ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ - ΑΡΗΣ ΔΑΒΑΡΑΚΗΣ: ΠΑΡΑΜΙΛΑME ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ

πηγή:

Άρης Δαβαράκης

 Οι εθνικά υπαίτιοι (με αφορμή την εθνική επέτειο)

Αυτό που ζούμε πια δεν περιγράφεται. Έχουμε κάνει δυό φορές εθνικές εκλογές μέσα στο 2015 για να εξασφαλίσουμε την «ηγεμονία Τσίπρα» που ένα 36%  από τους ψηφίσαντες θεωρούσαμε απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσουμε μπρός χωρίς αυτούς που διαχειρίστηκαν την Ελλάδα από το 1981 μέχρι και το 2014 – και βρισκόμαστε στη μέση του πουθενά, χωρίς στόχους, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς στρατηγική, εν μέρει «αριστεροί» και εν μέρει κάργα καπιταλιστές με υπουργικά εκατομμύρια, εταιρείες, μπίζνες, λάθος δηλώσεις και σοβαρές διαφωνίες για το ποιός είναι τελικά «πλούσιος» - ο Φλαμπουράρης, ο Σταθάκης ή μήπως αυτοί που χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ και για άλλες διαδρομές εκτός από το πήγαινε-έλα στη δουλειά, οι λεγόμενοι και «τουρίστες»; 

Βάζουμε ΕΝΦΙΑ παντού χωρίς διακρίσεις και αναρωτιέται η πολύ μαχητικά υπερσπισθείσα τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, Έλενα Ακρίτα, με στάτους της στο Facebook: «ΕΝΦΙΑ και στα παιδικά χωριά SOS;;; Μήπως τα παιδάκια να τα προμηθεύσει η κυβέρνηση χαρτομάντιλα για τα φανάρια; Σοβαρά τώρα; Σοβαρά;». Δεκάδες χιλιάδες like από κάτω, εκατοντάδες χιλιάδες ίσως αύριο.

Η Αίγινα χαρίζει 4.000 ευρώ στον Φλαμπουράρη (πάλι) – για την πισίνα ρε γαμώτο. Η κυβέρνηση, η καινούργια, αυτή των ούτε 40 ημερών, λες και δεν υπάρχει. Ο Φίλης υπουργός Παιδείας.  Άλλ’ αντ’ άλλων. Πόλεμος και με τα ιδιωτικά σχολεία (μετά τον πόλεμο με την αριστεία που είναι ταξική – της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα). Γιατί στα ιδιωτικά πάνε οι πλούσιοι που δεν είναι πελάτες μας – σαν τον πρωθυπουργό που στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό επειδή είναι πλούσιος, εύπορος, «δουλεύει και η γυναίκα του, φτωχός είναι;» (Άσε που δεν είναι πελάτης μας). Ο οποίος Φίλης εκτός από αυτά, επιβαρύνσεις, ταξικούς διαχωρισμούς και συνειρμούς μεγάλης επιπολαιότητας, δεν μας έχει πεί τι σκατά οραματίζεται να φτιάξει στον χώρο που του ανατέθηκε (εξ’ ίσου επιπολαίως – ποιόν να βάλουμε – δεν βάζουμε τον Φίλη, τόσα χρόνια στην «ΑΥΓΗ»;).

Τα χάλια μας τα μαύρα. Βούτυρο στο ψωμί όχι της όποιας «συστημικής αντιπολίτευσης»  (έτσι δεν μάθαμε να την λέμε τα λίγα τελευταία χρόνια;) – αλλά της Χρυσής Αυγής που προχωράει πια για την θέση του δεύτερου κόμματος έτσι όπως πάμε. Γιατί υπάρχει και αυτή η κάθοδος των μυρίων, εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές και σώματα σε απελπισμένη κίνηση προς το άγνωστο για μία τζούρα τρελής ελπίδας μήπως και βρεθεί κάπου και γι’ αυτούς κάτι που να μοιάζει με ζωή. Όχι οι Σύροι πρόσφυγες – αυτούς τους θέλει η μεγάλη Γερμανία, «έχουμε και δουλειές να κάνουμε». Παντού μπορούν να βολευτούν, δεν είναι σαν τους άλλους, τους φτωχοδιάβολους, τους εντελώς ξυπόλητους, τους τρελαμένους πια από τους βομβαρδισμούς, την πείνα, το αίμα, τα καθημερινά ντουβάρια των αδιεξόδων, πείνα, δίψα, κρύο, ζέστη, αρρώστιες, φάρμακα, απελπισία ψηλαφητή. «Αυτοί να πάνε σπίτια τους» σου λέει η κοινή γνώμη η διαμορφούμενη από πέντε-δέκα-άντε δώδεκα δυνατά ΜΜΕ στην ΕΕ και τα περίχωρά της.

Καταντήσαμε να παραμιλάμε ακόμα και εμείς που γράφαμε πριν λίγες εβδομάδες ύμνους για τον Τσίπρα. Παραμιλάμε, ανησυχούμε, τρωγόμαστε με τα ρούχα μας, αναρωτιόμαστε τι πρέπει να κάνουμε. Ο καθένας από μας το πλησιάζει αλλιώς το κοινό μας δράμα, ανάλογα με τις δικές του προσλαμβάνουσες. Για άλλους φταίει ο Τσίπρας και μόνον ο Τσίπρας και πάλι ο Τσίπρας – ίσως γιατί δεν του συγχωρούν πως έδρασε τόσο καταλυτικά σαν πρόσωπο και προσωπικότητα ώστε να εξαφανίσει όλο το πολιτικό σκηνικό όπως το ξέραμε (και τους βόλευε). Εμένα δεν μου φταίει ο Τσίπρας – που έχει την  τεράστια ευθύνη τυπικά, δεν το αμφισβητώ.  Μου φταίνε όμως πάρα πολύ όλοι αυτοί γύρω-τριγύρω που ζούνε τον δικό τους μύθο και μόνη τους έννοια είναι βέβαια η διατήρηση της εξουσίας. Έτσι την πάθανε και οι παλιοί και εξαφανίστηκαν όμως. Δεν τους λέει τίποτα αυτό; Να τους πει. 

Στα 62 μου χρόνια έχω δει και έχω δει «μεγάλους» των κομμάτων εξουσίας να παρέρχονται ανεπιστρεπτί – και όχι για λόγους ηλικίας. Φλαμπουράρηδες, Φίληδες, Κατρούγκαλοι – είναι μακρύς ο κατάλογος, πολύ μακρύς.

Αλλά δεν περιλαμβάνει τον Τσίπρα αυτός ο κατάλογος (έτσι τουλάχιστον πιστεύω εγώ). Αυτός ότι και να γίνει, υγεία να υπάρχει, θα είναι παρών για κάποιες δεκαετίες.

Ίσως γιατί είναι εύπορος, δουλεύει και η γυναίκα του και στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικό σχολείο.

Τελικά, κύριε Φίλη μου, η αστική τάξη έχει πολύ γερά κόκκαλα, δεν θα γλυτώσετε πότε απ’ αυτήν.

Ούτε την τρίτη φορά αριστερά, ούτε την δεκατητρίτη...

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΓΙΑΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ

πηγή:

Άρης Δαβαράκης

Το περασμένο Σάββατο λοιπόν είχαμε ακόμα κυβέρνηση Σαμαροβενιζέλων και ετοιμαζόμασταν να πάμε προς τις κάλπες της 25ης Ιανουαρίου. Σήμερα έχουμε διανύσει μία απόσταση τόσο μεγάλη που χρειάστηκε  δεκαετίες για να το δείξει ξεκάθαρα πόσο κενή περιεχομένου, στόχου  και νοήματος υπήρξε.  Το 74 ο παλιός Καραμανλής «μας πέταξε στη θάλασσα για να μάθουμε κολύμπι», αλλά ο Ανδρέας Παπανδρέου και όλες οι κυβερνήσεις από τότε μέχρι τώρα δεν μας το επέτρεψαν – να μάθουμε κολύμπι. Μας εφοδιάσανε με μπρατσάκια, σαμπρέλες, σωσίβια, φουσκωτά, βαρκούλες –μέχρι και σκάφη. Και δεν χρειάστηκε να μάθουμε τίποτε απολύτως. Ούτε καν μια «δεύτερη γλώσσα»  (όλοι αγγλικά υποχρεωτικά ας πούμε) για να μπορούμε να συνεννοηθούμε με αυτούς που από «εταίρους» μάθαμε πιά να τους λέμε «δανειστές». Οι ηγεσίες, οι υπάλληλοι και οι «φίλοι» των δύο ΑΕ που βγάλανε δισεκατομμύρια (ευρώ) στην πλάτη μας (της Ελλάδας δηλαδή, όχι εμού προσωπικώς)  μας μοιράσανε παρέα, κυρίως με την Γερμανία, καθρεφτάκια και με τα δάνεια και τις φούσκες, το πλαστικό χρήμα  και την ψευδαίσθηση πως άλλαξε πια η ζωή μας, μας φέρανε ως εδώ. Σκυταλοδρομία. Ο ένας «αρχηγός» μετά τον άλλον. Ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Σήψη και θλίψη και Cayenne, σουίτες στην Σαντορίνη και πρώτη θέση Αθήνα-Θεσσαλονίκη οι «μπίζνεσμεν» με τους πολιτικούς (η ανωτέρα τάξις).

Μπήκαμε στην ευρωζώνη ενώ δεν ήμασταν έτοιμοι, κάναμε Ολυμπιακούς  και μετά παρέλαβε ο Κώστας Καραμανλής, ο ανεψιός του κανονικού. Δεν ήξερε, δεν ρώτησε, δεν έμαθε. Άρχισε το καράβι να μπάζει νερά. Το καταλάβαμε και ψηφίσαμε τον γυιό του Ανδρέα που, αν μη τι άλλο, είχε μοιράσει λεφτά ο άνθρωπος. Λεφτά υπάρχουνε μας είπε και ο γυιός του – αλλά το καράβι τσακίστηκε στα βράχια εκεί κοντά στο Καστελόριζο και ήρθανε οι ναυαγοσώστες, ΔΝΤ και ΕΚΤ και Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μας τακτοποιήσουνε και, κυρίως, αφού δεν διαβλέπανε πια καθόλου φώς στην επιχειρηματικότητα και την κερδοφορία μας, να πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Εμείς μουγγοί, τρομαγμένοι, με κάτι ηγεσίες για τα μπάζα, φτύσαμε αίμα πέντε χρόνια μέχρι να καταλάβουμε πως διόλου δεν τους ένοιαζε τους διαχειριστές της τοπικής εξουσίας τι θ’ απογίνουμε εμείς. Και την περασμένη Κυριακή τους απολύσαμε και είπαμε στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει ότι μπορεί, να ανακτήσουμε τουλάχιστον την αξιοπρέπειά μας και να αναλάβει να καθαρίσει όλη αυτή την βρώμικη και μολυσμένη πληγή της διαπλοκής και της απάτης, του υποκόσμου και των καταγεγραμμένων σε διάφορες λίστες ευνοουμένων που έχουνε καταχραστεί τον άμπακο αλλά τους προστατεύανε οι δυό ΑΕ γιατί θα καρφωνόντουσαν κι’ αυτές με τα μεγαλοστελέχη και τους σφουγγοκωλάριους μαζί, αν μαθαίναμε ονόματα.

Πραγματικά μου φαίνεται απίστευτο πως η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα κλείνει σήμερα μόνο 4-5 μέρες ζωής Μόλις την Πέμπτη είδε ο πρωθυπουργός τον Σούλτς και μόλις πριν λίγες ώρες γίνανε οι συναντήσεις με τον Γερούν Ντεϊσελμπλούμ . Βέβαια αυτή που «έγραψε» πιο πολύ ήταν η συνάντηση με τον Γιάννη Βαρουφάκη που ξέρει πολύ καλά την γλώσσα και τα φερσίματα των Ντεϊσελμπλούμ  αυτού του κόσμου χάρη στην  διεθνή θητεία του στα λεγόμενα «χρηματοοικονομικά» λημέρια – και στα πανεπιστήμια. Σίγουρα ο Γερούν (συγχωρείστε μου την οικειότητα) δεν το περίμενε να συναντήσει εδώ ανθρώπους της αντίληψης του Τσίπρα και του Βαρουφάκη και, σίγουρα, δεν του καλοφάνηκε. Ο Γιάννης (και πάλι συγγνώμη για την οικειότητα) μιλάει τη γλώσσα της δικής τους πιάτσας, τους ξέρει καλά και από μέσα και απ’ έξω. Κατά τη γνώμη μου ξεκίνησε πολύ γερά και πολύ σωστά. Έδωσε το στίγμα και το φιλικό σήμα «μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια» - που είναι μια καινούργια «πληροφορία» για τους δανειστές μας. Και ο Σούλτς χτές με τον Αλέξη (συγχωρείστε μου την οικειότητα για τρίτη φορά), παρ’ όλο που τον ήξερε από το Ευρωπαϊκό Debate, δεν περίμενε να τον δει τόσο σαφή και ξεκάθαρο σαν πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου  όπου συναντούσε άλλου είδους πολιτικούς.

Μέσα σε λιγότερες από 150 ώρες, η Ελλάδα έδωσε στους φίλους, δανειστές και εταίρους της, το καινούργιο της στίγμα –και το έκανε άψογα. Προσωπικά δεν έχω καμία ανησυχία. Θα το «φυλάρουμε» όλοι λιγάκι και θα καταλήξουμε σε μια καλή συμφωνία που θα είναι επωφελής και για τις δύο πλευρές – πολύ σύντομα κιόλας.

Όσο για αυτούς που ελπίζουνε στην «αριστερή παρένθεση» και πήρανε μεγάλη χαρά την Παρασκευή νομίζοντας ότι ο Γερούν θύμωσε και θα μας τιμωρήσει (γιατί έτσι σκέφτονται και τόσα καταλαβαίνουνε), ας συγκρατηθούν. Βιάζονται πολύ.

Αυτή η κυβέρνηση έχει πολύ δρόμο μπροστά της. Και το πιο δύσκολο κομμάτι των προκλήσεων που έχει να αντιμετωπίσει, είναι ο πόλεμος που θα υποστεί από τους καταγραμμένους σε λίστες μεγαλο-οφειλέτες του Δημοσίου που θα ξεμπροστιάσει. Έχουν όλοι αυτοί πολύ καλούς φίλους στα τηλεοπτικά κανάλια και τους ραδιοσταθμούς που αγωνίζονται ήδη από την Τρίτη για το «αριστερό διάλλειμα» με μέγα πάθος. Εκεί θα παιχτεί το πιο χοντρό παιχνίδι – γιατί «είναι πολλά τα λεφτά Άρη μου» αφ’ ενός και γιατί πολλοί από αυτούς απειλούνται και ποινικά και δεν το θέλουνε καθόλου να καταντήσουνε σαν το ζεύγος Τσοχατζόπουλου.

Μη μασάτε λοιπόν: Αυτοί που φάγανε τα λεφτά που χρωστάει η Ελλάδα, θα δώσουνε σκληρές και άγριες μάχες μήπως και τη γλυτώσουν. Όλα τα συστημικά ΜΜΕ (ναι μπορούμε πια ν’ αρχίσουμε να τα ξαναλέμε έτσι αφού τόσο γρήγορα επαναφέρανε τον Γκαίμπελς τους φάτσα-φόρα στα δελτία ειδήσεων), θα τους στηρίξουν – γιατί είναι το ίδιο πακέτο όλοι αυτοί. Πρώτη τους δουλειά λοιπόν θα είναι να προβάλλουν ότι αρνητικό γράφεται ή λέγεται διεθνώς για την νέα αριστερή μας κυβέρνηση, αποσιωπώντας όλα τα (πολύ περισσότερα) θετικά. Και, φυσικά, θα προσπαθήσουν να χαλάσουν την «νέα σχέση» που Τσίπρας και Βαρουφάκης άρχισαν ήδη να χτίζουν με τους συνομιλητές τους.

Η γιαγιά μου έλεγε πως τα σκυλιά γαυγίζουνε αλλά η άμαξα περνάει. Δεν ξέρω αν είναι πολύ «αριστερό» αυτό που επικαλούμαι – αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΕΛΑ ΠΟΥ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣΗΣΕ

πηγή:

Άρης Δαβαράκης 

Τελικά αυτό το Σαββατοκύριακο που μόλις πέρασε, ήτανε το πιο γερό Σαββατοκύριακο του Τσίπρα, αυτό που τον εδραίωσε πια στα μυαλά όλης της Ελλάδας σαν τον επόμενο πρωθυπουργό και σαν έναν πολύ λογικό, προσγειωμένο, σοβαρό πολιτικό με τον οποίον όλοι μπορούν να κουβεντιάσουνε πάνω σε μια βάση αλληλοσεβασμού και κοινής λογικής. Μετά τον λόγο του στην ΔΕΘ το Σάββατο και την συνέντευξη τύπου της Κυριακής έχω την αίσθηση πως δεν μπορεί κανείς πια να ελπίζει ότι με τις παλιές συνταγές (ειρωνείες, αφ’ υψηλού σχόλια, σπόντες και ανοησίες επιπέδου κυρίας Βούλτεψη) μπορούν να φρενάρουν τις εξελίξεις που θα οδηγήσουν την Ν.Δ σε ποσοστά που μόνο σε εφιάλτες μπορεί να έχουν δει τα μεγαλοστελέχη της -και το ΠΑΣΟΚ στα όρια της εξαφάνισης. Είναι πια φανερό πως η Ελλάδα γυρνάει σελίδα και πως αυτό είναι κοινά αποδεκτό σαν μια νομοτελειακή εξέλιξη που έρχεται στην ώρα της και αφού έχουν δοκιμαστεί με πλήρη αποτυχία ένα σωρό «άλλες» λύσεις.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πώς κατάφερε ο Αλέξης Τσίπρας μέσα σε πολύ λίγο πολιτικό χρόνο, χωρίς κραυγές, φασαρίες, τρελές υποσχέσεις και συνθήματα φτιαγμένα στις «συσκέψεις» για ψηφοφόρους παθιασμένους και εξαρτημένους από το κόμμα τους με συμφέροντα, παροχές και εξυπηρετήσεις (σε όλη την κοινωνική-οικονομική κλίμακα), να επικρατήσει του «παλιού» κόσμου απλώς και μόνο με τον «τρόπο του», προτάσσοντας αυτά που σκέφτεται και πιστεύει στ’ αλήθεια (και γι’ αυτό μπορεί να τα υπερασπιστεί οπουδήποτε  και απέναντι σε οποιονδήποτε).

Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να διαφωνείτε, ξέρω όμως επίσης να διακρίνω κάποια πράγματα ξεκάθαρα και αυτήν την κερδισμένη από πραγματική παρατήρηση και πείρα «διάκριση» την εμπιστεύομαι. Η μεγάλη δύναμη του Τσίπρα είναι πως ούτε θέλει, ούτε μπορεί, ούτε ενδιαφέρεται να παραστήσει πως είναι κάποιος άλλος. Και το πολύ ευχάριστο για εμάς που τον πιστεύουμε είναι πως «αυτός που είναι» έχει ήδη πολύ μεγάλη απήχηση στο εκλογικό σώμα που, όσο κι’ αν βομβαρδίστηκε με αρνητικά μηνύματα, δεν «μάσησε». Και, ξαφνικά, από κάλπη σε κάλπη, το υπάρχον πολιτικό προσωπικό που νόμιζε πως είχε δέσει το γάϊδαρό του γερά, βρέθηκε στην απ’ έξω - όπως το λέμε στην καθομιλουμένη. Γι’ αυτό και υπάρχει τόσο μεγάλη αγωνία να βρεθεί τελοσπάντων ένας προεδράκος μικρομεσαίος που θα αποδεχθεί τον ρόλο του βαλέ να διευκολύνει την παρτίδα. Του «κουβικουλάριου» δηλαδή, ή valet de chambre. Μόνο που δεν έρχονται τα πράγματα συνεχώς όπως τα θέλουμε. Και αυτός ο προεδράκος δεν βρίσκεται εύκολα. Κι’ αν βρίσκεται δεν μαζεύει 180 ψήφους γιατί, υπάρχοντος και του Τσίπρα στο παιχνίδι, δυσκολεύουν οι ελιγμοί. Και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να σε συναντήσει ο άλλος στο καφενείο της Βουλής ή σε οποιοδήποτε άλλο καφενείο στην Ελλάδα και να στην πει πολύ ξεκάθαρα: Καλά, δεν ντρέπεσαι ρε, ολόκληρος άνθρωπος, τόσα χρόνια στην πολιτική, να καταντήσεις κουβικουλάριος;»

Του βγήκε πολύ ζόρικος ο αντίπαλος του Αντώνη Σαμαρά. Δεν μπόρεσε εύκολα να τον εξορίσει σε κάποια γωνία. Ούτε στο ένα από τα «δυό άκρα» (ανόητη πολιτική επιλογή απ’ την αρχή νομίζω), ούτε στον ρόλο του αρχηγού του «κόμματος της δραχμής», ούτε στον άλλον, του «δεν μιλάει μια ξένη γλώσσα, πώς θα συνομιλήσει με τους διεθνείς ηγέτες». Πήγε στο debate o Αλέξης και μίλησε Ελληνικά και μας έκανε όλους να αισθανθούμε «ωραίοι» με την στάση, την συμπεριφορά και τις θέσεις του. Και από τότε μέχρι και αυτό το Σαββατοκύριακο, όλες του οι κινήσεις ήταν χαλαρές, ήρεμες, ξεκάθαρες. Άφησε τις «εξυπνάδες» και τις υποτιμητικές εκφράσεις στις διάφορες κυρίες και κυρίους τύπου Βούλτεψη και Κεδίκογλου. 

Και τώρα πάμε για εκλογές πριν την εκλογή προέδρου.

Πάρα πολύ θα το ευχαριστηθώ!

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΟ DEBATE.ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΛΛΑΔΑ

Πηγή : Το πόρταλ

Άρης Δαβαράκης

Κοίτα να δεις λοιπόν πώς τα φέρνει η ζωή. Λίγη ώρα αφού είχαμε εγκαταλείψει την τηλεοπτική αναμετάδοση της «γαλάζιας» συγκέντρωσης του Αντώνη Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη με τους οπαδούς του, τις σημαίες και τα σημαιάκια τους μέσα σ’ εκείνο το μελαγχολικό κλειστό χώρο που θύμιζε ότι θέλουμε πια να ξεχάσουμε για πάντα, μας βγήκε ο Τσίπρας, υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, σε πανευρωπαϊκή σύνδεση δίπλα στον Jean - Claude Juncker (για το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα), τον Martin Schulz (για το Κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών), τον Guy Verhofstadt (για τη Συμμαχία των Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη) και την Ska Keller (για το Κόμμα των Πρασίνων) συμμετέχοντας σε ένα  debate που μεταδόθηκε από 49 τηλεοπτικούς σταθμούς, 38 διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης και 9 ραδιοφωνικούς σταθμούς στην γριά μας ήπειρο. Ο ίδιος Τσίπρας που μιλούσε και με την Χούκλη πριν δύο μέρες. Έτοιμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις, να διεκδικήσει το δίκιο μας, να υπερασπιστεί στην ουσία της την Ευρωπαϊκή ιδέα, την Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και συνεργασία, την Ευρωπαϊκή Δημοκρατία των λαών, τα δικαιώματα και την ελευθερία του κάθε Ευρωπαίου πολίτη. Ήταν σαφής, ήταν καίριος, ήταν ευγενέστατος αλλά και απόλυτα ξεκάθαρος για ό,τι αφορά την Ελλάδα, το παιχνίδι που παίχτηκε στην πλάτη της, τις τράπεζες, την Μέρκελ, που καθόλου δεν της χαρίστηκε και την ανέφερε δύο φορές, την ανεργία, το τι πιστεύει πως πρέπει να γίνει ώστε η Ευρώπη να αποκτήσει και πάλι ένα νόημα έτσι ώστε να την «ξαναερωτευθούν οι πολίτες της» (όπως είπε ο κ. Γιούνκερ αν δεν κάνω λάθος). 

Θα το πω απλά: Ένοιωσα επιτέλους, μετά από κάποιες δεκαετίες, ότι εκπροσωπούμαι, σε ευρωπαϊκό πια επίπεδο, από έναν άνθρωπο με πολύ καθαρό μυαλό, μέτρο, ευγένεια αληθινή  που δεν «κρύβει λόγια» όμως – αλλά τα λέει όλα ξεκάθαρα και με τέτοια αφοπλιστική ειλικρίνεια ώστε κανείς δεν «προσβάλλεται»- γιατί ποτέ το δίκιο και η αλήθεια δεν προσβάλλουν.  Ένοιωσα σιγουριά μεγάλη για το αύριο βλέποντας πως η ίδια η φυσική τάξη των πραγμάτων «ετοιμάζει» πάντα τον επόμενο, τον εξοπλίζει και τον ενδυναμώνει ώστε να διεκδικεί και να αγωνίζεται με σιγουριά και ασφάλεια «τον αγώνα τον καλό». Και ένοιωσα υπερήφανος που ο ένας από τους πέντε που διεκδικούν την Προεδρία στην Ευρώπη των λαών είναι ένας τέτοιος Έλληνας – το αυθεντικό καλούπι της ράτσας μας, αυτός που ούτε χαλάει, ούτε ραγίζει, ούτε μπορείς να τον εμπορευτείς γιατί αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε τι που θα τον αναγκάσει να «ξεπουλήσει» το DNA του –ή την ψυχή του.

Η αριστερά νομίζω ότι  χρωστάει ήδη πολλά στον Τσίπρα που την απέσυρε από τις σκοτεινές και σκονισμένες τρύπες όπου της άρεσε να χώνεται τις τελευταίες δεκαετίες, για να την φέρει πάλι στο προσκήνιο, ισότιμα και σοβαρά δίπλα στους «άλλους» Ευρωπαίους και Έλληνες. Ο ίδιος είμαι βέβαιος πως θα έλεγε (αν διάβαζε αυτές τις γραμμές) πως εκείνος χρωστάει τα πάντα στην αριστερά. Ας πούμε πως και τα δύο ισχύουν. Γιατί όπως αποδεικνύει πια σε live μεταδόσεις ή ίδια η ζωή, ο Τσίπρας σέβεται τον Μανώλη Γλέζο όσο σέβεται και την Ευρωπαϊκή ιδέα και πιστεύει ότι ο καθένας μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί (και οφείλει) να έχει τις δικές του απόψεις και να τις εκφράζει, ακριβώς όπως μπορεί να έχει τις δικές του ιδέες και να τις εκφράζει ο κάθε συνομιλητής του και συνάνθρωπος, είτε λέγεται Γιούνκερ ή Σούλτς, είτε λέγεται Λαφαζάνης ή Δαβαράκης.

Με όλη μου την καρδιά θα γράψω τώρα εδώ πως είμαστε πολύ τυχεροί που θα προχωρήσουμε επιτέλους με έναν βηματισμό δυναμικό και αδιαπραγμάτευτο παρέα με τον Τσίπρα. Ήτανε τόσο σωστός που προσέχω τι γράφω μη χάσω το μέτρο που εκείνος τόσο σαφώς μου υπέδειξε σήμερα ότι χαρακτηρίζει τον πραγματικό Έλληνα – ή θα έπρεπε να τον χαρακτηρίζει.

Το μέτρο και το πάθος, λέει ο Πορτοκάλογλου.

Αυτή είναι η δική μας Ελλάδα. 

====================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π) 

ΑΡ.ΔΑΒΑΡΑΚΗΣ:ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ-ΣΑΜΑΡΑΣ,Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Του Άρη Δαβαράκη

***********************************************************************************

Τα ψέματα τελειώσανε –ή τέλος πάντων τελειώνουνε μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Όσα κόλπα και να σκαρφιστεί η συγκυβέρνηση, ό,τι και να κατεβάσει η κούτρα της, ένα είναι το απολύτως σίγουρο: Τον Μάϊο το εκλογικό σώμα, με αφορμή τις Ευρωεκλογές  (αλλά και τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση) θα πάει στις κάλπες και θα ψηφίσει – και το αποτέλεσμα θα ερμηνευτεί από όλους τους λογικούς ανθρώπους σαν δημοψήφισμα, σαν την πιο έγκυρη δημοσκόπηση για τις βουλευτικές εκλογές που και αυτές, όσο και να προσπαθήσει να τις απομακρύνει προς το 2016 η συγκυβέρνηση, κάποια στιγμή θα γίνουν. Και, φυσικά, αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι το αναμενόμενο, μια κατά κράτος ήττα δηλαδή του Σαμαρά και του Βενιζέλου, η «συγκυβέρνηση» δεν θα μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία. 

Να μην ξεχνάμε πως Μάρτιο του 15 λήγει η θητεία του κ. Παπούλια και θα πρέπει να αναζητηθεί «συναίνεση» για την εκλογή νέου προέδρου της Δημοκρατίας. Και εκεί ο Αλέξης Τσίπρας είναι μάλλον απίθανο να θελήσει να «βοηθήσει» μια κυβέρνηση καθόλου αγαπητή να παραμείνει στην εξουσία. Το έχει ήδη δηλώσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συμπεριφερθεί έτσι ώστε να οδηγηθούμε σε εκλογές από τις οποίες θα προκύψει μια νέα πλειοψηφία που θα επιλέξει τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Στις δημοσκοπήσεις, κρυφές και φανερές, ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται παντού στην Ελλάδα, με μεγαλύτερη ή μικρότερη διαφορά. Το μόνο «χαρτί» της συγκυβέρνησης είναι ο Αντώνης Σαμαράς που προηγείται σαφώς του Αλέξη Τσίπρα σαν πιο «κατάλληλος πρωθυπουργός». Γι’ αυτό από εδώ και πέρα ό,τι «δημοφιλές» ή επικοινωνιακά χρήσιμο κάνει η συγκυβέρνηση, θα το χρεώνεται στα ΜΜΕ προσωπικά ο «καταλληλότερος για πρωθυπουργός» ώστε να δυναμώσει το image του. Αυτό όμως ήδη προκαλεί μεγάλο πρόβλημα στις σχέσεις με τον κ. Βενιζέλο που δημοσκοπικά βυθίζεται μαζί με το άλλοτε κραταιό κόμμα που έχει χρεωθεί (μετά από πολλές προσπάθειες και επειδή το ήθελε πάρα πολύ). Ήδη ο βουλευτής και Διευθυντής Επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ Δημήτρης Καρύδης επιτέθηκε με σφοδρότητα στη ΝΔ η οποία, όπως λέει «δεν διστάζει να εκθέτει και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, εμφανίζοντάς τον να υιοθετεί πρακτικές Μαυρογιαλούρου».

Αυτά είναι δείγματα μεγάλης νευρικότητας τις πρώτες κιόλας ώρες της προεκλογικής περιόδου που ήδη διανύουμε. Και είναι λογικό. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, όσο και αν έχουν πια καταγραφεί στο μυαλό των ψηφοφόρων σαν «πασοκονουδού», παραμένουν δύο κόμματα – και το ένα διεκδικεί ψήφους από το άλλο. Η «διάσπαση» λοιπόν στην προεκλογική περίοδο, ακόμα και αν δεν γίνει επίσημα (με πτώση της «συγκυβέρνησης») θα γίνει ανεπίσημα. Το ένα κόμμα θα κάνει ό,τι μπορεί για ν’ αρπάξει τις ψήφους που νοιώθει  ότι δικαιούται από τον «παρτενέρ» του. Και το φυσικό επακόλουθο θα είναι ένα πολιτικό «μαλλιοτράβηγμα» μπροστά στις κάμερες και εδώ στο διαδίκτυο που, αν θέλετε την γνώμη μου, δεν θα ωφελήσει κανένα από τα δύο «πρώην  μεγάλα κόμματα» που, συγχρόνως, θα «συγκυβερνούν».

Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως είναι λογικό θα βγει και πάλι κερδισμένος από την «διάσπαση» αυτή της συγκυβέρνησης, ακόμα και αν δεν κάνει ή δεν υποσχεθεί τίποτα προεκλογικά. Το εκλογικό σώμα δεν έχει που αλλού να πάει για να συναντήσει διψήφιο ποσοστό – θα πάει λοιπόν εκεί που πάει πάντα : Στην παράσταση νίκης. Εκεί που λέγεται ή ακούγεται ή είναι φανερό ότι θα κάτσει η μπίλια της εξουσίας και του πρώτου κόμματος, του «ρυθμιστή». Πάλι στον ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή.

Εκτός πια αν αποφασίσουν οι δύο κάποτε ορκισμένοι εχθροί να συνάψουν μόνιμη σχέση και το «Πασοκονουδού» γίνει ένα κόμμα, ελπίζοντας ότι ένας συνδυασμός «σοσιαλισμού» αλά ΠΑΣΟΚ και «(νέο-παλαιο)φιλελευθερισμού» αλά ΝΔ, θα οδηγήσει το πολιτικό προσωπικό στην διέξοδο που απελπισμένα αναζητεί μέσα στο αδιέξοδό του.

Πηγή:Blog toPortal

=============================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)