1)ΠΕΡΙ ΑΞΙΑΣ
Έχει πει ο Νίτσε: "Αυτός που αγοράζεται είναι μικρής αξίας". Είναι η μεγάλη και οδυνηρότατη αλήθεια την οποία βιώνουμε όλοι, είτε το θέλουμε είτε όχι. Είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι. Ας θυμηθούμε και τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη και τη μεγαλειώδη διαφορά που έθεσε μεταξύ τιμής και χρήματος. Αν, λοιπόν, σήμερα η Ελλάδα αγοράζεται από οποιονδήποτε μουστερή το θελήσει, από οποιονδήποτε τοκογλύφο το θελήσει, είναι επειδή η Ελλάδα είναι μικρής αξίας. Είναι επειδή δεν κατάφερε ποτέ να αυξήσει το εσωτερικό, το ζωτικό της κεφάλαιο, επειδή το σπαταλούσε προκειμένου να αυξήσει το εξωτερικό της χρέος. Η Ελλάδα είναι μικρής αξίας γιατί ανασκολόπησε κάθε τρυφερότητα και κάθε περηφάνεια που πήγε να δημιουργηθεί σ' αυτόν τον τόπο. Σπατάλησε ακόμα και τα ζωτικά της ψεύδη μετατρέποντάς τα σε αναντίρρητες αλήθειες.
Η Ελλάδα είναι μικρής αξίας γιατί φοβήθηκε το ίδιο της το έθνος και, αντί να το αφήσει να δημιουργηθεί και να υπάρξει γι' αυτό που ήταν, το προσπέρασε και το κατασκεύασε σα να ήταν ντροπή η ίδια του η υπόσταση, η ίδια του η ιστορική αξία. Έτσι το έθνος προσπέρασε τον λαό, τον καταπλάκωσε και δεν τον άφησε ποτέ να προβιβασθεί στο ύψος των περιστάσεων. Πάντοτε βεβαίως με το βαρύ χέρι της εξουσίας και πάντοτε με την αδίστακτη και αγελαία συμπεριφορά των επιτήδειων που οργίασαν και οργιάζουν διαρκώς και αδιαλείπτως χωρίς να ταράσσεται η συνέχεια της συμπεριφοράς τους ούτε από τραγωδίες, ούτε από ήττες, ούτε από υποδουλώσεις, ούτε από φασισμούς, ούτε από ναζισμούς, ούτε από εμφυλίους, ούτε από τίποτα. Και αντί να μας απασχολεί αυτή η κατάντια της μικρής αξίας του τόπου μας, του τόπου όπου ζούμε και όπου μιλούμε τη γλώσσα μας, αλλά και του τόπου τον οποίο θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας, δηλαδή τη γλώσσα πρωτίστως την οποία θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας, εμείς διυλίζουμε τα φληναφήματα (δεξιά κι αριστερά) περί της συνέχειας ή της ασυνέχειας του ελληνικού γλωσσικού φαινομένου και του ελληνικού ιστορικού υποκειμένου. Και στο μεταξύ, ή μάλλον μεταξύ ιστορικής και γλωσσικής συνέχειας ή ασυνέχειας, ο τόπος κατάντησε να αγοράζεται, κατάντησε δηλαδή μικρής αξίας, επειδή με χίλιους δύο τρόπους έχασε την αξιοπρέπειά του. Επειδή δεν κατάφερε ποτέ να συγκροτηθεί ως οντότητα. Δεν κατάφερε να συνταχθεί. Κι έτσι κατάντησε το Σύνταγμα μπαίγνιο στα χείλη του Μητσοτάκη και του κάθε Μητσοτάκη επιτήδειου, που την κάθε ιστορική εποχή και την ερμηνεία της την αντιλαμβάνεται ως ευκαιρία νέας αρπαγής, νέας σπατάλης, πάντοτε με νέους κώδικες ερμηνείας της ιστορίας που την ταπεινώνει σε χυδαιότητα εξυπηρέτησης της τρέχουσας ιστορικής στιγμής, με σκοπό το ίδιον κέρδος. Οι ωραιότεροι στον αγώνα εναντίον αυτής της κατάστασης χάθηκαν. Και χάθηκαν με τέτοιο τρόπο, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Κάπως έτσι φτάσαμε στους νεώτερους Καραμανλήδες (που προέκυψαν από τους προηγούμενους), στους νεώτερους Παπανδρέου (που προέκυψαν από τους προηγούμενους) και σ' αυτόν τον βόρβορο από τσογλανοπαρέες αμέριμνων τσογλανιών που αγοράζονται μπιρ παρά όντας μικρής αξίας και μας παίρνουν όλους στον λαιμό τους υπακούοντας στο ίδιον όφελος (όχι αναγκαστικά το χρηματικό) και εκτελώντας χωρίς συνείδηση την ύψιστη αποστολή της πολιτικής (και της οποιασδήποτε άλλης) εξουσίας, υποβιβάζοντάς την σε τιμωρητικό λόγο. Χυδαία υποκείμενα, μικρής αξίας ώστε να αγοράζονται, οδηγώντας χαρούμενα τον τόπο στην εξαφάνιση, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να πρόκειται για μια υπόθεση λογιστικής εγγραφής. Την οποία μάλιστα χειρίζονται ύποπτα πρόσωπα από τον αρπακτικότατο μεγαλοδικηγόρο σκοτεινών συμφερόντων υπό την λεοντή υπουργού Επικρατείας Χάρη Παμπούκη, μέχρι τον αλλοπαρμένο συγγραφέα (ήμαρτον, Κύριε) Νίκο Παπανδρέου πρωθυπουργικό αδελφό, σε ρόλο εξωθεσμικού ντίλερ που διαπραγματεύεται την πώληση τμημάτων του ελληνικού εδάφους.
Και στη μέση ο γλείφτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη, μικρής αξίας άνθρωπος ώστε να πουλιέται πότε σκυλοπνίγοντας το "Σαμίνα" και πότε θεοποιώντας το Παπανδρέικο. Και στη μέση κι αυτός ο καημένος ο Βούρος, ο ηθοποιός ντε, που ως κυβερνητικός βουλευτής τα μπέρδεψε και δεν μπορεί να νοιάζεται πού γεννάει ο πελεκάνος και να χάνεται τέτοια ευκαιρία ανάπτυξης με το να αγοράζεσαι. Ε, ρε γαμώτο, άμα δεν ξεχωρίζεις το ξεπούλημα από την ανάπτυξη, είσαι και μαλάκας μικρής αξίας. Διότι, άμα είσαι μαλάκας ογκώδους ολκής και μικρής αξίας, είναι άλλο πράμα: για γέλια και για κλάματα. Κάτι σαν Πάγκαλος, ας πούμε. Και στη μέση, επίσης, αυτό το υποπόδιο το αγορασμένο από τη Γιάννα Αγγελοπούλου, ο Κώστας Καρτάλης. Που δεν φτάνει το ότι αγοράστηκε και καταστροφικά έδρασε εναντίον της πατρίδας του με το (και οικολογικά) όνειδος των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, που γέμισε μπετόν... το μπετόν, βγήκε κι από πάνω να πει ότι "σε καιρούς κρίσης η οικολογία είναι πολυτέλεια". Λες και δεν έγινε τίποτα. Λες και έπεσε από τον ουρανό ο κυρ-Καρτάλης. Από 'κεί όπου πέφτουν δικαιωματικώς (λόγω γραβάτας) μονάχα Δρούτσες και Γερουλάνοι. Α, ναι, και κάτι Παπακωνσταντίνου λόγω καλών σπουδών.
Ώστε... αυτά. Και μην τολμήσει κανείς να πει όχι. Διότι το όχι κοστίζει ακριβά. Μπορεί να σε καταβάλει εις όλην την ζωή σου, που λέει και ο Καβάφης. Άσε που δεν βρίσκει εύκολα αγοραστή. Ενώ το ναι!! Επειδή είναι φτηνό, εύκολα αγοράζεται. Και βγαίνεις και από την κρίση. Συνείδησης προπαντός.
ΑΥΓΗ 27/2/2011
--------------------------------------------------------------------
2)Η ΠΙΣΙΝΑ ΤΟΥ ΠΕΤΣΑΛΝΙΚΟΥ
Έχει πει ο Νίτσε: "Αυτός που αγοράζεται είναι μικρής αξίας". Είναι η μεγάλη και οδυνηρότατη αλήθεια την οποία βιώνουμε όλοι, είτε το θέλουμε είτε όχι. Είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι. Ας θυμηθούμε και τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη και τη μεγαλειώδη διαφορά που έθεσε μεταξύ τιμής και χρήματος. Αν, λοιπόν, σήμερα η Ελλάδα αγοράζεται από οποιονδήποτε μουστερή το θελήσει, από οποιονδήποτε τοκογλύφο το θελήσει, είναι επειδή η Ελλάδα είναι μικρής αξίας. Είναι επειδή δεν κατάφερε ποτέ να αυξήσει το εσωτερικό, το ζωτικό της κεφάλαιο, επειδή το σπαταλούσε προκειμένου να αυξήσει το εξωτερικό της χρέος. Η Ελλάδα είναι μικρής αξίας γιατί ανασκολόπησε κάθε τρυφερότητα και κάθε περηφάνεια που πήγε να δημιουργηθεί σ' αυτόν τον τόπο. Σπατάλησε ακόμα και τα ζωτικά της ψεύδη μετατρέποντάς τα σε αναντίρρητες αλήθειες.
Η Ελλάδα είναι μικρής αξίας γιατί φοβήθηκε το ίδιο της το έθνος και, αντί να το αφήσει να δημιουργηθεί και να υπάρξει γι' αυτό που ήταν, το προσπέρασε και το κατασκεύασε σα να ήταν ντροπή η ίδια του η υπόσταση, η ίδια του η ιστορική αξία. Έτσι το έθνος προσπέρασε τον λαό, τον καταπλάκωσε και δεν τον άφησε ποτέ να προβιβασθεί στο ύψος των περιστάσεων. Πάντοτε βεβαίως με το βαρύ χέρι της εξουσίας και πάντοτε με την αδίστακτη και αγελαία συμπεριφορά των επιτήδειων που οργίασαν και οργιάζουν διαρκώς και αδιαλείπτως χωρίς να ταράσσεται η συνέχεια της συμπεριφοράς τους ούτε από τραγωδίες, ούτε από ήττες, ούτε από υποδουλώσεις, ούτε από φασισμούς, ούτε από ναζισμούς, ούτε από εμφυλίους, ούτε από τίποτα. Και αντί να μας απασχολεί αυτή η κατάντια της μικρής αξίας του τόπου μας, του τόπου όπου ζούμε και όπου μιλούμε τη γλώσσα μας, αλλά και του τόπου τον οποίο θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας, δηλαδή τη γλώσσα πρωτίστως την οποία θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας, εμείς διυλίζουμε τα φληναφήματα (δεξιά κι αριστερά) περί της συνέχειας ή της ασυνέχειας του ελληνικού γλωσσικού φαινομένου και του ελληνικού ιστορικού υποκειμένου. Και στο μεταξύ, ή μάλλον μεταξύ ιστορικής και γλωσσικής συνέχειας ή ασυνέχειας, ο τόπος κατάντησε να αγοράζεται, κατάντησε δηλαδή μικρής αξίας, επειδή με χίλιους δύο τρόπους έχασε την αξιοπρέπειά του. Επειδή δεν κατάφερε ποτέ να συγκροτηθεί ως οντότητα. Δεν κατάφερε να συνταχθεί. Κι έτσι κατάντησε το Σύνταγμα μπαίγνιο στα χείλη του Μητσοτάκη και του κάθε Μητσοτάκη επιτήδειου, που την κάθε ιστορική εποχή και την ερμηνεία της την αντιλαμβάνεται ως ευκαιρία νέας αρπαγής, νέας σπατάλης, πάντοτε με νέους κώδικες ερμηνείας της ιστορίας που την ταπεινώνει σε χυδαιότητα εξυπηρέτησης της τρέχουσας ιστορικής στιγμής, με σκοπό το ίδιον κέρδος. Οι ωραιότεροι στον αγώνα εναντίον αυτής της κατάστασης χάθηκαν. Και χάθηκαν με τέτοιο τρόπο, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Κάπως έτσι φτάσαμε στους νεώτερους Καραμανλήδες (που προέκυψαν από τους προηγούμενους), στους νεώτερους Παπανδρέου (που προέκυψαν από τους προηγούμενους) και σ' αυτόν τον βόρβορο από τσογλανοπαρέες αμέριμνων τσογλανιών που αγοράζονται μπιρ παρά όντας μικρής αξίας και μας παίρνουν όλους στον λαιμό τους υπακούοντας στο ίδιον όφελος (όχι αναγκαστικά το χρηματικό) και εκτελώντας χωρίς συνείδηση την ύψιστη αποστολή της πολιτικής (και της οποιασδήποτε άλλης) εξουσίας, υποβιβάζοντάς την σε τιμωρητικό λόγο. Χυδαία υποκείμενα, μικρής αξίας ώστε να αγοράζονται, οδηγώντας χαρούμενα τον τόπο στην εξαφάνιση, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να πρόκειται για μια υπόθεση λογιστικής εγγραφής. Την οποία μάλιστα χειρίζονται ύποπτα πρόσωπα από τον αρπακτικότατο μεγαλοδικηγόρο σκοτεινών συμφερόντων υπό την λεοντή υπουργού Επικρατείας Χάρη Παμπούκη, μέχρι τον αλλοπαρμένο συγγραφέα (ήμαρτον, Κύριε) Νίκο Παπανδρέου πρωθυπουργικό αδελφό, σε ρόλο εξωθεσμικού ντίλερ που διαπραγματεύεται την πώληση τμημάτων του ελληνικού εδάφους.
Και στη μέση ο γλείφτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη, μικρής αξίας άνθρωπος ώστε να πουλιέται πότε σκυλοπνίγοντας το "Σαμίνα" και πότε θεοποιώντας το Παπανδρέικο. Και στη μέση κι αυτός ο καημένος ο Βούρος, ο ηθοποιός ντε, που ως κυβερνητικός βουλευτής τα μπέρδεψε και δεν μπορεί να νοιάζεται πού γεννάει ο πελεκάνος και να χάνεται τέτοια ευκαιρία ανάπτυξης με το να αγοράζεσαι. Ε, ρε γαμώτο, άμα δεν ξεχωρίζεις το ξεπούλημα από την ανάπτυξη, είσαι και μαλάκας μικρής αξίας. Διότι, άμα είσαι μαλάκας ογκώδους ολκής και μικρής αξίας, είναι άλλο πράμα: για γέλια και για κλάματα. Κάτι σαν Πάγκαλος, ας πούμε. Και στη μέση, επίσης, αυτό το υποπόδιο το αγορασμένο από τη Γιάννα Αγγελοπούλου, ο Κώστας Καρτάλης. Που δεν φτάνει το ότι αγοράστηκε και καταστροφικά έδρασε εναντίον της πατρίδας του με το (και οικολογικά) όνειδος των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, που γέμισε μπετόν... το μπετόν, βγήκε κι από πάνω να πει ότι "σε καιρούς κρίσης η οικολογία είναι πολυτέλεια". Λες και δεν έγινε τίποτα. Λες και έπεσε από τον ουρανό ο κυρ-Καρτάλης. Από 'κεί όπου πέφτουν δικαιωματικώς (λόγω γραβάτας) μονάχα Δρούτσες και Γερουλάνοι. Α, ναι, και κάτι Παπακωνσταντίνου λόγω καλών σπουδών.
Ώστε... αυτά. Και μην τολμήσει κανείς να πει όχι. Διότι το όχι κοστίζει ακριβά. Μπορεί να σε καταβάλει εις όλην την ζωή σου, που λέει και ο Καβάφης. Άσε που δεν βρίσκει εύκολα αγοραστή. Ενώ το ναι!! Επειδή είναι φτηνό, εύκολα αγοράζεται. Και βγαίνεις και από την κρίση. Συνείδησης προπαντός.
ΑΥΓΗ 27/2/2011
--------------------------------------------------------------------
2)Η ΠΙΣΙΝΑ ΤΟΥ ΠΕΤΣΑΛΝΙΚΟΥ
ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ
Ώπα της! Και πισίνα ο Πετσάλνικος. Αυθαίρετη. Σωστός ο δεύτερος τη τάξει πολιτειακός παράγων της χώρας, ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. "Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι". Πισίνα τού έλειπε του κυρ - Πετσάλνικου, πισίνα έφτιαξε να 'χει να πλένει τα ποδάρια του εκεί ψηλά στο Μαυροχώρι Καστοριάς. Διότι είναι σε όλους γνωστό ότι, άμα δεν έχεις πισίνα στο Μαυροχώρι Καστοριάς, δεν έχεις μούτρα να κυκλοφορήσεις στο χωριό, να πας στο καφενείο και να παίξεις μια πρέφα με καθαρό το κούτελο. Δεν σε υπολήπτεται ο άλλος. Δεν πα' να 'σαι ο πρόεδρος της Βουλής, δεν πα' να 'σαι ο Θεός ο ίδιος, που λέει ο λόγος, άμα δεν έχεις πισίνα, στο Μαυροχώρι Καστοριάς είσαι παρίας, ρε παιδάκι μου, ανάξιος λόγου και να φύγεις από 'δώ. Να πας αλλού.
Γι' αυτό την έφτιαξε την αυθαίρετη ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Από ένα αίσθημα προσωπικής αξιοπρέπειας και από απέραντο σεβασμό προς τα έθιμα των πισινών του Μαυροχωρίου Καστοριάς, έθιμα τα οποία -όπως και τα αποκριάτικα δρώμενα που κάθε χρονιά ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλη την αγνή ελληνική επαρχία- ανάγονται στην εποχή της τουρκοκρατίας (ήταν το έθιμο του αργυρώνητου προσκυνημένου) και τα οποία επιμόνως με όλο και πιο μεγάλη ένταση αναβιώνουν από τη μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας. Άσε που ο κυρ - Πετσάλνικος είναι και αθώος του αίματος, αφού το ακίνητο δεν του ανήκει. Φρόντισε να το μεταβιβάσει (δικηγόρος είναι ο άνθρωπος), κατά παλαιό κοινοβουλευτικό έθιμο, στα παιδιά του και τη σύζυγό του, συμβολαιογράφο στο επάγγελμα, ειδικευμένη στο real estate.
Όπως καταλαβαίνετε, η παράνομη πισίνα του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων είναι ένα υψηλό δείγμα πολιτιστικής συνείδησης και απτό υπόδειγμα ότι η προσήλωση στις ρίζες της φυλής και του έθνους μπορεί να έχει λαμπρά αποτελέσματα. Μπράβο και εύγε στον κυρ - Πετσάλνικο, που δείχνει ότι δεν κατέχει τυχαία κορυφαίο πολιτειακό αξίωμα. Η πατρίς δεν τον ετίμησε τυχαία αναθέτοντάς του τον θώκο του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων.
Ιδού τώρα ο βλαστός της πατρίδος: Μπορεί η χώρα να χειμάζεται. Μπορεί ο λαός να ταλαιπωρείται, και μάλιστα κατηγορούμενος. Μπορεί τα εδάφη -για τα οποία έτρεξε πολύ αίμα προκειμένου να απελευθερωθούν- να ξεπουλιούνται για να πλουτίσουν κι άλλο οι τράπεζες. Μπορεί η κ. Διαμαντοπούλου να κατασπαράσσει χαμογελώντας αυτάρεσκα το μέλλον των Ελληνοπαίδων (και το αίμα των γονιών τους) χάριν εξοικονομήσεως εξόδων. Μπορεί ο δανδέστατος (εκ του δανδής) Λοβέρδος να ξεσκίζει τη Δημόσια Υγεία ως να τεμάχιζε φιλέτο εκλεκτό. Μπορεί η εξόδιος ακολουθία στο σημείο που λέει για τέλη "ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά" να έγινε άγρια πολυτέλεια λόγω ελλείψεως χρημάτων για εκείνους που μια ολόκληρη αιωνιότητα γέμισαν με χρήμα -χρήμα, το οποίο από δημόσιο έγινε ιδιωτικό- τα ταμεία των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων. Μπορεί να ξεφτιλίζουμε το περιβάλλον επειδή σε "καιρούς κρίσης είναι πολυτέλεια η οικολογία" (Κ. Καρτάλης), μπορεί να μην έχουμε περιθώριο να νοιαστούμε πού θα γεννήσει ο πελεκάνος, γιατί προέχουν η ανάπτυξη και η σωτηρία της χώρας, όμως το περιθώριο για να φτιάξει την πισίνα του στο Μαυροχώρι Καστοριάς (αλήθεια, εκεί γεννάνε πελεκάνοι;) ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων το έχουμε. Και φυσικά το έχει και ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Και το χρηματικό και το περιθώριο το κοινωνικό, όπου τα πάντα κουκουλώνονται, τα πάντα μένουν χωρίς αποτίμηση και όπου τα πάντα γίνονται (γίνονται, όχι είναι) νόμιμα, είτε εκ των προτέρων είτε εκ των υστέρων, για όσους έχουν εξουσία.
Γιατί, στα σοβαρά τώρα: είναι υπόδειγμα αισχρής συμπεριφοράς προς τον ελληνικό λαό (λόγω του εξαιρετικά κορυφαίου αξιώματός του) η... πισινοειδής πράξη του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων. Είναι βέβαιο ότι η πράξη θα αιτιολογηθεί και θα αποκτήσει μανδύα νομιμότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το καρτούν, που αξίζει μονάχα για να δείχνει ότι μια ταινία στην τηλεόραση είναι κακή, αυτός ο πεταλωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος, έσπευσε, ως μη όφειλε, να κουκουλώσει τα κακάκια του γάτου κυρ - Πετσάλνικου. Και μόνο το ότι είχε τη μαυροκαρδία σε τέτοια εποχή να φτιάξει πισίνα σαν το τελευταίο νεόπλουτο λαμόγιο αρκεί για να χαρακτηριστεί η πράξη του ανήθικη. Ακραία ανήθικη και πράξη βροντώδους περιφρόνησης προς το κοινωνικό σύνολο. Και από αυτόν τον άνθρωπο περιμένουμε -ύστερα από τον Σιούφα, που εκτελούσε πληρωμένα συμβόλαια κοινοβουλευτικής εκτροπής με σκοπό την ατιμωρησία κοινοβουλευτικών ανδρών (τρομάρα τους)- να κρατήσει τη διαδικασία για την ψήφιση δίκαιων νόμων προς όφελος όλων. Δηλαδή να εμπεδώσει το αίσθημα κοινωνικής συνοχής, εθελούσιας αλληλεγγύης και ελεύθερης εμπιστοσύνης στο συνυπάρχειν. Ντροπή του.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο κυρ - Πετσάλνικος της αυθαίρετης πισίνας στο Μαυροχώρι Καστοριάς είναι ο ίδιος άνθρωπος που είχε φωτογραφηθεί με δύο παιδάκια που πήγαν να του δώσουνε το χαρτζιλίκι τους για να σωθεί η Ελλάδα. Άνοιξε μάλιστα, με αφορμή την αξιέπαινη πράξη, και κουμπαρά σωτηρίας ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων προκειμένου να καταθέτουν οικειοθελώς οι σφαγιασμένοι το αντίτιμο της σφαγής τους: Για να σωθεί η πατρίδα, όπως λέει και σε μεταφρασμένα ελληνικά ο πρωθυπουργός. Λοιπόν, και μία φράση: Αν συνθέσουμε τη φωτογραφία του Πετσάλνικου με τα δύο παιδάκια και τους κουμπαράδες τους με τη φωτογραφία του ίδιου μπροστά στην πισίνα του, αυτό που εμφανίζεται είναι το λαϊκίστικο πρόσωπο του φασισμού. Γρηγορείτε. Τα πράγματα δεν είναι απλά.
ΑΥΓΗ 12/6/2011
------------------------------------------------------------------------
3) Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ
Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης επιτέλους έκλεισε την περασμένη Τετάρτη με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και την Πέμπτη με την από κοινού ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου από τα κόμματα εξουσίας και τις παραφυάδες τους.
Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε πανηγυρικά με πυροτεχνήματα και καπνογόνα. Και τώρα εμπρός ολοταχώς για την εθνοσωτήρια 4η Αυγούστου του Μεταξά. Είχε δίκιο πριν από λίγες μέρες ο αγαπημένος φίλος Δημήτρης Σεβαστάκης όταν σημείωνε ότι ο αληθινός πατέρας (πολιτικά εννοείται) του σημερινού πρωθυπουργού είναι ο Κώστας Σημίτης. Πλην όμως η επισήμανση του πολιτικού γενεαλογικού δέντρου είναι ελλιπής. Διότι ο Σημίτης είναι πατέρας για τις καλές εποχές. Της απλής απάτης. Όταν τα πράγματα σφίγγουν στο μη περαιτέρω, τότε φαίνεται ότι ο Τσολάκογλου είναι ο πραγματικός (πολιτικός) παππούς του Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου. Ως γνήσιος λοιπόν υιός και εγγονός (και κάθε άλλο παρά πατροκτόνος) ο σημερινός πρωθυπουργός παρέδωσε χωρίς τιμή και χωρίς υπόληψη τη χώρα σιδηροδέσμια (αλλά όχι δουλόφρονα, όπως μεγαλειωδώς αναφέρεται στην πλατεία Συντάγματος και στις πλατείες ολόκληρης της χώρας) στον στρατό κατοχής των τραπεζικών συμμοριών, των οικονομικών δολοφόνων, των οίκων αξιολόγησης και του ένδοξου διεθνούς τζογαδορισμού, που τάχα μου αυτός και μόνον αυτός θα σώσει τη χώρα από την απειλή χρεωκοπίας, την οποία ο ίδιος δημιούργησε.
Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε. Το υπέγραψε πανηγυρικά με αίμα θυμάτων του ένστολου συμμοριτισμού και του κουκουλοφόρου παρακράτους, μια κυβέρνηση δωσιλόγων με επικεφαλής τον υπουργό Οικονομικών, επιτέλους φανερά κενολόγο σε βαθμό νεκρικής ακαμψίας (αφού ως γνωστόν δεν λένε τίποτα οι νεκροί), με αποκορύφωμα το επιχείρημα του Τάσου και της Γκόλφως! Το επιχείρημα "του αγαπημένου και της αγαπημένης", όπως είπε ο ρήτωρ από του βήματος της Βουλής, σε μια επίδειξη χονδροειδούς χιούμορ στο σπίτι του πεθαμένου. Γελάσαμε βρε. Κι από κοντά φυσικά οι χρυσές εφεδρείες του συστήματος. Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία. Παρθένες κόρες της αιδημοσύνης, που απλώς ευχαριστιούνται τον βιασμό αφού δεν έχουν καμία διάθεση να προσπαθήσουν να τον αποφύγουν.
Πράγματι ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε. Το ψήφισε χειροκροτώντας η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ (με τις χρυσές της εφεδρείες να λυσσομανούν που δεν είχαν αυτές την τιμή) αποδεικνύοντας ότι τα κόμματα εξουσίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πολιτική πτέρυγα της οικονομικής ασυδοσίας που δεν ορρωδεί προς ουδενός. Α, ναι. Ο Βενιζέλος, αλλού γι' αλλού, ως αντιληπτική ικανότητα, μας κούνησε και το καθρεφτάκι και τις χάντρες του 5% της φορολογίας των βουλευτών. Πού πας, ωρε καημένε Βαγγελάκη; Φουρτούνα η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι; Στο θέμα μας όμως. Η κυβέρνηση Γ.Α. Παπανδρέου: Απέδειξε -όπως κάθε φορά αποδεικνύεται στις οριακές στιγμές της ιστορίας- για ποιο λόγο το σύστημα διορίζει ως εκπροσώπους του (και όχι εκπροσώπους του λαού σ' αυτή τη φρικώδη απάτη που λέγεται κοινοβουλευτική δημοκρατία και η οποία δεν έχει αδιέξοδα επειδή η ίδια συνιστά το απόλυτο αδιέξοδο) τα πιο χαμερπή ανδράρια και γύναια ετοιμοπαράδοτα στην κάθε υποταγή. Επαναλαμβάνω: το σύστημα διορίζει τους εκπροσώπους. Οι εκλογές είναι απάτη. Για την ακρίβεια πειθαναγκαστική οφθαλμαπάτη Δημοκρατίας. Μόνο που τώρα το παραβάν της δήθεν μυστικής ψήφου σηκώθηκε από τον ούριο άνεμο ενός μεγάλου (αλλά δυστυχώς όχι τόσο μεγάλου όσο έπρεπε) μέρους μιας κοινωνίας ξαφνικής και απρόβλεπτης. Και από μέσα φάνηκε ένα κράμα αλητείας, ηλιθιότητας, πονηρίας, ιδεολογικού παλιμπαιδισμού, αναξιοπρέπειας, σκαιότητας, δουλικότητας, ακατάσχετης, φαυλότητας, εγκληματικής αμεριμνησίας και πολλών άλλων να χειροκροτεί βλακωδώς το ξεπούλημα του καθολικού "πριν" και του καθολικού "μετά" του τόπου και των ανθρώπων του με αντίτιμο εναγώνια επιβράβευση της θλιβερής του βλαπτικότητας.
Το τι ακούστηκε μέσα στη Βουλή δεν λέγεται. Αν υπήρχε μετρητής εθελοδουλίας, θα έσπαγε το κοντέρ. Θα έσπαγε όμως και το κοντέρ σε κάποιον μετρητή καταστροφής της χώρας, τον οποίον αποφάσισαν αυτά τα ανδράρια και γύναια των δωσιλόγων.
Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε. Συμβολικά το ανακοίνωσε μειδιώντας ικανοποιημένος ένας παραβάτης του νόμου και φοροφυγάς. Ο πρόεδρος της Βουλής κύριος Πετσάλνικος, με την παράνομη πισίνα στην άκρη του Θεού, για την οποία παρανομία ουδέν έπαθε. Κατά νόμον. Ο άνθρωπος που άρπαξε από τα παιδάκια (με τα οποία φωτογραφήθηκε) τον κουμπαρά τους για να σωθεί η Ελλάδα, δηλαδή να πληρωθούν οι φόροι που ο ΙΔΙΟΣ και οι ΟΜΟΙΟΙ του δεν κατέβαλαν ως όφειλαν. Αυτό το πρόσωπο μειδιώντας ανακοίνωσε την υποταγή και οι ομοϊδεάτες του χειροκροτούσαν. "Των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε"...
Κι απ' έξω από τον "ναό" της Δημοκρατίας να οργιάζουν τα τάγματα ασφαλείας του σκυλοπνίχτη του "Σαμίνα", του νυν υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Χρήστου Παπουτσή, εκλεκτού μέλους της πολυφίλητης εταιρείας δολοφόνων της εντιμότητας υπό την επωνυμία "Γενιά του Πολυτεχνείου", στο Δ.Σ. της οποίας ανήκαν και οι αισχρότατοι Μίμης Ανδρουλάκης και Μαρία Δαμανάκη. Άντε ρε. Εκδοροσφαγείς και του τελευταίου ίχνους δέρματος από την έσχατη σκέψη και το έσχατο αίσθημα του έσχατου νεκρού για δικαιοσύνη της χειραψίας. Απάνθρωποι. Ε, απάνθρωποι. Σφαγείς. Ε, σφαγείς.
Επιτέλους. Τον κλείσατε τον κύκλο της Μεταπολίτευσης. Από τώρα και ύστερα εσείς στον κύκλο σας κι εμείς στον κύκλο μας, σ' αυτό το εξανεστημένο ακατάδεκτο. Δεν σας καταδεχόμαστε. Δεν είστε εσείς που μας περιφρονήσατε. Εσείς παραδώσατε τη χώρα. Εμείς είμαστε που σας περιφρονούμε. Όλους. Και μην πει κανείς ότι δεν κάνει να λέμε "όλους". Γιατί το κίνημα της πλατείας απέδειξε ότι είναι ικανό να σταθεί μονάχο του, όρθιο απέναντι σε όλους. Όρθιο απέναντι στους φονιάδες του Παπουτσή. Όρθιο απέναντι στην ειρωνεία των υψιπετών πολιτικοποιημένων.
Ναι, ρε 'σεις. Οι κομμώτριες, οι "βολεμένοι", οι απολίτικοι αυτοί που 'χάσαν τη βολή τους, οι λοιδορημένοι από το ΚΚΕ, αυτοί έδωσαν τη μάχη και την κέρδισαν. Μόνοι, κατάμονοι. Την ώρα που το ΠΑΜΕ έβοσκε μπροστά στις βιτρίνες του Hondos στην Ομόνοια. Την ώρα που οι κληρονομικώ δικαιώματι αγωνιστικού DNA και η θεία χάριτι συντεταγμένοι του συνδικαλισμού μόλις και μετά βίας συγκέντρωσαν 20.000 κόσμο για πέντε λεπτά στο Σύνταγμα και αποχώρησαν ηρωικώς. Αυτοί οι "ανάξιοι" έδωσαν τη μάχη και την κέρδισαν για όλους. Αυτοί. Ο "απλός λαός", στον οποίο αναφέρονται οι επώνυμοι και οι περιώνυμοι σαν να ήταν το αδιανόητο πλάσμα ενός άλλου πλανήτη. Ε, ναι λοιπόν. Αυτό ακριβώς είναι: Το αδιανόητο πλάσμα ενός άλλου πλανήτη. Εάν δεν υπήρχε ο πλανήτης Πλατεία, τίποτα δεν θα είχε γίνει. Απλώς θα αναχάραζε ικανοποιημένη και ανώδυνη η επαναστατική ευταξία την αγωνιστική της παρουσία.
Δεν είναι τυχαίο ότι για πρώτη φορά η ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στη Βουλή ήταν ελαφρώς ακατάληπτη. Είμαστε, δεν είμαστε, ναι μεν, αλλά το κίνημα, η εργατική τάξη, αυτά και πάμε παραπέρα. Πρώτη φορά η Αλέκα δεν κατάφερε να πει κάτι απολύτως "νικηφόρο". Γιατί στην πλατεία δεν ήταν το ΠΑΜΕ. Ήταν οι κομμώτριες. Ήταν ο αληθινά πολιτικοποιημένος λαός. Όχι ο πολιτικοποιημένος με αντιπροσώπους της εκ Θεού επαναστατημένης ιερολογίας. Μακριά τα χέρια σας απ' αυτό τον "απλό λαό". Γιατί θα σας τα κόψει. Καιρός να μπείτε στην οδύνη του συμπεράσματος.
Γιατί τώρα ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε. Και το είδε συμβολικά ένας τυφλός βουλευτής, ώστε να μπορεί να κοιτάζει τον κόσμο στα μάτια. Ο κύριος Π. Κουρουμπλής. Τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Με βαθύτατο σεβασμό του αφιερώνω μερικούς στίχους από το ποίημα με τίτλο "Ένας τυφλός" του μεγαλύτερου μετά τον Όμηρο τυφλού της παγκόσμιας ποίησης, του Χόρχε Λουίς Μπόρχες από τη συλλογή του "Το σκοτεινό τριαντάφυλλο" (μετ. Δημήτρης Καλοκύρης): "Λέω πάλι πως το μόνο που έχω χάσει / είναι η ασήμαντη επιφάνεια των πραγμάτων. / Τη φράση αυτή την έχει πει ο Μίλτον και είναι σπουδαία (...)".
Μόνο σπουδαία, κύριε Κουρουμπλή; Μόνο σπουδαία; Μόνο σπουδαία, αγαπητοί Κερατεάτες, δέκτες μιας πάνδημης αλληλεγγύης που δεν εμφανιστήκατε πουθενά; Μόνο σπουδαία, αγαπητοί αγρότες, που εξαερωθήκατε παρ' όλα τα κιλά σας και παρ' όλα τα λεφτά σας; Ξέρετε, δεν μετράμε μόνο παρόντες. Μετράμε και απόντες.
Στην ασήμαντη επιφάνεια της πλατείας Συντάγματος.
ΑΥΓΗ 3/7/2011
------------------------------------------------------------------------
4)-ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΥΡΙΖΟΥΝ
Γι' αυτό την έφτιαξε την αυθαίρετη ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Από ένα αίσθημα προσωπικής αξιοπρέπειας και από απέραντο σεβασμό προς τα έθιμα των πισινών του Μαυροχωρίου Καστοριάς, έθιμα τα οποία -όπως και τα αποκριάτικα δρώμενα που κάθε χρονιά ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλη την αγνή ελληνική επαρχία- ανάγονται στην εποχή της τουρκοκρατίας (ήταν το έθιμο του αργυρώνητου προσκυνημένου) και τα οποία επιμόνως με όλο και πιο μεγάλη ένταση αναβιώνουν από τη μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας. Άσε που ο κυρ - Πετσάλνικος είναι και αθώος του αίματος, αφού το ακίνητο δεν του ανήκει. Φρόντισε να το μεταβιβάσει (δικηγόρος είναι ο άνθρωπος), κατά παλαιό κοινοβουλευτικό έθιμο, στα παιδιά του και τη σύζυγό του, συμβολαιογράφο στο επάγγελμα, ειδικευμένη στο real estate.
Όπως καταλαβαίνετε, η παράνομη πισίνα του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων είναι ένα υψηλό δείγμα πολιτιστικής συνείδησης και απτό υπόδειγμα ότι η προσήλωση στις ρίζες της φυλής και του έθνους μπορεί να έχει λαμπρά αποτελέσματα. Μπράβο και εύγε στον κυρ - Πετσάλνικο, που δείχνει ότι δεν κατέχει τυχαία κορυφαίο πολιτειακό αξίωμα. Η πατρίς δεν τον ετίμησε τυχαία αναθέτοντάς του τον θώκο του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων.
Ιδού τώρα ο βλαστός της πατρίδος: Μπορεί η χώρα να χειμάζεται. Μπορεί ο λαός να ταλαιπωρείται, και μάλιστα κατηγορούμενος. Μπορεί τα εδάφη -για τα οποία έτρεξε πολύ αίμα προκειμένου να απελευθερωθούν- να ξεπουλιούνται για να πλουτίσουν κι άλλο οι τράπεζες. Μπορεί η κ. Διαμαντοπούλου να κατασπαράσσει χαμογελώντας αυτάρεσκα το μέλλον των Ελληνοπαίδων (και το αίμα των γονιών τους) χάριν εξοικονομήσεως εξόδων. Μπορεί ο δανδέστατος (εκ του δανδής) Λοβέρδος να ξεσκίζει τη Δημόσια Υγεία ως να τεμάχιζε φιλέτο εκλεκτό. Μπορεί η εξόδιος ακολουθία στο σημείο που λέει για τέλη "ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά" να έγινε άγρια πολυτέλεια λόγω ελλείψεως χρημάτων για εκείνους που μια ολόκληρη αιωνιότητα γέμισαν με χρήμα -χρήμα, το οποίο από δημόσιο έγινε ιδιωτικό- τα ταμεία των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων. Μπορεί να ξεφτιλίζουμε το περιβάλλον επειδή σε "καιρούς κρίσης είναι πολυτέλεια η οικολογία" (Κ. Καρτάλης), μπορεί να μην έχουμε περιθώριο να νοιαστούμε πού θα γεννήσει ο πελεκάνος, γιατί προέχουν η ανάπτυξη και η σωτηρία της χώρας, όμως το περιθώριο για να φτιάξει την πισίνα του στο Μαυροχώρι Καστοριάς (αλήθεια, εκεί γεννάνε πελεκάνοι;) ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων το έχουμε. Και φυσικά το έχει και ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Και το χρηματικό και το περιθώριο το κοινωνικό, όπου τα πάντα κουκουλώνονται, τα πάντα μένουν χωρίς αποτίμηση και όπου τα πάντα γίνονται (γίνονται, όχι είναι) νόμιμα, είτε εκ των προτέρων είτε εκ των υστέρων, για όσους έχουν εξουσία.
Γιατί, στα σοβαρά τώρα: είναι υπόδειγμα αισχρής συμπεριφοράς προς τον ελληνικό λαό (λόγω του εξαιρετικά κορυφαίου αξιώματός του) η... πισινοειδής πράξη του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων. Είναι βέβαιο ότι η πράξη θα αιτιολογηθεί και θα αποκτήσει μανδύα νομιμότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το καρτούν, που αξίζει μονάχα για να δείχνει ότι μια ταινία στην τηλεόραση είναι κακή, αυτός ο πεταλωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος, έσπευσε, ως μη όφειλε, να κουκουλώσει τα κακάκια του γάτου κυρ - Πετσάλνικου. Και μόνο το ότι είχε τη μαυροκαρδία σε τέτοια εποχή να φτιάξει πισίνα σαν το τελευταίο νεόπλουτο λαμόγιο αρκεί για να χαρακτηριστεί η πράξη του ανήθικη. Ακραία ανήθικη και πράξη βροντώδους περιφρόνησης προς το κοινωνικό σύνολο. Και από αυτόν τον άνθρωπο περιμένουμε -ύστερα από τον Σιούφα, που εκτελούσε πληρωμένα συμβόλαια κοινοβουλευτικής εκτροπής με σκοπό την ατιμωρησία κοινοβουλευτικών ανδρών (τρομάρα τους)- να κρατήσει τη διαδικασία για την ψήφιση δίκαιων νόμων προς όφελος όλων. Δηλαδή να εμπεδώσει το αίσθημα κοινωνικής συνοχής, εθελούσιας αλληλεγγύης και ελεύθερης εμπιστοσύνης στο συνυπάρχειν. Ντροπή του.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο κυρ - Πετσάλνικος της αυθαίρετης πισίνας στο Μαυροχώρι Καστοριάς είναι ο ίδιος άνθρωπος που είχε φωτογραφηθεί με δύο παιδάκια που πήγαν να του δώσουνε το χαρτζιλίκι τους για να σωθεί η Ελλάδα. Άνοιξε μάλιστα, με αφορμή την αξιέπαινη πράξη, και κουμπαρά σωτηρίας ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων προκειμένου να καταθέτουν οικειοθελώς οι σφαγιασμένοι το αντίτιμο της σφαγής τους: Για να σωθεί η πατρίδα, όπως λέει και σε μεταφρασμένα ελληνικά ο πρωθυπουργός. Λοιπόν, και μία φράση: Αν συνθέσουμε τη φωτογραφία του Πετσάλνικου με τα δύο παιδάκια και τους κουμπαράδες τους με τη φωτογραφία του ίδιου μπροστά στην πισίνα του, αυτό που εμφανίζεται είναι το λαϊκίστικο πρόσωπο του φασισμού. Γρηγορείτε. Τα πράγματα δεν είναι απλά.
ΑΥΓΗ 12/6/2011
------------------------------------------------------------------------
3) Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ
Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης επιτέλους έκλεισε την περασμένη Τετάρτη με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και την Πέμπτη με την από κοινού ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου από τα κόμματα εξουσίας και τις παραφυάδες τους.
Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε πανηγυρικά με πυροτεχνήματα και καπνογόνα. Και τώρα εμπρός ολοταχώς για την εθνοσωτήρια 4η Αυγούστου του Μεταξά. Είχε δίκιο πριν από λίγες μέρες ο αγαπημένος φίλος Δημήτρης Σεβαστάκης όταν σημείωνε ότι ο αληθινός πατέρας (πολιτικά εννοείται) του σημερινού πρωθυπουργού είναι ο Κώστας Σημίτης. Πλην όμως η επισήμανση του πολιτικού γενεαλογικού δέντρου είναι ελλιπής. Διότι ο Σημίτης είναι πατέρας για τις καλές εποχές. Της απλής απάτης. Όταν τα πράγματα σφίγγουν στο μη περαιτέρω, τότε φαίνεται ότι ο Τσολάκογλου είναι ο πραγματικός (πολιτικός) παππούς του Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου. Ως γνήσιος λοιπόν υιός και εγγονός (και κάθε άλλο παρά πατροκτόνος) ο σημερινός πρωθυπουργός παρέδωσε χωρίς τιμή και χωρίς υπόληψη τη χώρα σιδηροδέσμια (αλλά όχι δουλόφρονα, όπως μεγαλειωδώς αναφέρεται στην πλατεία Συντάγματος και στις πλατείες ολόκληρης της χώρας) στον στρατό κατοχής των τραπεζικών συμμοριών, των οικονομικών δολοφόνων, των οίκων αξιολόγησης και του ένδοξου διεθνούς τζογαδορισμού, που τάχα μου αυτός και μόνον αυτός θα σώσει τη χώρα από την απειλή χρεωκοπίας, την οποία ο ίδιος δημιούργησε.
Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε. Το υπέγραψε πανηγυρικά με αίμα θυμάτων του ένστολου συμμοριτισμού και του κουκουλοφόρου παρακράτους, μια κυβέρνηση δωσιλόγων με επικεφαλής τον υπουργό Οικονομικών, επιτέλους φανερά κενολόγο σε βαθμό νεκρικής ακαμψίας (αφού ως γνωστόν δεν λένε τίποτα οι νεκροί), με αποκορύφωμα το επιχείρημα του Τάσου και της Γκόλφως! Το επιχείρημα "του αγαπημένου και της αγαπημένης", όπως είπε ο ρήτωρ από του βήματος της Βουλής, σε μια επίδειξη χονδροειδούς χιούμορ στο σπίτι του πεθαμένου. Γελάσαμε βρε. Κι από κοντά φυσικά οι χρυσές εφεδρείες του συστήματος. Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία. Παρθένες κόρες της αιδημοσύνης, που απλώς ευχαριστιούνται τον βιασμό αφού δεν έχουν καμία διάθεση να προσπαθήσουν να τον αποφύγουν.
Πράγματι ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε. Το ψήφισε χειροκροτώντας η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ (με τις χρυσές της εφεδρείες να λυσσομανούν που δεν είχαν αυτές την τιμή) αποδεικνύοντας ότι τα κόμματα εξουσίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πολιτική πτέρυγα της οικονομικής ασυδοσίας που δεν ορρωδεί προς ουδενός. Α, ναι. Ο Βενιζέλος, αλλού γι' αλλού, ως αντιληπτική ικανότητα, μας κούνησε και το καθρεφτάκι και τις χάντρες του 5% της φορολογίας των βουλευτών. Πού πας, ωρε καημένε Βαγγελάκη; Φουρτούνα η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι; Στο θέμα μας όμως. Η κυβέρνηση Γ.Α. Παπανδρέου: Απέδειξε -όπως κάθε φορά αποδεικνύεται στις οριακές στιγμές της ιστορίας- για ποιο λόγο το σύστημα διορίζει ως εκπροσώπους του (και όχι εκπροσώπους του λαού σ' αυτή τη φρικώδη απάτη που λέγεται κοινοβουλευτική δημοκρατία και η οποία δεν έχει αδιέξοδα επειδή η ίδια συνιστά το απόλυτο αδιέξοδο) τα πιο χαμερπή ανδράρια και γύναια ετοιμοπαράδοτα στην κάθε υποταγή. Επαναλαμβάνω: το σύστημα διορίζει τους εκπροσώπους. Οι εκλογές είναι απάτη. Για την ακρίβεια πειθαναγκαστική οφθαλμαπάτη Δημοκρατίας. Μόνο που τώρα το παραβάν της δήθεν μυστικής ψήφου σηκώθηκε από τον ούριο άνεμο ενός μεγάλου (αλλά δυστυχώς όχι τόσο μεγάλου όσο έπρεπε) μέρους μιας κοινωνίας ξαφνικής και απρόβλεπτης. Και από μέσα φάνηκε ένα κράμα αλητείας, ηλιθιότητας, πονηρίας, ιδεολογικού παλιμπαιδισμού, αναξιοπρέπειας, σκαιότητας, δουλικότητας, ακατάσχετης, φαυλότητας, εγκληματικής αμεριμνησίας και πολλών άλλων να χειροκροτεί βλακωδώς το ξεπούλημα του καθολικού "πριν" και του καθολικού "μετά" του τόπου και των ανθρώπων του με αντίτιμο εναγώνια επιβράβευση της θλιβερής του βλαπτικότητας.
Το τι ακούστηκε μέσα στη Βουλή δεν λέγεται. Αν υπήρχε μετρητής εθελοδουλίας, θα έσπαγε το κοντέρ. Θα έσπαγε όμως και το κοντέρ σε κάποιον μετρητή καταστροφής της χώρας, τον οποίον αποφάσισαν αυτά τα ανδράρια και γύναια των δωσιλόγων.
Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε. Συμβολικά το ανακοίνωσε μειδιώντας ικανοποιημένος ένας παραβάτης του νόμου και φοροφυγάς. Ο πρόεδρος της Βουλής κύριος Πετσάλνικος, με την παράνομη πισίνα στην άκρη του Θεού, για την οποία παρανομία ουδέν έπαθε. Κατά νόμον. Ο άνθρωπος που άρπαξε από τα παιδάκια (με τα οποία φωτογραφήθηκε) τον κουμπαρά τους για να σωθεί η Ελλάδα, δηλαδή να πληρωθούν οι φόροι που ο ΙΔΙΟΣ και οι ΟΜΟΙΟΙ του δεν κατέβαλαν ως όφειλαν. Αυτό το πρόσωπο μειδιώντας ανακοίνωσε την υποταγή και οι ομοϊδεάτες του χειροκροτούσαν. "Των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε"...
Κι απ' έξω από τον "ναό" της Δημοκρατίας να οργιάζουν τα τάγματα ασφαλείας του σκυλοπνίχτη του "Σαμίνα", του νυν υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Χρήστου Παπουτσή, εκλεκτού μέλους της πολυφίλητης εταιρείας δολοφόνων της εντιμότητας υπό την επωνυμία "Γενιά του Πολυτεχνείου", στο Δ.Σ. της οποίας ανήκαν και οι αισχρότατοι Μίμης Ανδρουλάκης και Μαρία Δαμανάκη. Άντε ρε. Εκδοροσφαγείς και του τελευταίου ίχνους δέρματος από την έσχατη σκέψη και το έσχατο αίσθημα του έσχατου νεκρού για δικαιοσύνη της χειραψίας. Απάνθρωποι. Ε, απάνθρωποι. Σφαγείς. Ε, σφαγείς.
Επιτέλους. Τον κλείσατε τον κύκλο της Μεταπολίτευσης. Από τώρα και ύστερα εσείς στον κύκλο σας κι εμείς στον κύκλο μας, σ' αυτό το εξανεστημένο ακατάδεκτο. Δεν σας καταδεχόμαστε. Δεν είστε εσείς που μας περιφρονήσατε. Εσείς παραδώσατε τη χώρα. Εμείς είμαστε που σας περιφρονούμε. Όλους. Και μην πει κανείς ότι δεν κάνει να λέμε "όλους". Γιατί το κίνημα της πλατείας απέδειξε ότι είναι ικανό να σταθεί μονάχο του, όρθιο απέναντι σε όλους. Όρθιο απέναντι στους φονιάδες του Παπουτσή. Όρθιο απέναντι στην ειρωνεία των υψιπετών πολιτικοποιημένων.
Ναι, ρε 'σεις. Οι κομμώτριες, οι "βολεμένοι", οι απολίτικοι αυτοί που 'χάσαν τη βολή τους, οι λοιδορημένοι από το ΚΚΕ, αυτοί έδωσαν τη μάχη και την κέρδισαν. Μόνοι, κατάμονοι. Την ώρα που το ΠΑΜΕ έβοσκε μπροστά στις βιτρίνες του Hondos στην Ομόνοια. Την ώρα που οι κληρονομικώ δικαιώματι αγωνιστικού DNA και η θεία χάριτι συντεταγμένοι του συνδικαλισμού μόλις και μετά βίας συγκέντρωσαν 20.000 κόσμο για πέντε λεπτά στο Σύνταγμα και αποχώρησαν ηρωικώς. Αυτοί οι "ανάξιοι" έδωσαν τη μάχη και την κέρδισαν για όλους. Αυτοί. Ο "απλός λαός", στον οποίο αναφέρονται οι επώνυμοι και οι περιώνυμοι σαν να ήταν το αδιανόητο πλάσμα ενός άλλου πλανήτη. Ε, ναι λοιπόν. Αυτό ακριβώς είναι: Το αδιανόητο πλάσμα ενός άλλου πλανήτη. Εάν δεν υπήρχε ο πλανήτης Πλατεία, τίποτα δεν θα είχε γίνει. Απλώς θα αναχάραζε ικανοποιημένη και ανώδυνη η επαναστατική ευταξία την αγωνιστική της παρουσία.
Δεν είναι τυχαίο ότι για πρώτη φορά η ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στη Βουλή ήταν ελαφρώς ακατάληπτη. Είμαστε, δεν είμαστε, ναι μεν, αλλά το κίνημα, η εργατική τάξη, αυτά και πάμε παραπέρα. Πρώτη φορά η Αλέκα δεν κατάφερε να πει κάτι απολύτως "νικηφόρο". Γιατί στην πλατεία δεν ήταν το ΠΑΜΕ. Ήταν οι κομμώτριες. Ήταν ο αληθινά πολιτικοποιημένος λαός. Όχι ο πολιτικοποιημένος με αντιπροσώπους της εκ Θεού επαναστατημένης ιερολογίας. Μακριά τα χέρια σας απ' αυτό τον "απλό λαό". Γιατί θα σας τα κόψει. Καιρός να μπείτε στην οδύνη του συμπεράσματος.
Γιατί τώρα ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε. Και το είδε συμβολικά ένας τυφλός βουλευτής, ώστε να μπορεί να κοιτάζει τον κόσμο στα μάτια. Ο κύριος Π. Κουρουμπλής. Τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Με βαθύτατο σεβασμό του αφιερώνω μερικούς στίχους από το ποίημα με τίτλο "Ένας τυφλός" του μεγαλύτερου μετά τον Όμηρο τυφλού της παγκόσμιας ποίησης, του Χόρχε Λουίς Μπόρχες από τη συλλογή του "Το σκοτεινό τριαντάφυλλο" (μετ. Δημήτρης Καλοκύρης): "Λέω πάλι πως το μόνο που έχω χάσει / είναι η ασήμαντη επιφάνεια των πραγμάτων. / Τη φράση αυτή την έχει πει ο Μίλτον και είναι σπουδαία (...)".
Μόνο σπουδαία, κύριε Κουρουμπλή; Μόνο σπουδαία; Μόνο σπουδαία, αγαπητοί Κερατεάτες, δέκτες μιας πάνδημης αλληλεγγύης που δεν εμφανιστήκατε πουθενά; Μόνο σπουδαία, αγαπητοί αγρότες, που εξαερωθήκατε παρ' όλα τα κιλά σας και παρ' όλα τα λεφτά σας; Ξέρετε, δεν μετράμε μόνο παρόντες. Μετράμε και απόντες.
Στην ασήμαντη επιφάνεια της πλατείας Συντάγματος.
ΑΥΓΗ 3/7/2011
------------------------------------------------------------------------
4)-ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΥΡΙΖΟΥΝ
Έχει αφηνιάσει όλο αυτό που αποκαλούμε σύστημα εξουσίας ή απλώς είναι η ιδέα μου; Καθόλου δεν νομίζω κάτι τέτοιο. Αντίθετα η εφαρμοσμένη κρατική τρομοκρατία ζει και πάλι ημέρες δόξης λαμπρές. Και από την κρατική αυτή τρομοκρατία φυσικά δεν γίνεται να εξαιρεθεί η παρακρουστική θριαμβολογία περί ενός νέου -ευρωπαϊκού αυτή τη φορά- σχεδίου Μάρσαλ. Όλος αυτός ο ανασκολοπισμός εννοιών και νοημάτων που ξεκινάει από τον πρωθυπουργό και φτάνει πιο κάτω κι από το τελευταίο αλητάριο της (ο Θεός να την κάνει τέτοια) δημοσιογραφίας που εμφανίζει την υποδούλωση και την εθνική απομείωση για εμφατική σώτειρα επιτυχία, αν δεν συνιστά τρομοκρατία, τότε τι άλλο συνιστά; Είναι δε τόσο κραυγαλέα φανερή η συνθήκη που εξανεμίζει την υπόσταση της χώρας στους τέσσερις ανέμους των αγορών, ώστε το κλασικό οπλοστάσιο των υποστηρικτών θεωρήσεων δεν επαρκεί ούτε κατ' ελάχιστον.
Κι έτσι επιστρατεύεται ολόκληρος ο χειραγωγικός μηχανισμός με απίστευτης γελοιότητας επιχειρήματα για να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Επιθετικής γελοιότητας επιχειρήματα βγαλμένα από τις καλύτερες εμφυλιακές και μετεμφυλιακές μέρες της θρησκόληπτης και πανάκριβα πληρωμένης εθνοσωτήριας αφήγησης (για να θυμηθούμε και το παλιό σχέδιο Μάρσαλ και ποιοι φάγανε τα λεφτά). Επιχειρήματα, θέλω να πω, που και μόνο η χυδαιότητα, η βαρβαρότητα και η χαμέρπειά τους αρκούν για να καταδείξουν το μέγεθος της ασχημίας που μας περιμένει. Κι όμως οι ταγοί όλης αυτής της κατάστασης νομίζει κανείς ότι ζούνε σε άλλη χώρα, ότι απευθύνονται σε κάποιον άλλο λαό, σε κάποιο παράλληλο χρόνο.
Δεν υπερασπίζονται άποψη, επιτίθενται -θα 'λεγε κανείς- σε κάφρους. Που ουδέν κατενόησαν, ουδέν αντιλήφθηκαν παρά μόνο επιμένουν σε κάποιο γενικό και αόριστο "παλιό". Σε αντίθεση φυσικά με το πολύκλαυστο "καινούργιο" που ήταν ψωμοτύρι στο στόμα του Α. Παπανδρέου, αλλά τώρα δυστυχώς αποκαλύπτεται το τρομακτικό του περιεχόμενο. Όμως δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Αντιγράφω ένα ενδεικτικό απόσπασμα από άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη στα "Νέα", χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο η καθεστωτική προπαγάνδα τυμπανίζει και επανατυμπανίζει την φρικώδη της αφήγηση. Γράφει λοιπόν... ο ανατροπέας μεγαλοδημοσιογράφος του ΔΟΛ και του Mega στις 28.8.2011: "Νομίζω ότι λάθος χώρα διάλεξε ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ (σ.σ.: ο μακελάρης της Νορβηγίας) για το δολοφονικό μένος του. Στη Νορβηγία ας πούμε ο πόνος από την κτηνωδία οδήγησε στη γενική κατακραυγή. Ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας του τον έστησε στον τοίχο. Στην Ελλάδα θα είχαν βρεθεί εφημερίδες, δημοσιογράφοι και δικηγόροι να του αναγνωρίσουν ένα σωρό ελαφρυντικά ή να ανασύρουν αναρίθμητους συμψηφισμούς. Θα έλεγαν ότι κακώς διώκεται διότι ο άνθρωπος είναι "αντιεξουσιαστής" και ως γνωστόν ο "αντιεξουσιαστής" είναι στη χώρα μας κάτι σαν προστατευόμενο είδος. (...)Ή θα αναρωτιόντουσαν πονηρά γιατί να καταδικαστεί ο φονιάς από τη στιγμή που οι υπαίτιοι της Siemens ή του Χρηματιστηρίου δεν έχουν καταδικαστεί ακόμη (...)".
Δηλαδή τώρα, αυτή η ακραία τρομοκρατική χυδαιότητα, αυτή η φασιστική δίκη προθέσεων, αυτό το βαθύτατα σκοταδιστικό "και ερωτώ και απαντώ" αποτελεί δημοσιογραφικό κείμενο. Αποτελεί άρθρο το οποίο ανήκει στον κόσμο των αντιπαρατιθέμενων ιδεών και προκαλεί σε απάντηση ως εναλλακτική υπόθεση αλήθειας που είναι πάντοτε η διαφορετική άποψη. Δεν είμαστε με τα καλά μας. Εδώ έχουμε να κάνουμε με το δογματικό έκτρωμα της ενοχοποίησης ιδεών, προσώπων, πολιτικών χώρων, εφημερίδων, νομικών, του κάθε αγωνιζόμενου πολίτη τελικά. Το κείμενο αυτό είναι γραμμένο με το αίμα των θυμάτων του Νορβηγού φασίστα, συνιστά προσβολή νεκρών και είναι ανθρωποφαγική σκύλευση πτωμάτων.
Απαραίτητο συμπλήρωμα στην αθλιότητα της δικαστικής εξουσίας που επέβαλε ποινές 130 συνολικά χρόνων σε έξι 20χρονα παιδιά της "Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς" για κροτίδες μέσα σε κατσαρόλες. "Μνημείο αναλγησίας", "αθλιότητα", "ιαβερική αντίληψη καταδίωξης και καταστολής κοινωνικών προβλημάτων", χαρακτηρίστηκε η απόφαση από τους υπερασπιστές των παιδιών. "Ποινές τρομοκρατικές" τις είπε ο Γιώργος Βότσης στην "Ελευθεροτυπία". Μάλλον όλοι αυτοί ανήκουν στους δικηγόρους και τους δημοσιογράφους που ΘΑ δικαιολογούσαν έναν μακελάρη επειδή ΘΑ ήταν "αντιεξουσιαστής". Σημείωση: Σ' αυτούς τους δικηγόρους βέβαια δεν συγκαταλέγεται ο Μιχ. Δημητρακόπουλος, δικηγόρος των Κεντέρη και Θάνου, που κατά τη διαδικασία ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων, προκειμένου να μεταθέσει τα ρεζιλίκια των πελατών του στο απυρόβλητο, είπε κατόπιν ωρίμου σκέψεως: "(...) Και έχουμε δικαστές που σχολιάζονται επειδή καταδίκασαν τους αληταράδες των 'Πυρήνων' και κάνετε αγώνα (σ.σ.: ο αθλητικογράφος Φίλιππος Συρίγος που εκείνη, την ώρα κατέθετε) γι' αυτούς ('θέλετε να τους σταυρώσετε' είχε πει προηγουμένως) γιατί είναι τα καλά παιδιά".
Μα φυσικά και είναι καλά παιδιά. Όλα τα παιδιά του συστήματος είναι "καλά παιδιά". Και ο Γιάννης Πρετεντέρης "καλό παιδί" είναι. Και οι δικαστές του Αρείου Πάγου που έστειλαν στον βέβαιο υποτροπιασμό ένα πρώην τοξικομανή για κλοπή μιας ζάντας αυτοκινήτου, μετατρέποντας εν τοις πράγμασι μια ποινή τετραετούς φυλάκισης σε θανατική ποινή, "καλά παιδιά" είναι. Και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Τέντες που ζητάει προηγμένες κάμερες για γρηγορότερες καταδίκες, "καλό παιδί" είναι. Και ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Λ. Οικονόμου που κατέθεσε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής για το τι τραβάει το ηρωικό μπατσολόι που σε μια μόνο μέρα έστειλε 600 τραυματίες στα νοσοκομεία είναι "καλό παιδί" του λαού, γιατί βέβαια κανείς εξ Εκάλης ορμώμενος δεν πάει να γίνει μπάτσος. Και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ που τον άκουσαν και έφριξαν για τα δεινά των μπάτσων, "καλά παιδιά" είναι. Και "εκλεκτά" επίσης.Κι ο Χ. Καστανίδης που θέλει δημοψηφίσματα τα οποία δεν θα δεσμεύουν τις κυβερνήσεις, "καλό παιδί" είναι. Φυσικά και ο Γ. Παπακωνσταντίνου που θέλει να μας βάλει να πληρώσουμε κάτι δισ. ρεγάλο στον Μυτιληναίο, έτσι, γιατί μας περισσεύουν, κι αυτός "καλό παιδί" είναι. Όλοι τους (δειγματοληπτικές οι περιπτώσεις) καλά παιδιά είναι. "Άνθρωποι που έχουν μέλλον αντί για πρόσωπο" όπως λέει και ο Σουηδός ποιητής Τούμας Τρανστρέμερ. Πάντοτε τα καλά παιδιά, είναι καλά παιδιά. Το έβλεπε και ο Μέγας Πιέρ Πάολο Παζολίνι και έγραφε σ' ένα του ποίημα: "Μέσα από τον φακό της μηχανής, βλέπω τους δήμιους να παρελαύνουν".
Όλοι αυτοί που σύμφωνα με τον ίδιο ποιητή "μυρίζουν ζεστή οικογενειακή απελπισία, που ξεχειλίζει σε χίλιες κατσαρόλες". Που δεν έχουν και εκρηκτικά, ώστε να επισύρουν ποινή 30 ετών. Να τους προσέχουμε. Είναι αδίστακτοι
ΑΥΓΗ 31/7/2011
------------------------------------------------------------------------
5) ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ
6)-Η ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
ΑΥΓΗ 31/7/2011
------------------------------------------------------------------------
5) ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ
Πράγματι η άδεια πλατεία Συντάγματος είναι κάτι το ωραίο εν τω μέσω της τουριστικής περιόδου. Τώρα πια η βιτρίνα της χώρας είναι πεντακάθαρη, αστράφτει από νομιμότητα, με την ευγενική σύμπραξη αυτού του ολοένα και πιο άδοξου ανθρώπου, του δημάρχου Αθηναίων κ. Καμίνη, του οποίου την ευγένεια, την αδιατάρακτη ευγένεια, ουδεμία καμίνευση σκιάζει, έτσι, για να φανεί κάπως ο μόχθος των ανθρώπων που τον ψήφισαν. Μέγας χορηγός της καθαρής πλατείας βεβαίως παραμένει ο σκυλοπνίχτης του "Σαμίνα" και νυν υπουργός Προστασίας του Πολίτη, πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ κ. Χρήστος "κάτω - τα - χέρια - από την - γυναίκα - μου - και - το - παιδί - μου" Παπουτσής, αλλά αυτό είναι μια άλλη πικραμένη ιστορία πολιτικής καταισχύνης και προσωπικής "ηρωικής" χαμέρπειας που καλύτερα θα ήταν να την αφήσουμε για άλλη φορά. Άλλωστε είναι βέβαιο ότι στο άμεσο μέλλον οι αφορμές δεν θα λείψουν. Προς το παρόν ας παραμείνουμε στο γεγονός που χαροποιεί όλως ιδιαιτέρως μια πολιτική προσωπικότητα (ενδεικτικώς), όπως η βουλευτής της Ν.Δ. κ. Ελίζα Βόζενμπεργκ: η πλατεία άδειασε από την ασχημία των Αγανακτισμένων. Μπορεί πλέον να αποδοθεί στην κανονική της χρήσης. Στην απονοηματοδότηση του δημόσιου χώρου που δεν εκφεύγει ποτέ από μια συστημική αδιατάρακτη κανονικότητα ιδεοληπτικής αφασίας. Άμορφη ουδετερότητα. Έτσι πρέπει να είναι ο κεντρικός δημόσιος χώρος της πόλης. Ένας χώρος ασπόνδυλης ειρήνης και τουριστικής ευνομίας. Όχι τόσο για να μπορούν να περιφέρονται πολιτικώς ορθά οι περιώνυμοι τουρίστες, όσο για να εξαναγκασθούν να συμπεριφέρονται πολιτικώς ορθά, δηλαδή σαν τουρίστες, οι κάτοικοι αυτής της πόλης και σε αναγωγή οι κάτοικοι αυτής της χώρας. Τώρα πια, εδώ έχουν θέση μόνο οι περαστικοί, οι ανώδυνοι, κάτι πρόχειρες νεανικές ασάφειες χαλαρής συγκρουσιακής ευθύνης, αλλά πουθενά δεν εκπηγάζει η αίσθηση της κοινωνικής συνευθύνης, το επώδυνο συνυπάρχειν, το συμπέρασμα εν τέλει που προκύπτει από έναν αληθινά ελεύθερο δημόσιο χώρο. Ας μη γελιόμαστε. Η εκκαθάριση της πλατείας Συντάγματος σε συμβολικό επίπεδο είναι μια πράξη ακραίου συντηρητισμού. Μια πράξη στανικής επιβολής της εξουσίας πάνω σε κάθε τι που θα μπορούσε να διαταράξει την ποδηγετημένη σκέψη και το προκαθορισμένο συναίσθημα του μέσου πολίτη. Η εκκαθάριση της πλατείας Συντάγματος είναι το καθαρό χαλί, φτιαγμένο από μάρμαρο σαν τάφος, κάτω από το οποίο κρύβονται όλες οι τερατουργίες με τις ανεπίστρεπτες ζημιές στη ζωή του καθενός που έχουν επιφέρει όλα τα τομάρια μιας απίστευτα σκληρής εξουσίας. Μιας εξουσίας που προ ουδενός ορρωδεί. Μιας εξουσίας αδίστακτης τόσο στην κατίσχυση όσο και στη δουλοφροσύνη. Μιας εξουσίας, λοιπόν, που έχει απόλυτη ανάγκη από μια πλατεία καθαρή από το μίασμα του πεπραγμένου Λόγου, από το μίασμα της αλληλεγγύης, από το μίασμα των κοινών δακρύων της οργής, από το μίασμα μιας απίστευτα χειρονομημένης εξανάστασης, ούτως ώστε να χρησιμοποιεί σε χρόνο, χρήμα και μέσα μια τεράστια επιχείρηση νομιμοποίησης των εξαμβλωτικών ενεργειών της. Το καθαρό είναι και νόμιμο, θα μπορούσαμε να πούμε. Ο καθαρός δημόσιος χώρος είναι ένας νόμιμος χώρος. Όλα τα υπόλοιπα είναι επικίνδυνα. Προσοχή, προσοχή: ο χώρος είναι ελεύθερος. Όποιος διανοηθεί να πειράξει αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης της ελευθερίας θα εισπράξει τα επίχειρα της ανηθικότητάς του, αφού η κάθε μορφής καθαρότητα έχει ένα απόλυτο (σε βαθμό προτεσταντισμού) υπόβαθρο: την ηθική που τα κάνει όλα πολτό. Δηλαδή τρόμο. Τον τρόμο μιας καθαρής πλατείας, σε αντιστοιχία με ένα καθαρό πολιτικό σύστημα. Τώρα πια η ελευθερία μπορεί να ανασάνει. Μπορεί να χρηματοδοτήσει με τα λεφτά των εκδιωχθέντων, τις τράπεζες. Μπορεί να καταδικάσει εξοντωτικά τους παραβατικούς και να αθωώσει παραβατικά τους εγκληματίες. Μπορεί να στείλει στον αδιάβαστο και στην εκατόμβη μια τεράστια ύλη ζωής για να κερδίσουν περισσότερα αυτοί που ρίχνουν τη βαριά σκιά τους στην κοινωνία. Και στην πλατεία των ανθρώπων.
Η πλατεία, λοιπόν, άδειασε. Το εμπόριο ανάσανε. Το τουριστικό χρήμα των δανειστών της χώρας ρέει άφθονο. Όπως και το αίμα όλων εκείνων εξ ημών που πληρώνουν και που εκδιώχθηκαν από μια πλατεία ανάσας. Τώρα πια η πλατεία Συντάγματος είναι μια διαφήμιση της χώρας. Και τω όντι αυτό είναι, εκ του φημί. Ένας χώρος δηλαδή που ισχυρίζεται ότι είναι αυτό που λέει ότι είναι. Ακριβώς αυτό που πάει να πει "διαφήμιση". Ένας ισχυρισμός. Μια εμπορευμένη χρήση κατασπαταλημένης γλώσσας που εκποιεί τη χρηστική δυναμική και το μεγαλειώδες νοηματικό υπόβαθρο και το μητρώο μαζί με το πατρώο αίμα της έλευσης και της συνέχειας των λέξεων και μια υλόφρων ασφυξία "ελεεινής ευτυχίας", όπως θα έλεγε και ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Ιδού λοιπόν. Ο δημόσιος χώρος είναι ελεύθερος. Από τι και σε τι; Ας μην αναρωτηθούμε. Ας διασχίσουμε ευθέως την πλατεία Συντάγματος. Η ευθεία είναι η συντομότερη οδός προς την άγνοια. Ας παραμείνουμε εδώ. Αύριο οι διαφημιστικές δράσεις των εταιρειών θα καταλάβουν τον χώρο. Η πλατεία Συντάγματος θα καταληφθεί καλαισθήτως διότι ο φασισμός στις μέρες μας είναι (όπως και σε όλες τις μέρες, εδώ που τα λέμε) καλαίσθητος. Και μοντέρνος. Είναι ο ίδιος ο δημόσιος χώρος. Ένας χώρος απαστράπτων. Εκτυφλωτικά. Δηλαδή ένας χώρος τυφλός.
Αλλ' όχι. Όσο υπαρκτός είναι ένας Καμίνης, άλλο τόσο υπαρκτός είναι κι ένας Μπόρχες. Θα δούμε.
ΑΥΓΗ 8/8/2011
ΑΥΓΗ 8/8/2011
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6)-Η ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
Είδα (ή μήπως πρέπει να πω "διάβασα";) μια έξοχη γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή στην "Ελευθεροτυπία" της Μεγάλης Τρίτης και όσοι δεν την είδατε, αναζητήστε την στο Διαδίκτυο και δεν θα χάσετε. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ανήκει σε μια δημοσιογραφική κατηγορία που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "απόλυτο πολιτικό σχόλιο". Γιατί είναι πικρή, γιατί είναι βέβηλη, γιατί έχει καθολικότητα επίγνωσης, γιατί έχει αξιοπρέπεια (δεν καταφεύγει σε λεκτικούς ακτιβισμούς) και κυρίως γιατί δεν μπορείς να την εξηγήσεις με χίλιες λέξεις (δεν είναι δα και φωτογραφία), μπορείς όμως να την εξηγήσεις με χίλιες σιωπές. Ή και με περισσότερες. Με όσες τέλος πάντων σιωπές χωράνε μέσα στην απερίφραστη οργή και μέσα στη συλλογική αφασία που μας κυκλώνει έως ασφυξίας. Απλή, απλούστατη γελοιογραφία σε πάει κατευθείαν στο κέντρο του προβλήματος. Δείχνει απλώς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια να κολλάει αφίσες θριάμβου του πρωθυπουργού όπως τον σκιτσάρει ο Γιάννης Καλαϊτζής με το προσωνύμιο "ο 3ος Μακρύτερος". Εξαίσιο εύρημα. Χωρίς λόγια. Γιατί δεν ξέρω πόσα λόγια θα χρειάζονταν ώστε να αποτυπώσεις αυτό που λέει το σκίτσο. Αυτό το βαθύ και πικρότατο: ότι δημοκρατία δεν υφίσταται, αφού ο πρώτος της πολιτειακός παράγοντας (δηλαδή ο κορυφαίος εκπρόσωπος του κράτους και της κοινωνίας -για να μην ξεχνάμε και τι θα πει "πολιτεία") δέχεται να είναι απλός αφισοκολλητής της εκτελεστικής πρωθυπουργοκεντρικής εξουσίας. Δηλαδή να μην διαθέτει και (από τη στιγμή που δέχεται το αξίωμα του Προέδρου αυτής της Δημοκρατίας, με επίγνωση των συνταγματικών περιορισμών) να μη θέλει, οικεία βουλήσει, να διαθέτει ουδεμία αρμοδιότητα.
Όταν όμως το πρώτο πολιτειακό αξίωμα όχι απλώς δεν υφίσταται, αλλά υφίσταται δρώντας εναντίον της πολιτείας, αφού ευγενής ουδετερότητα στη συγκροτημένη κοινωνία, είτε ταξική είτε αταξική (όπως σκληρότατα η Ιστορία εδίδαξε) δεν είναι δυνατόν να υπάρξει, τότε δεν υφίσταται και η δημοκρατία. Υπάρχει μόνο στις ονειρώξεις των ηλιθίων με τις ευγενείς προθέσεις και στις ψυχρές επιλογές του αργυράριθμου ιερατείου που αρέσκονται να ωραιολογούν περί τον Πρόεδρο (τον εκάστοτε) της Δημοκρατίας και να ηθικολογούν ασυστόλως περί του θεσμού και του προσώπου σε μια περίεργη, θρησκευτική, καθολικής πίστεως έμπνευση που αγιοποιεί εν ζωή το πρόσωπο, ενώ καθαγιάζει τον κατευναστικά αγιοποιημένο θεσμό. Και το κατευναστικά αγιοποιημένο πολίτευμα. Που δια του συμβολικού καθολικού (άρα και συλλήβδην αδιαβαθμήτως συλλογικού) προσώπου του Προέδρου του, λυπάται, διαπιστώνει -φιλανθρωπικώ τω τρόπω- ελλείψεις διαχειριστικής φύσεως του πολιτεύματος ενίοτε οργίζεται αιδημόνως και πάντοτε στο πλαίσιο ενός επαίσχυντου θεμελιώδους Νόμου του Κράτους και προπαντός εύχεται. Με άλλα λόγια, κάνει ό,τι και ο Ιερεύς στην Ωραία Πύλη της Εκκλησίας: Εύχεται. Ελπίζει και αναπέμπει ευχές εις τον Κύριο. Ας μην ξεχνάμε εδώ ότι ο Ιερεύς είναι ο ταπεινός υπηρέτης του Κυρίου και ο διαμεσολαβητής του πληρώματος της Εκκλησίας προς Αυτόν. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι ο Ιερεύς είναι ο ταπεινός υμνωδός του Κυρίου και ότι δια της υμνωδίας επιτυγχάνεται η διαμεσολάβηση του ευσεβούς λαού προς τον Κύριο. Προς την Εξουσία.
Ένας ταπεινός αφισοκολλητής του Κυρίου είναι ο Ιερεύς. Ένας ταπεινός αφισοκολλητής της Εξουσίας είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ένα πρόσωπο (όχι φυσικά με την έννοια των φυσικών χαρακτηριστικών) προπαγάνδας μιας ορισμένης θρησκείας. Εν προκειμένω, της πολυθρύλητης δημοκρατίας μας: Ένα εφεύρημα πίστεως, άρα και καταστολής της απελεύθερης ετεροδοξίας, είναι το πρόσωπο (με κεφαλαίο Πι) του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το πρόσωπο, το φυσικό, του εκάστοτε Προέδρου μάλλον εγγράφεται εις τας Δέλτους της Ιστορίας με μικρό Πι. Είναι πικρό, πολύ πικρό να το συνειδητοποιείς αυτό. Να συνειδητοποιείς ότι άκων (χωρίς το "εκών") συμμετέχεις στην αφισοκόλληση του προσώπου ενός ολίγιστου πρωθυπουργού. Και δι' αυτού στην αφισοκόλληση των αρπακτικών του, των ηλιθίων του, της τσογλανοπαρέας του, των μίσθαρνων υπηρετών του, των ξεφτισμένων δεσμοφυλάκων του κάθε υφής, κάθε μορφής και κάθε ολκής.
Πρόκειται για εφιάλτη. Τον χειρότερο εφιάλτη, γιατί είναι ο εφιάλτης της πραγματικότητας. Αυτής της ίδιας πραγματικότητας που ωραιοποιεί ο αφισοκολλητής Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο εφιάλτης θα συνεχιστεί και αύριο: Στις φυλακές, στα νοσοκομεία, στα στέκια των τοξικομανών, στην άγρια αγορά των απολύσεων, στα ψωνιστήρια και στους φασισμούς, όπου η λαϊκότητα εκτρέπεται και σφάζει, στο ΙΚΑ, στη Μανωλάδα, στα παραπήγματα των δουλεμπόρων, στις φυλακές του trafficing, στους δρόμους, στην ανασφάλιστη εργασία, στην απελπισία των γονιών μας, στην οργή των παιδιών μας, στους αριθμούς των δυνατών που μετατρέπονται σε αριθμητική φρίκη των αδυνάτων.
Αύριο είναι Πάσχα. Σημαίνει πέρασμα. Αυτή η δημοκρατία με την ταπεινό της εκπρόσωπο θέλει να φράξει τα περάσματα. Για την Ανάσταση. Όχι την αυριανή, αυτή την προβλέπει και το Σύνταγμα. Ως αργία. Εγώ για την εργώδη Ανάσταση μιλώ. Για μια κάποια σημαιοφορία (και όχι αφισοκόλληση) της άνοιξης.
ΑΥΓΗ 25/4/2011
------------------------------------------------------
Κεραμιδόγατος ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)
Είδα (ή μήπως πρέπει να πω "διάβασα";) μια έξοχη γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή στην "Ελευθεροτυπία" της Μεγάλης Τρίτης και όσοι δεν την είδατε, αναζητήστε την στο Διαδίκτυο και δεν θα χάσετε. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ανήκει σε μια δημοσιογραφική κατηγορία που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "απόλυτο πολιτικό σχόλιο". Γιατί είναι πικρή, γιατί είναι βέβηλη, γιατί έχει καθολικότητα επίγνωσης, γιατί έχει αξιοπρέπεια (δεν καταφεύγει σε λεκτικούς ακτιβισμούς) και κυρίως γιατί δεν μπορείς να την εξηγήσεις με χίλιες λέξεις (δεν είναι δα και φωτογραφία), μπορείς όμως να την εξηγήσεις με χίλιες σιωπές. Ή και με περισσότερες. Με όσες τέλος πάντων σιωπές χωράνε μέσα στην απερίφραστη οργή και μέσα στη συλλογική αφασία που μας κυκλώνει έως ασφυξίας. Απλή, απλούστατη γελοιογραφία σε πάει κατευθείαν στο κέντρο του προβλήματος. Δείχνει απλώς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια να κολλάει αφίσες θριάμβου του πρωθυπουργού όπως τον σκιτσάρει ο Γιάννης Καλαϊτζής με το προσωνύμιο "ο 3ος Μακρύτερος". Εξαίσιο εύρημα. Χωρίς λόγια. Γιατί δεν ξέρω πόσα λόγια θα χρειάζονταν ώστε να αποτυπώσεις αυτό που λέει το σκίτσο. Αυτό το βαθύ και πικρότατο: ότι δημοκρατία δεν υφίσταται, αφού ο πρώτος της πολιτειακός παράγοντας (δηλαδή ο κορυφαίος εκπρόσωπος του κράτους και της κοινωνίας -για να μην ξεχνάμε και τι θα πει "πολιτεία") δέχεται να είναι απλός αφισοκολλητής της εκτελεστικής πρωθυπουργοκεντρικής εξουσίας. Δηλαδή να μην διαθέτει και (από τη στιγμή που δέχεται το αξίωμα του Προέδρου αυτής της Δημοκρατίας, με επίγνωση των συνταγματικών περιορισμών) να μη θέλει, οικεία βουλήσει, να διαθέτει ουδεμία αρμοδιότητα.
Όταν όμως το πρώτο πολιτειακό αξίωμα όχι απλώς δεν υφίσταται, αλλά υφίσταται δρώντας εναντίον της πολιτείας, αφού ευγενής ουδετερότητα στη συγκροτημένη κοινωνία, είτε ταξική είτε αταξική (όπως σκληρότατα η Ιστορία εδίδαξε) δεν είναι δυνατόν να υπάρξει, τότε δεν υφίσταται και η δημοκρατία. Υπάρχει μόνο στις ονειρώξεις των ηλιθίων με τις ευγενείς προθέσεις και στις ψυχρές επιλογές του αργυράριθμου ιερατείου που αρέσκονται να ωραιολογούν περί τον Πρόεδρο (τον εκάστοτε) της Δημοκρατίας και να ηθικολογούν ασυστόλως περί του θεσμού και του προσώπου σε μια περίεργη, θρησκευτική, καθολικής πίστεως έμπνευση που αγιοποιεί εν ζωή το πρόσωπο, ενώ καθαγιάζει τον κατευναστικά αγιοποιημένο θεσμό. Και το κατευναστικά αγιοποιημένο πολίτευμα. Που δια του συμβολικού καθολικού (άρα και συλλήβδην αδιαβαθμήτως συλλογικού) προσώπου του Προέδρου του, λυπάται, διαπιστώνει -φιλανθρωπικώ τω τρόπω- ελλείψεις διαχειριστικής φύσεως του πολιτεύματος ενίοτε οργίζεται αιδημόνως και πάντοτε στο πλαίσιο ενός επαίσχυντου θεμελιώδους Νόμου του Κράτους και προπαντός εύχεται. Με άλλα λόγια, κάνει ό,τι και ο Ιερεύς στην Ωραία Πύλη της Εκκλησίας: Εύχεται. Ελπίζει και αναπέμπει ευχές εις τον Κύριο. Ας μην ξεχνάμε εδώ ότι ο Ιερεύς είναι ο ταπεινός υπηρέτης του Κυρίου και ο διαμεσολαβητής του πληρώματος της Εκκλησίας προς Αυτόν. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι ο Ιερεύς είναι ο ταπεινός υμνωδός του Κυρίου και ότι δια της υμνωδίας επιτυγχάνεται η διαμεσολάβηση του ευσεβούς λαού προς τον Κύριο. Προς την Εξουσία.
Ένας ταπεινός αφισοκολλητής του Κυρίου είναι ο Ιερεύς. Ένας ταπεινός αφισοκολλητής της Εξουσίας είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ένα πρόσωπο (όχι φυσικά με την έννοια των φυσικών χαρακτηριστικών) προπαγάνδας μιας ορισμένης θρησκείας. Εν προκειμένω, της πολυθρύλητης δημοκρατίας μας: Ένα εφεύρημα πίστεως, άρα και καταστολής της απελεύθερης ετεροδοξίας, είναι το πρόσωπο (με κεφαλαίο Πι) του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το πρόσωπο, το φυσικό, του εκάστοτε Προέδρου μάλλον εγγράφεται εις τας Δέλτους της Ιστορίας με μικρό Πι. Είναι πικρό, πολύ πικρό να το συνειδητοποιείς αυτό. Να συνειδητοποιείς ότι άκων (χωρίς το "εκών") συμμετέχεις στην αφισοκόλληση του προσώπου ενός ολίγιστου πρωθυπουργού. Και δι' αυτού στην αφισοκόλληση των αρπακτικών του, των ηλιθίων του, της τσογλανοπαρέας του, των μίσθαρνων υπηρετών του, των ξεφτισμένων δεσμοφυλάκων του κάθε υφής, κάθε μορφής και κάθε ολκής.
Πρόκειται για εφιάλτη. Τον χειρότερο εφιάλτη, γιατί είναι ο εφιάλτης της πραγματικότητας. Αυτής της ίδιας πραγματικότητας που ωραιοποιεί ο αφισοκολλητής Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο εφιάλτης θα συνεχιστεί και αύριο: Στις φυλακές, στα νοσοκομεία, στα στέκια των τοξικομανών, στην άγρια αγορά των απολύσεων, στα ψωνιστήρια και στους φασισμούς, όπου η λαϊκότητα εκτρέπεται και σφάζει, στο ΙΚΑ, στη Μανωλάδα, στα παραπήγματα των δουλεμπόρων, στις φυλακές του trafficing, στους δρόμους, στην ανασφάλιστη εργασία, στην απελπισία των γονιών μας, στην οργή των παιδιών μας, στους αριθμούς των δυνατών που μετατρέπονται σε αριθμητική φρίκη των αδυνάτων.
Αύριο είναι Πάσχα. Σημαίνει πέρασμα. Αυτή η δημοκρατία με την ταπεινό της εκπρόσωπο θέλει να φράξει τα περάσματα. Για την Ανάσταση. Όχι την αυριανή, αυτή την προβλέπει και το Σύνταγμα. Ως αργία. Εγώ για την εργώδη Ανάσταση μιλώ. Για μια κάποια σημαιοφορία (και όχι αφισοκόλληση) της άνοιξης.
ΑΥΓΗ 25/4/2011
------------------------------------------------------
Κεραμιδόγατος ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)
