Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Όταν οι άλλοι κάνουν παρέλαση σαν γατιά έξω από την πόρτα του γαλατά (ΔΝΤ),εμείς βγαίνουμε στα κεραμίδια.

Τετάρτη 22 Μαΐου 2013

ΓΚΡΕΓΚ ΠΑΛΑΣΤ-BBC-:ΕΤΣΙ ΕΚΝΕΥΡΙΣΑ ΤΟΝ ΠΑΓΚΑΛΟ


ΠΗΓΗ-TVXS

Του Γκρέγκ Παλαστ*²-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ BBC
Δεν είναι και πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις τον Χοντρομπάσταρδο*¹ ανάμεσα σε ένα πλήθος από πανέμορφες Ρωσίδες, βιομήχανους και μιντιάρχες στο Eurasia Media Forum στο Καζακστάν (κάτι σαν καρναβάλι για τους ανατολίτες ολιγάρχες). Αν μη τι άλλο θέλαμε και οι δυο θέλαμε απεγνωσμένα καφέ και ήμασταν στην ίδια ουρά.
Σε κάθε περίπτωση αποφεύγω να αναφέρομαι στο βάρος ενός ανθρώπου ή στην ηλικία του δεδομένων και των δικών μου μειονεκτημάτων. Αλλά ο συγκεκριμένος Χοντρομπάσταρδος το αποζητά. Είχα προσπαθήσει να βγάλω την εικόνα της κοιλιάς του από το μυαλό μου αλλά ένα απόκομμα των New York Times βάραινε την τσέπη μου καθώς αναφερόταν στα υποσιτισμένα παιδιά των δημοτικών σχολείων. 
Ο Χοντρομπάσταρδος, ή αλλιώς Θεόδωρος 
Πάγκαλος, κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, θεωρεί ότι τα μικρά ελληνόπουλα πρέπει να σταματήσουν να πεινάνε. Όπως βλέπετε στην φωτογραφία κάτω ούτε εκείνος σφαδάζει από τον πόνο της πείνας.
Ίσως να δείχνει ότι θα διπλώσει από τον πόνο από την δουλειά ή καλύτερα ότι δεν μπορεί να διπλώσει καθόλου.

Ο Πάγκαλος κατηγορεί τους εργαζόμενους ότι ευθύνονται για την πείνα και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ελληνική οικονομία. Αλλά δεν είναι δικό του το λάθος και παρόλο που ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης που αντιμετώπισε τον πυρήνα της κρίσης γιατί να θεωρηθεί υπεύθυνος για οτιδήποτε;

Ο Υπουργός Πάγκαλος είναι πολύ αγαπητός ανάμεσα στους Ευρωπαίους τραπεζίτες, στους σπεκουλαδόρους, στην Άγκελα Μέρκελ γιατί στην ουσία είναι ο σκύλος που γαβγίζει για το μαντρί τους: Φωνάζει ότι η χώρα του κατέρρευσε απότομα γιατί το λάδι έρρεε άφθονο, οι τεμπελχανάδες οι Έλληνες δεν μπορούσαν να δουλέψουν για περισσότερες από τρεις ώρες την εβδομάδα και έπαιρναν σύνταξη όντας ακόμη έφηβοι ώστε να μπεκροπίνουν τοπικό ουζάκι.

Ο ίδιος επιμένει να καλεί τους Έλληνες να δεχθούν την οικονομική κατοχή, την ώρα που ένας στους τέσσερις δεν έχουν δουλειά. Για το αρχείο, οι Έλληνες δουλεύουν ετησίως 619 ώρες περισσότερο από τους Γερμανούς και πολλές περισσότερες από τους Βρετανούς ή τους Αμερικάνους.

Καθώς ήμασταν στην ουρά για τον καφέ λοιπόν, ο Χοντρομπάσταρδος μου λέει ότι όποιος αντιδρά στην λιτότητα είναι «φασίστας ή κομμουνιστής ή συνομωσιολόγος». Δεν μου εξήγησε βέβαια σε ποια από τις προαναφερθείσες κατηγορίες εντάσσεται ένας 11χρονος που λιποθυμά από την πείνα.

Για τον Πάγκαλο, την Μέρκελ, τα ανθρωποφάγα μίντια και τους σπεκουλαδόρους η Ελλάδα πήγε κατά διαόλου γιατί οι Έλληνες δεν μπορούσαν να καθίσουν σε μια καρέκλα και ήθελαν διακοπές. Αλλά υπάρχει και μια άλλη εξήγηση: η Ελλάδα είναι ένας τεράστιος τόπος εγκλήματος με τους εργαζόμενους να μην είναι οι θύτες αλλά τα θύματα – απατημένοι με τις κρατικές βιομηχανίες τους λεηλατημένες και τις καταθέσεις τους αποστειρωμένες από τα οικονομικά παιχνίδια.

Αλλά όταν πέρασαν από την δραχμή – που τόσο αγαπούσαν οι τουρίστες – στο ευρώ πείραξαν τα νούμερα του ελλείμματος. Γιατί το έκαναν αυτό; Γιατί το ευρώ είναι κάτι περισσότερο από νόμισμα. Είναι ένα πλέγμα νόμων και κανονισμών που απαγορεύει να υπάρχει χώρα με έλλειμμα πάνω από 3%.

Αυτό όμως είναι αδύνατο να γίνει σε μια περίοδο ύφεσης καθώς απαιτεί περικοπές δαπανών όταν αυτές είναι πιο απαραίτητες από ποτέ. Φοβούμενη λοιπόν η Ελλάδα ότι θα μείνει έξω από τον χορό του ευρώ στράφηκε στην Goldman Sachs. Εκείνη μαγείρεψε τα νούμερα για το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Όταν όμως το κόλπο αποκαλύφθηκε το 2009 οι Έλληνες κλήθηκαν να πληρώσουν τα σπασμένα στους ομολογιούχους. Το ποσό ανερχόταν σε 14.000 δολάρια ανά οικογένεια.

Όταν ήμουν ερευνητής του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης – την περίοδο που υπήρχε ακόμη δικαιοσύνη στις ΗΠΑ – θα είχαμε ονομάσει «απάτη των αγορών» το κόλπο με τα παράγωγα, θα είχαμε συλλάβει τους υπαίτιους ή στην καλύτερη των περιπτώσεων θα τους είχαμε αναγκάσει να επιστρέψουν την «μίζα».

Πρέπει λοιπόν να πληρώσει η Goldman Sachs; Όχι κατά τον Πάγκαλο που θεωρεί ότι το θύμα είναι εξίσου υπεύθυνο με τον θύτη κάτι που αποδεικνύεται από το «μαζί τα φάγαμε». Αλλά οι φωτογραφίες δείχνουν ότι μόνο ο Πάγκαλος, και όχι ο 11χρονος μαθητής του άρθρου των NYT, τα έφαγε όλα.

Θα πήγαινα για μεσημεριανό μαζί με τον Πάγκαλο για να καταλάβω ακριβώς τις απόψεις του αλλά έφυγε με έναν ρόγχο παχύδερμου όταν τον ρώτησα για τον πρώην πρωθυπουργό της Ισλανδίας που κατέληξε στην φυλακή επειδή υπέκρυψε παιχνίδια με την οικονομία της χώρας. Ίσως δεν ήθελε να φάμε παρέα γιατί τον ρώτησα εάν πιστεύει ότι πρέπει και αυτός να πάει στην φυλακή...

*********
*¹ Όνομα αντιήρωα στις ταινίες με τον Austin Powers
*² Πολυδιαβασμένος συγγραφέας και ερευνητής δημοσιογράφος για το BBC Newsnight και τον Guardian.
* Ο πρωτότυπος τίτλος του άρθρου είναι: My Big Fat Greek Minister

Ο Γκ. Πάλαστ με τον Θ. Πάγκαλο


========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Θ.ΚΑΡΤΕΡΟΣ:Ο ΓΛΗΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Αν καταλάβαμε καλά από την επιστολή του, ένας παλιός κομμουνιστής και δάσκαλος διαγράφηκε από το ΚΚΕ διότι το άρθρο του στον προσυνεδριακό διάλογο του κόμματος δημοσιεύτηκε και σε αστικές εφημερίδες. Επιπλέον δε υποστήριζε την άποψη ότι μπορούν -και πρέπει μάλιστα- να γίνονται οι κομμουνιστές διευθυντές σχολείων, γιατί αυτό δεν σημαίνει όπως υποστηρίζει το κόμμα, ότι γίνονται γρανάζια του κρατικού μηχανισμού και υπηρετούν τον αστικό Μαμωνά. Μπορεί να υπηρετούν τα παιδιά και τη μόρφωσή τους, καλύτερα μάλιστα από άλλους -αυτό έλεγε ο διαγραμμένος.
Εντάξει θα πείτε, δικό τους είναι το κόμμα, δικά τους και τα μέλη του. Άρα καμιά διδασκαλική πικρία, όπως αυτή που διαποτίζει την επιστολή του αποσυνάγωγου, δεν μας δίνει το δικαίωμα να παρεμβαίνουμε. Είναι βέβαιο όμως ότι θα θύμωνε πολύ ο Δημήτρης Γληνός αν ζούσε και διάβαζε τη σχετική είδηση. Μπορεί μάλιστα να φανταστεί κανείς ότι θα σήκωνε τον Δημήτρη Κουτσούμπα τιμωρία στον πίνακα -αν και ο μακαρίτης ως φωτισμένος δάσκαλος και διευθυντής πίστευε στην παιδαγωγική της πειθούς. Ή μπορεί να τον έβαζε να γράψει εκατό φορές: Δεν διαγράφουμε δασκάλους επειδή θέλουν να είναι καλοί δάσκαλοι.
Διότι, εξ όσων δείχνει η επιστολή του διαγραφέντος, καλός δάσκαλος ήθελε να είναι -και καλός δάσκαλος ήταν. Όχι μόνο με όσα έλεγε στην τάξη αλλά και με όσα έκανε έξω απ' αυτή. Είχε τη γενναιότητα να αγωνίζεται για τον κλάδο, να είναι από τους συνδικαλιστές που εμπιστεύονταν οι συνάδελφοί του, να συμμετέχει στα κοινά ως δημοτικός σύμβουλος. Και να δείξει ότι πρέπει κανείς να έχει το θάρρος της γνώμης του όχι μόνο απέναντι στον ταξικό και πολιτικό αντίπαλο, αλλά και απέναντι στην ηγεσία του ίδιου του κόμματός του -ανεξάρτητα από τις συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει και την τιμωρία που μπορεί να επισύρει.
Τι σημαίνει διαγραφή από το κόμμα για ένα τέτοιο άνθρωπο, που συνειδητά υπηρετεί τις ιδέες του κομμουνισμού επί δεκαετίες; Καταδίκη σε πολιτικό και ηθικό θάνατο. Με αυτή την εσχάτη των ποινών του κομματικού καταστατικού τιμωρήθηκε ο εν λόγω άγνωστος στους πολλούς αλλά γνωστός στο σχολείο, στους συναδέλφους του και στην τοπική κοινωνία δάσκαλος. Αυτοί είναι και οι αρμόδιοι να κρίνουν και να επιλέξουν μεταξύ Κουτσούμπα και Γληνού...

========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Κυριακή 19 Μαΐου 2013

ΔΕΝ ΤΡΑΒΑΤΕ ΝΑ ΠΝΙΓΕΙΤΕ ΜΕ ΤΑ ΒΙΖΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΖΕΛΙΝΑΣ

της ΜΑΡΙΝΙΚΗΣ.ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ-(ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ UNFOLLOW)
Η είδηση κατέκλυσε από χτες τις τηλεοράσεις ενώ σήμερα πήραν τη σκυτάλη και οι μισές εφημερίδες της χώρας. Η Αντζελίνα Τζολί είχε μόλις ανακοινώσει, μέσω ενός κειμένου της στους New York Times, την προληπτική μαστεκτομή στην οποία προέβη με σκοπό να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες να προσβληθεί από καρκίνο του μαστού, ασθένεια από την οποία έχασε τη μητέρα της σε ηλικία 56 χρόνων.
Με ειδική αιματολογική εξέταση γενετικού υλικού διαπίστωσε ότι και η ίδια έχει προδιάθεση, ότι διατρέχει δηλαδή τον κίνδυνο κατά 87% να προσβληθεί  από καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών. Με το κείμενό της λοιπόν, με το οποίο απευθυνόταν σε όλες τις γυναίκες του κόσμου, ζητούσε να διευκολυνθεί η πρόσβαση σε εξετάσεις, ενώ επιχειρούσε να πείσει ότι αφενός το χειρουργείο δεν είναι και τόσο φρικτό και αφετέρου το αποτέλεσμα, τα πρόσθετα δηλαδή νέα στήθη της, είναι πανέμορφα.    
Ας αφήσουμε κατά μέρους το πώς θα μπορούσε να διστρεβλωθεί το «ηθικό δίδαγμα» του παραδείγματος της προληπτικής ιατρικής σε μια χώρα σαν τη δική μας, όπου οι καισαρικές γίνονται για ψύλλου πήδημα - παρότι είμαι βέβαιη ότι μερίδα χειρουργών θα τρίβει τα χέρια της από χτες.
Και το αφήνω στην άκρη συνειδητά ως ούτε καν δευτερεύον. Γιατί τίποτα, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί να μπει πλάι στην εικόνα της γυναίκας που μου ήρθε στο μυαλό όταν είδα και το σημερινόπρωτοσέλιδο της εφημερίδας Τα Νέα, όπου κυριαρχεί η πελώρια φωτογραφία της Αντζελίνα Τζολί ως Λάρα Κροφτ, με αυτό το υπέροχο στήθος να διαγράφεται κάτω από την στενή, μαύρη της μπλούζα και τον τίτλο «Η μάχη της Αντζελίνα».
Ε, λοιπόν, δεν με ενδιαφέρει καθόλου η μάχη της Αντζελίνα. Και δεν με ενδιαφέρει γιατί δεν έχω διαθέσιμο χώρο στο μυαλό μου. 


Έχει καταληφθεί από την εικόνα που είχαμε δημοσιεύσει πριν λίγους μήνες στο UNFOLLOW 13, όταν με την συνάδελφό μου Έφη Γιαννοπούλου ασχοληθήκαμε με τα αποτελέσματα της «Υγείας της κρίσης». Σε αυτό το ρεπορτάζ, είχαμε δημοσιεύσει μια εικόνα που τράβηξε η Στεφανία Μιζάρα και απεικόνιζε τον προσφάτως χειρουργημένο μαστό μιας γυναίκας αποκλεισμένης από την περίφημη «δημόσια και δωρεάν υγεία». Αποκλεισμένη από την φροντίδα του κράτους το οποίο βάσει Συντάγματος υποτίθεται ότι μεριμνά για την υγεία των πολιτών, υποτίθεται ότι παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας, για την περίθαλψη των απόρων (Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 21, παρ. 3).
Μας είχε προβληματίσει πολύ το εάν έπρεπε να δημοσιεύσουμε την εικόνα αυτή. Το είχαμε γράψει κιόλας. Σκεφτόμασταν μήπως είναι πολύ σκληρή, μήπως είναι πολύ επιθετική, μήπως εκληφθεί ως φτηνή πρόκληση. Η εικόνα όμως είναι αληθινή, τραβηγμένη με την άδειά της και μάλλον η πιο χαρακτηριστική μιας άλλης, μεγαλύτερης εικόνας. Αυτής ακριβώς που οδήγησε την γυναίκα της φωτογραφίας στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού.  
Η γυναίκα αυτή εργαζόταν, είχε ένα κατάστημα στα δυτικά προάστια. Η κρίση της έβαλε λουκέτο. Ενδιαμέσως της διαγνώστηκε καρκίνος. Είχε όμως πάψει να πληρώνει τις ασφαλιστικές της εισφορές στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ) γιατί πολύ απλά: δεν είχε. Έτσι προστέθηκε στους 635.767 ανθρώπους που δεν έχουν ταμείο υγείας (πηγή: ΕΛΣΤΑΤ, Β’ τρίμηνο του 2012).
Με όσα λεφτά κατάφερε τότε να συγκεντρώσει χειρουργήθηκε. Της συνέστησαν να ακολουθήσει χημειοθεραπεία. Δεν είχε χρήματα και έτσι δεν έκανε. Υποτροπίασε. Μόνη της. Στο σπίτι της. Εκεί όπου την βρήκε μια φίλη της πνευμονολόγος και την έστειλε στο Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού να την βοηθήσουν.
Πριν ξεκινήσω να γράφω αυτές τις γραμμές, τηλεφώνησα στον κ. Γιώργο Βήχα, τον γιατρό του Μητροπολιτικού Ιατρείου στο Ελληνικό. Η γυναίκα μοιάζει να τα καταφέρνει, μου είπε. Ξεκίνησα να του εξηγώ με τι αφορμή τον καλώ. Κάτι είχε πάρει το μάτι του αλλά τώρα το σύμπαν του έχει καταληφθεί από δύο νέα περιστατικά. Ένα 14χρονο παιδί με λέμφωμα που έφτασε χθες στο ιατρείο με ανασφάλιστους γονείς και άρα ανασφάλιστο και το ίδιο. Και ένα δεύτερο 8 ετών. Κι αυτό ανασφάλιστο με αγγειονευρωτικό οίδημα. Όταν το παιδί είναι σε κρίση, χρειάζεται να νοσηλευτεί. Έχει χρειαστεί ήδη δύο φορές μέσα στο 2013. Οι γονείς του έχουν κληθεί να πληρώσουν από την τσέπη τους αρκετές φορές μια ένεση που κοστίζει 500 ευρώ. Και δεν τα έχουν.
Από τα δελτία ειδήσεων χτες, αν συγκράτησα καλά τα νούμερα, ενημερώθηκα ότι μόνο ο γενετικός έλεγχος που έκανε η Τζολί ξεκινά από 1.500 ευρώ. Η δε προληπτική μαστεκτομή της σταρ περιελάμβανε ένα πρώτο χειρουργείο για να κρατήσει τη θηλή της, ένα δεύτερο για την μαστεκτομή και ένα τρίτο για την προσθετική.
Δεν τραβάτε να πνιγείτε με τα βυζιά της Αντζελίνα;

========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ:ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΔΙΕΓΡΑΨΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ


Μετά από βασανιστική περισυλλογή και ανάμικτα συναισθήματα, οδηγούμαι πιστεύω στο νηφάλιο συμπέρασμα να αναφερθώ στο γεγονός της διαγραφής μου από το ΚΚΕ. Και αυτό γιατί θεωρώ ότι η έκθεση των γεγονότων και η συνακόλουθη λειτουργία και πρακτική της κομματικής καθοδήγησης, αποκαλύπτουν παραπέρα τον ολισθηρό δρόμο που επέλεξε αυτή η καθοδήγηση, έναν δρόμο που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί το κόμμα στη συρρίκνωσή του. Επειδή δεν θέλησα ποτέ τον τίτλο του κομμουνιστή «κατ’ απονομή» όπως κάνει η κομματική ηγεσία την τελευταία δεκαετία, αλλά για μένα αυτός ο τίτλος ήταν και είναι προς κατάκτηση, όπως πιστεύω είναι και για τη συντριπτική πλειονότητα των κομματικών μελών, για αυτό, με τούτο μου το σημείωμα θέλω να κρούσω, για άλλη μια φορά ακόμα, τον κώδωνα του κινδύνου.

Είχα αντίρρηση για τη θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ στο θέμα των διευθυντών των σχολείων. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο κομμουνιστής δεν πρέπει να διεκδικεί να γίνει διευθυντής στο σχολείο του γιατί, ως διευθυντής, μπορεί να γίνει μηχανισμός του αστικού κράτους, όπως λέει το κόμμα. Αντίθετα από τη δική μου εμπειρία αλλά και από τις εμπειρίες των συντρόφων διευθυντών, ακριβώς συμβαίνουν τα αντίθετα. Δηλαδή το κύρος τους στην τοπική κοινωνία είναι μεγάλο καθώς και η αποδοχή από τους συλλόγους διδασκόντων. Εξ αιτίας αυτής της θέσης μου, η Νομαρχιακή Επιτροπή Λάρισας του ΚΚΕ, πρότεινε «μομφή» ενάντιά μου και μου ζήτησε να παραιτηθώ από δημοτικός σύμβουλος (στο δημοτικό συμβούλιο Λάρισας), όπου είχα εκλεγεί στις τελευταίες Δημοτικές Εκλογές.

Η κομματική Οργάνωση των δασκάλων που ανήκα, απέρριψε την απόφαση της Ν.Ε. Παρόλα αυτά, καθαιρέθηκα από δημοτικός σύμβουλος. Επίσης μου απαγόρευσαν να είμαι υποψήφιος στις εκλογές αιρετών εκπροσώπων του κλάδου στα υπηρεσιακά συμβούλια, καθώς και στο σύλλογο δασκάλων, όπου ανελλιπώς εκλεγόμουν πάνω από 25 χρόνια. Αυτήν την αντιμετώπιση που είχα εγώ, δεν την είχαν άλλοι σύντροφοι που στο θέμα αυτό είχαν την ίδια στάση με εμένα. Απλά επισημαίνω τον καιροσκοπισμό και την επιλεκτική κομματική λειτουργία ενός κόμματος «αρχών».

Πρόσφατα, τηρώντας την κομματική διαδικασία, έγραψα την άποψή μου μέσα στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου για το 19ο συνέδριο του ΚΚΕ. Αυτά που έγραψα ήταν μια κατάθεση ψυχής και κραυγή αγωνίας για την περιθωριοποίηση που οδηγείται το κόμμα, με ευθύνη μιας ηγεσίας που παραμέρισε αυθαίρετα το αποφασισμένο από το 15ο συνέδριο, πρόγραμμα του κόμματος.

Λειτουργώντας έτσι ως φράξια, στις κρισιμότατες στιγμές της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, αντί να κάνει πράξη το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο που προέβλεπε αυτό το πρόγραμμα, ουσιαστικά άφησε το πεδίο ελεύθερο και στον καπιταλισμό να διαχειρίζεται με βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα την κρίση του, αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ να γίνεται επίδοξος «μεσσίας». Ειδικότερα ανέφερα ότι η πτώση μας στις συνδικαλιστικές εκλογές στους εκπαιδευτικούς της Λάρισας, όπου από 700 ψήφους κατεβήκαμε στις 300 αλλά και μια σειρά άλλα παραδείγματα, αντανακλούν τη δικαιολογημένη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων μας για τη στάση και τη γραμμή της ηγεσίας του κόμματος.

Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση αυτών των απόψεων μου στο «Ριζοσπάστη», που αναδημοσιεύτηκαν και σε άλλα έντυπα, κλήθηκα από την καθοδήγηση σε απολογία. Στη συνεδρίαση της Κομματικής μου οργάνωσης, επειδή τυπικά δεν μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν κατηγορία για τα γραφόμενά μου, με θεώρησαν υπεύθυνο για τη δημοσίευση του άρθρου μου στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» και ζήτησαν τη διαγραφή μου από το κόμμα. Βέβαια ότι το αναδημοσίευσε από το «Ριζοσπάστη» (και συγκεκριμένα από την ιστοσελίδα www.902.gr - «Ριζοσπάστης» - 19ο Συνέδριο ΚΚΕ – Προσυνεδριακός Διάλογος) μιας και ήταν εύκολο να μεταφερθεί, δεν το έλαβαν καθόλου υπόψη. Η δημοσίευση στην «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» δεν προηγήθηκε της δημοσίευσης του «Ριζοσπάστη», αλλά ακολούθησε τρεις μέρες μετά. Στον «Ρ» δημοσιεύθηκε στις 29/3 και στην «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» στις 31/3. Όμως για να με ενοχοποιήσουν επικαλέστηκαν κάποιες φραστικές αλλαγές ανάμεσα στις δυο δημοσιεύσεις για τις οποίες δεν φέρω ευθύνη. Σημασία έχει, όσα έγραψε η ««ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»» τα είχαν γράψει πριν τρεις μέρες η εφημερίδα «Ριζοσπάστης» και η ιστοσελίδα του www.902.gr («Ριζοσπάστης», 19ο Συνέδριο, Προσυνεδριακός Διάλογος. Ο καθένας μας κρίνεται και ο κόσμος ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Τα τελευταία χρόνια τρεις φορές διέλυσαν την οργάνωση των εκπαιδευτικών με αποτέλεσμα να τη συρρικνώσουν, να στείλουν τους περισσότερους συντρόφους στα σπίτια τους για να υπάρξει ο απόλυτος έλεγχος. Ψήφισαν τη διαγραφή μου εκπαιδευτικοί λιγότεροι από τα δάχτυλα του ενός χεριού, και παρόλα αυτά χωρίς ομοφωνία. Δεν δέχτηκαν μάλιστα ούτε τη δήλωση της ίδιας της εφημερίδας, ότι αναδημοσίευσε το κείμενο από το «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ». Η άτεγκτη καθοδήγηση είπε ότι δεν δέχεται την αστική αλήθεια. Δυστυχώς όμως γι’ αυτή την έχει δεχτεί πάρα πολλές φορές, φυσικά όπου την εξυπηρετούσε.

Ίσως κούρασα με την αναλυτική έκθεση των γεγονότων και ζητώ και συγνώμη και για τον προσωπικό τόνο που έδωσα. Εκείνο όμως που ήθελα να αναδείξω είναι τα ανέντιμα μέσα με τα οποία ενοχοποιείται η άποψη που ενοχλεί. Και αυτό γιατί προσκρούει σε μια ηγεσία που ενώ έχει τεράστιες ευθύνες για την εκλογική ήττα και την οργανωτική, ιδεολογική, οικονομική και πολιτική συρρίκνωση του κόμματος, επιμένει να είναι γαντζωμένη στις καρέκλες της. Για χρόνια κινείται με το εκκρεμές του οπορτουνισμού, από το ένα άκρο στο άλλο άκρο, από το άκρο του δεξιού οπορτουνισμού με τον Συνασπισμό, στο σημερινό άκρο του αριστερού οπορτουνισμού, χαντακώνοντας το κόμμα. Η ίδια ηγεσία αυτοπροσδιορίζεται ως αλάθητη. Όταν υμνούσε τον Γκορμπατσώφ είχε δίκιο και όταν τον κατηγορούσε πάλι είχε δίκιο. Όταν υπέγραφε τα κοινά πορίσματα για τον Συνασπισμό είχε δίκιο και όταν εναντιώθηκε σ’ αυτήν την επιλογή πάλι είχε δίκιο. Όταν ψήφιζε το πρόγραμμα στο 15ο συνέδριο του κόμματος είχε δίκιο και όταν το τσαλαπατούσε πάλι είχε δίκιο. Αλλά ας μην επεκταθώ περισσότερο σε τέτοια παραδείγματα γιατί θα χρειάζονταν πολλές σελίδες. Απλά να αναφερθώ σε ένα πρόσφατο παράδειγμα που σχετίζεται με την απεργία των καθηγητών. Αλήθεια, η δήλωση του μέλους του Πολιτικού Γραφείου ότι οι κομμουνιστές αντιτίθενται στην απεργία των καθηγητών κατά τις πανελλαδικές εξετάσεις, ποιον αβαντάρει; Αυτή η θέση αντικειμενικά δεν νομιμοποίησε την κυβέρνηση να προχωρήσει στην επιστράτευση των καθηγητών;

Η σημερινή ηγεσία, έχοντας έναν μηχανισμό από επαγγελματικά στελέχη που έχουν και προσωπικούς λόγους να μην εναντιώνονται ποτέ στην ηγεσία, αναλαμβάνουν να μεταφέρουν άκριτα και να επιβάλλουν πάντα την άποψη της ηγεσίας, στην κομματική βάση. Όποιοι όμως δεν είμαστε επιδεκτικοί στην επιβολή και στην άκριτη αποδοχή αλλά και στο αποφασίζομεν και διατάσσομεν, τότε πάλι αυτός ο μηχανισμός αναλαμβάνει το έργο της διαγραφής. Μπορεί όμως μια τέτοια ηγεσία να καθοδηγήσει το κόμμα που θα ηγηθεί της επανάστασης και θα αλλάξει την κοινωνία; Παρόλα αυτά, η γνώμη μου παραμένει ότι η ελπίδα μας είναι τα κομμουνιστικά ιδανικά. Έχουμε χρέος αυτά τα ιδανικά να τα αποκαταστήσουμε από τον διασυρμό που υφίστανται από όπου και αν προέρχεται αυτός.

* Ο Βασίλης Ζωγράφος είναι δάσκαλος και το κείμενο του δημοσιεύθηκε
στην εφημερίδα "Ελευθερία" 18/5


========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)


Η ΤΑΞΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ


της Μαριάννας Τζιαντζή

Από το "True Blood" στο Ταξικό Blood ή μάλλον στην Ταξική Αιμοδοσία του ΠΑΜΕ

«Αίμα για τις ανάγκες της τάξης μας και όχι για τα κέρδη της πλουτοκρατίας».


Πολλοί το άκουσαν και πάγωσε το αίμα τους. Όπως διαβάσαμε στον 902.gr., «αιμοδοσία διοργανώνει το ΠΑΜΕ, απευθυνόμενο σε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις ομοσπονδίες και τις Επιτροπές Αγώνα του ΠΑΜΕ Αττικής», με  το παραπάνω σύνθημα, «δείχνοντας το δρόμο της έμπρακτης αλληλεγγύης και της εμπιστοσύνης στο δίκιο της εργατικής τάξης».

Πολλές φορές στο παρελθόν έχουν οργανωθεί αιμοδοσίες από συνδικάτα και άλλους κοινωνικούς φορείς, π.χ., για τα θύματα ενός σεισμού ή μιας ένοπλης σύρραξης, όμως για πρώτη φορά η εθελοντική αιμοδοσία παίρνει έναν τόσο κραυγαλέο «ταξικό» χαρακτήρα. Το αίμα που χορηγείται στα γραφεία του ΠΑΜΕ δεν προορίζεται για τα κέρδη της πλουτοκρατίας, εξηγεί η ανακοίνωση, αλλά για τις ανάγκες της τάξης. Πώς θα συμβεί αυτό; Ο ασθενής,   ο τραυματίας που έχει ανάγκη από αίμα θα επιδεικνύει τη φορολογική του δήλωση; Και όταν δίνουμε αίμα «στα τυφλά», αυτό προορίζεται για τα κέρδη αυτών που μας ρουφάνε το αίμα; Τι νόημα έχει αυτή η αντιπαράθεση; Μα αν δεν κάνουμε λάθος, η αγοραπωλησία αίματος δεν ισχύει στην Ελλάδα, αν και πολλά πολύτιμα πράγματα, όπως η υγεία, πουλιούνται και αγοράζονται. 
Σίγουρα δεν είμαστε όλοι ίσοι στο κρεβάτι του πόνου. Κάποιοι πεθαίνουν σαν τα σκυλιά στο δρόμο, άλλοι σε ράντζα, σε διαδρόμους, όμως ο ανθρώπινος πόνος καταλύει τα όρια ανάμεσα σε προνομιούχους και αδικημένους. Ο σεβασμός μας για τον πάσχοντα άνθρωπο δεν θα έπρεπε να έχει ταξικές διαχωριστικές γραμμές. Σίγουρα το ιδιωτικό και το δημόσιο σύστημα υγείας δεν είναι ταξικά ουδέτερα, όμως η προσφορά αίματος είναι μια πράξη που θα έπρεπε να υπερβαίνει τα ταξικά, τα φυλετικά ακόμα και τα εθνικά σύνορα.

Θέλω να πιστεύω ότι η πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ είναι απλώς ένα επικοινωνιακό φάουλ. Ότι θέλει να δείξει πως η εργατική τάξη εκφράζει έμπρακτα την ευαισθησία της απέναντι στον πάσχοντα άνθρωπο. Άλλο όμως, σύντροφοι, η ταξική πάλη, που πρέπει να βαθαίνει και να αποκτά επαναστατικό περιεχόμενο, και άλλο το πρωτόγονο, το ακατέργαστο ταξικό μίσος. Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ρουκέτες, με πυροτεχνήματα ταξικού μίσους και όχι με τη «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης».

Η συνειδητοποίηση, η πολιτικοποίηση της εργατικής τάξης δεν έχει ανάγκη από επίθετα, από ρητορικά σχήματα. Κάτι παρόμοιο συναντάμε στην πρόσφατηη ανακοίνωση-σχόλιο του ΠΑΜΕ μετά τη  διπλή μαστεκτομή της Αντζελίνας Τζολί, με αφορμή, όπως εξηγεί «την προσπάθεια των αστικών μέσων μαζικής ενημέρωσης να παρουσιάσουν την ηθοποιό ως πρότυπο γυναίκας αγωνίστριας» και όχι, όπως αναφέρεται σε μεταγενέστερο διορθωτικό  σχόλιο, την υποτίμηση της δοκιμασίας της γνωστής ηθοποιο.
Ας έρθουν σ’ εμάς, λέει το ΠΑΜΕ στους «αστούς δημοσιογράφους και όχι μόνο» να τους δείξουμε καρκινοπαθείς αγωνίστριες και αγωνίστριες με μαστεκτομή, εκατοντάδες εργάτριες, άλλες λαϊκές γυναίκες που εξακολουθούν, παρά την αρρώστια, να δίνουν τη μάχη  του μεροκάματου, τη μάχη του μεγαλώματος και της ανατροφής των παιδιών χωρίς νταντάδες, τη μάχη συμμετοχής στους καθημερινούς κοινωνικούς αγώνες. Αυτές οι γυναίκες, που όλοι εσείς, αστική τάξη και κολαούζοι, νιώθετε μίσος για αυτές, είναι τα αληθινά πρότυπα άξια θαυμασμού...»
Πάμπολλοι συνάνθρωποί μας σήκωσαν και σηκώνουν το σταυρό της μαρτυρικής αυτής ασθένειας και πολλοί το έκαναν και το κάνουν με αξιοπρέπεια και ευγένεια, ανεξάρτητα αν είναι  ανώνυμοι ή επώνυμοι, επαναστάτες ή συμβιβασμένοι, αστοί ή κολαούζοι των αστών ή οπορτουνιστές. Συναισθηματική ξηρασία φανερώνει αυτός ο διαχωρισμός των ανθρώπων που βρίσκονται στο κατώφλι του θανάτου ή που ξέφυγαν απ’ αυτόν σε  λαϊκούς αγωνιστές και σε τέκνα της πλουτοκρατίας. Με νταντάδες ή χωρίς νταντάδες, κάθε γυναίκα, σε όλο τον κόσμο, έχει δικαίωμα να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο ή την ύπαρξη καρκίνου του μαστού έχοντας κάθε βοήθεια που προσφέρει η ιατρική τεχνολογία και η επιστήμη. Έχει δικαίωμα στην απελευθέρωσή της από το φόβο της ασθένειας–και γι’ αυτό το δικαίωμα υποτίθεται ότι παλεύουν οι κομμουνιστές.

Επιπλέον, η αστική τάξη και οι κολαούζοι της ΔΕΝ νιώθουν μίσος για τις καρκινοπαθείς αγωνίστριες. Απλώς αδιαφορούν ή τις βλέπουν σαν αντικείμενο ελεημοσύνης. Ακόμα και ο Άνταμ Σμιθ, στη Θεωρία των ηθικών συναισθημάτων, λέει ότι η  φτώχεια είναι ταπεινωτική επειδή ο φτωχός είναι αόρατος για τους συνανθρώπους του. Για τους  αστούς οι φτωχοί είτε δεν υπάρχουν είτε υπάρχουν σαν καθρέφτης των δικών τους φιλανθρωπικών συναισθημάτων. (Το κακό είναι ότι μερικές φορές οι ίδιοι οι φτωχοί δεν θέλουν να βλέπουν τους «άλλους φτωχούς», προτιμούν τις ιστορίες με πριγκίπισσες και Αντζελίνες παρά τις ιστορίες με μαγείρισσες και βοσκοπούλες.)

Το να πιστεύουμε ότι οι αστοί κοιμούνται και ξυπνούν με μίσος για το ΠΑΜΕ και με τρόμο για τη Λαϊκή Συμμαχία είναι ένας συνδυασμός  ταξικού ή μάλλον παραταξιακού μεγαλοϊδεατισμού και συνδρόμου ταξικής καταδίωξης.

Από το τηλεοπτικό «True Blood» στο Ταξικό Blood ή μάλλον στην Ταξική Αιμοδοσία του ΠΑΜΕ. Πάμε καλά;
 ***********************

Η Ανακοίνωση του ΠΑΜΕ
“Δημιουργούμε τράπεζα αίματος. Γνωρίζουμε τις ανάγκες. Αγωνιζόμαστε για την πλήρη και δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αντιπαλεύουμε τη λογική της μετατροπής σε εμπόρευμα όλων των αγαθών και τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους που προωθούν τα επιτελεία της κυβέρνησης της Ε.Ε. και του κεφαλαίου. Το αίμα της εργατικής Τάξης το διαθέτουμε για τις ανάγκες των συναδέλφων μας όπου και όποτε απαιτείται δεν το χαρίζουμε στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Η αιμοδοσία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 11/3/2012 από τις 10 το πρωί μέχρι τις 4.00 το απόγευμα στα γραφεία του ΠΑΜΕ ( Αγ. Φιλοθέης 5β.) Καλούμε τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους να δηλώσουν συμμετοχή στα τηλέφωνα του ΠΑΜΕ, να συμβάλλουν στην προσπάθεια αυτή του ΠΑΜΕ.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
***********************
========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Δ.ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ:Η ΣΥΝΤΡΙΒΗτου ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΟΥ ΑΝΑΚΟΥΦΙΖΕΙ

Από τα μέσα της δεκαετίας του '80 ο νέος ξέφυγε από τον κομματικό καθοδηγητή και πήγε στον πορτιέρη . Από το κόμμα, στο μπαρ. Η ελληνική φιλολογία των περιοδικών και της αναδυόμενης greeklish σαβούρας θεώρησε αυτή την μετάβαση ύψιστη απελευθερωτική κίνηση. Νομιμοποιείται επιτέλους η καταπιεσμένη από την Αριστερά ιδιωτεία και απλώνεται στο γερο-ρέηβ ορθάδικο. Η ηλεκτροποπ, η άμπιεντ, η τρανς, ακόμα και η γκαραζοψυχεδέλεια αντικατέστησαν τον Χαλβατζή, τον Μπασκόζο ή τον Βούτση και τον Γεωργούλα. Αντί να διαβάζεις απέραντες εισηγήσεις σε προσυνεδριακούς διαλόγους, μπορούσες να ακούς Κλικ. Αυτό, εκτός από την παρατεταμένη κλιμακτήριο που έφερε σε ολόκληρη την κοινωνία, εκτός από τα μαύρα ακρυλικά μπλουζάκια που καταπίεσαν τις κοιλιές των Νεοελλήνων, συν-έφερε και μια μαζική συμφιλίωση με την απομόρφωση ή καλύτερα τη μη μόρφωση. Εγκατέστησε τη χαμηλή επίδοση, τη βαρεμάρα, την επίδειξη, τον σκηνοθετημένο, κούφιο νεοπλουτισμό και το μέην στρημ, ανέδειξε σε μεγάλο κοινωνικό αγαθό τον αραχτό φραπέ, αφού απενοχοποιούσε τον μικροαστό από τις αριστερές εξεγερσιακές εμμονές και τον οδηγούσε κατευθείαν στην πορτοκαλί νιρβάνα των εναλλακτικοτήτων και της «θετικής ενέργειας». Χιλιάδες χαρτορίχτρες και μέντιουμ, συνοικιακοί αποκρυφιστές και στυλίστες, πρωτοποριακοί καλλιτέχνες και τεχνοκριτική της κόκκινης περμανάντ, άντε και συγγραφείς παραλίας, κατέκλυσαν τις τηλεοράσεις, τα περιοδικά και τον δημόσιο λόγο εξαλλάσσοντας και τον πολιτικό λόγο. Τι διαφορετικό απ' αυτό το καταραμένο υπόστρωμα βλέπουμε σήμερα; Τι διαφορετικό δρέπουμε; Ποια συλλογική ιεράρχηση εκδηλώνεται κάθε μέρα, κάθε στιγμή; Γιατί, όπως ξέρουμε, η χαμηλή ποιότητα, τα κουσούρια και οι ποταπότητες στη δυσκολία ή στην ισχύ φαίνονται. Μαζική κανιβαλική αποκαθήλωση κάθε μορφωτικού ιδανικού, αστόχαστοι και απαράδεκτοι κοινωνικοί αυτοματισμοί που πνίγουν τη δεύτερη σκέψη, που φωλιάζουν την ψύχραιμη ανακεφαλαίωση.

Οι καθηγητές της Δευτεροβάθμιας λούζονται στην ίδια φερτή ύλη που λάσπωσε αυτούς της τριτοβάθμιας την τελευταία πενταετία, τους ερευνητές και προηγουμένως τους δασκάλους της πρωτοβάθμιας. Τεμπέληδες, αμόρφωτοι, εκβιαστές, βολεμένοι ή έστω ανεκτοί, αλλά με «κακή συνδικαλιστική ηγεσία».
Το γρήγορο κοινωνικό μίσος που ενεργοποιείται, ιδίως όταν πρόκειται για μορφωμένους εργαζομένους, δείχνει μια κοινωνία ποτισμένη με την ακαλλιέργητη και αχαλίνωτη ελαφρότητα που περιέγραψα στη αρχή του κειμένου, δείχνει μια κοινωνική παραδοχή που ξεμπερδεύει με τις απαντήσεις αυτόματα, μόλις «ανάψει πράσινο». Πρόκειται για πολιτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά που θεμελιώνονται στην αισθητική και τις ιεραρχήσεις της 20ετίας 1985-2005 και σε μια κοινωνία διδαγμένη από την κουλτούρα του αυτονόητου και του οχλοκρατικού φανατισμού.
Η πολιτική ηγεσία επέλεξε να εξοντώσει ένα κλάδο θεωρώντας ότι εξαφανίζοντας τη συνδικαλιστική του εκπροσώπηση θα εξαφανίσει την πολιτική ταυτότητα και τα κόστη του κοινωνικού σώματος που αυτή η «συνδικαλιστική εκπροσώπηση» ενσωματώνει. Αλλά πιο πολύ η ηγεσία μερίμνησε για την εμπέδωση μιας διδακτικής βιαιότητας, παραθεσμικής και ανελαστικής.
Σιωπή. Αυτή είναι η μεγάλη επιταγή για «να βγει η χώρα από την κρίση,να μείνουμε στην Ευρώπη, να πιάσουν τόπο οι θυσίες κλπ. Σκάστε, δηλαδή. Αυτό που κρατάει έναν δάσκαλο ώστε να μη μειώσει την απόδοσή του ανάλογα με την μείωση του μισθού του, αλλά να εμμείνει στο δημιουργικό πείσμα, είναι μια ηθική επιλογή που θα τον στηρίξει ψυχικά, που θα δικαιώσει τη δουλειά του, την αυτομόρφωσή του, τη μέριμνα προς τον αδύναμο μαθητή, την ειδική κατανόηση του κακοποιημένου παιδιού στο τελευταίο θρανίο κ.λπ. Από ποιον η λεγόμενη ηγεσία θα ζητήσει πνευματική και ηθική υποκατάσταση της οικογενειακής και οικονομικής αποσταθεροποίησης που συντελείται, αν όχι απ' τον αποκεντρωμένο διανοούμενο; Γιατί η γνώση είναι παραγωγική δύναμη, όχι μόνο στην εφαρμογή της, αλλά και στην ηθική της.
Με τις κλωτσιές και το ξύλο στους δασκάλους, πριμοδοτούνται τα χειρότερα χαρακτηριστικά, αυτά που καταπιέζουν τη μάθηση και τη συνοχή. Πρέπει να ομολογήσω ότι η υπόθεση των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, της απεργίας, της πολιτικής διαχείρισης, της συνδικαλιστικής απρονοησίας, καθώς και των δημοσκοπικών εκδηλώσεων της κοινωνίας, με έχει ανησυχήσει, αλλά πιο πολύ μ' έχει στεναχωρήσει. Μου ματαιώνει τις δικές μου ιεραρχήσεις, αυτό που αγάπησα και αγαπώ και κυνηγάω, να χαίρομαι στη σκέψη, να κερδίζω τον παραιτημένο φοιτητή, να βλέπω τη λέξη μέσα στη ζωγραφική, να κρατιέμαι απ' αυτά τα λίγα. Πολυτέλειες... Άλλωστε έχουμε πιο σοβαρά να σκεφτούμε. Τις Τάσεις...

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος αν. καθηγητής ΕΜΠ

ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΥΓΗ"- 19/5/2013

========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Κ.ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ:ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΟ ΠΟΡΣΕΛΑΝΗ-(ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ)


Ξέρουν καλά ότι οι φαιά φορούντες -και το ξέρουν απείρως καλύτερα από τον κάθε φοβικό και πανικόβλητο μικροαστό -ότι η παιδεία είναι το βασικό αγαθό που συνέχει μια κοινωνία. Ότι από αυτήν εξαρτάται η ποιότητα του κοινωνικού υπαρκτού, ότι είναι η γενεσιουργός αιτία κάθε καλού, αλλά και η καταγωγική αρχή κάθε ανωμαλίας και κάθε δυσπλασίας όταν καταντάει (η παιδεία) ένα σπανιότατο και εξαθλιωμένο είδος κοινωνικής τροφοδοσίας. Ξέρουν καλά οι τα φαιά φορούντες ότι η παιδεία δεν είναι γενικό και αόριστο συνονθύλευμα ηθικών γενικεύσεων που καταλήγουν σε ακόμη πιο γενικές απλουστεύσεις εφαρμογής, αλλά ότι η παιδεία έχει ξεκάθαρο ταξικό περιεχόμενο και ταξικές στοχεύσεις. Σε ένα ταξικό σύστημα και επομένως ταξικό σύστημα παιδείας, η μόνη ισότητα που υπάρχει είναι η ισότητα μπροστά στην ανισότητα. Όλοι είμαστε ίσοι μπροστά σ' αυτούς που είναι λίγο πιο ίσοι από εμάς, για να θυμηθούμε και τον Όργουελ
Ακόμη και η περίφημη αξιωματική ρήση "παιδεία για όλους", αν και προήλθε εν πολλοίς από τους "αγώνες του λαού", προήλθε εξίσου και από τον συστημικό παραχωρητισμό ως αποφρακτική ιεροτελεστία και επομένως αποτελεί πεδίο διαρκούς σύγκρουσης και διαρκούς διεκδίκησης ώστε αυτή η καθολικότητα να αποβεί τελεσφόρα για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης από τις τάξεις που συγκρούονται.
Το ότι η "παιδεία για όλους", και μάλιστα η δωρεάν παιδεία, αποτελεί κοινωνικό απόκτημα ολκής είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Επίσης όμως είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ταυτοχρόνως αποτέλεσε συστημικό όχημα καθολικής χειραγώγησης, όργανο καθήλωσης των κάθε μορφής και υφής εγέρσεων και εθιστικό παρόραμα της πραγματικότητας, πάντοτε προς όφελος των αναγκών του συστήματος εξουσίας. Γι' αυτό και ποτέ δεν σταμάτησε η σφοδρότατη σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων που συγκροτούν το μέτωπο προοδευτικού περιεχομένου της παιδείας (δηλαδή τη διαρκή ιδρυτική της αναπροόδευση) και των δυνάμεων που αποβλέπουν (και τα καταφέρνουν με όχι ευκαταφρόνητα αποτελέσματα) στην εννοιολογική αποσάθρωση της παιδείας, στην ταξική της συσκότιση και στην αγοραία της φωταψία.
Όλα αυτά τα γνωρίζουν καλά οι τα φαιά φορούντες. Άλλωστε τα έχουν σπουδάσει. Γιατί μέσα στην "παιδεία για όλους" υπάρχει πάντοτε και η παιδεία που δεν είναι για όλους, ανεξαρτήτως των προσωπικών ικανοτήτων και των ψυχονοητικών δεξιοτήτων του καθενός. Γιατί σε ένα ταξικό σύστημα και επομένως ταξικό σύστημα παιδείας η μόνη ισότητα που υπάρχει είναι η ισότητα μπροστά στην ανισότητα. Όλοι είμαστε ίσοι μπροστά σ' αυτούς που είναι λίγο πιο ίσοι από εμάς, για να θυμηθούμε και τον Όργουελ.
Αδιάψευστο παράδειγμα ένας Γιώργος Παπανδρέου και ένας Αντώνης Σαμαράς με το Χάρβαρντ και ένας Κώστας Καραμανλής από το Ταφτς. Πολίτες με τις ικανότητες των τριών προαναφερθέντων, πολίτες της "παιδείας για όλους", δεν θα ήξεραν καν την ύπαρξη ενός εκάστου τεμένους της γνώσεως που αποτελεί κατά τα λοιπά συστημικά της ανυπόστατο δικαίωμα όλων, δυνατότητα όλων κ.λπ., κ.λπ., αλλά πάντοτε μέσα σε μια ύποπτη ολότητα που όζει απαρτχάιντ και ταξικό αποκλεισμό.
Δηλαδή, τώρα σοβαρολογούμε. Ήταν ικανοί οι άνθρωποι οι οποίοι στο μόνο που συνεισέφεραν ήταν η απόδειξη, ο μεν Καραμανλής πως η Ελλάδα μπορεί να κυβερνηθεί με τον οποιοδήποτε ως πρωθυπουργό, ο δε Παπανδρέου ότι μπορεί να κυβερνηθεί (τρόπος του λέγειν το "κυβερνηθεί") χωρίς πρωθυπουργό και καπάκι ο Σαμαράς, που απέδειξε ότι η Ελλάδα πρέπει να κυβερνηθεί (τρόπος του λέγειν το "κυβερνηθεί") χωρίς πρωθυπουργό, ήταν ικανοί αυτοί να αποκτήσουν την παιδεία που απέκτησαν (αν από την παιδεία αφαιρέσουμε τον προσδιορισμό "ταξική) και δεν είναι ικανό το οποιοδήποτε δαιμονικό παιδί απ' άκρου εις άκρο της επικράτειας του κεκοσμημένου Λόγου, της άναρχης πράξης, της ασύντακτης ανιδιοτέλειας, της φλογοβόλου αντίρρησης, της παρατεταμένης -έστω- αντικαθεστωτικής ρητορικής, αλλά και της απελπισμένης βαράθρωσης, της σημαίας έμφυλης καραντίνας, της θανατόπληκτης απελπισίας, της κεντημένης από τη φοβερή βελόνα φλέβας, της πουλημένης αθωότητας στα κράσπεδα του μαύρου, της άνεργης έκφρασης που βρίσκει στον σουγιά και στο ραβδί και στο σπασμένο μπουκάλι μπύρας το εργαλείο γραφής του εαυτού στον εχθρό (και όχι εχθρικό του) κόσμο, κανένα απ' αυτά τα παιδιά δεν ήταν εξ αντικειμένου ικανό για τα ιερά τεμένη των μυστικών της γνώσεως;
Κανένα δεν ήταν ικανό να καταφέρει όσα αυτός ο κάρος (ο βαθύς ύπνος στη γλώσσα του Ομήρου) της συνείδησης που ονομάζεται Κυριάκος Μητσοτάκης, για τον οποίο έλεγε ο πατήρ του και μοναδικός στην Ελλάδα εν ζωή αείμνηστος, Κώστας Μητσοτάκης, ότι δικαιωματικά του ανήκει μια θέση στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. γιατί έκανε καλές σπουδές; Κανένα; Μα κανένα; Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται η άκανθος της σύγκρουσης: στο δικαίωμα που κυριολεκτικώς απένειμε ο πατήρ στον υιό, στο δικαίωμα της άρχουσας τάξης να στέφει τον εαυτό της, στο δικαίωμα των "καλών σπουδών" και στο περιεχόμενο που δίνει στις καλές σπουδές το κάθε στέλεχος αυτού του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου που λέγεται κοινωνία, ώστε το δικαίωμα του εξηλεκτρισμού να κάνει να τρίξουν από την ένταση και την επιτάχυνση μεταφοράς της ύλης όλες οι πορσελάνες προς το αύριο των αληθινών ανθρώπων.
Το πράγμα είναι άγριο. Και επικίνδυνο. "Μη εγγίζετε. Κίνδυνος - Θάνατος" γράφει επάνω στους κλωβούς τής -προς πώληση- ΔΕΗ. "Μη εγγίζετε. Κίνδυνος - Θάνατος" γράφει κι απάνω στην απεργία (προς πώληση καταισχύνης) των καθηγητών. Είναι ψέματα. Αν η "παιδεία για όλους" έφτασε μέχρι εδώ και δεν έσπασε, χάρη σ' αυτούς έφτασε. Αν ανάβλυσε μια Ελλάδα που την ομορφιά της ακόμα δεν την ξέρουμε από έλλειψη ταξικής παιδείας, σ' αυτούς οφείλεται. Αγγίζει την απεργία τους. Γίνεται πολύτιμη ύλη μεταφοράς της ελπίδας, αυτής της ελπίδας από πορσελάνη που σπάζει τόσο, μα τόσο εύκολα και αφήνει την παιδεία, δηλαδή την ίδια τη δημοκρατία, στο έλεος κάθε θεότητας που τρέχει πιο γρήγορα από εμάς. Και καταστρέφει.
ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΥΓΗ"-19/5/2013 
========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Σάββατο 18 Μαΐου 2013

ΠΑΝ.ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ:Ο ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΑΚΡΙΒΑ ΓΟΥΣΤΑ


Την ώρα που η Χρυσή Αυγή επιχειρεί να περάσει ένα αντισυστημικό προφίλ, οι βουλευτές του κόμματος απολαμβάνουν όλα τα προνόμια που τους προσφέρει ο κανονισμός της Βουλής και μάλιστα με κάθε πολυτέλεια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Παναγιώτης -Sieg Heil- Ηλιόπουλος, βουλευτής Μαγνησίας ο οποίος όταν επισκέπτεται την εκλογική του περιφέρεια προτιμά αντί για το σπίτι του, να διανυκτερεύει σε ξενοδοχείο 5 αστέρων σε παραλιακό θέρετρο του Βόλου.

Όπως φαίνεται  σε έγγραφο που δημοσίευσε στο παρελθόν η εφημερίδα Ταχυδρόμος του Βόλου και το οποίο προέρχεται  από τη Γενική Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών - Τεχνικής Υποστήριξης, Τμήμα Προϋπολογισμού της Βουλής των Ελλήνων, πληρώθηκαν 855,25 ευρώ για διανυκτερεύσεις του Παναγιώτη Ηλιόπουλου στο πέντε αστέρων ξενοδοχείο της Αγριάς, για το χρονικό διάστημα 5-10-2012 ως 28-10-2012.
Η πληρωμή των συγκεκριμένων εξόδων από τη Βουλή βασίζεται στον κανονισμό βάσει του οποίο αν το σπίτι του βουλευτή απέχει πάνω από 25 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού η Βουλή μπορεί να πληρώσει έξοδα διαμονής και στην εκλογική του περιφέρεια!

Έχει ακριβά γούστα ο αντισυστημικός βουλευτής Μαγνησίας της Χρύσης Αυγής και πρωταγωνιστής των χθεσινών επεισοδίων στη Βουλή...  ειδικά αν πληρώνουν άλλοι.


ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΚΑΙ:



========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)


Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ:ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΑΜΑΡΑ-ΑΝΤΕΛΙΝΑΣ ΤΖΟΛΙ

Θα πραγματοποιηθεί τελικά το ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά στις ΗΠΑ, αν και ο Μπαράκ Ομπάμα δεν έχει ελεύθερο χρόνο για να τον συναντήσει.
Το ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά στις ΗΠΑ κρίνεται επιβεβλημένο, μετά την συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Όλιβερ Στόουν και τα εγκωμιαστικά σχόλια του διάσημου Αμερικανού σκηνοθέτη για τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ.
Σύμφωνα με πληροφορίες από το Μέγαρο Μαξίμου, ο Αντώνης Σαμαράς θα συναντήσει στις ΗΠΑ την Αντζελίνα Τζολί.
Η συνάντηση δεν ήταν δύσκολο να κλειστεί, αφού η Αντζελίνα Τζολί γνωρίζει τον Αντώνη Σαμαρά· την πήγαιναν οι γονείς της, όταν ήταν μικρή στην διάσημη πιτσαρία που είχε ανοίξει ο Σαμαράς στις ΗΠΑ, κι αυτός την μπούκωνε με πίτσες και μακαρονάδες.
Η Αντζελίνα Τζολί είναι το πιο καυτό όνομα της επικαιρότητας, και μια εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά στο πλευρό της θα τον απογειώσει πολιτικά και θα εκτοξεύσει τη δημοτικότητά του στα ύψη.
Σαμαράς και Τζολί θα ανταλλάξουν απόψεις για την κρίση στην ευρωζώνη, το Κυπριακό και τον εμφύλιο στη Συρία αλλά θα περάσουν και σε πιο καθημερινά θέματα, όπως το μακιγιάζ για την παραλία και η αποτρίχωση Brazilian.
Οι άνθρωποι του Αντώνη Σαμαρά προσπαθούν να πείσουν την Αντζελίνα Τζολί και τον Μπραντ Πιτ να καλέσουν στο σπίτι τους τον Μπαράκ Ομπάμα και την σύζυγό του για φαγητό, ώστε να προσποιηθεί ο Σαμαράς τον υπηρέτη και να καταφέρει να φωτογραφηθεί με τον Ομπάμα την ώρα που θα του σερβίρει το ρολό κιμά με μανιτάρια και μπέικον.

========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ:"ΧΑΙΛ" ΧΙΤΛΕΡ κ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΔΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO

*************************************
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΟΝΤΟΝΗ


========================================================
Κεραμιδόγατος 
ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)