1)Αποχή.Η διαφορα μεταξύ Σωκράτειας και Επικούρειας φιλόσοφίας
Μια συνειδητή αποσιώπηση αποκρύβει για αιώνες και χιλιετίες με περισσή αγωνία και φόβο τους στοχασμούς ενός από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της ανθρωπότητας για την δημοκρατία την πολιτική την κοινωνία και κυρίως το μέλλον της. Όποτε δε έσπαγαν τα φράγματα της σιωπής και έφταναν στον αναγνώστη αυτές οι απόψεις του, τότε αναλυτές και διανοούμενοι έτρεχαν πανικόβλητοι να διαστρέψουν τα λόγια του. Να εξηγήσουν στους αναγνώστες ότι δεν λέει αυτό που διαβάζουνε, αλλά εννοεί κάτι άλλο που δεν διαβάζουνε. Να καταστείλουν με όποιο αντίτιμο και θυσία αυτή την αλήθεια.
Η στρέβλωση μάλιστα ξεκινάει ήδη από την μετάφραση και συνεχίζει αμέσως στα σχόλια. Τόσο ταραχτική για την συνείδηση μας και την σκέψη μας ήταν και είναι ακόμη η άποψη του.
·
Πρόκειται για τον Επίκουρο και την θέση του ότι ένας σοφός άνθρωπος δεν συμμετέχει στα κοινά. Μια άποψη που κατ αρχήν ξαφνιάζει. Μία άποψη ακριβώς αντίθετη από του άλλου σημαντικού στοχαστή της ανθρωπότητας Σωκράτη και τόσων άλλων που πίστευαν ότι ο πολίτης πρέπει και υποχρεούται να συμμετέχει στα κοινά. Και φυσικά αυτό αφορά όλους τους γνωστούς φιλοσόφους της εποχής του τουλάχιστον και όχι μόνο. Γιγάντια δηλαδή πρόκληση! Ας καταλάβουμε τι τον οδήγησε να καταλήξει και να διατυπώσει αυτή την άποψη αυτός ο σοφός άνθρωπος.
·
Ο Σωκράτης αγωνίζεται να αποτρέψει με όλες του τις δυνάμεις μια αλλοίωση που βλέπει να επέρχεται, προσφέροντας χωρίς δεύτερη σκέψη τη ζωή του για την διατήρηση της συλλογικής και ενωμένης κοινωνίας, δείχνοντας υπέρτατο σεβασμό και ευλάβεια στους νόμους της Αθήνας, μέσω της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά όπως πίστευε, για την αποτροπή αυτής της εξαθλίωσης της δημοκρατίας των σοφιστών που καλπάζει πλέον. Ο σοφισμός όχι μόνο σαν φιλοσοφικό και ιδίως πολιτικό ρεύμα, αλλά σαν πονηριά στην καθημερινή πρακτική και ζωή των πολιτών, που εγκαθιδρύεται σιγά-σιγά στην ανοχύρωτη αθηναϊκή κοινωνία. Για να το καταλάβει αυτό κανείς αμετάκλητα θα πρέπει να δει την ανάλογη εικόνα της σοσιαλδημοκρατίας σήμερα για να αντιληφθεί το κακό που μόλις άρχιζε τότε να γεννιέται. Δεν είχε καταλάβει ότι η αλλοτρίωση είναι κάτι άλλο πιο πολύπλοκο και πιο επικίνδυνο από ότι νόμιζε ή ότι τουλάχιστον τότε φαινόταν. Μπορεί να επέλθει και με την συμμετοχή και χωρίς αυτήν.·
Αυτό το κατάλαβε ο Επίκουρος. Ζώντας το δράμα αυτής της ήττας του ανθρώπου έναν αιώνα περίπου μετά, βιώνει άγρια αυτό που φοβόταν ο Σωκράτης και συνειδητοποιεί ότι η συμμετοχή στα κοινά της εκπτωμένης πλέον δημοκρατίας, συντηρεί και τρανώνει ακόμη περισσότερο αυτό το νέο επερχόμενο κοινωνικό τέρας. Από τότε η δημοκρατία δεν θα ξαναυπάρξει στον πλανήτη αθώα.
·
Το πνεύμα του μοναδικό ίσως στην ιστορία της φιλοσοφική σκέψης, διέσχιζε με μια πραγματιστική ενόραση το μέλλον και το συναντούσε με μια ακρίβεια και μια λεπτομέρεια που σε κάνει να απορείς για την επαληθευσιμότητά του. Μιλάει για αυτά που φοβάται πως θα συμβούν στους Αθηναίους στο μέλλον, αν δε προσέξουν τώρα στο παρόν. Για τα επερχόμενα δεινά τους. Μιλάει για μας δηλαδή, για τους αιώνες μας
·
Αυτό που έχει συμβεί, είναι ότι αυτοί οι δυό φιλόσοφοι σημαίνουν δύο άλλες εποχές για την ανθρωπότητα. Δυο άλλους χρόνους. Δύο διαφορετικούς κοινωνικούς κόσμους. Έναν δημοκρατικό που πεθαίνει και έναν αυταρχικό που ξεπροβάλλει μουγκρίζοντας τον ερχομό του. Αυτό το συνταρακτικό είναι που συμβαίνει και κανείς δεν θέλει να το δει. Από την εποχή εκείνη αρχίζουν να αλλάζουν τα πάντα. Είναι ένας τραγικός σταθμός του ανθρώπου που φοβάται πολύ και ερμηνεύει με καθαρά ψυχολογικά κριτήρια και απόντα τον περίφημο ορθολογισμό εκείνης της εποχής. Ούτε το συλλογικό, ούτε το ατομικό πνεύμα δεν το αντιλαμβάνονται εκτός από τον Επίκουρο. Πίσω από την δόξα του αυτή, κρύβεται κατ ευθείαν η χαμένη αθωότητα του ανθρώπου μέσα από την κοινωνική διαπάλη. Αυτό ακριβώς σημαίνει ο Επίκουρος. Από εδώ και έπειτα ο δόλος αναλαμβάνει να ηγηθεί της ελλογικότητας του ανθρώπου.
·
Και είναι ευθύνη των κατοπινών φιλοσόφων και μελετητών του, που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν και να καταλάβουν την ενοραματική σκέψη του, δέσμιοι οι ίδιοι σε μια φρούδα ελπίδα, την απαλλοτρίωση της αλλοτρίωσης του ανθρώπου, μέσα από την Σωκράτεια συμμετοχή στα κοινά. Τόσο επικίνδυνη κρίθηκε ότι είναι αυτή η θέση του. Από τον Μαρξ και τους μαρξιστές έως του πιο σημαντικούς διανοούμενους του εικοστού αιώνα και της εποχής μας. Οι οποίοι τον αποθέωναν μεν, δεν τον άκουγαν δε.
·
Βρισκόμαστε βέβαια στο τέλος της αθηναϊκής δημοκρατίας. Οι Μακεδόνες έχουν ήδη καταλύσει το αθηναϊκό κράτος και ετοιμάζονται να κατακτήσουν τον κόσμο με τον Αλέξανδρο. Το εάν θεωρήθηκε παγκοσμίως και διαχρονικά από όλους τους ξένους ιστορικούς ως ο κατ εξαίρεση εκπολιτιστικός ιμπεριαλισμός της ανθρωπότητας, αυτό το επιεικώς παράδοξο, με θετικά μάλλον αποτελέσματα για τους κατακτημένους λαούς και πολιτισμούς, αυτό δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ κανείς ότι το οφείλουν όλοι στην προγενέστερη αθηναϊκή δημοκρατία αποκλειστικά και μόνο, που συγκρατούσε τα πράγματα, όπως και αυτή με την σειρά της δεν πρέπει να ξεχνάει ότι το οφείλει αποκλειστικά στην ρωμαλέα στοχαστική σκέψη των ελλήνων φιλοσόφων κυρίως, αυτό το θαύμα θαυμάτων του ανθρώπου, που κατόρθωσαν και το διέχυσαν μέσα στην εκκλησία του δήμου για τέσσερεις αιώνες τουλάχιστον, κάνοντάς το κτήμα των Αθηναίων πολιτών, και έχοντας αμετάκλητα σφυρηλατήσει το πνεύμα και τη συνείδηση των ανθρώπων εκείνης της εποχής. Η αίγλη και ο απόηχος της φιλοσοφικής σκέψης των ελλήνων και η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν εκείνα που μείωσαν και κράτησαν σε ανεκτά όρια για την εποχή την αλεξανδρινή επέλαση ή επέκταση αν προτιμάμε.
·
Μετά από αυτές τις μεγαλειώδεις ιστορικές στιγμές της ανθρωπότητας, την θέση της άμεσης αθηναϊκής δημοκρατίας την καταλαμβάνουν οι θεοί, τα παιδιά τους, οι σαρκώσεις τους, οι προφήτες τους, οι εκπρόσωποί τους, οι φίλοι τους. Αρχίζουν τρελό χορό τα ποντίκια.
·
Όμως εδώ, χρειάζεται να ξεκαθαριστούν δυό πράγματα για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε επαρκώς στη συνέχεια, γιατί αν μας ξεφύγει αυτό θα βρεθούμε σε μια σύγχυση την οποία διαβάζω καθημερινώς. Να διασαφηνίσουμε δηλαδή την κατάσταση της αθηναϊκής δημοκρατίας στην οποία κάνει κριτική ο Επίκουρος και τι εννοεί, για να μην μπερδευτούμε με την σημερινή δημοκρατία της αγυρτείας των αντιπροσώπων που ξεπροβάλλει πια όλο και πιο αδίσταχτη βουτηγμένη σε κάθε είδους έγκλημα κατά του ανθρώπου και της φύσης με την έσχατη ένταση. Διότι αυτές οι δύο εποχές συμπίπτουν μόνο στο όνομα και πουθενά αλλού, το οποίο είναι εντέχνως ένα γλωσσικό δάνειο των Γάλλων και του Διαφωτισμού από την Αθήνα για να το πω κομψά, αντί γλωσσοεννοιακός προσεταιρισμός εξαπάτησης όπως είναι. Δημοκρατία η μια, δημοκρατία και η άλλη, ε! συγγενείς είμαστε.
·
Όταν ο Επίκουρος αρνείται πλέον την συμμετοχή στα κοινά, κάτι έχει δει. Το κάνει ως προστασία της σκέψης και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου από ένα παιχνίδι που όλο και περισσότερο μαθαίνεται εξυπνοποιείται και προβάλλει αθέατα πίσω από την αμέριμνη συμμετοχή και την ανέμελη δημοκρατία, τα προσωπικά συμφέροντα και τις ανομολόγητες φιλοδοξίες των πολιτών και των συντεχνιών που εμφανίζονται.
·
Ομιλεί ακόμα και τότε για ένα υψηλότατο επίπεδο πολιτείας και πολιτών. Γιατί με τον καιρό το κάθε παιχνίδι μαθαίνεται, το παίζουν πλέον στα δάχτυλα και οι τελευταίοι κλητήρες που βλέπουν τις τρύπες και τα κενά στο σύστημα ως μικροευκαιρίες ατομικής αρπαχτής ή κανονικού πλουτισμού όταν γλυκαθούν αργότερα, που τους γαργαλάει τον κοιμισμένο τους δόλο. Αυτό που συμβαίνει σήμερα και έχει γίνει επιστήμη της χαραμάδας και του αφύλακτου, από αθώους εργάτες και αθώους συνδικαλιστές. Αυτά βλέπει.
·
Όμως η εκλογές είναι γνήσιες ακόμη, αναλογικές, αληθείς, συχνότατες και καθημερινές όταν χρειάζεται. Οι εκλεγόμενοι αλλάζουν με την παραμικρή αφορμή ή παρασπονδία απέναντι στον δήμο. Δεν συμβαίνουν τα πράγματα κάθε τέσσερα χρόνια, δηλαδή ποτέ κυριολεκτικά, όπως στο Γαλλικό μοντέλο. Απηχούν επακριβώς την θέληση και τις επιλογές των πολιτών αναλλοίωτες ως εντολή που πραγματώνεται στον άμεσο πάντα χρόνο. Αυτά μας λένε οι πηγές και τα κείμενα εκείνης της εποχής όπως και τα άμεσα μεταγενέστερα. Και τότε τι θέλει θα αναρωτηθεί ο καθείς.
·
Αυτό που διαπιστώνει ο Επίκουρος και καταγγέλλει προσπαθώντας να ειδοποιήσει το μέλλον, είναι να φωνάξει ότι σας πήραμε είδηση, ότι σας καταλάβαμε καλώς σαν κοινωνία πως χρησιμοποιείτε την δημοκρατία μας και την αλήθεια της για να κάνετε συμμαχίες και τακτικισμούς κάτω από το τραπέζι για τα προσωπικά σας συμφέροντα, αλλοιώνοντας έτσι από την πίσω πόρτα την ουσία που είναι η ανιδιοτέλεια απέναντι σε ένα σύστημα κοινωνικής οργάνωσης που μόνοι μας και ελεύθερα σκεφτήκαμε, επιλέξαμε και θεσμίσαμε για την ζωή μας. Προειδοποιεί για αυτό που έρχεται. Εξ άλλου αγαπάει αυτή την πόλη και την δημοκρατία της και την έχει υπερασπισθεί με το σπαθί στο χέρι όπως μας λένε οι ιστορικοί της εποχής.
·
Μια ηθική τιμωρία είναι αυτή η καταπληκτική πρόταση του μεγάλου στοχαστή. Γιαυτό δύσκολα την καταλαβαίνουν ακόμα και οι φιλόσοφοι. Οι σημερινοί καθόλου. Μια έσχατη κριτική, μια απαξίωση σε αυτό που αρχίζει να γεννιέται. Γιατί μια κριτική και μια ηθική απαξίωση εκείνη την εποχή της ελληνικής αθωότητας του ανθρώπου, είναι χειρότερη από όποια φυλακή αγαπητέ για να καταλαβαίνουμε τον χρόνο και το πνεύμα εκείνης της εποχής, τις συνειδησιακές ευαισθησίες και το μυαλό εκείνων των ανθρώπων. Θυμηθείτε τον Όμηρο που ξεχάσαμε, και τότε θα τα βρείτε όλα αυτά εκεί μέσα. Έτσι ήταν οι χαρακτήρες τότε. Ο Επίκουρος είναι ένας ήρωας του Όμηρου που γεννήθηκε πολύ αργότερα και δεν τον συμπεριέβαλλε στα ποήματά του.
·
Αλλά η απαγόρευση μιάς αλήθειας, έρχεται κάποια στιγμή που τιμωρείται ως ύβρις από την πραγματικότητα όπου ανήκει. Γιατί ο Επίκουρος δεν έχει στο μυαλό του βέβαια και δεν φανταζόταν ότι είναι δυνατό η αποχή από υψηλότατο επίπεδο ευαισθησίας και επίπληξης, να έχει γίνει απεγνωσμένο πολιτικό εργαλείο των σημερινών ανθρώπων και ταυτόχρονα αδιαφορία, αφασία, παραίτηση πλήρης από την πολιτική ελπίδα.
·
Σήμερα η αποχή από τα κοινά, το λευκό ή άκυρο ψηφοδέλτιο, επιστρέφει σαν πανδημία πολιτική στην ανθρωπότητα παίρνοντας την εκδίκησή της για αυτή την απαγόρευση της σκέψης του στοχαστή. Γιατί αυτή η αποχή από μόνη της, μετατρέπει αυτόματα την όποια δημοκρατία σε μια ολιγαρχία κάποιων. Ένας ολιγάρχης αποφασίζει για το 50 και 60% που δεν τον ψήφισε. Η νομιμότητα τρίζει κάτω από τα πόδια του ακατάπαυτα.
·
Αυτός είναι ο λόγος που σύσσωμος ο πολιτικός και διανοούμενος χώρος του κόσμου πολεμάει λυσσαλέα τον Επίκουρο. Είναι ο μόνος που τους αποκαλύπτει. Που προσβλέπει σε μια άλλη ανθρωπότητα χωρίς να είναι ουτοπιστής και λογάς. Αν πραγματικά κάποιος αντιλαμβάνεται βαθιά το πολιτικό παιχνίδι έτσι όπως διαχρονικά ξετυλίγεται όλο με καινούργια κόλπα και δικηγορικά εφευρήματα, θα καταλάβει αμέσως ότι ο Επίκουρος είναι ο μεγάλος εχθρός τους. Και αυτοί φυσικά το ξέρουν γιαυτό τον συκοφαντούν και λυσσομανάνε κραυγάζοντας για την συμμετοχή. Θέλουν κάποιοι να τους νομιμοποιούν. Να τηρούνται τα προσχήματα της αυθαιρεσίας της δημοκρατίας. Να λένε αυτοί μας ψήφισαν, αυτοί μας νομιμοποίησαν. Να λένε καταϊδρωμένοι από τον εφιάλτη της απαξίωσης, δεν είμαστε αυθαίρετοι, δεν είμαστε ολιγάρχες, δεν είμαστε όπως οι δικτάτορες.
·
Η αποχή είναι ο ασφαλής δείκτης η αμείλικτη απόδειξη της πολιτικής ή μη υγείας των εποχών και των χωρών. Όσο η αποχή θα αυξάνει ή ως συνείδηση και πολιτική τιμωρία των πολιτών ή ως αδιαφορία και πολιτική αποξένωση, θα σηματοδοτεί μια αχαλίνωτη πολιτική κατάρρευση, μια ασυγκράτητη αλλοτρίωση.
·
Κλείνοντας αυτό το διαδικτυακό κείμενο, θέλω με μια ακόμη προσπάθεια να σημειώσω για αυτούς που ξενυχτάνε και παιδεύονται μέσα στις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις, ότι αυτό για το οποίο συζητάμε διαρκώς, το παρελθόν που μας άφησε και το αφήσαμε αν και το σκεφτόμαστε με αγάπη και πίκρα, για τον καπιταλισμό είναι εφιάλτης και τρόμος. Γιαυτό συμφωνεί και αυτός και υποκρίνεται τον θαυμασμό του μαζί με μας γι αυτόν τον κόσμο, όμως δεν πιστεύει τίποτα από όλα αυτά πέρα από το παγκάρι του. Γιαυτό σκαρώνει φάρσες δημοκρατίας για να την συκοφαντήσει έτσι ως κάλπικη. Στήνει μιμήσεις του παρελθόντος για να μας εξαπατήσει για τις προθέσεις του. Οργανώνει καρναβάλια και θεάματα της ισοπολιτείας, την ισονομίας και της ισηγορίας σε πλατείες, σε πανεπιστήμια, σε συνέδρια, σε κοινοβούλια, σε θέατρα και γιορτές. Ας προσέχουμε πολύ.
Μια συνειδητή αποσιώπηση αποκρύβει για αιώνες και χιλιετίες με περισσή αγωνία και φόβο τους στοχασμούς ενός από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της ανθρωπότητας για την δημοκρατία την πολιτική την κοινωνία και κυρίως το μέλλον της. Όποτε δε έσπαγαν τα φράγματα της σιωπής και έφταναν στον αναγνώστη αυτές οι απόψεις του, τότε αναλυτές και διανοούμενοι έτρεχαν πανικόβλητοι να διαστρέψουν τα λόγια του. Να εξηγήσουν στους αναγνώστες ότι δεν λέει αυτό που διαβάζουνε, αλλά εννοεί κάτι άλλο που δεν διαβάζουνε. Να καταστείλουν με όποιο αντίτιμο και θυσία αυτή την αλήθεια.
Η στρέβλωση μάλιστα ξεκινάει ήδη από την μετάφραση και συνεχίζει αμέσως στα σχόλια. Τόσο ταραχτική για την συνείδηση μας και την σκέψη μας ήταν και είναι ακόμη η άποψη του.
·
Πρόκειται για τον Επίκουρο και την θέση του ότι ένας σοφός άνθρωπος δεν συμμετέχει στα κοινά. Μια άποψη που κατ αρχήν ξαφνιάζει. Μία άποψη ακριβώς αντίθετη από του άλλου σημαντικού στοχαστή της ανθρωπότητας Σωκράτη και τόσων άλλων που πίστευαν ότι ο πολίτης πρέπει και υποχρεούται να συμμετέχει στα κοινά. Και φυσικά αυτό αφορά όλους τους γνωστούς φιλοσόφους της εποχής του τουλάχιστον και όχι μόνο. Γιγάντια δηλαδή πρόκληση! Ας καταλάβουμε τι τον οδήγησε να καταλήξει και να διατυπώσει αυτή την άποψη αυτός ο σοφός άνθρωπος.
·
Ο Σωκράτης αγωνίζεται να αποτρέψει με όλες του τις δυνάμεις μια αλλοίωση που βλέπει να επέρχεται, προσφέροντας χωρίς δεύτερη σκέψη τη ζωή του για την διατήρηση της συλλογικής και ενωμένης κοινωνίας, δείχνοντας υπέρτατο σεβασμό και ευλάβεια στους νόμους της Αθήνας, μέσω της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά όπως πίστευε, για την αποτροπή αυτής της εξαθλίωσης της δημοκρατίας των σοφιστών που καλπάζει πλέον. Ο σοφισμός όχι μόνο σαν φιλοσοφικό και ιδίως πολιτικό ρεύμα, αλλά σαν πονηριά στην καθημερινή πρακτική και ζωή των πολιτών, που εγκαθιδρύεται σιγά-σιγά στην ανοχύρωτη αθηναϊκή κοινωνία. Για να το καταλάβει αυτό κανείς αμετάκλητα θα πρέπει να δει την ανάλογη εικόνα της σοσιαλδημοκρατίας σήμερα για να αντιληφθεί το κακό που μόλις άρχιζε τότε να γεννιέται. Δεν είχε καταλάβει ότι η αλλοτρίωση είναι κάτι άλλο πιο πολύπλοκο και πιο επικίνδυνο από ότι νόμιζε ή ότι τουλάχιστον τότε φαινόταν. Μπορεί να επέλθει και με την συμμετοχή και χωρίς αυτήν.·
Αυτό το κατάλαβε ο Επίκουρος. Ζώντας το δράμα αυτής της ήττας του ανθρώπου έναν αιώνα περίπου μετά, βιώνει άγρια αυτό που φοβόταν ο Σωκράτης και συνειδητοποιεί ότι η συμμετοχή στα κοινά της εκπτωμένης πλέον δημοκρατίας, συντηρεί και τρανώνει ακόμη περισσότερο αυτό το νέο επερχόμενο κοινωνικό τέρας. Από τότε η δημοκρατία δεν θα ξαναυπάρξει στον πλανήτη αθώα.
·
Το πνεύμα του μοναδικό ίσως στην ιστορία της φιλοσοφική σκέψης, διέσχιζε με μια πραγματιστική ενόραση το μέλλον και το συναντούσε με μια ακρίβεια και μια λεπτομέρεια που σε κάνει να απορείς για την επαληθευσιμότητά του. Μιλάει για αυτά που φοβάται πως θα συμβούν στους Αθηναίους στο μέλλον, αν δε προσέξουν τώρα στο παρόν. Για τα επερχόμενα δεινά τους. Μιλάει για μας δηλαδή, για τους αιώνες μας
·
Αυτό που έχει συμβεί, είναι ότι αυτοί οι δυό φιλόσοφοι σημαίνουν δύο άλλες εποχές για την ανθρωπότητα. Δυο άλλους χρόνους. Δύο διαφορετικούς κοινωνικούς κόσμους. Έναν δημοκρατικό που πεθαίνει και έναν αυταρχικό που ξεπροβάλλει μουγκρίζοντας τον ερχομό του. Αυτό το συνταρακτικό είναι που συμβαίνει και κανείς δεν θέλει να το δει. Από την εποχή εκείνη αρχίζουν να αλλάζουν τα πάντα. Είναι ένας τραγικός σταθμός του ανθρώπου που φοβάται πολύ και ερμηνεύει με καθαρά ψυχολογικά κριτήρια και απόντα τον περίφημο ορθολογισμό εκείνης της εποχής. Ούτε το συλλογικό, ούτε το ατομικό πνεύμα δεν το αντιλαμβάνονται εκτός από τον Επίκουρο. Πίσω από την δόξα του αυτή, κρύβεται κατ ευθείαν η χαμένη αθωότητα του ανθρώπου μέσα από την κοινωνική διαπάλη. Αυτό ακριβώς σημαίνει ο Επίκουρος. Από εδώ και έπειτα ο δόλος αναλαμβάνει να ηγηθεί της ελλογικότητας του ανθρώπου.
·
Και είναι ευθύνη των κατοπινών φιλοσόφων και μελετητών του, που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν και να καταλάβουν την ενοραματική σκέψη του, δέσμιοι οι ίδιοι σε μια φρούδα ελπίδα, την απαλλοτρίωση της αλλοτρίωσης του ανθρώπου, μέσα από την Σωκράτεια συμμετοχή στα κοινά. Τόσο επικίνδυνη κρίθηκε ότι είναι αυτή η θέση του. Από τον Μαρξ και τους μαρξιστές έως του πιο σημαντικούς διανοούμενους του εικοστού αιώνα και της εποχής μας. Οι οποίοι τον αποθέωναν μεν, δεν τον άκουγαν δε.
·
Βρισκόμαστε βέβαια στο τέλος της αθηναϊκής δημοκρατίας. Οι Μακεδόνες έχουν ήδη καταλύσει το αθηναϊκό κράτος και ετοιμάζονται να κατακτήσουν τον κόσμο με τον Αλέξανδρο. Το εάν θεωρήθηκε παγκοσμίως και διαχρονικά από όλους τους ξένους ιστορικούς ως ο κατ εξαίρεση εκπολιτιστικός ιμπεριαλισμός της ανθρωπότητας, αυτό το επιεικώς παράδοξο, με θετικά μάλλον αποτελέσματα για τους κατακτημένους λαούς και πολιτισμούς, αυτό δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ κανείς ότι το οφείλουν όλοι στην προγενέστερη αθηναϊκή δημοκρατία αποκλειστικά και μόνο, που συγκρατούσε τα πράγματα, όπως και αυτή με την σειρά της δεν πρέπει να ξεχνάει ότι το οφείλει αποκλειστικά στην ρωμαλέα στοχαστική σκέψη των ελλήνων φιλοσόφων κυρίως, αυτό το θαύμα θαυμάτων του ανθρώπου, που κατόρθωσαν και το διέχυσαν μέσα στην εκκλησία του δήμου για τέσσερεις αιώνες τουλάχιστον, κάνοντάς το κτήμα των Αθηναίων πολιτών, και έχοντας αμετάκλητα σφυρηλατήσει το πνεύμα και τη συνείδηση των ανθρώπων εκείνης της εποχής. Η αίγλη και ο απόηχος της φιλοσοφικής σκέψης των ελλήνων και η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν εκείνα που μείωσαν και κράτησαν σε ανεκτά όρια για την εποχή την αλεξανδρινή επέλαση ή επέκταση αν προτιμάμε.
·
Μετά από αυτές τις μεγαλειώδεις ιστορικές στιγμές της ανθρωπότητας, την θέση της άμεσης αθηναϊκής δημοκρατίας την καταλαμβάνουν οι θεοί, τα παιδιά τους, οι σαρκώσεις τους, οι προφήτες τους, οι εκπρόσωποί τους, οι φίλοι τους. Αρχίζουν τρελό χορό τα ποντίκια.
·
Όμως εδώ, χρειάζεται να ξεκαθαριστούν δυό πράγματα για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε επαρκώς στη συνέχεια, γιατί αν μας ξεφύγει αυτό θα βρεθούμε σε μια σύγχυση την οποία διαβάζω καθημερινώς. Να διασαφηνίσουμε δηλαδή την κατάσταση της αθηναϊκής δημοκρατίας στην οποία κάνει κριτική ο Επίκουρος και τι εννοεί, για να μην μπερδευτούμε με την σημερινή δημοκρατία της αγυρτείας των αντιπροσώπων που ξεπροβάλλει πια όλο και πιο αδίσταχτη βουτηγμένη σε κάθε είδους έγκλημα κατά του ανθρώπου και της φύσης με την έσχατη ένταση. Διότι αυτές οι δύο εποχές συμπίπτουν μόνο στο όνομα και πουθενά αλλού, το οποίο είναι εντέχνως ένα γλωσσικό δάνειο των Γάλλων και του Διαφωτισμού από την Αθήνα για να το πω κομψά, αντί γλωσσοεννοιακός προσεταιρισμός εξαπάτησης όπως είναι. Δημοκρατία η μια, δημοκρατία και η άλλη, ε! συγγενείς είμαστε.
·
Όταν ο Επίκουρος αρνείται πλέον την συμμετοχή στα κοινά, κάτι έχει δει. Το κάνει ως προστασία της σκέψης και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου από ένα παιχνίδι που όλο και περισσότερο μαθαίνεται εξυπνοποιείται και προβάλλει αθέατα πίσω από την αμέριμνη συμμετοχή και την ανέμελη δημοκρατία, τα προσωπικά συμφέροντα και τις ανομολόγητες φιλοδοξίες των πολιτών και των συντεχνιών που εμφανίζονται.
·
Ομιλεί ακόμα και τότε για ένα υψηλότατο επίπεδο πολιτείας και πολιτών. Γιατί με τον καιρό το κάθε παιχνίδι μαθαίνεται, το παίζουν πλέον στα δάχτυλα και οι τελευταίοι κλητήρες που βλέπουν τις τρύπες και τα κενά στο σύστημα ως μικροευκαιρίες ατομικής αρπαχτής ή κανονικού πλουτισμού όταν γλυκαθούν αργότερα, που τους γαργαλάει τον κοιμισμένο τους δόλο. Αυτό που συμβαίνει σήμερα και έχει γίνει επιστήμη της χαραμάδας και του αφύλακτου, από αθώους εργάτες και αθώους συνδικαλιστές. Αυτά βλέπει.
·
Όμως η εκλογές είναι γνήσιες ακόμη, αναλογικές, αληθείς, συχνότατες και καθημερινές όταν χρειάζεται. Οι εκλεγόμενοι αλλάζουν με την παραμικρή αφορμή ή παρασπονδία απέναντι στον δήμο. Δεν συμβαίνουν τα πράγματα κάθε τέσσερα χρόνια, δηλαδή ποτέ κυριολεκτικά, όπως στο Γαλλικό μοντέλο. Απηχούν επακριβώς την θέληση και τις επιλογές των πολιτών αναλλοίωτες ως εντολή που πραγματώνεται στον άμεσο πάντα χρόνο. Αυτά μας λένε οι πηγές και τα κείμενα εκείνης της εποχής όπως και τα άμεσα μεταγενέστερα. Και τότε τι θέλει θα αναρωτηθεί ο καθείς.
·
Αυτό που διαπιστώνει ο Επίκουρος και καταγγέλλει προσπαθώντας να ειδοποιήσει το μέλλον, είναι να φωνάξει ότι σας πήραμε είδηση, ότι σας καταλάβαμε καλώς σαν κοινωνία πως χρησιμοποιείτε την δημοκρατία μας και την αλήθεια της για να κάνετε συμμαχίες και τακτικισμούς κάτω από το τραπέζι για τα προσωπικά σας συμφέροντα, αλλοιώνοντας έτσι από την πίσω πόρτα την ουσία που είναι η ανιδιοτέλεια απέναντι σε ένα σύστημα κοινωνικής οργάνωσης που μόνοι μας και ελεύθερα σκεφτήκαμε, επιλέξαμε και θεσμίσαμε για την ζωή μας. Προειδοποιεί για αυτό που έρχεται. Εξ άλλου αγαπάει αυτή την πόλη και την δημοκρατία της και την έχει υπερασπισθεί με το σπαθί στο χέρι όπως μας λένε οι ιστορικοί της εποχής.
·
Μια ηθική τιμωρία είναι αυτή η καταπληκτική πρόταση του μεγάλου στοχαστή. Γιαυτό δύσκολα την καταλαβαίνουν ακόμα και οι φιλόσοφοι. Οι σημερινοί καθόλου. Μια έσχατη κριτική, μια απαξίωση σε αυτό που αρχίζει να γεννιέται. Γιατί μια κριτική και μια ηθική απαξίωση εκείνη την εποχή της ελληνικής αθωότητας του ανθρώπου, είναι χειρότερη από όποια φυλακή αγαπητέ για να καταλαβαίνουμε τον χρόνο και το πνεύμα εκείνης της εποχής, τις συνειδησιακές ευαισθησίες και το μυαλό εκείνων των ανθρώπων. Θυμηθείτε τον Όμηρο που ξεχάσαμε, και τότε θα τα βρείτε όλα αυτά εκεί μέσα. Έτσι ήταν οι χαρακτήρες τότε. Ο Επίκουρος είναι ένας ήρωας του Όμηρου που γεννήθηκε πολύ αργότερα και δεν τον συμπεριέβαλλε στα ποήματά του.
·
Αλλά η απαγόρευση μιάς αλήθειας, έρχεται κάποια στιγμή που τιμωρείται ως ύβρις από την πραγματικότητα όπου ανήκει. Γιατί ο Επίκουρος δεν έχει στο μυαλό του βέβαια και δεν φανταζόταν ότι είναι δυνατό η αποχή από υψηλότατο επίπεδο ευαισθησίας και επίπληξης, να έχει γίνει απεγνωσμένο πολιτικό εργαλείο των σημερινών ανθρώπων και ταυτόχρονα αδιαφορία, αφασία, παραίτηση πλήρης από την πολιτική ελπίδα.
·
Σήμερα η αποχή από τα κοινά, το λευκό ή άκυρο ψηφοδέλτιο, επιστρέφει σαν πανδημία πολιτική στην ανθρωπότητα παίρνοντας την εκδίκησή της για αυτή την απαγόρευση της σκέψης του στοχαστή. Γιατί αυτή η αποχή από μόνη της, μετατρέπει αυτόματα την όποια δημοκρατία σε μια ολιγαρχία κάποιων. Ένας ολιγάρχης αποφασίζει για το 50 και 60% που δεν τον ψήφισε. Η νομιμότητα τρίζει κάτω από τα πόδια του ακατάπαυτα.
·
Αυτός είναι ο λόγος που σύσσωμος ο πολιτικός και διανοούμενος χώρος του κόσμου πολεμάει λυσσαλέα τον Επίκουρο. Είναι ο μόνος που τους αποκαλύπτει. Που προσβλέπει σε μια άλλη ανθρωπότητα χωρίς να είναι ουτοπιστής και λογάς. Αν πραγματικά κάποιος αντιλαμβάνεται βαθιά το πολιτικό παιχνίδι έτσι όπως διαχρονικά ξετυλίγεται όλο με καινούργια κόλπα και δικηγορικά εφευρήματα, θα καταλάβει αμέσως ότι ο Επίκουρος είναι ο μεγάλος εχθρός τους. Και αυτοί φυσικά το ξέρουν γιαυτό τον συκοφαντούν και λυσσομανάνε κραυγάζοντας για την συμμετοχή. Θέλουν κάποιοι να τους νομιμοποιούν. Να τηρούνται τα προσχήματα της αυθαιρεσίας της δημοκρατίας. Να λένε αυτοί μας ψήφισαν, αυτοί μας νομιμοποίησαν. Να λένε καταϊδρωμένοι από τον εφιάλτη της απαξίωσης, δεν είμαστε αυθαίρετοι, δεν είμαστε ολιγάρχες, δεν είμαστε όπως οι δικτάτορες.
·
Η αποχή είναι ο ασφαλής δείκτης η αμείλικτη απόδειξη της πολιτικής ή μη υγείας των εποχών και των χωρών. Όσο η αποχή θα αυξάνει ή ως συνείδηση και πολιτική τιμωρία των πολιτών ή ως αδιαφορία και πολιτική αποξένωση, θα σηματοδοτεί μια αχαλίνωτη πολιτική κατάρρευση, μια ασυγκράτητη αλλοτρίωση.
·
Κλείνοντας αυτό το διαδικτυακό κείμενο, θέλω με μια ακόμη προσπάθεια να σημειώσω για αυτούς που ξενυχτάνε και παιδεύονται μέσα στις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις, ότι αυτό για το οποίο συζητάμε διαρκώς, το παρελθόν που μας άφησε και το αφήσαμε αν και το σκεφτόμαστε με αγάπη και πίκρα, για τον καπιταλισμό είναι εφιάλτης και τρόμος. Γιαυτό συμφωνεί και αυτός και υποκρίνεται τον θαυμασμό του μαζί με μας γι αυτόν τον κόσμο, όμως δεν πιστεύει τίποτα από όλα αυτά πέρα από το παγκάρι του. Γιαυτό σκαρώνει φάρσες δημοκρατίας για να την συκοφαντήσει έτσι ως κάλπικη. Στήνει μιμήσεις του παρελθόντος για να μας εξαπατήσει για τις προθέσεις του. Οργανώνει καρναβάλια και θεάματα της ισοπολιτείας, την ισονομίας και της ισηγορίας σε πλατείες, σε πανεπιστήμια, σε συνέδρια, σε κοινοβούλια, σε θέατρα και γιορτές. Ας προσέχουμε πολύ.
NEFESTORAS - 15/7/20009- http://nefestoras1.blogspot.com
---------------------------------------------------------------------------------------------------
2) Ισλάμ και Επανάσταση
Το Ισλάμ νικήθηκε πολιτισμικά.!! Αυτό σημαίνει τούτο το απίστευτο αραβικό ντόμινο που παρακολουθούμε άφωνοι και δεν πιστεύει κανείς μας. Δεν νικήθηκε ο Μουμπάρακ και ο Μπεν Άλι. Είναι μέγα λάθος αυτό. Ούτε καν ο Καντάφι και οι υπόλοιποι που ετοιμάζονται. Νικήθηκε το Ισλάμ αγαπητοί. Όπως ακριβώς νικήθηκε πριν 200 χρόνια ο ιουδαιοχριστιανισμός από τον διαφωτισμό, που αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την πολιτική εξουσία και κατέφυγε στις εκκλησίες του όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Και δεν σημαίνει καθόλου αυτό που προσπαθεί να ψελλίσει ο αποπροσανατολισμένος λόγος των αναλυτών περί κακών και αυταρχικών αράβων ηγετών, ανδρείκελα των αμερικάνων και της δύσης. Λες και δεν το ξέραμε. Καθόλου κάτι τέτοιο. Αυτός είναι ένας εμφανής λόγος μόνο, που γιαυτό παραπλανά. Που δεν φτάνει να εξηγήσει βαθύτερα τα πρωτάκουστα γεγονότα, το πως τολμάνε οι πιστοί και αντιμιλάνε. Αυτό είναι το εντυπωσιακό.! Σε αυτό πρέπει να σταθούμε. Αντίθετα αναρωτιούνται όλοι που βρέθηκε αυτό το κουράγιο από τους αραβικούς λαούς, που δεν είχαν συνηθίσει ούτε τους εαυτούς τους ούτε εμάς σε αρνήσεις και απειθαρχίες, παρά σε πλήρη υπακοή και υποταγή στα θέσφατα και τους σκληρούς νόμους του Ισλάμ.
•
Οι αραβικοί λαοί, δείχνουν να ξυπνάνε από λήθαργο αιώνων. Οι μεγάλες επαναστάσεις του κόσμου, όπως η Γαλλική , η Αμερικανική, Οκτωβριανή, η Κινέζικη και η Κουβανική, δεν τους άγγιξαν. Ως να ζουν σε έναν άλλο πλανήτη κυριολεκτικά. Σε ένα αδιαπέραστο τείχος, σε ένα θρησκευτικό παραπέτασμα, που δεν επέτρεπε ούτε σε πετούμενο να πλησιάσει στα μέρη τους. Συσωρευμένα γεγονότα αιώνων και χιλιετιών ξεσπάνε τώρα. Η εξέλιξη δεν τα ανέχεται άλλο και τα βγάζει στην επιφάνεια σαν απόβλητα αυτών των κοινωνιών. Σαν αλυσίδες του παρελθόντος που σκούριασαν και δεν αντέχουν στην πίεση του νέου. Οι στιγμές που ζούμε είναι σταυροδρόμι παμπάλαιων δομών του χρόνου, που συναντώνται με τον καινούργιο και καταρρέουν σε ανατολή και δύση, σε βορά και νότο. Καταρρέει ο σεβασμός στην καταπίεση. Εκεί είχαμε φτάσει. Να θεωρείται αρετή κάτι τέτοιο. Που συναντιούνται στο ξέφωτο της σημερινής εξέλιξης, παλιές και νέες λογικές και συγκρούονται μανιασμένα για το μέλλον του πλανήτη. Βρισκόμαστε σε πόλεμο ιδεών. Μόνο που δεν τον κήρυξαν οι μεγάλες δυνάμεις αυτή τη φορά, ούτε κάποιες άλλες κυβερνήσεις επίσημα, αλλά σιωπηλά οι άνθρωποι μέσα τους απέναντι στην καταδυναστευμένη ζωή τους. Ο χρόνος τρύπησε το προστατευτικό κουκούλι της αγιοσύνης του Ισλάμ για πρώτη φορά και ξερνάει την καταπίεση και τις απαγορεύσεις του. Τώρα που η τεχνολογία ξεφοβίζει τον άνθρωπο και διαλύει δεισιδαιμονίες στο διάβα της.
•
Αυτό μας λένε τα γεγονότα και εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε. Αυτό είναι κρυμμένο πίσω από τις μάχες της ερήμου. Ενώ οι αναλυτές λίγοι και ανεπαρκείς, μιλούν επιπόλαια για ανύπαρκτη φτώχεια και οικονομική εξαθλίωση στις πιο πολλές τουλάχιστον αραβικές χώρες που γίνονται οι ταραχές, λες και δεν συντρέχει άλλος λόγος να αγανακτήσουν και να εξεγερθούν οι λαοί, εξ ίσου ζωτικός και περισσότερο άλλων ισάξιων αναγκών των ανθρώπων, όπως η ελευθερία των ιδεών και η ανύπαρκτη εκεί ελευθερία του λόγου. Το Ισλάμ νικήθηκε γιατί δεν συναντήθηκε ποτέ με την δημοκρατία.! Αυτό είναι όλο. Από εδώ αρχίζει η σκέψη και η ανάλυση. Τι να λέμε τώρα ιστοριούλες και παραμύθια για να δικαιολογήσουμε και να συγκρατήσουμε τα πράγματα, μπας και εκνευρίσουμε τις αγορές. Όλο δικτάτορες γεννούσε αυτό το δόγμα. Δικτάτορες, μονάρχες, σεΐχηδες και βασιλιάδες αδιάκοπα. Μια φορά, ούτε μια φορά, δεν έβγαλε από τα σπλάχνα του δημοκρατία. Έτσι για δείγμα, για εξαίρεση, έστω για άλλοθι, για μελλοντικό επιχείρημα. Οι άνθρωποι εκεί δεν ήξεραν ότι υπάρχει η δημοκρατία. Δεν ήξεραν τι είναι. Την μάθαν μέσα από την τηλεόραση τον προηγούμενο αιώνα. Εκεί την είδαν για πρώτη φορά. Αν δεν είχε ανακαλυφθεί η τηλεοπτική τεχνολογία δεν θα την ήξεραν ακόμη. Από εκεί κατάλαβαν ότι υπάρχει και άλλος κόσμος. Από εκεί τους μπήκε και η ιδέα δειλά δειλα των σημερινών εξεγέρσεων. Τι νομίζουμε; ότι την διδάσκουν στα σχολειά τους ή ότι την συζητούν οι Μουλάδες στα καφενεία. Δεν πρέπει να αναρωτηθούν οι Ιμάμηδες γιατί και πως συμβαίνει αυτό στις χώρες τους; Δεν πρέπει να τους ακούσουν οι λαοί τους και εμείς οι άλλοι που χρησιμοποιούν το όνομά μας, να διαφωνούν με τους ισόβιους δικτάτορες έστω, αφού δεν μπορούν να διαφωνήσουν με την θρησκεία τους, να διαμαρτύρονται και να εξεγείρονται; Όλα από τον λαό τα περιμένουν; Γιατί δημοκρατίες ονομάζουν τις χώρες τους και δεν ντρέπονται. Με το δικό μας όνομα βγάζουν το πρόσωπό τους έξω από την μπούργκα για να αντικρίσουν τους άλλους λαούς, στους διεθνείς οργανισμούς και συναντήσεις. Με αυτό το λογότυπο έχουν εγγραφεί στα μητρώα της παγκόσμιας οικογένειας, έτσι γράφτηκαν στον ΟΗΕ. Εκτός εάν είναι και αυτοί στο κόλπο της μάσας, να μας εξηγηθούν όλα αυτόματα.
•
Γιατί το κοινό αίτημα σε όλες τις εξεγερμένες αραβικές χώρες είναι ένα: θέλουμε δημοκρατία. Αυτό κρατάμε, αυτό είναι το σπουδαιότερο όλης αυτής την συγκλονιστικής στιγμής της ιστορίας που ζούμε. Έστω αυτή την εκπτωμένη και ευτελισμένη, την δική μας δυτική δημοκρατία, που όμως οι λαοί αυτοί διψούν να την έχουν, που είναι το όνειρό τους. Αλλά και κάτι άλλο που ακούγεται σιωπηλά από τον φόβο, αλλά εξ ίσου δυνατά μέσα τους, με την ίδια φλογερή απαίτησή τους για δημοκρατία. Γιατί το εννοούν μαζί με αυτήν, αδιαχώριστο από αυτήν. Όποιος έχει γερά αυτιά και πιάνει τους ήχους της νεολαίας, γιατί αυτή θα κάνει την ανατροπή, οι παλιές γενιές είναι ήδη προ πολλού εγκεφαλικά πτώματα του Αλλάχ, θα ακούσει δυνατά να βουίζει στα αυτιά του : δεν θέλουμε την μαντίλα, και εννοούν θέλουμε δημοκρατία. Θα ακούσει, θέλουμε ατομικά δικαιώματα και εμείς, δίπλα στα ανθρώπινα δικαιώματα που ούτε αυτά έχουμε. Θα ακούσει ακόμα δεν είμαστε παρακατιανοί, είμαστε αδέρφια, το ίδιο είδος με σας, το ανθρώπινο. Θα ακούσει θέλουμε ελευθερίες όπως εσείς οι άλλοι. Αυτός είναι ο καημός των εξεγερμένων, αυτός είναι ο καταπιεσμένος πόθος τους, εδώ θέλει την προσοχή μας. Και εμείς αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους πάρουμε μαζί μας, δεν μπορεί να τους αφήσουμε πίσω. Και δεν εννοώ να τους πάρουμε στις χώρες μας γιατί θα τους ευνουχίσουμε με την ελεημοσύνη μας, αλλά να βοηθήσουμε τον αγώνα τους, να τους συμπαρασταθούμε.
•
Γιαυτό φεύγουν ομαδικά και σωρηδόν οι πολίτες του, όχι προς πλούσιες ισλαμικές και αραβικές χώρες που θα περίμενε κανείς, όχι προς την Μέκκα του πλούτου την Σαουδική Αραβία και τα ζάπλουτα εμιράτα όπως θα ήταν το φυσιολογικό, μέσα στη θαλπωρή της γλώσσας τους και την ασφάλεια του δικού τους γνώριμου μουσουλμανικού περιβάλλοντος, αλλά προς την Δύση φίλοι και κύριοι. Αυτό νομίζω είναι το κλειδί της κατανόησης για μας, που απαντάει πλήρως στην τυφλή λαθρομετανάστευσή, στην τυφλή φυγή χωρίς προϋποθέσεις χωρίς ασφάλεια και πάση θυσία προς την Ευρώπη. Την Δύση που θεωρούν ελευθερία για αυτούς. Την Δύση και με κλειστά μάτια, που εμείς οι δυτικοί κριτικάρουμε, και προσπαθούμε να πετάξουμε από τον σβέρκο μας, με τις κάλπικες τις μοσαντένιες αξίες που κατασκεύασε, κακέκτυπο του δυτικού στοχασμού, προσαρμοσμένες στα παγκάρια και τα συμφέροντα των τραπεζών, των επίσημων τοκογλύφων του καπιταλισμού. Για να καταλάβουμε που βρίσκεται ο χρόνος στον Ισλαμικό κόσμο και πού στον Ευρωπαϊκό.
•
Ενώ εσείς και πάλι πίσω από την ζωή και τις διεργασίες της κύριοι προοδευτικοί αναλυτές, γεμίζετε τα ερτζιανά και τις οθόνες με αποφάνσεις νηπιακές, με αποφάνσεις μπαγιάτικες που δεν αντιστοιχούν σε αυτό που βλέπουμε και σε αυτό που συμβαίνει γύρω μας, πως τάχα φταίει ο πόλεμος για την μετανάστευση που έχει γονατίσει τους άλλους λαούς, οι βιαιότητες των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και ο εμφύλιος στο Ιράκ. Ενώ ξέρετε από το πρόσφατο και ζέον δικό μας παράδειγμα με τους 274 της Υπατίας, ότι μόνο ένας είναι Αφγανός και κάποιοι ελάχιστοι από το Ιράκ. Σαν περίεργοι που κοιτάτε μια φωτογραφία και μας λέτε τι βλέπετε μόνο, χωρίς το παραμικρό βάθος. Ούτε που καταλαβαίνετε τι λένε οι κραυγές γύρω σας και η απεργία πείνας. Ροχαλίζετε στο λίπος της καλατζούκας σας, ανίκανοι να συλλάβετε τα εκκωφαντικά γεγονότα.
Και ούτε σας έκανε εντύπωση τζιμάνια μου, το ότι οι απεργοί προτιμάνε να πεθάνουν στην ελλάδα, παρά να επιστρέψουν στις χώρες τους. Γιατί; Χρειάζεται μια εξήγηση αυτό. Αφού δεν διώκονται, δεν καταζητούνται, δεν πεινάνε, κόλαση είναι το Μαρόκο δηλαδή; Η Αλγερία, η Συρία χειρότερες από τον θάνατο; Ξυπνάτε φωστήρες, ξημέρωσε σύντροφοι. Ο κόσμος τρέχει προς άλλη κατεύθυνση με ταχύτητες και εξελίξεις που δεν προλαβαίνετε να δείτε.
•
Μεταναστεύουν δε, καταμεσής στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση των ευρωπαίων, την εποχή που οι αμοιβές μειώνονται δραματικά και η εργασία είναι δυσεύρετη έως ανύπαρκτη. Και αυτό βγάζει μάτι. Και όμως δεν το βλέπει κανείς, μα κανείς, ντρέπομαι και να το πω. Αυτή έπρεπε να είναι η μεγάλη απορία και το ερώτημά σας. Εκεί καταφεύγουν οι αραβικοί λαοί. Εκεί μακριά από την μαντίλα και τους νόμους του κορανίου. Αυτό μου έκανε εντύπωση και ξεκίνησα να διερευνώ το Ισλάμ. Αυτό δεν βλέπουνε βαθύτερα που έρχεται από τα βάθη των αιώνων των θρησκειών, και αποδίδουν σε απατηλούς και ξόφαλτσους συγκυριακούς λόγους τα κύματα της μεγάλης μετανάστευσης των μουσουλμανικών λαών. Και θα χαρώ να κριθώ για αυτή την άποψή μου και την πολιτική και κοινωνική σύλληψή μου.
•
Την ευκαιρία του πολέμου, την δικαιολογία του Ιράκ και του Αφγανιστάν άρπαξαν οι άραβες και μουσουλμάνοι πολίτες από τις άλλες μη εμπόλεμες χώρες, να φύγουν και να γλυτώσουν από την θρησκευτική δικτατορία του τόπου τους. Μέσα από την θρησκευτική υποταγή που κατακυριαρχεί και πρωταγωνιστεί στα πάντα, τους κρατάνε σε αυτή την πολιτική υποταγή συγχρόνως. Με το Ισλάμ εμπροσθοφυλακή, οι ισόβιοι δικτάτορες έστησαν αιώνες τώρα εκεί κάτω το μεγάλο φαγοπότι τους και την ασυλία τους συγχρόνως, με όπλο τους την μοιρολατρία, την καταπίεση, την πρωτοφανή εσωτερική ανελευθερία αυτών των λαών, ακόμα και όταν είναι μόνοι τους μέσα στο δωμάτιό τους, ακόμα και όταν αποπειραθούν να σκεφτούνε έξω από τους θρησκευτικούς κανόνες, σε μια ισοπέδωση των ανθρώπινων συνειδήσεων και σκέψεων.
•
Ούτε το πετρέλαιο δεν γλύτωσε το Ισλάμ από την αναπάντεχή και θεαματική συντριβή του. Αυτό που διακατέχει και διαφεντεύει την ενέργεια και την οικονομία όλου του κόσμου. Μάθημα σπουδαίο για όλους, ότι ο πλούτος δεν οδηγεί πουθενά τις κοινωνίες αν δεν μοιράζεται στους ανθρώπους. Όσος κι αν είναι. Μα πουθενά διάολε, πουθενά. Όπως ακριβώς την ίδια εποχή συμβαίνει σε εμάς εδώ στην Δύση, όπου η πρωτοφανής και πρωτόγνωρη συσσώρευση πλούτου οδηγεί τις κοινωνίες στην δυστυχία και μόνο, στην βία και μόνο, στην εξαθλίωση των πάντων και μόνο. Οδηγεί στο ροκάνισμα της ελευθερίας μας, στη μείωσή της, στην αφαίρεση των δικαιωμάτων μας. Ο πλούτος και η ελευθερία πρέπει να μοιράζονται, να ανήκουν σε όλους.
•
Την μαντίλα για να καταλάβουμε τα πράγματα, που είναι ασυζήτητο και αδιαπραγμάτευτο σύμβολο γυναικείας θρησκευτικής καταπίεσης στις αραβικές χώρες, οι μετανάστριες πρώτης γενιάς δεν τολμούν να την βγάλουν από το κεφάλι τους, υπάρχει ένα περιβάλλον ισλαμικό που παρακολουθεί και ελέγχει αυτούς τους ανθρώπους σε όποια δυτική χώρα, κι αυτό είναι εξοργιστικό για τις κατακτήσεις των δυτικών, που τους επιβάλουν υποδόρια, τάχα εν ονόματι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έναν ξενόφερτο θρησκευτισμό μέσα στην πατρίδα τους, την στιγμή που έχουν πετάξει τον δικό τους δυόμισι αιώνες σχεδόν πριν. Την μαντίλα στο Παρίσι δεν μπορούν να την βγάλουν οι γυναίκες ακόμη. Ελάχιστες αποτολμούνε κάτι τέτοιο. Πρέπει να γεννηθούν εκεί μέσα σε έναν άλλον πολιτισμό καινούργια παιδιά για να την βγάλουν. Όπου στις νέες γενιές δεν περνάει ο ισλαμικός τσαμπουκάς ή όποιος άλλος όπως εμείς ξέρουμε. Το Ισλάμ νικήθηκε από τις επιλογές του, από το αδιέξοδο που οδηγήθηκε και που τώρα ξέσπασε. Το αδιέξοδο που διαρκώς γεννούσε και διατηρούσε ως κόριν οφθαλμού μέσα στους αιώνες, κρατώντας με τα δόντια την εξουσία και τα εκάστοτε οικονομικά συμφέροντα της ύστερης δουλοκτησίας, της φεουδαρχίας, της αποικιοκρατίας και του καπιταλισμού σήμερα.
•
Και τέλος εκτός από πολιτισμικά, νικήθηκε και κοινωνικά ως ήταν φυσικό και κυρίως αυτό, γιατί στερεοποίησε πλέον την γνώμη των πιστών για την άσχημη δικαιακή πορεία του, την πιο σημαντική εξ άλλου για όλους τους ανθρώπους παγκόσμια, αφού οι στόχοι της ισλαμικής δικαιοσύνης δεν επετεύχθηκαν ποτέ. Απέτυχαν παταγωδώς. Αντίθετα οργίαζε η διαφθορά και εκεί. Η δικαιοσύνη του κορανίου και της σαρίας δεν έφτασε ποτέ στους πιστούς, παρέμεινε μέσα στις σελίδες όπως γίνεται σε όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες, αυτούς του μηχανισμούς καταστολής των ανθρώπων. Μια μεγαλοστομία ήταν μόνο, μια πομφόλυγα που έσκαζε κάθε τόσο και άντε πάλι από την αρχή με νέες υποσχέσεις μπας και την σώσουμε. Γιατί αυτός ήταν ο εχθρός του, αυτός είναι ο εχθρός σε κάθε θρησκεία και κάθε εξουσία, όπως κι αν κατά εποχή ονομάζονται, πολίτες, πιστοί, πληθυσμός, εργαζόμενοι, μάζες, κάτοικοι, δημότες και λοιπά. Αυτόν ήθελε να καταστείλει, να κρατήσει σε νάρκη.
•
Μια ατελέσφορη προσπάθειά του μέσα στους αιώνες, να ταυτίσει τον κινούμενο τον τρέχοντα ζωντανό κόσμο, με ένα δόγμα του παρελθόντος, που προέγραφε τον κόσμο τότε εφ άπαξ, για όλο το άπειρο μέλλον, με μια σαρία που γράφτηκε πριν 1300 χρόνια. Μια τρέλα δηλαδή. Οι άραβες, από σημαντικός και πνευματικός λαός στα γράμματα, στις επιστήμες, στα μαθηματικά στις τέχνες, στον πολιτισμό, πέσαν στα ναρκωτικά του Ισλάμ. Αυτό τους ξέκανε. Έλιωσε τις ανθρώπινες αντιστάσεις τους.
Αυτός ο σπουδαίος λαός της αρχαιότητας, που διέσωσε ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού και κυρίως τον Αριστοτέλη που υπερεκτιμούσαν, αντιγράφοντας και αναλύοντας τα μεγάλα φιλοσοφικά κείμενα της κλασσικής αρχαιότητας. Στο μεσαίωνα μάλιστα και συνέχεια στην Αναγέννηση, ο Αβικέννας το 10ο αιώνα και ο Αβερρόης τον13Ο κυριάρχησαν στα ευρωπαϊκά γράμματα.
•
Ένας κύκλος τεράστιος κλείνει στις μέρες μας και ένας άλλος αρχίζει. Θα τον περιμένουμε. Η ιστορική αυτή στιγμή είναι συγκλονιστική, αφού κουνήθηκε ένας κόσμος για πρώτη φορά, μετά από καταπίεση δεκατριών αιώνων.
Και επιστροφή δεν υπάρχει στην συνείδηση των αράβων όσο θα προχωράμε και θα αυξάνει το μέλλον. Αυτό που συμβαίνει τώρα στον αραβικό κόσμο, είναι ακριβώς μια ασυνείδητη ακόμα προσπάθεια να πετάξουν από πάνω τους αυτοί οι λαοί την θρησκευτική δικτατορία, η οποία δεν περιορίστηκε ποτέ στα στενά όρια της θρησκευτικής της εξουσίας, αλλά επεκτάθηκε και κατέκτησε κάθε σπιθαμή του πολιτικού, του κοινωνικού, του οικονομικού, αλλά και του ιδιωτικού βίου και κυρίως αυτού, που είναι η αποφασιστική αρχή του ξηλώματος στον παρόντα αιώνα της συνειδησιακής απεξάρτησης από το αστυνομικό σφιχταγκάλιασμα του Ισλάμ.
NEFESTORAS - 8/3/2011- http://nefestoras1.blogspot.com
•
Οι αραβικοί λαοί, δείχνουν να ξυπνάνε από λήθαργο αιώνων. Οι μεγάλες επαναστάσεις του κόσμου, όπως η Γαλλική , η Αμερικανική, Οκτωβριανή, η Κινέζικη και η Κουβανική, δεν τους άγγιξαν. Ως να ζουν σε έναν άλλο πλανήτη κυριολεκτικά. Σε ένα αδιαπέραστο τείχος, σε ένα θρησκευτικό παραπέτασμα, που δεν επέτρεπε ούτε σε πετούμενο να πλησιάσει στα μέρη τους. Συσωρευμένα γεγονότα αιώνων και χιλιετιών ξεσπάνε τώρα. Η εξέλιξη δεν τα ανέχεται άλλο και τα βγάζει στην επιφάνεια σαν απόβλητα αυτών των κοινωνιών. Σαν αλυσίδες του παρελθόντος που σκούριασαν και δεν αντέχουν στην πίεση του νέου. Οι στιγμές που ζούμε είναι σταυροδρόμι παμπάλαιων δομών του χρόνου, που συναντώνται με τον καινούργιο και καταρρέουν σε ανατολή και δύση, σε βορά και νότο. Καταρρέει ο σεβασμός στην καταπίεση. Εκεί είχαμε φτάσει. Να θεωρείται αρετή κάτι τέτοιο. Που συναντιούνται στο ξέφωτο της σημερινής εξέλιξης, παλιές και νέες λογικές και συγκρούονται μανιασμένα για το μέλλον του πλανήτη. Βρισκόμαστε σε πόλεμο ιδεών. Μόνο που δεν τον κήρυξαν οι μεγάλες δυνάμεις αυτή τη φορά, ούτε κάποιες άλλες κυβερνήσεις επίσημα, αλλά σιωπηλά οι άνθρωποι μέσα τους απέναντι στην καταδυναστευμένη ζωή τους. Ο χρόνος τρύπησε το προστατευτικό κουκούλι της αγιοσύνης του Ισλάμ για πρώτη φορά και ξερνάει την καταπίεση και τις απαγορεύσεις του. Τώρα που η τεχνολογία ξεφοβίζει τον άνθρωπο και διαλύει δεισιδαιμονίες στο διάβα της.
•
Αυτό μας λένε τα γεγονότα και εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε. Αυτό είναι κρυμμένο πίσω από τις μάχες της ερήμου. Ενώ οι αναλυτές λίγοι και ανεπαρκείς, μιλούν επιπόλαια για ανύπαρκτη φτώχεια και οικονομική εξαθλίωση στις πιο πολλές τουλάχιστον αραβικές χώρες που γίνονται οι ταραχές, λες και δεν συντρέχει άλλος λόγος να αγανακτήσουν και να εξεγερθούν οι λαοί, εξ ίσου ζωτικός και περισσότερο άλλων ισάξιων αναγκών των ανθρώπων, όπως η ελευθερία των ιδεών και η ανύπαρκτη εκεί ελευθερία του λόγου. Το Ισλάμ νικήθηκε γιατί δεν συναντήθηκε ποτέ με την δημοκρατία.! Αυτό είναι όλο. Από εδώ αρχίζει η σκέψη και η ανάλυση. Τι να λέμε τώρα ιστοριούλες και παραμύθια για να δικαιολογήσουμε και να συγκρατήσουμε τα πράγματα, μπας και εκνευρίσουμε τις αγορές. Όλο δικτάτορες γεννούσε αυτό το δόγμα. Δικτάτορες, μονάρχες, σεΐχηδες και βασιλιάδες αδιάκοπα. Μια φορά, ούτε μια φορά, δεν έβγαλε από τα σπλάχνα του δημοκρατία. Έτσι για δείγμα, για εξαίρεση, έστω για άλλοθι, για μελλοντικό επιχείρημα. Οι άνθρωποι εκεί δεν ήξεραν ότι υπάρχει η δημοκρατία. Δεν ήξεραν τι είναι. Την μάθαν μέσα από την τηλεόραση τον προηγούμενο αιώνα. Εκεί την είδαν για πρώτη φορά. Αν δεν είχε ανακαλυφθεί η τηλεοπτική τεχνολογία δεν θα την ήξεραν ακόμη. Από εκεί κατάλαβαν ότι υπάρχει και άλλος κόσμος. Από εκεί τους μπήκε και η ιδέα δειλά δειλα των σημερινών εξεγέρσεων. Τι νομίζουμε; ότι την διδάσκουν στα σχολειά τους ή ότι την συζητούν οι Μουλάδες στα καφενεία. Δεν πρέπει να αναρωτηθούν οι Ιμάμηδες γιατί και πως συμβαίνει αυτό στις χώρες τους; Δεν πρέπει να τους ακούσουν οι λαοί τους και εμείς οι άλλοι που χρησιμοποιούν το όνομά μας, να διαφωνούν με τους ισόβιους δικτάτορες έστω, αφού δεν μπορούν να διαφωνήσουν με την θρησκεία τους, να διαμαρτύρονται και να εξεγείρονται; Όλα από τον λαό τα περιμένουν; Γιατί δημοκρατίες ονομάζουν τις χώρες τους και δεν ντρέπονται. Με το δικό μας όνομα βγάζουν το πρόσωπό τους έξω από την μπούργκα για να αντικρίσουν τους άλλους λαούς, στους διεθνείς οργανισμούς και συναντήσεις. Με αυτό το λογότυπο έχουν εγγραφεί στα μητρώα της παγκόσμιας οικογένειας, έτσι γράφτηκαν στον ΟΗΕ. Εκτός εάν είναι και αυτοί στο κόλπο της μάσας, να μας εξηγηθούν όλα αυτόματα.
•
Γιατί το κοινό αίτημα σε όλες τις εξεγερμένες αραβικές χώρες είναι ένα: θέλουμε δημοκρατία. Αυτό κρατάμε, αυτό είναι το σπουδαιότερο όλης αυτής την συγκλονιστικής στιγμής της ιστορίας που ζούμε. Έστω αυτή την εκπτωμένη και ευτελισμένη, την δική μας δυτική δημοκρατία, που όμως οι λαοί αυτοί διψούν να την έχουν, που είναι το όνειρό τους. Αλλά και κάτι άλλο που ακούγεται σιωπηλά από τον φόβο, αλλά εξ ίσου δυνατά μέσα τους, με την ίδια φλογερή απαίτησή τους για δημοκρατία. Γιατί το εννοούν μαζί με αυτήν, αδιαχώριστο από αυτήν. Όποιος έχει γερά αυτιά και πιάνει τους ήχους της νεολαίας, γιατί αυτή θα κάνει την ανατροπή, οι παλιές γενιές είναι ήδη προ πολλού εγκεφαλικά πτώματα του Αλλάχ, θα ακούσει δυνατά να βουίζει στα αυτιά του : δεν θέλουμε την μαντίλα, και εννοούν θέλουμε δημοκρατία. Θα ακούσει, θέλουμε ατομικά δικαιώματα και εμείς, δίπλα στα ανθρώπινα δικαιώματα που ούτε αυτά έχουμε. Θα ακούσει ακόμα δεν είμαστε παρακατιανοί, είμαστε αδέρφια, το ίδιο είδος με σας, το ανθρώπινο. Θα ακούσει θέλουμε ελευθερίες όπως εσείς οι άλλοι. Αυτός είναι ο καημός των εξεγερμένων, αυτός είναι ο καταπιεσμένος πόθος τους, εδώ θέλει την προσοχή μας. Και εμείς αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους πάρουμε μαζί μας, δεν μπορεί να τους αφήσουμε πίσω. Και δεν εννοώ να τους πάρουμε στις χώρες μας γιατί θα τους ευνουχίσουμε με την ελεημοσύνη μας, αλλά να βοηθήσουμε τον αγώνα τους, να τους συμπαρασταθούμε.
•
Γιαυτό φεύγουν ομαδικά και σωρηδόν οι πολίτες του, όχι προς πλούσιες ισλαμικές και αραβικές χώρες που θα περίμενε κανείς, όχι προς την Μέκκα του πλούτου την Σαουδική Αραβία και τα ζάπλουτα εμιράτα όπως θα ήταν το φυσιολογικό, μέσα στη θαλπωρή της γλώσσας τους και την ασφάλεια του δικού τους γνώριμου μουσουλμανικού περιβάλλοντος, αλλά προς την Δύση φίλοι και κύριοι. Αυτό νομίζω είναι το κλειδί της κατανόησης για μας, που απαντάει πλήρως στην τυφλή λαθρομετανάστευσή, στην τυφλή φυγή χωρίς προϋποθέσεις χωρίς ασφάλεια και πάση θυσία προς την Ευρώπη. Την Δύση που θεωρούν ελευθερία για αυτούς. Την Δύση και με κλειστά μάτια, που εμείς οι δυτικοί κριτικάρουμε, και προσπαθούμε να πετάξουμε από τον σβέρκο μας, με τις κάλπικες τις μοσαντένιες αξίες που κατασκεύασε, κακέκτυπο του δυτικού στοχασμού, προσαρμοσμένες στα παγκάρια και τα συμφέροντα των τραπεζών, των επίσημων τοκογλύφων του καπιταλισμού. Για να καταλάβουμε που βρίσκεται ο χρόνος στον Ισλαμικό κόσμο και πού στον Ευρωπαϊκό.
•
Ενώ εσείς και πάλι πίσω από την ζωή και τις διεργασίες της κύριοι προοδευτικοί αναλυτές, γεμίζετε τα ερτζιανά και τις οθόνες με αποφάνσεις νηπιακές, με αποφάνσεις μπαγιάτικες που δεν αντιστοιχούν σε αυτό που βλέπουμε και σε αυτό που συμβαίνει γύρω μας, πως τάχα φταίει ο πόλεμος για την μετανάστευση που έχει γονατίσει τους άλλους λαούς, οι βιαιότητες των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και ο εμφύλιος στο Ιράκ. Ενώ ξέρετε από το πρόσφατο και ζέον δικό μας παράδειγμα με τους 274 της Υπατίας, ότι μόνο ένας είναι Αφγανός και κάποιοι ελάχιστοι από το Ιράκ. Σαν περίεργοι που κοιτάτε μια φωτογραφία και μας λέτε τι βλέπετε μόνο, χωρίς το παραμικρό βάθος. Ούτε που καταλαβαίνετε τι λένε οι κραυγές γύρω σας και η απεργία πείνας. Ροχαλίζετε στο λίπος της καλατζούκας σας, ανίκανοι να συλλάβετε τα εκκωφαντικά γεγονότα.
Και ούτε σας έκανε εντύπωση τζιμάνια μου, το ότι οι απεργοί προτιμάνε να πεθάνουν στην ελλάδα, παρά να επιστρέψουν στις χώρες τους. Γιατί; Χρειάζεται μια εξήγηση αυτό. Αφού δεν διώκονται, δεν καταζητούνται, δεν πεινάνε, κόλαση είναι το Μαρόκο δηλαδή; Η Αλγερία, η Συρία χειρότερες από τον θάνατο; Ξυπνάτε φωστήρες, ξημέρωσε σύντροφοι. Ο κόσμος τρέχει προς άλλη κατεύθυνση με ταχύτητες και εξελίξεις που δεν προλαβαίνετε να δείτε.
•
Μεταναστεύουν δε, καταμεσής στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση των ευρωπαίων, την εποχή που οι αμοιβές μειώνονται δραματικά και η εργασία είναι δυσεύρετη έως ανύπαρκτη. Και αυτό βγάζει μάτι. Και όμως δεν το βλέπει κανείς, μα κανείς, ντρέπομαι και να το πω. Αυτή έπρεπε να είναι η μεγάλη απορία και το ερώτημά σας. Εκεί καταφεύγουν οι αραβικοί λαοί. Εκεί μακριά από την μαντίλα και τους νόμους του κορανίου. Αυτό μου έκανε εντύπωση και ξεκίνησα να διερευνώ το Ισλάμ. Αυτό δεν βλέπουνε βαθύτερα που έρχεται από τα βάθη των αιώνων των θρησκειών, και αποδίδουν σε απατηλούς και ξόφαλτσους συγκυριακούς λόγους τα κύματα της μεγάλης μετανάστευσης των μουσουλμανικών λαών. Και θα χαρώ να κριθώ για αυτή την άποψή μου και την πολιτική και κοινωνική σύλληψή μου.
•
Την ευκαιρία του πολέμου, την δικαιολογία του Ιράκ και του Αφγανιστάν άρπαξαν οι άραβες και μουσουλμάνοι πολίτες από τις άλλες μη εμπόλεμες χώρες, να φύγουν και να γλυτώσουν από την θρησκευτική δικτατορία του τόπου τους. Μέσα από την θρησκευτική υποταγή που κατακυριαρχεί και πρωταγωνιστεί στα πάντα, τους κρατάνε σε αυτή την πολιτική υποταγή συγχρόνως. Με το Ισλάμ εμπροσθοφυλακή, οι ισόβιοι δικτάτορες έστησαν αιώνες τώρα εκεί κάτω το μεγάλο φαγοπότι τους και την ασυλία τους συγχρόνως, με όπλο τους την μοιρολατρία, την καταπίεση, την πρωτοφανή εσωτερική ανελευθερία αυτών των λαών, ακόμα και όταν είναι μόνοι τους μέσα στο δωμάτιό τους, ακόμα και όταν αποπειραθούν να σκεφτούνε έξω από τους θρησκευτικούς κανόνες, σε μια ισοπέδωση των ανθρώπινων συνειδήσεων και σκέψεων.
•
Ούτε το πετρέλαιο δεν γλύτωσε το Ισλάμ από την αναπάντεχή και θεαματική συντριβή του. Αυτό που διακατέχει και διαφεντεύει την ενέργεια και την οικονομία όλου του κόσμου. Μάθημα σπουδαίο για όλους, ότι ο πλούτος δεν οδηγεί πουθενά τις κοινωνίες αν δεν μοιράζεται στους ανθρώπους. Όσος κι αν είναι. Μα πουθενά διάολε, πουθενά. Όπως ακριβώς την ίδια εποχή συμβαίνει σε εμάς εδώ στην Δύση, όπου η πρωτοφανής και πρωτόγνωρη συσσώρευση πλούτου οδηγεί τις κοινωνίες στην δυστυχία και μόνο, στην βία και μόνο, στην εξαθλίωση των πάντων και μόνο. Οδηγεί στο ροκάνισμα της ελευθερίας μας, στη μείωσή της, στην αφαίρεση των δικαιωμάτων μας. Ο πλούτος και η ελευθερία πρέπει να μοιράζονται, να ανήκουν σε όλους.
•
Την μαντίλα για να καταλάβουμε τα πράγματα, που είναι ασυζήτητο και αδιαπραγμάτευτο σύμβολο γυναικείας θρησκευτικής καταπίεσης στις αραβικές χώρες, οι μετανάστριες πρώτης γενιάς δεν τολμούν να την βγάλουν από το κεφάλι τους, υπάρχει ένα περιβάλλον ισλαμικό που παρακολουθεί και ελέγχει αυτούς τους ανθρώπους σε όποια δυτική χώρα, κι αυτό είναι εξοργιστικό για τις κατακτήσεις των δυτικών, που τους επιβάλουν υποδόρια, τάχα εν ονόματι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έναν ξενόφερτο θρησκευτισμό μέσα στην πατρίδα τους, την στιγμή που έχουν πετάξει τον δικό τους δυόμισι αιώνες σχεδόν πριν. Την μαντίλα στο Παρίσι δεν μπορούν να την βγάλουν οι γυναίκες ακόμη. Ελάχιστες αποτολμούνε κάτι τέτοιο. Πρέπει να γεννηθούν εκεί μέσα σε έναν άλλον πολιτισμό καινούργια παιδιά για να την βγάλουν. Όπου στις νέες γενιές δεν περνάει ο ισλαμικός τσαμπουκάς ή όποιος άλλος όπως εμείς ξέρουμε. Το Ισλάμ νικήθηκε από τις επιλογές του, από το αδιέξοδο που οδηγήθηκε και που τώρα ξέσπασε. Το αδιέξοδο που διαρκώς γεννούσε και διατηρούσε ως κόριν οφθαλμού μέσα στους αιώνες, κρατώντας με τα δόντια την εξουσία και τα εκάστοτε οικονομικά συμφέροντα της ύστερης δουλοκτησίας, της φεουδαρχίας, της αποικιοκρατίας και του καπιταλισμού σήμερα.
•
Και τέλος εκτός από πολιτισμικά, νικήθηκε και κοινωνικά ως ήταν φυσικό και κυρίως αυτό, γιατί στερεοποίησε πλέον την γνώμη των πιστών για την άσχημη δικαιακή πορεία του, την πιο σημαντική εξ άλλου για όλους τους ανθρώπους παγκόσμια, αφού οι στόχοι της ισλαμικής δικαιοσύνης δεν επετεύχθηκαν ποτέ. Απέτυχαν παταγωδώς. Αντίθετα οργίαζε η διαφθορά και εκεί. Η δικαιοσύνη του κορανίου και της σαρίας δεν έφτασε ποτέ στους πιστούς, παρέμεινε μέσα στις σελίδες όπως γίνεται σε όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες, αυτούς του μηχανισμούς καταστολής των ανθρώπων. Μια μεγαλοστομία ήταν μόνο, μια πομφόλυγα που έσκαζε κάθε τόσο και άντε πάλι από την αρχή με νέες υποσχέσεις μπας και την σώσουμε. Γιατί αυτός ήταν ο εχθρός του, αυτός είναι ο εχθρός σε κάθε θρησκεία και κάθε εξουσία, όπως κι αν κατά εποχή ονομάζονται, πολίτες, πιστοί, πληθυσμός, εργαζόμενοι, μάζες, κάτοικοι, δημότες και λοιπά. Αυτόν ήθελε να καταστείλει, να κρατήσει σε νάρκη.
•
Μια ατελέσφορη προσπάθειά του μέσα στους αιώνες, να ταυτίσει τον κινούμενο τον τρέχοντα ζωντανό κόσμο, με ένα δόγμα του παρελθόντος, που προέγραφε τον κόσμο τότε εφ άπαξ, για όλο το άπειρο μέλλον, με μια σαρία που γράφτηκε πριν 1300 χρόνια. Μια τρέλα δηλαδή. Οι άραβες, από σημαντικός και πνευματικός λαός στα γράμματα, στις επιστήμες, στα μαθηματικά στις τέχνες, στον πολιτισμό, πέσαν στα ναρκωτικά του Ισλάμ. Αυτό τους ξέκανε. Έλιωσε τις ανθρώπινες αντιστάσεις τους.
Αυτός ο σπουδαίος λαός της αρχαιότητας, που διέσωσε ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού και κυρίως τον Αριστοτέλη που υπερεκτιμούσαν, αντιγράφοντας και αναλύοντας τα μεγάλα φιλοσοφικά κείμενα της κλασσικής αρχαιότητας. Στο μεσαίωνα μάλιστα και συνέχεια στην Αναγέννηση, ο Αβικέννας το 10ο αιώνα και ο Αβερρόης τον13Ο κυριάρχησαν στα ευρωπαϊκά γράμματα.
•
Ένας κύκλος τεράστιος κλείνει στις μέρες μας και ένας άλλος αρχίζει. Θα τον περιμένουμε. Η ιστορική αυτή στιγμή είναι συγκλονιστική, αφού κουνήθηκε ένας κόσμος για πρώτη φορά, μετά από καταπίεση δεκατριών αιώνων.
Και επιστροφή δεν υπάρχει στην συνείδηση των αράβων όσο θα προχωράμε και θα αυξάνει το μέλλον. Αυτό που συμβαίνει τώρα στον αραβικό κόσμο, είναι ακριβώς μια ασυνείδητη ακόμα προσπάθεια να πετάξουν από πάνω τους αυτοί οι λαοί την θρησκευτική δικτατορία, η οποία δεν περιορίστηκε ποτέ στα στενά όρια της θρησκευτικής της εξουσίας, αλλά επεκτάθηκε και κατέκτησε κάθε σπιθαμή του πολιτικού, του κοινωνικού, του οικονομικού, αλλά και του ιδιωτικού βίου και κυρίως αυτού, που είναι η αποφασιστική αρχή του ξηλώματος στον παρόντα αιώνα της συνειδησιακής απεξάρτησης από το αστυνομικό σφιχταγκάλιασμα του Ισλάμ.
NEFESTORAS - 8/3/2011- http://nefestoras1.blogspot.com
