ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΙΝ:"ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΗΝ ΓΟΥΟΛ ΣΤΡΗΤ"

(...) Χθες, ένας από τους ομιλητές στην πορεία είπε "Βρήκαμε ο ένας τον άλλο". Αυτό το συναίσθημα αιχμαλωτίζει όλη την ομορφιά αυτού που δημιουργείται εδώ. Ένας ανοιχτός χώρος (όπως και μια ιδέα τόσο μεγάλη που δεν περιορίζεται σε κάποιον χώρο) για όλους εκείνους τους ανθρώπους που θέλουν έναν καλύτερο κόσμο που εδώ καταφέρνουν να βρίσκουν ο ένας τον άλλον. Είμαστε τόσο ευγνώμονες.
Αν ξέρω ένα πράγμα, αυτό είναι πως το 1% του πληθυσμού αγαπά τις κρίσεις. Όταν ο κόσμος πανικοβάλλεται, απελπίζεται και κανείς δεν ξέρει τι να κάνει, είναι ιδανική η στιγμή να περάσουν μέτρα φιλικά στο κεφάλαιο, όπως είναι η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλισης, η περικοπή των κοινωνικών υπηρεσιών και η απαλλαγή και από τον τελευταίο περιορισμό για την επικράτηση του κεφαλαίου. Εν μέσω οικονομικής κρίσης κάτι ανάλογο συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο.
Και υπάρχει μονάχα ένα πράγμα ικανό να εμποδίσει αυτήν την τακτική, και ευτυχώς, είναι κάτι πολύ μεγάλο: το 99% των ανθρώπων. Και αυτό το 99% βγαίνει στους δρόμους από τη Μάντισον μέχρι τη Μαδρίτη για να πει: "Όχι, δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας."
Το σύνθημα αυτό ξεκίνησε από την Ιταλία το 2008. Στη συνέχεια πέρασε στην Ελλάδα, μετά στη Γαλλία, την Ιρλανδία και τελικά έφτασε στον τόπο από όπου η κρίση ξεκίνησε.
"Γιατί διαδηλώνουν;" αναρωτιούνται οι αυθεντίες / παρουσιαστές στην τηλεόραση. Εν τω μεταξύ ο υπόλοιπος κόσμος ρωτά: "Γιατί αργήσατε τόσο;". "Αναρωτιόμασταν πότε θα εμφανιστείτε". Και οι περισσότεροι απλά είπαν: "Καλωσήρθατε".
Πολλοί είναι εκείνοι που διακρίνουν αναλογίες μεταξύ του κινήματος "Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ" και των λεγόμενων διαδηλώσεων "κατά της παγκοσμιοποίησης" που είχαν έρθει στο επίκεντρο του κόσμου το 1999 στο Σιάτλ. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που μία παγκόσμια ακηδεμόνευτη κινητοποίηση, της οποίας ηγούνταν νέοι, δραστηριοποιήθηκε κατά της εξουσίας των εταιρειών και του κεφαλαίου. Και είμαι περήφανη που υπήρξα μέρος αυτού που αποκαλέσαμε "η κινητοποίηση των κινητοποιήσεων".
Ωστόσο υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Για παράδειγμα επιλέξαμε για στόχους συνόδους οργανισμών: τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την G8. Οι Σύνοδοι όμως είναι παροδικές από τη φύση τους, κρατάνε μόνο μία εβδομάδα.
Μας έκαναν κι εμάς παροδικούς. Μας έκαναν να εμφανιζόμαστε, να μαγνητίζουμε το ενδιαφέρον και τους τίτλους ειδήσεων και εφημερίδων και μετά να εξαφανιζόμαστε. Και μέσα στη φρενίτιδα του υπέρμετρου πατριωτισμού και του μιλιταρισμού που ακολούθησαν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν εύκολο να μας παρασύρουν εντελώς, τουλάχιστον στη Βόρεια Αμερική.
Η κινητοποίηση "Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ", από την άλλη, επέλεξε έναν σταθερό στόχο. Και δεν έχετε βάλει ημερομηνία λήξης στην παρουσία σας εδώ. Αυτό είναι φρόνιμο. Μόνο όταν παραμένεις κάπου, ριζώνεις. Αυτό είναι σημαντικό. Είναι γεγονός πως στην εποχή της πληροφορίας πάρα πολλές κινητοποιήσεις ανθίζουν σαν όμορφα λουλούδια, αλλά μαραίνονται γρήγορα. Είναι επειδή δεν έχουν ρίζες. Και δεν έχουν μακροπρόθεσμα σχέδια για το πως θα αυτοσυντηρηθούν. Έτσι, όταν έρχονται καταιγίδες, τις ξεβράζουν μακριά.
To να έχετε οριζόντια δομή και να είστε βαθιά δημοκρατικοί είναι υπέροχο. Αλλά οι αρχές αυτές είναι συμβατές με τη σκληρή δουλειά της δημιουργίας δομών και οργανισμών που είναι αρκετά σταθεροί ώστε να αντέχουν στις κακοκαιρίες που θα έρθουν. Είμαι πραγματικά πεπεισμένη πως αυτό θα συμβεί.
Κάτι άλλο που κάνει σωστά το κίνημα αυτό: Είστε στρατευμένοι στην υπόθεση της μη βίας. Αρνείστε να δώσετε στα ΜΜΕ τις εικόνες των σπασμένων τζαμιών και των οδομαχιών που τόσο απελπισμένα λαχταρούν. Και αυτή η τρομακτική πειθαρχία σας δείχνει ξανά και ξανά πως η είδηση αφορά την επαίσχυντη βαρβαρότητα της αστυνομίας που σε καμία περίπτωση δεν προκαλείτε. Το είδαμε άλλωστε μόλις το προηγούμενο βράδυ. Ωστόσο, η στήριξη στην κινητοποίησή σας ολοένα μεγαλώνει. Αυτό σημαίνει περισσότερη σοφία.
Αλλά η μεγαλύτερη διαφορά είναι πως το 1999 αντιταχθήκαμε στον καπιταλισμό που τότε γνώριζε ξέφρενη οικονομική ακμή. Η ανεργία ήταν χαμηλή, τα μετοχικά χαρτοφυλάκια διογκωμένα. Τα ΜΜΕ είχαν μεθύσει από το εύκολο χρήμα. Τότε τα πάντα είχαν να κάνουν με ξεκινήματα, όχι λουκέτα.
Επισημάναμε πως η απορρύθμιση πίσω από τη φρενίτιδα είχε το τίμημά της. Ήταν επιζήμια για τα εργατικά πρότυπα. Οι εταιρείες γίνονταν ισχυρότερες από τις κυβερνήσεις και αυτό ήταν επιζήμιο για την δημοκρατία μας. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, όταν οι εποχές ήταν καλές, το να καταστρατηγηθεί ένα σύστημα που βασίζεται στην απληστία είναι δύσκολο να πουληθεί ως ιδέα, τουλάχιστον στις πλούσιες χώρες.
Δέκα χρόνια αργότερα μοιάζει σαν να μην υπάρχουν άλλες πλούσιες χώρες. Μόνο πολλοί πλούσιοι άνθρωποι, άνθρωποι που πλούτισαν λεηλατώντας τον δημόσιο πλούτο και εξαντλώντας φυσικούς πόρους σε όλο τον κόσμο.
Το ζήτημα είναι πως σήμερα ο καθένας μπορεί να δει πως πρόκειται για ένα βαθιά άδικο σύστημα που έχει βγει εκτός ελέγχου. Η ασύδοτη απληστία έχει καταστρέψει την παγκόσμια οικονομία. Και καταστρέφει εξίσου το φυσικό περιβάλλον. (...)
Έτσι έχουν τα πράγματα. Τόσο κραυγαλέα, τόσο προφανή, που καθίσταται πολύ ευκολότερο να τα συνδέσει ο κόσμος και να δράσει από ό,τι ήταν το 1999.
Όλοι γνωρίζουμε ή τουλάχιστον αισθανόμαστε πως ο κόσμος έχει έρθει τα πάνω κάτω, λειτουργούμε λες και δεν υπάρχει τέλος σε κάτι που είναι σαφώς πεπερασμένο, όπως τα ορυκτά καύσιμα και ο ατμοσφαιρικός αέρας, που δεν μπορεί πια να απορροφήσει τις εκπομπές τους. Και λειτουργούμε λες και υπάρχουν αυστηρά όρια σε κάτι που στην πραγματικότητα είναι απεριόριστο, και αυτό είναι οι οικονομικοί πόροι με τους οποίους θα χτίσουμε το είδος της κοινωνίας που χρειαζόμαστε.
Το έργο της εποχής μας είναι να αλλάξουμε αυτό ακριβώς, να αμφισβητήσουμε την ψευδή αυτή έλλειψη πόρων. Να επιμείνουμε πως μπορούμε πράγματι να χτίσουμε μία αξιοπρεπή κοινωνία για όλους, ενώ την ίδια στιγμή να σεβόμαστε τα πραγματικά όρια αντοχής της γης.
Η κλιματική αλλαγή σημαίνει πως έχουμε συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο για να το κάνουμε αυτό. Αυτή τη φορά η κινητοποίησή μας δεν μπορεί να αποσυντονιστεί, να διαιρεθεί ή να προσπεραστεί από τα γεγονότα. Αυτή τη φορά πρέπει να επιτύχουμε. Και δεν μιλάω για τη ρύθμιση του τραπεζικού συστήματος και την αύξηση της φορολογίας στους πλούσιους, αν και είναι σημαντικά όλα αυτά.
Μιλάω για αλλαγή στις βασικές αρχές που κυβερνούν την κοινωνία μας. Κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να ταιριάξει σε ένα και μοναδικό συμπυκνωμένο και κυρίως φιλικό για τα ΜΜΕ αίτημα όπως είναι εξίσου δύσκολο να βρούμε με ποιο τρόπο θα το κάνουμε. Αλλά δεν γίνεται λιγότερο επείγον επειδή είναι δύσκολο.
Αυτό βλέπω πως συμβαίνει εδώ, σε αυτήν την πλατεία. Με τον τρόπο που μοιράζεστε το φαγητό, που ζεσταίνεστε μεταξύ σας, που ανταλλάσσετε πληροφορίες ελεύθερα και παρέχετε ιατρική φροντίδα ο ένας στον άλλον, σκέφτεστε και προπονείστε. Το αγαπημένο μου πλακάτ εδώ γράφει: "Νοιάζομαι για σένα". Σε μια κουλτούρα που μαθαίνει τους ανθρώπους να αποφεύγουν το βλέμμα του άλλου και να λένε "ας τους να πεθάνουν" αυτή είναι μία βαθιά ριζοσπαστική δήλωση.
Μερικές τελευταίες σκέψεις μου. Σε αυτόν τον μεγάλο αγώνα, τα παρακάτω είναι όσο δεν έχουν σημασία:
* Τι φοράμε.
* Το αν σηκώνουμε τις γροθιές μας ή αν κάνουμε το σήμα της ειρήνης.
* Το αν μπορούμε να χωρέσουμε τα όνειρά μας σε ένα ηχητικό απόσπασμα ενός καναλιού.
Και τώρα τα λίγα που έχουν σημασία:
* Το κουράγιο μας.
* Η ηθική πυξίδα μας.
* Το πώς φερόμαστε ο ένας στον άλλο.
Διαλέξαμε μια μάχη ενάντια στις ισχυρότερες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις στον πλανήτη. Αυτό είναι κάτι τρομακτικό. Και όσο αυτή η κινητοποίηση γίνεται ολοένα και ισχυρότερη, θα γίνεται και πιο τρομακτική. (...)
Μην παρασυρθείτε από τις προκλήσεις. Δεν λέω να μην τη λέτε ο ένας στον άλλο. Αλλά αυτή τη φορά ας συμπεριφερθούμε ο ένας στον άλλο σαν να σχεδιάζουμε να δουλέψουμε χέρι με χέρι για πολλά πολλά χρόνια. Γιατί ο αγώνας που έχουμε μπροστά μας δεν απαιτεί τίποτα λιγότερο.

Ας συμπεριφερθούμε σε αυτή την κινητοποίηση σαν να είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Γιατί είναι. Πραγματικά είναι.

Από το Nation
============================================================
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ "ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ" ΤΗΣ ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΙΝ
ΣΤΟ:
http://vaspik.blogspot.com/2011/10/blog-post_8071.html

==================================================================

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ της ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΙΝ-ΔΕΙΤΕ ΤΟ

«Μια κατάσταση σοκ δεν είναι απλά αυτό που παθαίνουμε όταν μας συμβεί κάτι κακό. Είναι αυτό που μας συμβαίνει όταν χάνουμε το πλαίσιο αναφοράς μας , όταν χάνουμε τις αφηγήσεις μας όταν αποπροσανατολιζόμαστε. Αυτό που μας κρατάει προσανατολισμένους και σε επαγρύπνηση είναι η ιστορία μας. Μια περίοδος κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε σήμερα είναι πολύ καλή στιγμή για να αναστοχαστούμε την Ιστορία να εντοπίσουμε ιστορικές συνέχειες και διαδρομές. Είναι καλή στιγμή για να τοποθετήσουμε τους εαυτούς μας στη μακρά ανθρώπινη ιστορία του αγώνα». ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΙΝ

Το video είναι με ελληνικούς υπότιτλους

                                     video 

===========================================================

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΙΝ ΣΤΟ

"ΛΗΣΤΕΙΑ ΜΕΡΑΣ κ ΝΥΧΤΑΣ"

http://vaspik.blogspot.com/2011/08/naomi-klein.html

                              
===========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

NAOMI KLEIN: ΛΗΣΤΕΙΑ ΜΕΡΑΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑΣ

                     Ναόμι Κλάιν 16/8/2011

===========================================================

Συνεχίζω να ακούω παραλληλισμούς ανάμεσα στις ταραχές του Λονδίνου και άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων - τις σπασμένες βιτρίνες στην Αθήνα ή τα καμένα αυτοκίνητα στο Παρίσι. Και υπάρχουν ομοιότητες, αυτό είναι σίγουρο: μια σπίθα που την ανάβει η αστυνομική βία, μια γενιά που νιώθει παραμελημένη.
Ναι αλλά αυτά τα γεγονότα σημαδεύτηκαν από τις μαζικές καταστροφές ∙ οι λεηλασίες ήταν ήσσονος σημασίας. Υπήρξαν άλλωστε τα τελευταία χρόνια κι άλλες μαζικές λεηλασίες, και μάλλον πρέπει να μιλήσουμε και γι' αυτές. Υπήρξε η Βαγδάτη αμέσως μετά την εισβολή των ΗΠΑ - ένα παραλήρημα εμπρησμών και λεηλασίας που ερήμωσε βιβλιοθήκες και μουσεία. Τότε χτυπήθηκαν επίσης τα εργοστάσια. Το 2004 επισκέφθηκα ένα εργοστάσιο που κάποτε έφτιαχνε ψυγεία. Οι εργάτες του αφού είχαν αφαιρέσει καθετί που είχε αξία, μετά το έκαψαν ολοσχερώς, σε σημείο που η αποθήκη του εργοστασίου να μοιάζει με γλυπτό από λιωμένο μέταλλο.
Τότε όμως το γεγονός καλύφθηκε στην τρέχουσα ειδησεογραφία ως μια άκρως πολιτική πράξη. Είπαν ότι αυτά γίνονται όταν ένα καθεστώς δεν έχει καμιά νομιμοποίηση στα μάτια του κόσμου. Αφότου παρακολουθούσαν για τόσο καιρό το Σαντάμ και τους γιους του να κάνουν ό,τι θέλουν με όποιον θέλουν, πολλοί καθημερινοί Ιρακινοί ένιωσαν ότι είχαν το δικαίωμα να πάρουν και μερικά πράγματα για τους εαυτούς τους. Αλλά το Λονδίνο δεν είναι Βαγδάτη και ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν είναι Σαντάμ, οπότε σίγουρα δεν υπάρχει τίποτε να μάθουμε απ' αυτή την υπόθεση.
Τί λέτε να εξετάσουμε ένα παράδειγμα από μια δημοκρατία; Αργεντινή ας πούμε γύρω στο 2001. Η οικονομία σε ελεύθερη πτώση και χιλιάδες άνθρωποι να ζουν σε σκληρές γειτονιές που ήταν βιομηχανικές ζώνες με ευημερία πριν τη νεοφιλελεύθερη περίοδο και την εισβολή των πολυεθνικών σούπερ - καταστημάτων. Ο κόσμος βγήκε τότε έξω και γέμιζε καροτσάκια με αγαθά που δε μπορούσε πλέον το πορτοφόλι του να τα σηκώσει - ρούχα, ηλεκτρονικά είδη, κρέας. Η κυβέρνηση κήρυξε τη χώρα σε «κατάσταση πολιορκίας» για να αποκαταστήσει την τάξη ∙ αυτό δεν άρεσε στον κόσμο ο οποίος και ανέτρεψε την κυβέρνηση.
Οι μαζικές λεηλασίες της Αργεντινής ονομάστηκαν El Saqueo - η λεηλασία. Αυτό είχε ιδιαίτερη πολιτική σημασία γιατί με αυτόν ακριβώς τον όρο περιγράφονταν ως τότε οι ενέργειες των ελίτ που πούλησαν τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία της χώρας με ολοφάνερα διεφθαρμένες συμφωνίες ιδιωτικοποίησης, κρύβοντας λεφτά σε οφ σορ (offshore) εταιρίες και μετά δίνοντας το λογαριασμό στον κόσμο με ακραία πακέτα λιτότητας. Οι Αργεντινοί κατάλαβαν ότι οι λεηλασίες των εμπορικών κέντρων δε θα είχαν συμβεί αν δεν είχε προηγηθεί η μεγαλύτερη λεηλασία της οικονομίας και ότι οι πραγματικοί γκάνγκστερ ήταν και οι υπεύθυνοι για την κατάσταση.
Αλλά η Αγγλία δεν είναι Λατινική Αμερική, και οι ταραχές της δεν είναι πολιτικές, ή έτσι συνεχίζουμε να ακούμε. Έχουν να κάνουν λέει με την ανομία και με τους νεαρούς που εκμεταλλεύονται μια κατάσταση για να αρπάξουν οτιδήποτε δεν είναι δικό τους. Και η βρετανική κοινωνία, μας λέει ο Κάμερον, απεχθάνεται αυτού του είδους τη συμπεριφορά.
Αυτά λέγονται λοιπόν με κάθε σοβαρότητα. Λες και η μαζική πρακτική της διάσωσης των τραπεζών δεν είχε λάβει ποτέ χώρα, ακολουθούμενη μάλιστα από προκλητικά νέα ανώτατα μπόνους. Κι έπειτα να ακολουθούν οι έκτακτες συναντήσεις των G-8 και G-20, όπου οι ηγέτες αποφάσισαν συλλογικά να μην κάνουν τίποτε για να τιμωρήσουν τους τραπεζίτες για αυτή την κατάσταση ή έστω να πάρουν κάποια σοβαρή πρωτοβουλία για να αποτρέψουν πιθανή επανάληψη αντίστοιχης κρίσης στο μέλλον. Αντίθετα, επέστρεψαν όλοι στα σπίτια τους κι ο καθένας στη χώρα του επέβαλλε θυσίες σ' αυτούς που ήταν πιο ευάλωτοι. Το έκαναν απολύοντας δημοσίους υπαλλήλους, χρησιμοποιώντας τους εκπαιδευτικούς σαν αποδιοπομπαίους τράγους, κλείνοντας βιβλιοθήκες, ανεβάζοντας τα δίδακτρα, προωθώντας γρήγορες ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, μειώνοντας τις συντάξεις κ.ο.κ - φτιάξτε το κοκτέιλ ανάλογα με τη χώρα στην οποία βρίσκεστε. Και ποιοί βγήκαν στην τηλεόραση κάνοντας μαθήματα για την ανάγκη να τελειώνουμε επιτέλους με αυτά τα «προνόμια»; Μα φυσικά, οι τραπεζίτες και οι μάνατζερ των κερδοσκοπικών αμοιβαίων κεφαλαίων (hedge funds).
Αυτή είναι η παγκόσμια λεηλασία, η στιγμή της μεγάλης αρπαγής. Υποκινούμενη από μια παθολογική αίσθηση του δικαιώματος στη λεηλασία, όλα έγιναν με τα φώτα αναμμένα, λες και δεν υπήρχε τίποτε να κρύψουν. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι ενοχλητικοί φόβοι. Στις αρχές του Ιούλη, η Γουόλ Στριτ Τζέρναλ, αναφέρθηκε σε μια σχετική δημοσκόπηση, σύμφωνα με την οποία το 94% των εκατομμυριούχων φοβούνται τη «βία των δρόμων». Εκ των πραγμάτων προκύπτει ότι ήταν ένας λογικός φόβος.
Βέβαια, οι ταραχές στο Λονδίνο δεν ήταν πολιτική διαμαρτυρία. Αλλά οι άνθρωποι που λήστευαν τη νύχτα είναι απολύτως βέβαιο ότι γνώριζαν πολύ καλά ότι οι ελίτ διέπρατταν τη δικιά τους ληστεία κατά τη διάρκεια της μέρας. Η λεηλασία είναι μεταδοτική.
Οι Συντηρητικοί έχουν δίκιο όταν λένε ότι οι ταραχές δε σχετίζονται με τις περικοπές. Σχετίζονται όμως και με το παραπάνω με αυτό που οι περικοπές εκπροσωπούν: τη λογική του αποκλεισμού. Αποκλεισμένος σε μια διευρυνόμενη κατώτερη τάξη με τους πολύ λίγους δρόμους διαφυγής που υπήρχαν μια προηγούμενη περίοδο - μια δουλειά και μια καλή προσιτή εκπαίδευση – να φράζονται κι αυτοί πολύ γρήγορα. Οι περικοπές δίνουν το μήνυμα. Λένε σε ολόκληρα τμήματα της κοινωνίας: είσαι καταδικασμένος να βρίσκεσαι εκεί που είσαι τώρα, όλο και περισσότερο σαν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που διώχνουμε στα όλο και πιο οχυρωμένα σύνορα μας.
Η απάντηση του Ντέιβιντ Κάμερον στις ταραχές ήταν να καταστήσει κυριολεκτικό τον αποκλεισμό: εξώσεις από τις κοινωνικές κατοικίες, απειλές ότι θα κόψει τα μέσα της επικοινωνίας και εξωφρενικές ποινές φυλάκισης (5 μήνες σε μια γυναίκα για ένα κλεμένο σορτσάκι). Το μήνυμα που θέλουν να στείλουν και πάλι το ίδιο: εξαφανιστείτε, και κάντε το και ήσυχα.
Στη «σύνοδο κορυφής της λιτότητας» των G-20 πέρσι στο Τορόντο, οι διαδηλώσεις οδηγήθηκαν σε ταραχές και πολλά αυτοκίνητα της αστυνομίας πυρπολήθηκαν. Δεν ήταν τίποτε βέβαια σε σχέση με τα δεδομένα του Λονδίνου του 2011, αλλά παρόλα αυτά ήταν κάτι που σόκαρε εμάς τους Καναδούς. Η μεγάλη αντιπαράθεση που έγινε τότε ήταν για το γεγονός ότι η κυβέρνηση ξόδεψε 675 εκατομμύρια δολάρια στην «ασφάλεια» της συνόδου κορυφής (χωρίς βέβαια να τα κατάφεραν να σβήσουν τις φωτιές). Την ίδια στιγμή πολλοί από μας είχαμε επισημάνει ότι το νέο ακριβό οπλοστάσιο που είχε αποκτήσει η αστυνομία - αντλίες νερού, ηχητικά κανόνια, δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες - δεν ήταν μόνον για τους διαδηλωτές στους δρόμους. Μακροπρόθεσμα, η χρήση τους θα έγκειται στο να πειθαρχήσουν τους φτωχούς, που στη νέα εποχή της λιτότητας θα έχουν επικίνδυνα λίγα για να χάσουν.
Αυτό είναι που δεν κατάλαβε ο Ντέιβιντ Κάμερον: δε μπορείς να κόβεις από τον προϋπολογισμό τα κονδύλια για την αστυνομία την ίδια στιγμή που περικόπτεις τα πάντα. Γιατί όταν κλέβεις τα πολύ λίγα που έχουν απομείνει στους ανθρώπους, προκειμένου να προστατεύσεις αυτούς που έχουν πολύ περισσότερα απ' όσα αξίζουν, θα πρέπει να περιμένεις την αντίσταση - είτε της οργανωμένης διαμαρτυρίας είτε της αυθόρμητης λεηλασίας.

Και αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι φυσική.
                       Ναόμι Κλάιν 16/8/2011

-----------------------------------------------------

Η Ναόμι Κλάιν (Naomi Klein) γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά το 1970 και είναι δημoσιογράφος, συγγραφέας και ακτιβίστρια του αποκαλούμενου κινήματος εναντίον της παγκοσμιοποίησης

                 

---------------------------------------------------- 

Naomi Klein, «Το δόγμα του σοκ» – Η επιβολή του καπιταλισμού της καταστροφής…

Το όντως πολύκροτο έργο της καναδής δημοσιογράφου και ακτιβίστριας (επίτιμης διδάκτορος, επίσης, του King College της Νέας Σκωτίας) Naomi Klein. Το μέγεθός του, 718 σελίδες στα ελληνικά, εκδόσεις Λιβάνη, συναγωνίζεται τη φήμη του αλλά και την αγοραστική του επιτυχία: μαζί με την Αυτοκρατορία, των Negri και Hardt, είναι το πιο πολυσυζητημένο, μεταφρασμένο και διαβασμένο πολιτικό βιβλίο της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία για τον προσανατολισμό στην παρούσα παγκόσμια πραγματικότητα. Δεν θα πρέπει να υπάρχει πολίτης του σύγχρονου κόσμου που να μην το έχει διαβάσει, υποστηρίζω – πράγμα που καθόλου δεν υπονοεί, φυσικά, ότι δεν επιδέχεται κριτική. Αν συμφωνούμε όμως κατ’ αρχήν πως προαπαιτούμενο της πολιτικής ιδιότητας είναι η καλή γνώση της Ιστορίας, ιδίως της πρόσφατης, αυτή είναι η πρώτη, και ίσως η σπουδαιότερη, υπηρεσία που το βιβλίο προφέρει στον αναγνώστη του: εξονυχιστική πληροφόρηση, στηριγμένη σε επιτόπια δημοσιογραφική έρευνα όσο και σε μελέτη αρχείων και πηγών δύσκολα προσιτών στο ευρύ κοινό (που υποβάλλει κάποιον βαθμό συλλογικής εργασίας πίσω του), αναφορικά με το τι έχει συμβεί στον κόσμο μας τούτες τις τελευταίες, σκοτεινές και δυσεξιχνίαστες, τέσσερις δεκαετίες.

 

Ο νεοφιλελευθερισμός ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας…

Τι ακριβώς συνέβη στη Χιλή και στις χώρες του «Νοτίου Κώνου» της αμερικανικής ηπείρου, τι εξελισσόταν παράλληλα και σε αμοιβαία τροφοδότηση στην οικονομική σχολή του Πανεπιστημίου του Σικάγου και στα εργαστήρια επιστημονικών βασανιστηρίων της CIA, τι έγινε στην Ινδονησία μετά την καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ μαζική σφαγή των κομμουνιστών, τι διαδραματίστηκε στο κοινοβουλευτικό σκηνικό Ηνωμένων Πολιτειών και Βρετανίας εγκαινιάζοντας μιαν αλυσίδα πολιτικών εξελίξεων σε όλες τις αναπτυγμένες λεγόμενες χώρες (δηλαδή: που ελέγχουν μονοπωλιακά τον παγκόσμιο πλούτο, κρατώντας στα χέρια τους τη μοίρα των λαών), τι συνέβη στην Κίνα μετά τη «στροφή» του Τενγκ Σιαοπίνγκ και σε Ρωσία και Πολωνία μετά την«περεστρόικα», τι συνέβη στη Νότιο Αφρική μετά την πτώση του απαρτχάιντ, τι διακυβεύτηκε στη χρηματιστηριακή κρίση της Νοτίου Ασίας, τι έγινε στο Ιράκ, στο Πακιστάν και πάλι στο Ιράκ ύστερ’ από τη διάλυση της χώρας, στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα εδάφη, τι συνέβη μετά το τσουνάμι στον Ινδικό, ιδίως στη Σρι Λάνκα και τις Μαλδίβες, καθώς και στη Νέα Ορλεάνη μετά το τρομακτικό πλήγμα του τυφώνα, τι συνέβη στο Μεξικό μετά την προσχώρησή του στη NAFTA, τι εξακολουθεί να συμβαίνει στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτείων, ιδίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, δίνοντας τον βηματισμό σε όλες σχεδόν τις κοινωνίες ενός ραγδαία ομογενοποιούμενου κόσμου…

Σε πρώτο επίπεδο, λοιπόν, το βιβλίο της Naomi Klein διαβάζεται ως βιβλίο πρόσφατης Ιστορίας – που ανταποκρίνεται μάλιστα στο πρώτιστο καθήκον του επαρκούς ιστορικού, να υποδείξει ένα οδηγητικό νήμα ικανό να δέσει τις πολλές επιμέρους αλληλουχίες συμβάντων σε μία ενοποιημένη αφήγηση… Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο, μπορεί και οφείλει να διαβάζεται ως συντριπτική τεκμηρίωση του τεράστιου, ανεξαγόραστου εγκλήματος εναντίον της ανθρωπότητας και της ίδιας της ζωής, συγκρίσιμου μόνο με τη ναζιστική θηριωδία αλλά και πάλι πολύ πιο κολοσσιαίων διαστάσεων, που αντιπροσώπευσε η μεταπολεμική αμερικανική ηγεμονία: τον ανατριχιαστικό φάκελο μιας δίκης κατά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, που οφείλει να διεξαχθεί εν πρώτοις στις συνειδήσεις όλων των κατοίκων του πλανήτη, για να εξουσιοδοτήσει εν συνεχεία τα μέσα δράσης και προπαντός την ανυποχώρητη βούληση ν’ αγωνιστούν για τη συντριβή του τέρατος αυτού που γέννησε ο καπιταλισμός στο απόγειο της κυριαρχίας του.

Ένα τρίτο επίπεδο ανάγνωσης που αντιπροσωπεύει και την καταδηλωμένη οπτική της, είναι μια μεθοδική αποκάλυψη-καταγγελία του λεγόμενου νεοφιλελευθερισμού: του οικονομικού δόγματος του Μίλτον Φρίντμαν, το οποίο εκπονήθηκε στα ερευνητικά εργαστήρια του Πανεπιστημίου του Σικάγου ήδη από τη δεκαετία του 1950, εφαρμόστηκε πιλοτικά με προσωπική εμπλοκή του ίδιου του Φρίντμαν στη Χιλή του Πινοτσέτ, για να υιοθετηθεί ως επίσημο κυβερνητικό δόγμα από τον Ατλαντικό άξονα επί Ρίγκαν και Θάτσερ και να επιβληθεί σε ολόκληρο τον κόσμο από μια χούφτα ζηλωτών-μαθητών του. Αποτέλεσμα ήταν η παράδοση ολόκληρου του πλανήτη, κρατικών μορφωμάτων, λαών και γήινων οικοσυστημάτων στον απόλυτο έλεγχο λίγων εταιρειών-γιγάντων, σε στρατηγική σύμπραξη με τους διαχειριστές του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου (που, όλως τυχαίως, βρίσκεται συσσωρευμένο σε λίγα δυτικά κέντρα) και τα θεσμικά του όργανα καταναγκασμού -Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου- οδηγώντας σε μια αλυσίδα ανείπωτα καταστροφικών συνεπειών: οδύνη, επιδημίες, βασανισμούς, ακρωτηριασμούς κι εξοντώσεις σε αστρονομική κλίμακα, εκτοπισμό, λιμοκτονία, εκπόρνευση, πολιτισμική κατάρρευση και κοινωνική εξαθλίωση για δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, ραγδαία επεκτεινόμενη φτώχεια και ανισότητα, ανάλωση των περιβαλλοντικών πόρων και μη αναστρέψιμη βιοκλιματική καταστροφή…

Το πιο εφιαλτικό σε αυτή την ιστορία, στο οποίο δίνει ειδική έμφαση η συγγραφέας (εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου), είναι ότι όλη αυτή η αποκαλυψιακή καταστροφή δεν ήταν το αθέλητο αποτέλεσμα μιας εσφαλμένης θεωρητικής σύλληψης: ήταν εξαρχής μέσα στις προβλέψεις, και μάλιστα στον συνειδητό σχεδιασμό των αρχιτεκτόνων του νεοφιλελευθερισμού. Γνώριζαν καλά ότι μαζικές κρίσεις ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή των μοντέλων τους, έβλεπαν εξαρχής τις κρίσεις ως «ευκαιρίες» και, ως εκ τούτου, τις μεθόδευσαν -και τις μεθοδεύουν- ψυχρά και συστηματικά.

Βεβαίως ο νεοφιλελευθερισμός, ένα οικονομικό δόγμα, είναι κάτι αρκετά διαφορετικό από τον κλασικό φιλελευθερισμό, μια πολιτική θεωρία περί αστικών δικαιωμάτων, ωστόσο διατηρούν ως κοινό έδαφος κάποιες σκληρά ιδεολογικές παραδοχές (που έχουν πληγεί ήδη από την εποχή του Μαρξ). Πρώτον, ότι οικονομική ελευθερία και πολιτική ελευθερία είναι συνεχόμενες κι επάλληλες (αλληλοενισχυτικές) έννοιες. Στην πραγματικότητα, ο όρος «ελευθερία» έχει ριζικά διαφορετική σημασία στο οικονομικό και στο πολιτικό πλαίσιο αναφοράς: στο πολιτικό σημαίνει αυτοκαθορισμό και συλλογική λήψη των αποφάσεων, έννοια που αληθεύει εξ ορισμού για όλα τα μέλη μιας συλλογικότητας· στο οικονομικό, απεναντίας, σημαίνει ανεμπόδιστη εκμετάλλευση ανθρώπων και περιβαλλοντικών όρων προς ίδιον όφελος, αυξανόμενη κατ’ ευθείαν αναλογίαν προς την κατοχή κεφαλαίου, αληθεύει εξόχως ανίσως δηλαδή μεταξύ των μελών μιας συλλογικότητας (και χωρίς την εν λόγω ανισότητα θα έχανε το περιεχόμενό της). Εμπράκτως, η οικονομική «ελευθερία» είναι θανάσιμος εχθρός της πολιτικής ελευθερίας, και αυτό αποδεικνύεται θεαματικά από τις πολιτικές προϋποθέσεις (και συνέπειες) του νεοφιλελευθερισμού: δικτατορίες,

παραβιάσεις εκλογικών

αποτελεσμάτων, αστυνομοκρατία και ολοκληρωτικός έλεγχος των συνειδήσεων είναι παντού το βασικό ρεπερτόριο μέσων για την εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Δεύτερον, που είναι η άλλη όψη του πρώτου, το ιδεολόγημα ότι ο (νεο)φιλελευθερισμός επιζητεί «λιγότερο κράτος». Στην πραγματικότητα, επιζητεί περιστολή μόνο μίας, πολύ ειδικής λειτουργίας του κράτους: των μηχανισμών αναδιανομής. Ποιος αλήθεια εκδίδει το χρήμα κι εγγυάται την αξία του ώστε να παιχτεί το παιχνίδι της «φιλελεύθερης» αγοράς, ποιος διασφαλίζει τα συμβόλαια και τους τίτλους ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης, ποιος ρυθμίζει τις νομισματικές αντιστοιχίες (που είναι ωμές σχέσεις διακρατικής επιβολής σε αφηρημένη μορφή), ποιος προστατεύει κυρίως την ιδιωτική ιδιοκτησία και κρατάει σε καταστολή την εργασιακή δύναμη – αν όχι ένα ισχυρό κράτος; Εκείνο που οι αφελείς κριτικοί του νεοφιλελευθερισμού στις ημέρες μας (περιλαμβανομένου πολύ μεγάλου κομματιού της Αριστεράς) δεν στάθηκαν ικανοί να δουν, είναι ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν σήμαινε αποδυνάμωση του ισχυρού παρεμβατικού κράτους τής προηγούμενης περιόδου (του λεγομένου «προνοίας») αλλά μια μεταβολή στρατηγικής εκ μέρους του. Τα στοιχεία της Naomi Klein δείχνουν αφοπλιστικά πόση και τι είδους κρατική βία χρειάστηκε ώστε να παραδοθεί ο παγκόσμιος έλεγχος στις γιγάντιες εταιρείες – το κράτος εκχώρησε σε αυτές, τελικά, εκείνο που είχε προηγουμένως υφαρπάξει από την ίδια την κοινωνία.

Η Naomi Klein δομεί την αφήγησή της σαν ένα μυθιστόρημα τρόμου με πρωταγωνιστή έναν εγκληματικό αντι-ήρωα: τον Μίλτον Φρίντμαν και τα Chicago boys του. Το ερώτημα είναι: πώς το θλιβερό ανθρωπάριο που άκουγε στ’ όνομα Μίλτον Φρίντμαν στάθηκε ικανό να επιβάλει τα διεστραμμένα οράματά του πρώτα στις ισχυρότερες κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου κι εν συνεχεία, μέσα από κλιμακούμενες μεθοδεύσεις, σε ολόκληρη την ανθρωπότητα; Είτε θα πρέπει να ήταν προικισμένο με υπεράνθρωπες (εωσφορικές) δυνάμεις ή θα πρέπει να υπήρχε κάποιος δομικός λόγος γι’ αυτό – πράγμα που σημαίνει, και αν η συγκεκριμένη φιγούρα δεν υπήρχε, ένας «Φρίντμαν» θα είχε δημιουργηθεί…

Βιβλιοθήκη, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 21 Μαΐου 2011

===========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)