ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ: Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΑΣΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΙΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ - (VIDEO)

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΩ ΕΙΣΦΟΡΕΣ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΩ ΕΙΣΦΟΡΕΣ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΩ ΕΙΣΦΟΡΕΣ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΛΗΡ........   ΕΙΣΦΟ..... , ΘΕΛΩ ...  ΠΛ... ΕΙΣΦ..... , ΘΕΛΩ ......

«Ράδιο Αρβύλα» επέστρεψαν το βράδυ της Δευτέρας με πολλή όρεξη και τα βίντεο που παρουσίασαν ήταν για ακόμη μια φορά ξεκαρδιστικά. Όπως είναι φυσικό, το υλικό προς… εκμετάλλευση ήταν άφθονο. Η δήλωση του υφυπουργού Εργασίας Τάσου Πετρόπουλου πως ο κόσμος τον σταματούσε στο δρόμο και του έδινε συγχαρητήρια για τις αυξημένες εισφορές αποτέλεσε, μεταξύ άλλων, αφορμή για πολύ γέλιο. Δείτε τον Γιάννη Σερβετά να μεταμορφώνεται σε Πετρόπουλο και να κάνει τη βόλτα του…

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΤΟ ΠΑΡΑΣΗΜΟ ΤΟΥ ΜΟΣΚΟΒΙΣΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΗΜΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΠΑΛΑΜΗΣ

πηγή:

Στάθης

Το παράσημο

Είναι του γραικύλου οι θεοί ίδιοι με του ραγιά; Είναι ομοούσιοι ή ομοιούσιοι. Ξέρει κάποιος τραχύς Λατίνος να μας διαφωτίσει επί του θέματος, ή θα πρέπει να συγκαλέσουμε πάλι την Α’ Οικουμενική Σύνοδο; Παράσημο λοιπόν o Μοσκοβισί. Ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικος! 

Τι θυσία έκανε ο Μοσκοβισί για την Ελλάδα; Πήγε στο Αλβανικό; Έσκαψε σαράντα χωράφια και μοίρασε το γέννημα στους φτωχούς; Τι είναι ο Μοσκοβισί; Πάλι καλά που δεν ζει ο Ατταλός ο Τρίτος να του κληροδοτήσει πεσκέσι την Πέργαμο! Ποια μνημόνια; Ποια 99 χρόνια; Παραχωρείς την Ελλάδα προικώο στον Οθωνα τον Σόιμπλε και καθαρίζεις. Με τους κολίγους. Τους κάνεις ραγιάδες και ησυχάζεις. Μόνον που σε προδίδουν τα τελετουργικά σου. Εκεί που κρέμαγαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμάμε εμείς τα παράσημα που απονέμουμε στον Μοσκοβισί. Ως άλλοι βλαχοσυμπέθεροι της ελεεινής μορφής.

Και, σκύψε-σκύψε, γονάτισε-γονάτισε, κλαψούριζε-κλαψούριζε, δεν είναι καθόλου παράξενο ότι το γεγονός της παρασημοφόρησης του Μοσκοβισί πέρασε στην κοινή γνώμη ανεπαισθήτως - ως κάτι το λογικό, το ευπρεπές, το καλώς καμωμένο. Ουδείς Δημοσθένης αντέλεξε, μόνον κανα-δυο Θερσίτες.

Για άλλη μια φορά κοπαδηδόν και κατά την Καβάφεια περιγραφή «σωστά συντάξαμε το ψήφισμα», «εις ωραία ελληνικά να είναι» και βάστα το στερεότυπο για ώρα ανάγκης. Άμα λάχει, αλλάζουμε το όνομα του Μοσκοβισί με το όνομα του Σόιμπλε και είμαστε και πάλι ωραίοι. Κι αν τυχόν ο Σουλτς επικρατήσει, το όνομα του Σουλτς χαράζουμε στο ψήφισμα και στον βωμό, τον Σουλτς στεφανώνουμε στην κεφάλα με κάνα κότινο απ’ το Μοναστηράκι - και πάλι ωραίοι είμαστε! Διότι εμείς είμαστε ραγιάδες-ξεφτέρια και έξυπνοι γραικύλοι, για χάπατα τους έχουμε τους Φραγκόσυρτους. Τους δίνεις χίλιους να τους κάνουν μια χαψιά και τρως κι εσύ άλλους τριακόσιους. Έτσι πορεύεται ο ντουνιάς, έτσι αρμενίζει ο κόσμος. Μόνον να παιανίζει ο ύμνος εις την Ελευθερίαν (αλλιώς θα κατεβεί ο Μπάυρον από τους ουρανούς και θα μας αφαλοκόψει).

Αλλά, αν ο κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρασημοφόρησε τον Γάλλο της Λεγεώνας των Ξένων με τον Μεγαλόσταυρο του Φοίνικος, γιατί ο Τσίπρας δεν τον παρασημοφόρησε κι αυτός με τον Αητό των Μαυροσκούφηδων του ΕΑΜ;

Άλλωστε, όλοι εμείς και σύνολος ο ελληνικός λαός, επίσης παρασημοφορημένοι είμαστε! Με το παράσημο της Ανοιχτής Παλάμης...

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΕΜΠΕΡΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΕΓΙΝΑΝ ΟΙ ΚΑΤΙΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΖΩΗΣ

πηγή:

Πιτσιρίκος

Κατίνες

Όσο περνάει ο καιρός, ο πολιτικός διάλογος στη χώρα θυμίζει όλο και περισσότερο παλιές νοικοκυρές που ξεκατινιάζονται στην αυλή για την μπουγάδα.

Ο Αλέξης Τσίπρας ρωτάει τον Κυριάκο Μητσοτάκη τι συζητούσε για 75 λεπτά με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Τι μπορεί να συζητούσε ο Μητσοτάκης με τον Σόιμπλε;

Του ρίχνει και την μπηχτή πως δεν ήθελε ούτε μια φωτογραφία με τον Σόιμπλε.

Ο Τσίπρας ξέχασε να θυμίσει στον Μητσοτάκη πως συνάντησε τον Σόιμπλε την ημέρα των ερωτευμένων για να ζηλέψει η Μαρέβα.

Αλλά κι ο Μητσοτάκης ρώτησε τον Τσίπρα ποιους συνάντησε μυστικά στην τράπεζα Rothschild στο Παρίσι.

«Εγώ, κύριε Μητσοτάκη, έμεινα σε ξενοδοχείο στο Παρίσι και όχι στο σπίτι του Βολταίρου» απαντά ο Τσίπρας, ρίχοντας την μπηχτή για τα σπίτια του Μητσοτακέικου ανά τον πλανήτη.

Μιλάμε για εντελώς Κατίνες.

Μόνο τα χέρια στη μέση που δεν έχουν βάλει, και το τσεμπέρι στο κεφάλι.

Καμιά ώρα θα πάει να ξενοπηδήσει ο Τσίπρας και θα βγει ο Μητσοτάκης στη Βουλή με φωτογραφία του Τσίπρα να μπαίνει σε κάποια πολυκατοικία και θα τον ρωτάει «ποιον συναντήσατε μυστικά κύριε Τσίπρα στην οδό Ελπίδας 78 την περασμένη εβδομάδα στις έξι το απόγευμα;».

«Την γυναίκα σου» θα του πει ο Τσίπρας και θα πιαστούν μαλλί με μαλλί.

Πολύ ωραίος είναι αυτός ο πολιτικός διάλογος που είναι τίγκα στην κατινιά, στα κουτσομπολιά και στα υπονοούμενα.

Κάνουν οι καημένοι ό,τι μπορούν, για να μιλήσουν στα πιο χαμηλά ένστικτα των πολιτών της χρεοκοπημένης χώρας, και να τσιμπήσουν την ψήφο των ηλιθίων, ώστε να ψηφίσουν αγαπημένοι και παρέα και το επόμενο Μνημόνιο.

Βέβαια, η αλήθεια είναι πως Τσίπρας και Μητσοτάκης έχουν συντονιστεί άψογα με τον «λαό».

Αυτή είναι η σημερινή εικόνα της ελληνικής κοινωνίας.

Κατινιά, γυφτιά, φτήνια και αηδία.

Οπότε, μια χαρά το πάνε ο Αλέξης και ο Κυριάκος.

Παιδιά του λαού.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΧΡΟΝΗΣ ΜΠΟΤΣΟΓΛΟΥ : ΠΕΤΡΙ ΛΕΣΒΟΥ- ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟ

πηγή:

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ

Απέναντι από το αγαπημένο του βουνό

«Στα νιάτα μου, δεν μπορούσα καθόλου να ζωγραφίσω τοπία. Ο,τι έφτιαχνα έβγαινε χάλια. Και το κατέστρεφα. Μόνο με τους ανθρώπους τα πήγαινα καλά. Μα κάτι έγινε στα γηρατειά και τώρα πια τα καταφέρνω». Ο Χρόνης Μπότσογλου –από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής– μιλάει για την ενότητα των έργων που αποτυπώνουν τη θέα από το παράθυρο του εξοχικού του σπιτιού στη Μυτιλήνη. Το corpus αυτό παρουσιάστηκε πρώτα στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας στην Αθήνα και από σήμερα φιλοξενείται στο ΜΙΕΤ στη Θεσσαλονίκη, στη Βίλα Καπαντζή. Τίτλος της έκθεσης, «Απέναντι του Βουνού».

Πάνω από 100 έργα (λάδια, ακουαρέλες, τέμπερες) αποτυπώνουν το ίδιο θέμα στο χωριό Πετρί της Λέσβου, ζωγραφισμένα κατά την τελευταία οκταετία αν και τα πρώτα δείγματα της δουλειάς αυτής παρήχθησαν στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Θεσσαλονικιός την καταγωγή, ο Μπότσογλου, ανακάλυψε το νησί χάρις στη σύζυγό του, που κατάγεται από εκεί. Η μακρόχρονη γνωριμία του με τον τόπο και η συνεχής θέαση του ίδιου βουνού από το σπίτι, του δημιούργησαν την επιθυμία να επιχειρήσει πολλές φορές να το προσεγγίσει εικονογραφικά.

Στο βιβλίο του «Το Χρώμα της Σπουδής», που εκδόθηκε το 2005, έχει μια σημείωση του 1977: «Μέχρι τώρα ζωγράφισα αυτό το βουνό πάνω από δέκα φορές. Το ζωγράφισα με μπικ, με μολύβι, με μαύρη σινική μελάνη, με χρωματιστές σινικές, με τέμπερα, πάνω σε διαφορετικά χαρτιά και εφημερίδα. Από αυτά τα σχέδια δεν μου έμεινε τίποτα. Είναι τα πιο εμπορικά έργα και έτσι όλοι είναι χαρούμενοι όταν με βλέπουν να ζωγραφίζω. Σχεδόν το έχω μελετήσει. Συχνά ξεκινούσα από μια λύση, όμως τις περισσότερες φορές το ίδιο το βουνό και τα υλικά βοηθούσαν να βρω τρόπους για να το σπουδάσω.

»Λέω, άμα γεράσω, όταν θα έχω ξοφλήσει τα χρωστούμενα, χωρίς άλλη έγνοια θα κάτσω εδώ με ένα πολύ μεγάλο τελάρο για να ζωγραφίσω το βουνό. Λέω στα γεροντάματά μου θα έχω τα μάτια για να μπορώ να δω τον κάμπο και το βουνό και τη θάλασσα. Θα έχω κερδίσει τη σεμνότητα και την υπομονή για να δω τα δέντρα και τα σπαρτά να μεγαλώνουν. Ως τώρα δεν τόλμησα να πάω πέρα από τα σχέδια. Και καμαρώνω τον Θεόφιλο που τα ζωγράφισε όλα τόσο αληθινά».

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τις 23 Απριλίου.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ : ΑΠΟ ΤΑ ΤΟΥΡΚΟΒΟΥΝΙΑ ΣΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΒΟΥΝΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΚΟΥΜΑΤΟΥ

πηγή:

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Φαραωνικά τάματα

Ζούμε σε τόπο όπου γίνεται ένα θαύμα κάθε τριήμερο, αν τουλάχιστον πιστέψουμε όσα διαλαλούν στα πρωτοσέλιδά τους, εναλλάξ ή ταυτόχρονα, οι κατεξοχήν αρμόδιες για θεολογικά ζητήματα εφημερίδες, «Ελεύθερη Ωρα», «Espresso» και «Star». 

Χθες λ.χ. πληροφορηθήκαμε πως η εικόνα της Παναγίας «βγήκε μόνη της μέσα από τις φλόγες» που τύλιξαν τη μονή της Βαρνάκοβας στη Φωκίδα, τέλη Γενάρη. Τότε βέβαια διαβάζαμε ότι την εικόνα την έσωσαν οι καλόγριες, η απορία όμως δεν έχει να κάνει μ’ αυτό αλλά με το γεγονός ότι το θαύμα ήταν μισό: Και το μοναστήρι γιατί κάηκε; Γιατί απειλήθηκε η ζωή των καλογριών, και δεν υπήρξε έγκαιρη, προληπτική υψηλή παρέμβαση; «Για να στείλουν οι ουρανοί τα σημάδι τους», θα πουν οι πιστοί και θα πορευτούν με την πίστη τους και με την αλήθεια τους. Οι δε Θωμάδες θα συνεχίσουν να πορεύονται με τη δυσπιστία τους και τη δική τους εκδοχή για τα πράγματα. Παράλληλοι κόσμοι. Δεν τέμνονται ούτε στο άπειρο.

Ζούμε επίσης σε τόπο όπου η παράδοση ή η ψηφανασφάλεια έχει υποχρεώσει πάμπολλους κομματικούς αρχηγούς να πολιτεύονται, να δημαγωγούν δηλαδή, ενσωματώνοντας στη θηρευτική στρατηγική τους και την ευλάβειά τους (γνήσια ή πλαστή, αδιάφορο). Να σταυροκοπιούνται δηλαδή όσο πιο βαθιά μπορούν όταν είναι παρόντες κάμεραμεν και φωτογράφοι, να αποσπούν ιδιωτικά πεντάλεπτα με θαυματουργές εικόνες (διότι και στο Αγιον Όρος πολιτεύονται, ήξερε από τέτοια το Βυζάντιο), να δηλώνουν την πίστη τους πως κι αν ακόμα ο Θεός δεν είναι Έλληνας, είναι οπωσδήποτε φιλέλληνας. Είναι και φιλοαμερικανός βέβαια, όπως μας έχουν διαβεβαιώσει οι Μπους, οι Τραμπ και οι λοιποί, αλλά ο φιλελληνισμός του είναι και παλαιότερος και ισχυρότερος.

Με τόση διάχυτη ευλάβεια, δεν θα ’πρεπε να παραξενευόμαστε για την ερώτηση-απαίτηση δεκαέξι βουλευτών της Ν.Δ., ενός των ΑΝΕΛ και ενός ανεξάρτητου ακροδεξιού να εκπληρώσει η Ελληνική Πολιτεία την «ηθική και συμβατική υποχρέωσή της» που κρατάει από το 1829 και να ανεγείρει μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό του Σωτήρος Χριστού. Και μάλιστα στο Ζάππειο ή στο Πεδίον του Άρεως, ώστε να μπορέσει επιτέλους κάθε πιστός να πει «Νενίκηκά σε, Παρθενώνα». Όχι στα Τουρκοβούνια, όπως σχεδίαζαν οι δικτάτορες, για να τα μετατρέψουν σε Χριστιανοβούνια ή Ελληνοβούνια. Για το Τάμα του Έθνους πρόκειται, που κατάντησε Τάμα της Χούντας, τα πρωτοπαλίκαρα της οποίας (Παπαδόπουλος, Μακαρέζος, Παττακός, Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου), ως μέλη της Ανώτατης Επιτροπής, θαυματούργησαν καταφέρνοντας να δαπανήσουν για το τίποτε και υπέρ του τίποτε τα 406 από τα 453 εκατομμύρια που είχαν συγκεντρωθεί. Ναι, ναι, είναι και αυτή μία από τις «οικονομικές επιτυχίες» των χουνταίων, στις οποίες υποκλίνονται όσοι πρεσβεύουν ότι το κακό για τη χώρα ήταν η μεταπολίτευση παρά η δικτατορία.

Μπροστά στον καγχασμό, οι φιλόθρησκοι νεοδημοκράτες αποσύρθηκαν. Και περιμένουν μάταια σημάδι οργής από τους ουρανούς.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ "ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ": ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΓΑΛΕΡΑ. Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ "ΔΕΝ" και Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ "ΕΞΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΣΤΑΘΕΡΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ή ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΝΕΡΓΙΑΣ"

πηγή:

 Μαριάννα Τζιαντζή

Σήκω, Ζήκο, να μας δεις

Ο Ζήκο (Κώστας Χατζηχρήστος), ο θρυλικός Μπακαλόγατος, θα λυπόταν βαθιά τους σύγχρονους Παιχνιδόγατους, που δεν πρέπει να κάνουν ό,τι έκανε αυτός. Δηλαδή να μιλάνε, να φέρονται σαν άνθρωποι και όχι σαν ρομπότ.

Οι κανόνες λειτουργίας ενός καταστήματος παιχνιδιών, του Μουστάκα, τοιχοκολλήθηκαν, φωτογραφήθηκαν και κυκλοφόρησαν στο ίντερνετ. Εδώ κυριαρχεί το «δεν». Οι υπάλληλοι ΔΕΝ πρέπει να γέρνουν και να στηρίζονται στις κολόνες, ΔΕΝ πρέπει να έχουν πάνω τους κινητό, ΔΕΝ πρέπει να σχηματίζουν πηγαδάκια μιλώντας μεταξύ τους, ΔΕΝ πρέπει να τρώνε στην αποθήκη, ΔΕΝ πρέπει να κάθονται (ή μάλλον να στέκονται όρθιοι) χωρίς να κάνουν τίποτα, ΔΕΝ πρέπει να φαίνεται το μπουκάλι με το νερό τους (να το αφήνουν στο ντουλάπι τους).

Όπως έλεγε και ο στρατιωτικός νόμος της χούντας, «απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις άνω των τριών ατόμων». Περιγράφεται και η χορογραφία των κινήσεων των εργαζομένων εντός του καταστήματος, οι οποίες πρέπει να «δραστήριες» και όχι «βαριές και αργές» (δηλαδή αέρινες και ζωηρές, όχι ράθυμες, ξεψυχισμένες, ακόμα και ύστερα από πολύωρη ορθοστασία).

Οι 15 κανόνες συμπληρώνονται με έναν επίλογο που προειδοποιεί ότι «έξω υπάρχει μεγάλη ανεργία», ότι «οι εποχές είναι πολύ δύσκολες» και ότι «ένα σταθερό εισόδημα είναι καλύτερο από το τίποτα ή το ταμείο ανεργίας».

Αν ο Ζήκος έπιανε δουλειά εδώ (ή στα Jumbo ή τα Public), θα τον απέλυαν την ίδια μέρα.

«Δουλεύουμε πολύ, μιλάμε λίγο» (Κανόνας υπ. αριθμ. 3). Και δεν σκεφτόμαστε καθόλου, θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε, ενώ ο υπέρτερος, ο άγραφος κανόνας είναι «δεν διαμαρτυρόμαστε ποτέ».

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΕΛΛΑΔΑ: ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΔΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΣΙΓΟΒΡΑΖΕΙ Η ΟΡΓΗ

πηγή:

Δημήτρης Κουφοντίνας

Στον αντίποδα του φόβου σιγοβράζει η οργή

Πριν από λίγες μόνο μέρες, στη συνέντευξή του σ’ αυτή την εφημερίδα, ο πρωθυπουργός διαβεβαίωνε ότι δεν θα φέρει «ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα». Όμως, «πριν αλέκτορα φωνήσαι», ή μάλλον μόλις έκρωξε ο μαύρος γερμανικός κόρακας, η κυβέρνηση απαρνήθηκε και τα τελευταία υπολείμματα της αριστεροσύνης της.

Βράδυ Παρασκευής αρχίζουν να χαράζονται αυτές οι γραμμές, και το ραδιόφωνο ήδη αναγγέλλει ότι δρομολογήθηκε η νέα αποκρουστική συμφωνία παράδοσης. Η κυβέρνηση τράπηκε σε άτακτη υποχώρηση, τώρα βάζει στο τραπέζι όσα της ζήτησαν και ξαναβάζει τον ελληνικό λαό στον πάγκο του (Γερμανικού) χασάπη.

Παραδίνει πρώτα τα εργασιακά, αυτό το τελευταίο προπύργιο της «αριστερής» κυβέρνησης. Μαζί και τα ενεργειακά, ξεπουλά και τη ΔΕΗ στο γερμανικό κεφάλαιο. Και μαζί παίρνει νέα μέτρα (όχι «ούτε ένα ευρώ», αλλά) 3,6 δισ. ευρώ, μειώνει το αφορολόγητο και τις συντάξεις. Και, επιπλέον, επεκτείνει τα θανατηφόρα πλεονάσματα του 3,5% του ΑΕΠ για τα επόμενα χρόνια. Που σημαίνει, διαρκή μέτρα, συνεχή λιτότητα, λεηλασία, αποικιοποίηση. Για πόσα χρόνια αλυσοδένει τον ελληνικό λαό ο ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν μιλάμε εδώ για απλή επέκταση του τρίτου μνημονίου, όχι· εδώ υπογράφουν στην ουσία το τέταρτο. Και μάλιστα προκαταβολικά («αντιδημοκρατικό», «αντισυνταγματικό» έλεγαν πριν ότι είναι αυτό – και πραγματικά έτσι είναι). Η κυβέρνηση αυτή γίνεται η πρώτη που υπογράφει στη σειρά δύο μνημόνια. Πρόκειται για ακόμα μια ήττα, μια ήττα στρατηγικού χαρακτήρα, μια συμφορά στρατηγικού χαρακτήρα από αυτή την «Αριστερά» της ΤΙΝΑ.

Που, με όλα αυτά, αποκαθαίρει, ξεπλένει όλο το παλιό και χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό. Νεκρανασταίνει βρικόλακες και εφιάλτες του παρελθόντος, και ανοίγει τον δρόμο στην πιο άγρια και κυνική, ακραία και νεοφιλελεύθερη Δεξιά, που περιμένει χαιρέκακα τον ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει τα πάντα, για να έρθει και να ολοκληρώσει αδίστακτα την κοινωνική καταστροφή. Πατώντας με άνεση πάνω στο πλαίσιο που διαμόρφωσε αυτή η «Αριστερά».

Αποκαθαίρει, ακόμα, και τον κεντρώο πόλο, που αναθαρρεύει όσο ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει την κάτω βόλτα. Εκεί, ξανασυσπειρώνονται όλα τα πολιτικά υλικά κατεδάφισης του παλιού ΠΑΣΟΚ, οι υπόλογοι για τη χρεοκοπία της χώρας, για να αποτελέσουν το πολιτικό «δεκανίκι» μιας συγκυβέρνησης είτε με τη Δεξιά είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ είτε με ό,τι προκύψει από τη σημερινή ή την αυριανή Βουλή.

Αυτή ακριβώς η ευκολία με την οποία το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συγκυβερνήσει είτε με τη Δεξιά είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει τον κοινό (μνημονιακό) παρονομαστή και των τριών, με όλες βέβαια τις μικρές και τις μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ τους.

Με τον σκληρό ανταγωνισμό τους για την εξουσία (που φτάνει στο τρομακτικό σημείο να περνούν τα μνημόνια σε δεύτερη μοίρα – μια και εκεί ομοφωνούν), αλλά με την ίδια υποταγή να μοιράζονται στον βαθμό που αναλογεί πλέον στον καθένα την ευθύνη για τη μετατροπή της χώρας σε αποικία, όπου κυβέρνηση και Βουλή δεν μπορούν να λάβουν καμία σημαντική απόφαση δίχως την έγκριση των επικυρίαρχων. Και αν κάποτε παρακούσουν, σπεύδουν να υποβάλουν αμέσως δηλώσεις μετανοίας και νομιμοφροσύνης.

Ομοφωνούν ακόμη σε κάτι: διατηρούν τον λαό επιμελώς έξω από τις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις. Και, ταυτόχρονα, κινδυνολογούν ασύστολα και δαιμονοποιούν οποιαδήποτε άποψη υποστηρίζει ως λύση σωτηρίας την έξοδο από τη φυλακή του ευρώ και της Ε.Ε. («Είναι πραγματική προδοσία» η έξοδος από το ευρώ, είπε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη).

Γιατί ο τρόμος, μαζί με το μόνιμο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, είναι η άλλη όψη της μνημονιακής διαχείρισης. Η ανάγκη του κεφαλαίου να αναπληρώνει τις απώλειές του από την κρίση, μέσα από την υπερεκμετάλλευση και τη λεηλασία, απαιτεί το ανάλογο μείγμα καταστολής-συναίνεσης, που συμπληρώνεται με την απαραίτητη δοσολογία του φόβου. Του φόβου που παραλύει, που διαλύει συλλογικότητες, υποκινεί κοινωνικούς αυτοματισμούς, αναμοχλεύει αγελαίες καταστάσεις και πρωτόγονα ένστικτα.

Όμως, στον αντίποδα του φόβου σιγοβράζει η οργή. Ο κοινωνικά υγιής θυμός που ξεπερνά την πίκρα της εξαπάτησης, της διάψευσης. Οργή που διογκώνεται όταν οι μεσσίες που στραγγαλίζουν την ελπίδα καταφεύγουν σε μαγγανείες και προφητείες, όπως για την αιφνίδια θερινή ανάπτυξη που θα αναδυθεί και «θα τρίβουμε τα μάτια μας» – τέτοιο δούλεμα. Τέτοια φαιδρά, που συγκρούονται με τη ζοφερή πραγματικότητα.

Μετά και τη νέα επαίσχυντη συμφωνία, το τέταρτο μνημόνιο, γίνεται πια ολοφάνερο ότι τα μνημόνια δεν ήρθαν για να φύγουν· ήρθαν για να μείνουν μόνιμα. Και ότι το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι «πρόθυμο» να θυσιάσει τα συμφέροντα του ελληνικού λαού στο όνομα της γερμανικής Ευρώπης.

Επιμένει να ακολουθεί, «εις το διηνεκές», τον ίδιο μνημονιακό δρόμο, που αυτή την επταετία έφερε σωρευτική απώλεια του ΑΕΠ κατά 31% και συρρίκνωση της εσωτερικής αγοράς πάνω από 50%, και να μετρά με αυτοϊκανοποίηση την πολιτική του επιτυχία με το ότι «δεν ψάχνουν οι Έλληνες στους σκουπιδοτενεκέδες», και να διαβεβαιώνουν ότι έτσι θα επιστρέψει η ανάπτυξη, ότι αυτή είναι η συνταγή.

Απέναντι σε αυτόν τον κοινωνικό πόλεμο εναντίον μας, νεολαία και εργαζόμενοι πρέπει πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας ότι δεν υπάρχει κανένα μέλλον για μας μέσα στα μνημόνια, την ευρωζώνη, την Ε.Ε. Ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τη ρήξη. Ότι, όπως έγραφε ο Ρήγας Φεραίος, «όταν οι κυβερνήτες καταφρονούν τα δίκαια του λαού, το να κάμει ο λαός επανάσταση είναι το πιο ιερό από όλα του τα δίκαια».

Και άλλοτε βρέθηκε ο ελληνικός λαός σε παρόμοιες συνθήκες, παρότι σήμερα είναι συνθήκες οιονεί πολέμου και κατοχής. Όμως τότε η Αριστερά δεν είπε ότι «είναι προδοσία» να βγούμε από τη γερμανική Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη. Συγκρότησε λαϊκό μέτωπο και αντιστάθηκε απέναντι σε πανίσχυρες αυτοκρατορίες.

Και σήμερα είναι απαραίτητο το ευρύ μέτωπο αντίστασης. Αυτή είναι η απαίτηση των καιρών, αλλιώς η Ιστορία θα μας προσπεράσει. Ασφαλώς οι λαϊκές πολιτικές δυνάμεις έχουν διαφορές, διαφέρουν στο πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας την κοινωνική εξέλιξη.

Όμως μπροστά στην ανάγκη των καιρών επιβάλλεται η συσπείρωση γύρω από ένα ελάχιστο πρόγραμμα κοινής δράσης, υπάρχουν ήδη ελπιδοφόρες μικρές κινήσεις και πρωτοβουλίες, χρειάζεται να στηριχτούν, να διευρυνθούν, να συναντηθούμε ξανά στον δρόμο του αγώνα, να θυμηθούμε ξανά τα λόγια του Ρήγα.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)