Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΑΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ

πηγή:

Γιώργος Κατρούγκαλος

Κι όταν πια τέλεια σαστισμένος,
«Τι είναι η τρέλα αυτή;» ρωτά,

ένας του ρίχνει κι αυτουνού 
την γιγαντιαία ψευτιά του παλατιού
 - που στην Ελλάδα ο Aντώνιος νικά.

Κωνσταντίνος Καβάφης, 
«Το 31 π.Χ. στην Αλεξάνδρεια»

==================================================================

Όταν γράφονταν οι γραμμές αυτές δεν είχα παρακολουθήσει την ομιλία του πρωθυπουργού στη Βουλή. Είμαι βέβαιος ότι δεν ήταν χειρότερη από τις άλλες. Πάντα τα ίδια λέει ο κύριος Σαμαράς. To success story που παρουσιάζει είναι ανάλογης αυθεντικότητας με τις ιστορίες θριάμβου που, κατά τον ποιητή, διαλαλούσε ο Μάρκος Αντώνιος ακόμη και μετά τη συντριπτική του ήττα στο Ακτιο. Και οι πιστοί του βουλευτές της δικομματικής πλειοψηφίας θυμίζουν πλέον τη «σύνοδο των Συναποθανουμένων», την τελευταία παρέα οπαδών του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας που, υποτίθεται, θα τους ακολουθούσαν έως το θάνατο. Μόλις όμως φάνηκε η σκόνη από τον στρατό του Οκτάβιου έσπευσαν να δηλώσουν σε αυτόν τη (νέα) αιώνια υποταγή τους. (Λες και ο Αύγουστος -ή ο ΣΥΡΙΖΑ- δεν ξέρουν το ποιόν των περισσότερων από αυτούς...)

Το αξιοπρόσεκτο δεν είναι σε αυτά που είπε ο πρωθυπουργός. Είναι ότι εμφανίσθηκε στη Βουλή, έστω και περαστικός, έστω για λίγο. Ποτέ δεν έχει σεβαστεί την υποχρέωσή του να παρουσιαστεί, όπως προβλέπει ο Κανονισμός της Βουλής, για τον κοινοβουλευτικό έλεγχο την ώρα του πρωθυπουργού. Τα υπουργικά συμβούλια γίνονται δια περιφοράς, η νομοθεσία έρχεται έτοιμη από τις Βρυξέλες και διεκπεραιώνεται ερήμην της Βουλής με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, κ.λπ. Γνωστά είναι όλα αυτά. Παρ' όλα αυτά, ο πρωθυπουργός κατάφερε να υποπέσει σε μία νέα, πρωτότυπη θεσμική απρέπεια: να ξεκινήσει ο ίδιος τη διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης και μετά να αποχωρήσει από τη χώρα! Μέχρι και η κυρία Μπακογιάννη τον έψεξε για τον αντικοινοβουλευτισμό του.

Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός του κυρίου Σαμαρά συνδυάζεται με την ασέβεια προς τους θεσμούς και βλάπτει σοβαρά τη Δημοκρατία. Ο τακτικισμός της προσφυγής σε αιφνιδιασμούς είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τις κρίσεις. Όχι για να τις αντιμετωπίσει, αλλά για να τις συσκοτίσει με επικοινωνιακά τρικ. Έτσι δεν είχε πράξει και με τη διάλυση της δημόσιας τηλεόρασης, και δεν έφερε αυτό το πολιτικό πραξικόπημα το τέλος της τριμερούς κυβέρνησης; Το ύφος που έχει επιλέξει, η βούλησή του να εκπροσωπείται προνομιακά από τον κύριο Βορίδη και τον κύριο Γεωργιάδη, δείχνει ότι θεωρεί ότι η αναβίωση του ακροδεξιού λόγου και των αντανακλαστικών της συντηρητικής παράταξης αποτελούν τη μόνη σανίδα σωτηρίας.

Προφανώς αυταπατάται. Ακόμη και οι νοικοκυραίοι της Νέας Δημοκρατίας ξέρουν πια ότι δεν είναι οι κομμουνιστές που τους παίρνουν τα σπίτια, αλλά ο ΕΝΦΙΑ. Οι αυταπάτες όμως ενός πρωθυπουργού δεν είναι αποκλειστικά δική του υπόθεση ή του ψυχιάτρου του. Η αντιθεσμικότητα του κυρίου Σαμαρά σε συνδυασμό με τη διάθεσή του να διχάσει και να πολώσει κρύβει κινδύνους για το πολίτευμα.

Εκτός από τον τυχοδιωκτισμό και την ασέβεια, η συζήτηση στη Βουλή ανέδειξε και την υποκρισία του παλαιοκομματισμού. Εγκαλούν τον ΣΥΡΙΖΑ να τους αποδείξει ότι στην Ελλάδα υπάρχει διαφθορά και διαπλοκή. Ποιοι; Οι πρωταγωνιστές της. Αποτελεί πράξη ποιητικής δικαιοσύνης ότι τα δύο κόμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού καταδικάσθηκαν να συνυπάρξουν στο πλαίσιο των τελικών σπασμών του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης.

Στην πραγματικότητα, μαζί κυβερνούσαν και τις τέσσερις προηγούμενες δεκαετίες. Παρά τις μεταξύ τους θεατρικές συγκρούσεις συμπλήρωναν το ένα το άλλο συμβιωτικά και συνένοχα. Μαζί δημιούργησαν το πλέγμα πελατειακών σχέσεων που ακόμη δυναστεύει τη χώρα. Και η πατρωνεία δεν περιορίζεται μόνον στη δημόσια διοίκηση, ούτε στους διορισμούς των εκλεκτών ή των δυστυχισμένων που αναζητούσαν και έβρισκαν «προστασία». Η βασικότερη εκδήλωση των πελατειακών σχέσεων εκδηλώνεται στην κορυφή, όπου πολιτικές και οικονομικές ελίτ συμφύρονται σε ένα τρίγωνο νόμιμης διαφθοράς που ενώνει κόμματα, μεγαλοεργολάβους και ΜΜΕ στο μέρισμα του δημόσιου χρήματος.

Αυτοί που έριξαν τη χώρα στα βράχια δεν μπορούν να τη σώσουν. Οι διεφθαρμένοι και οι διαφθορείς δεν μπορούν να πολεμήσουν τη διαφθορά. Αυτό είναι ένα ακόμη από τα ιστορικά βάρη της κυβέρνησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

ΥΓ.: Η επιστημονική μου ιδιότητα επιβάλλει ένα σύντομο σχόλιο για τον τρόπο χειρισμού της παρουσίας των κρατούμενων βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Ήταν η χειρότερη δυνατή. Δεν μπορεί ο εισαγγελέας να αποφασίζει εάν και ποιοι θα συμμετέχουν στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Η έμμεση δυνατότητα να επηρεάζεται έτσι το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας παραβιάζει ευθέως τη διάκριση των λειτουργιών και την κοινοβουλευτική αρχή. Θα πρέπει, όπως έχω ήδη προτείνει (στην "Αυγή" της 9.3.14) να τροποποιηθεί ο Κανονισμός της Βουλής ώστε να είναι δυνατή η άσκηση του δικαιώματος ψήφου με επιστολική ψήφο από τους υπόδικους βουλευτές, οι οποίοι διατηρούν το αξίωμά τους.

Δεν πρόκειται για τους φασίστες. Πρόκειται για τη Δημοκρατία.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Γ.ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ:Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ

Η δημοσιογραφία της αθλιότητας 

και η αθλιότητα της «δημοσιογραφίας»...

Μετά την εκπομπή για τη βία στην «Ανατροπή» με κάλεσαν να μιλήσω για το θέμα πολλές φορές. Η ουσία της τοποθέτησής μου ήταν ανάλογη με όσα ανέπτυξα εκεί, ότι δηλαδή η κοινωνία έχει δικαίωμα να αντιστέκεται και ότι πρέπει να είμαστε εννοιολογικά αυστηροί και να μη χρησιμοποιούμε τον ίδιο όρο για ανόμοια πράγματα, όπως οι χρυσαυγίτικες δολοφονίες, ένα γιαούρτωμα ή μία μαχητική διαδήλωση, η οποία δεν αποτελεί βία, αλλά συνταγματικό δικαίωμα.

Την τελευταία φορά (20/11), καλεσμένος στο βιβλιοπωλείο «Free Thinking Zone» χρησιμοποίησα και ένα απόσπασμα του φιλελεύθερου στοχαστή J.S. Mill (από το «The French law against the Press») για να στηρίξω το επιχείρημα ότι η βία είναι πάντα κάτι κακό, μερικές φορές όμως είναι αδύνατο να την αποφύγουμε, όπως συμβαίνει και στις περιπτώσεις της ατομικής νόμιμης άμυνας, προκειμένου να αποτρέψουμε ένα μεγαλύτερο κακό, όπως την τυραννία ενός αυταρχικού καθεστώτος.

Διάφορα συστημικά ΜΜΕ, σαν να συντονίζονται από ένα αόρατο αρχισυντάκτη, αντέδρασαν στα αυτονόητα αυτά, διαστρεβλώνοντας τις θέσεις μου και παρουσιάζοντάς με ως αχαλίνωτο οπαδό της βίας.

Η κυρία Καρολίνα Παπακώστα, π.χ., στα «Νέα» (21/11) έγραψε ότι είπα, τάχα, στους συνομιλητές μου, σε εισαγωγικά, άρα verbatim: «Αυτό που ενώνει εσάς τους τρεις και σας χωρίζει από εμένα είναι ότι εσείς είστε υπέρ της εξουσίας. Όταν έχουμε άδικο καθεστώς η αντίσταση πρέπει να παίρνει βίαιη μορφή». Το πρώτο πράγματι το είπα και, κατά τη γνώμη μου, είναι αλήθεια. (Ένας τους, π.χ., έχει δημοσιεύσει άρθρο με τίτλο «Ζήτω το Μνημόνιο!»). Οχι όμως και τη δεύτερη φράση, που με την αδιάστικτη γενικότητά της φέρει και το βασικό φορτίο της σπίλωσης. Εμφανίζομαι, με άλλα λόγια, να υποστηρίζω τον παραλογισμό ότι μπροστά στην αδικία, ακόμη και αν υπάρχουν άλλοι τρόποι να τη διορθώσουμε, πρέπει να παθαίνουμε αμόκ και να πηγαίνουμε για αίμα...

Το ίδιο σκόπιμα παραπλανητικό απόσπασμα αντέγραψε και ο κύριος Μανδραβέλης στη σεβάσμια γεροντοκόρη του αστικού Τύπου, την «Καθημερινή» (22/11). 

Μα το ίδιο ακριβώς, χωρίς να κάνει τον κόπο να το διασταυρώσει. Και η μεν κυρία Παπακώστα έχει επιλέξει το ρόλο ενός σύγχρονου γελωτοποιού της εξουσίας. Γράφει ημιευθυμογραφικά κείμενα σε βάρος όσων ενοχλούν το Συγκρότημα, σε μια αποστολή ειρωνείας και γελοιοποίησης. (Και αυτά στην εφημερίδα του Ψαθά! Η Μαντάμ Σουσού ως Γκόλεμ...). Αν είμαστε επιεικείς θα χαρακτηρίζαμε τα γραφτά της απαράδεκτα, αν είμαστε πιο αυστηροί κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της συντάκτριάς τους. Πάντως, η ιδιοσυστασία του είδους γραφής της επιτρέπει ελευθεριότητες. Δεν την παίρνει, δα, και κανείς πολύ στα σοβαρά.

Γιατί να τη μαϊμουδίσει όμως ο, υποτίθεται, σοβαρότερος Μανδραβέλης; Και ποια η σκοπιμότητα; Η απάντηση είναι απλή: Ο κύριος Μανδραβέλης δεν είναι δημοσιογράφος. Τουλάχιστον όχι με την έννοια που ήταν η Ελένη Βλάχου ή ο Γ.Α.Β. Δεν είναι τυχαία η προσωρινή διαγραφή του από την ΕΣΗΕΑ. Δεν αγνοεί απλώς την αλφαβήτα της δημοσιογραφίας, ότι το σχόλιο πρέπει να είναι διακριτό του γεγονότος και ότι οι πηγές πρέπει να διασταυρώνονται. (Κάντε, π.χ., ένα google για τις «ανακρίβειες» -είμαι ευγενής...- που έγραφε για την Ισλανδία, μιαν άλλη χώρα που αντιστάθηκε στη διεθνή των εκβιαστών).

Είναι και αυτός ταγμένος στην ίδια αποστολή: Ακόμη και όταν θεωρητικολογεί ως philosophe rate σκοπός του είναι ένας, να υπηρετεί απολογητικά το νεοφιλελεύθερο βιασμό της χώρας. Άλλοτε άμεσα και άλλοτε έμμεσα, συκοφαντώντας όσους αρθρώνουν κριτική φωνή. Η σκόπιμη διαστροφή των όσων είπα είναι ελάχιστο πταίσμα μπροστά στις μαγικές εικόνες και τις ασκήσεις διπλολαλιάς υπέρ των μνημονίων που διαμεσολαβούνται και αναπαράγονται από τον ίδιο και τους άλλους «δημοσιογράφους» - παπαγαλάκια.

Την πρώτη φορά που ασχολήθηκαν μαζί μου, μετά τη συμμετοχή μου στην «Ανατροπή», εγώ δεν ασχολήθηκα μαζί τους. Ποιος ο λόγος; Οι απόψεις μου ήταν προσιτές σε όλους και δεν μπορούσαν να διαστρεβλωθούν. Αντέδρασα τώρα διαφορετικά γιατί, όπως δεν υπάρχει ανάλογη πρόσβαση στις πρόσφατες ομιλίες μου, μπορεί μερικοί να πίστευαν ότι έχει κάποια βάση η ιερεμιάδα των «δημοσιογράφων» του κόμματος του μνημονίου. Μέχρι εδώ, όμως. Δεν θα απαντήσω ξανά σε παρόμοια φληναφήματα. Όπως λένε και οι Αμερικανοί, ο καθένας μπορεί να παλέψει με ένα γουρούνι μέσα στη λάσπη. Το πρόβλημα είναι ότι του γουρουνιού του αρέσει...

* Ο. κ. Κατρούγκαλος είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΔΠΘ 

Πηγή:Εφημερίδα "Ελευθεροτυπία"

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)