχε δημιουργήσει στους νέους ευλαβείς του αγίου μία ευαισθησία που θα πληγωνόταν.

Η καθολική κοινότητα της Μυτιλήνης
 στις αρχές του 20ού αιώνα,
στην εκκλησία της οδού Ερμού. 

Τελικά ζητήσαμε να ξεκινήσουν όλες οι νόμιμες και επιβαλλόμενες διαδικασίες που προβλέπονται από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας για τη μεταφορά Λειψάνων αγίων, ώστε τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου να ευρίσκονται στη Μυτιλήνη στις 14 Φεβρουαρίου 2009, ημέρα της εορτής του αγίου. 

Η καθολική κοινότητα της Μυτιλήνης
στις αρχές του 20ού αιώνα,στη «Γαλλική Σχολή»
 (στη σημερινή οδό Βουρνάζων)  

Όμως, στα μέσα του Ιανουαρίου του 2009 συνέβη στο ναό η ζημία στην οποία αναφερθήκαμε. Οπότε και δεν ήταν δυνατόν να μεταφέρουμε τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου στο ναό στη Μυτιλήνη.»

Στο δρόμο για τη Μυτιλήνη
Στις 12 Φεβρουαρίου 2009, πριν έναν ακριβώς χρόνο, έγινε η απότμηση από τον Αρχιεπίσκοπο των Καθολικών των Αθηνών, κ. Νικόλαο, τμήματος από τα Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου, υπογράφτηκε ειδικό επίσημο έγγραφο της πράξης αυτής, παρουσία και του ιερατικώς προϊσταμένου του παρεκκλησίου του Αγίου Φραγκίσκου και της Αγίας Κλάρας, ιερομονάχου καπουτσίνου, π. Γαβριήλ Ριγκέτο, και παρεδόθησαν στον Αρχιεπίσκοπο Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου με την ιδιότητά του τού Αποστολικού Τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου (Χίος, Μυτιλήνη και Σάμος), προκειμένου να τα επαναφέρει στη Μυτιλήνη.
«Το τμήμα αυτό των Λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου και το επίσημο έγγραφο», μας λέει ο κ. Νικόλαος, «φυλάσσονται τώρα στην Αρχιεπισκοπή Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου και συγκεκριμένα στο νησί της Τήνου, αναμένοντας την αποπεράτωση της επισκευής του ενοριακού ναού της Μεταστάσεως της Θεοτόκου, στη Μυτιλήνη, για να επιστρέψουν και να επανατοποθετηθούν κάτω από την Ιερά Τράπεζα.»
Όπως λέει ο κ. Νικόλαος, «δε θελήσαμε να τα μεταφέρουμε τώρα που ο ναός αντιμετωπίζει προβλήματα επισκευής, για να μην υπάρξει έστω και η παραμικρή υπόνοια ότι επιλέξαμε τη χρονική αυτή στιγμή για λόγους σκοπιμότητας και ότι τα Ιερά Λείψανα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για υλικούς και άλλους σκοπούς που δε συνάδουν με την ιερότητα, το σεβασμό και την ευλάβεια των πιστών προς τους αγίους».
«Η επίσημη επιστροφή των Ιερών Λειψάνων», καταλήγει, «θα γίνει με κάθε ιερότητα και λαμπρότητα που αρμόζει σε έναν άγιο μάρτυρα της πίστεως. Μοναδικός σκοπός μας, η ενίσχυση της πίστεως της μικρής ενοριακής κοινότητας των Καθολικών Χριστιανών της Μυτιλήνης και όσων Χριστιανών ξέρουν να τιμούν, σε Ανατολή και Δύση, τους κοινούς αγίους.»
Και όποτε, προσθέτουμε εμείς, αποφασίσει το υπουργείο Πολιτισμού να… «βρει» τη μελέτη επισκευής του ναού και την εγκρίνει. Αλλά και όποτε αποφασίσει η Ελληνική Πολιτεία ότι, ακόμα και σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, η συντήρηση μνημείων σαν αυτό της καθολικής εκκλησίας συμβάλλει στην ανάπτυξη του πολιτισμού των Ελλήνων. Κι όποτε θα ξεπεράσουμε την κρίση, τι άλλο θα έχουμε να επιδείξουμε εξόν από αυτόν τον πολιτισμό; 

Από τη Ρώμη…
Σύμφωνα με την αγιολογία των Καθολικών, ο πιθανότατα πρεσβύτερος Βαλεντίνος συνελήφθη στη Ρώμη όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κλαύδιος Β΄, ο επονομαζόμενος και Γότθος. Αφού βασανίστηκε, εκτελέστηκε διά αποκεφαλισμού στις 14 Φεβρουαρίου του 268 στην οδό Φλαμίνια. Οι σύντροφοί του τότε περισυνέλεξαν το αίμα του σε ένα γυάλινο φιαλίδιο και έθαψαν το σώμα του μαζί με το γυάλινο φιαλίδιο στις κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλας.
Όπως αναφέρει ο Δημήτρης Παπαδάκης - Περιθωράκης, που έχει γράψει σχετική μελέτη, το νεκρό σώμα του Αγίου Βαλεντίνου, με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» ως λείψανο, δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες και νέοι μάρτυρες και για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση, όμως, του Μαρτυρίου του Αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης.
Το έτος 1815, τη γαλήνη των λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου, που «ξεχασμένα» αναπαύονταν στη νεκρόπολη των κατακομβών, διέκοψαν τα βήματα του φύλακα των κατακομβών π. Πέτρου Κόμπι, που έφτασε ακριβώς μπροστά στο σκαλισμένο στο τοίχωμα των κατακομβών τάφο, με τη μισοσβησμένη επιγραφή: ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ.
Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1815, όταν πάπας στη Ρώμη ήταν ο Πίος Ζ΄, ο τότε βικάριός του, καρδινάλιος Ιούλιος ντι Σομάλια, κατόπιν εντολής του ποντίφικα επέτρεψε την αφαίρεση των λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου από τις κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας. Τα συγκεκριμένα λείψανα δωρίθηκαν στον ιερέα ευγενή Ιωάννη - Βαπτιστή Λονγκαρίνι ντι Σ. Κοστάνζο από το δουκάτο του Ουρμπίνο. Ο ιερέας αυτός ήταν παρεκκλησιάρχης και υμνωδός στο βασιλικό παρεκκλήσι του καθεδρικού ναού του Ispali στη Σεβίλλη της Ισπανίας.
Στη λειψανοθήκη, εκτός από τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου, τοποθετήθηκε και το φιαλίδιο στο οποίο οι σύντροφοί του είχαν περισυλλέξει και τοποθετήσει το αίμα του από τον αποκεφαλισμό. Στην ίδια λειψανοθήκη τοποθετήθηκε και μια συνοδευτική περγαμηνή αυθεντικότητας. Στη συνέχεια δε, ασφαλίστηκε με ειδικές μεταξωτές κόκκινες κορδέλες, στερεωμένες και σφραγισμένες με βουλοκέρια της αρμόδιας εκκλησιαστικής αρχής. Εκτός από την προαναφερθείσα εσωτερική περγαμηνή, ας σημειωθεί πως υπάρχουν και εξωτερικά συνοδευτικά έγγραφα, όπου ανάμεσα στ’ άλλα και σύμφωνα με τη μελέτη του Δημητρίου Παπαδάκη - Περιθωράκη πάντα, αναφέρουν ότι: «στο νέο κάτοχο παραχωρείται το δικαίωμα φύλαξής τους, της δωρεάς σε άλλους, της μετακομιδής τους έξω από τη Ρώμη, της έκθεσης και δημόσιας απόδοσης τιμών από τους πιστούς και τοποθέτησής τους σε οποιαδήποτε εκκλησία, ευκτήριο οίκο ή παρεκκλήσι».
Κάπως έτσι και άρχισε το ταξίδι του συγκεκριμένου Αγίου Βαλεντίνου, ενός από τους 18 αγίους της Καθολικής Εκκλησίας με το ίδιο όνομα.

… στη Μυτιλήνη
Για δεύτερη φορά μετά το 1815, τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου τα συναντάμε το 1907 στη Μυτιλήνη. Η κοινότητα των Καθολικών της Μυτιλήνης ήταν ευάριθμη τότε, με μέλη που εκκλησιάζονταν ανελλιπώς στον καθολικό ναό στην οδό Ερμού, του οποίου μέχρι και πρόσφατα είχε την επιμελητεία το Μοναχικό Τάγμα των Φραγκισκανών Ελασσόνων, προτού περάσει σήμερα στη διαχείριση του άλλου μοναχικού τάγματος, των επίσης Φραγκισκανών Καπουκίνων. Η καθολική κοινότητα της Μυτιλήνης τότε εκκλησιαστικά υπαγόταν στον Καθολικό Επίσκοπο Χίου, και αυτός με τη σειρά του στον Καθολικό Αρχιεπίσκοπο Σμύρνης.
Πώς έφθασαν τα λείψανα στη Μυτιλήνη παραμένει άγνωστο. Θεωρείται πως με το θάνατο του παρεκκλησιάρχη και ευγενούς Ιωάννου - Βαπτιστού Λονγκαρίνι ντι Σ. Κονστάνζο, τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου κληροδοτήθηκαν σε κάποιον από τους οικείους του, ο οποίος με τη σειρά του τα κληροδότησε σε κάποιον απόγονό του, που πιθανότατα θα μετανάστευσε στη Μυτιλήνη περί τα τέλη του 19ου αιώνα.
Γεγονός και μάλιστα βασισμένο σε επίσημα έγγραφα είναι ότι, στις 26 Απριλίου του 1907, ο τότε Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Σμύρνης Δομήνικος Μαρέγκος, στη διάρκεια μιας ποιμαντικής του επίσκεψης στη Μυτιλήνη, προέβη - ίσως και μετά από αίτημα - σε αυτοψία και αυθεντικοποίηση των λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου. Τα λείψανα είχαν τοποθετηθεί κάτω από το κεντρικό ιερό βήμα του καθολικού ναού της Μυτιλήνης, τα οποία πιθανότατα είχαν δοθεί προς φύλαξη από τον κάτοχό τους στον τότε εφημέριο της Μυτιλήνης.
Στη σύντομη, λοιπόν, έκθεση που ο αρχιεπίσκοπος συνέταξε, αναφέρει: «Στον καθένα ξεχωριστά, και σε όλους εκείνους που θα έχουν ενώπιόν τους αυτή μας την έκθεση, πιστοποιούμε ότι πραγματοποιήσαμε την κεκανονισμένη αυτοψία των λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου Μάρτυρα και τα οποία επανατοποθετήσαμε στην ξύλινη λειψανοθήκη τους, εφοδιασμένη με τζάμι και επενδυμένη με έγχρωμο χαρτί. Τη λειψανοθήκη τη σφραγίσαμε καλά και την ασφαλίσαμε με μεταξωτή ταινία, προσεπισφραγίζοντάς την με τη δική μας σφραγίδα.»
Εκτός, όμως, απ’ αυτό το επίσημο αρχιεπισκοπικό ντοκουμέντο αυθεντικοποίησης, σώζεται και ιδιόχειρο σημείωμα του τότε Καθολικού Εφημερίου Μυτιλήνης π. Βίτου - Ροβέρτου, όπου μεταξύ των άλλων επιβεβαιώνεται με ημερομηνία «Μυτιλήνη 1.5.1907» η πραγματοποιηθείσα αυτοψία: «[…] ο Σεβασμιότατος αρχιεπίσκοπος Σμύρνης πραγματοποίησε αυτοψία στα τίμια λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου, από τα οποία κράτησε τμήματα προορισμένα για τη Ρώμη, τη Σμύρνη και τη δωρήτρια οικογένεια […]». Τελευταία κάτοχος των τιμίων λειψάνων ήταν η Λουκία Θεοφανοπούλου - Bongigli, η οποία τα δώρισε στον καθολικό ναό της Μυτιλήνης.
Και τα λείψανα ξεχάστηκαν μέχρι το 1990.
Όπως γράψαμε πριν, το έτος 1990, όταν εφημέριος του καθολικού ναού της Μυτιλήνης, υπερήλικας πια, ήταν ο φραγκισκανός μοναχός π. Τορκουάτο Μορίνι αποφάσισε τη μετακομιδή των τιμίων λειψάνων από το ναό της Μυτιλήνης στο ναό Αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας των Ιταλών, στην οδό Γκυϊλφόρδου 7, στην Αθήνα. Για πολλούς παραμένει ανεξήγητη η «εχεμύθεια» του τότε εφημερίου Μυτιλήνης π. Τορκουάτο σχετικά με την ύπαρξη αυτών των λειψάνων στο ναό της Μυτιλήνης, την οποία δεν είχε κοινοποιήσει σε κανένα, και μάλιστα σε μια εποχή που η φήμη του Αγίου Βαλεντίνου ως προστάτη των ερωτευμένων είχε αρχίσει να φθάνει στα πέρατα του κόσμου. Κάτι που αν μη τι άλλο θα αποτελούσε και δόξα για τον άδειο και ξεχασμένο καθολικό ναό του στη Μυτιλήνη. Ίσως και να ήθελε ο Μοναχός να μη συνδεθεί ο άγιος με την εμπορικοποίηση που τότε είχε αρχίσει να συνδέεται μαζί του. Έφερε, το λοιπόν, κυριολεκτικά κρυφά τα λείψανα από τη Μυτιλήνη στην Αθήνα. Με κάθε «μυστικότητα», τα τοποθέτησε κάτω από την Αγία Τράπεζα του εσωτερικού παρεκκλησίου του ναού των Ιταλών στην πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα, που έχει τη μορφή ροτόντας και είναι ολομάρμαρη, παρεκκλήσι που τώρα είναι αφιερωμένο στον Άγιο Βαλεντίνο. Το 1994 και μετά το θάνατο του π. Τορκουάτο, η λειψανοθήκη βρέθηκε επιμελώς «κρυμμένη» από το Δημήτριο Παπαδάκη - Περιθωράκη. Ακόμα και το τζάμι της λειψανοθήκης ήταν καλυμμένο με ύφασμα, και το κιβώτιο με τα λείψανα έδιδε την εντύπωση ότι περιείχε μάλλον κάποια ιερά σκεύη, παρά τα λείψανα του πασίγνωστου πλέον σε όλο τον κόσμο Μάρτυρα Βαλεντίνου! 
Η καθολική κοινότητα της Μυτιλήνης
Στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αλλά και στη Σμύρνη, ήδη από τις αρχές - κυρίως - του 18ου αιώνα, εγκαταστάθηκε πλήθος Ευρωπαίων (Ιταλών, Μαλτέζων, Γάλλων, Ισπανών κ.λπ.) με πολλές ιδιότητες. Των εμπόρων, των ναυτικών, των προξένων, ακόμα και των τυχοδιωκτών. Λόγω των ευμενών πολιτικών και οικονομικών συνθηκών, ρίζωσαν στην περιοχή. Με την πάροδο, όμως, του χρόνου, όλοι αυτοί έχαναν την εθνική τους συνείδηση, αλλά και τη γλώσσα τους ξεχνούσαν, αφού βαθμιαία γίνονταν κάτοχοι της Ελληνικής, και αυτήν τη γλώσσα με στοιχεία της δικής τους χρησιμοποιούσαν στις συναλλαγές τους.
Αυτοί ήταν οι περίφημοι φραγκολεβαντίνοι· δηλαδή οι Ευρωπαίοι κάτοικοι της Εγγύς Ανατολής. Συνδετικός κρίκος όλων των ετερόκλητων αυτών Ευρωπαίων ήταν η κοινή καθολική πίστη, με επίκεντρο τους πολυάριθμους ναούς τους. Το ζήτημα της συγκράτησης αυτών των Ευρωπαίων καθολικών στο δόγμα τους ήταν πρωταρχικό και ανέκαθεν βασάνιζε την ηγεσία της Καθολικής Εκκλησίας, γι’ αυτό και η αποστολή και εγκατάσταση δυτικών Μοναχικών Ταγμάτων στον ελληνικό γεωγραφικό χώρο, εκεί δηλαδή όπου υπήρχε καθολικό στοιχείο.
Οι Ευρωπαίοι αυτοί συνήθως κατοικούσαν σε ιδιαίτερες συνοικίες, τους λεγόμενους φραγκομαχαλάδες. Τέτοιους συναντάμε στη Θεσσαλονίκη, τη Σμύρνη, τη Χίο, τη Μυτιλήνη στην περιοχή του κάτω Κιοσκιού, με δικά τους νεκροταφεία, σχολεία κ.λπ.. Φράγκικο νεκροταφείο υπήρχε και στη Μυτιλήνη, που σύμφωνα με την Καθολική Εκκλησία «κάποια δημοτική αρχή της Μυτιλήνης, για ανεξήγητους λόγους, θεώρησε καλό να ισοπεδώσει και να δημιουργήσει παιδική χαρά!».
Μετά το 1912, όταν και η Μυτιλήνη ενσωματώθηκε στην Ελλάδα, η καθολική κοινότητα του νησιού συνέχιζε την ύπαρξή της συσπειρωμένη γύρω από το ναό της. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, όμως, και κυρίως η μετακατοχική περίοδος με τα τόσα προβλήματα, επέφερε ένα ισχυρό πλήγμα.
Η αναχώρηση του φραγκισκανού μοναχού π. Τορκουάτο Μορίνι στην Αθήνα σήμανε και το ουσιαστικό κλείσιμο του ναού που «λειτουργούσε» πια μόνο για κάποια κηδεία κάποιου από τους ελάχιστους καθολικούς της Μυτιλήνης.
Σήμερα, μία μικρή δυναμική και δραστήρια ομάδα της καθολικής ενοριακής κοινότητας της Μυτιλήνης συνεχίζει να δραστηριοποιείται στο χώρο της ενορίας. Η πνευματική εξυπηρέτηση της καθολικής εκκλησίας της Μυτιλήνης εξασφαλίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από την Καθολική Επισκοπή Χίου και την Ιερά Αρχιεπισκοπή Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου.
Ο αριθμός των γνωστών καθολικών χριστιανών της Μυτιλήνης είναι 57 άτομα, τα οποία βρίσκονται και σε καταλόγους εγγεγραμμένα. Βρίσκονται σκορπισμένα, όμως, σε όλο το νησί της Λέσβου και δύσκολα μπορεί να τους συγκεντρώσει κανείς όλους για τη Θεία Λειτουργία με τον π. Μάριο που έρχεται στη Μυτιλήνη ειδικά για το σκοπό αυτό. Επίσης ο ναός είναι ανοικτός κάθε Κυριακή από τις 11 το πρωί και μία μικρή ομάδα των ενοριτών διαβάζουν το Λόγο του Κυρίου της Κυριακής και τον μελετούν με τη βοήθεια του σχετικού γραπτού κηρύγματος, το οποίο και αποστέλλεται έγκαιρα με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μέσων.
Πλέον κατά καιρούς, στον καθολικό ναό της Μυτιλήνης τελούνται και άλλα Μυστήρια, όπως του Βαπτίσματος και του Γάμου.

========================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)