ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΖΙΑΝΤΖΗ:ΚΑΒΑΦΗΣ ΚΑΙ ΛΑΧΑΝΟΚΟΠΤΗΣ

Πριν από χρόνια μού είχαν χαρίσει μια ηλεκτρική συσκευή, λαχανοκόπτης ήταν το όνομά της. Ένα πράγμα κινέζικο, ακαλαίσθητο, ογκώδες, θορυβώδες και εξαιρετικά άβολο, αφού ο χρόνος προετοιμασίας των λαχανικών για κοπή και ο χρόνος καθαρισμού και αποθήκευσης της συσκευής μετά τη χρήση ήταν πολύ περισσότερος από αυτόν που θα ξόδευες για να ψιλοκόψεις τα λαχανικά με το χέρι. Αρχικά σκέφτηκα να χαρίσω το λαχανοκόπτη σε κάποιον εχθρό μου, εχθρός δε βρέθηκε, κι έτσι η συσκευή και η συσκευασία της κατέληξαν στον κάδο.

Από κινέζικο λαχανοκόπτη πέρασαν αυτή την εβδομάδα τα ποιήματα του Καβάφη που κοσμούν λεωφορεία και άλλα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αν μη τι άλλο, η πρωτοβουλία αυτή του Ιδρύματος Ωνάση έδωσε την ευκαιρία να έρθει στο φως το αττικόν άλας ή μάλλον το ιντερνετικό άλας, αφού άφθονα (και συχνά έξυπνα) ήταν τα σχόλια και οι «πειραγμένες» φωτογραφίες με στίχους λαϊκών τραγουδιών στη θέση των καβαφικών στίχων. (Με το δίκιο του ο Νίκος Σαραντάκος μιλά για «Καβάφη ψιλοκομμένο».) 

Τα ποίηματα φαίνεται να πέρασαν από το λαχανοκόπτη της σκοπιμότητας και της κουτοπονηριάς. Όπως επισημάνθηκε, το «είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία» δεν παραπέμπει στο κλασικό «μπαμπά, μην τρέχεις», αλλά στα «δύο άκρα» και στο «καταδικάζω τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται».

Αν φέτος είχαμε μια στρογγυλή επέτειο του Σεφέρη και αν ήμουν Ίδρυμα κι έκανα λαχανο-στιχο-κοπτική, θα έγραφα σε όλα τα λεωφορεία τις λέξεις «δε βρίσκω τίποτε που να μην το συνηθίσατε* προσκυνώ» από το Ημερολόγιο Καταστρώματος Α΄.

Όλα πια τα έχουμε συνηθίσει ή κινδυνεύουμε να τα συνηθίσουμε. Τις αυτοκτονίες, τις συλλήψεις μαθητών και εργατών, την κλειστή ΕΡΤ, τις δηλώσεις του Κασιδιάρη, τις διαβεβαιώσεις του Σαμαρά για φως στο βάθος του τούνελ, τα ψέματα και τη γελοιότητα των μεγάλων ΜΜΕ, την οικονομική κτηνωδία, τη μετριότητα και τη μεγαλοστομία. Συνηθίζουμε ακόμα και την αντοχή της Χρυσής Αυγής που, μολονότι πιάστηκε με τα χέρια βαμμένα στο αίμα, εξακολουθεί να έχει την επιδοκιμασία του 7%, όπως λένε τα γκάλοπ.

Συνηθίζουμε και προσκυνάμε. Ακόμα και τον ψιλοκομμένο Καβάφη μπορούμε να συνηθίσουμε.

Πηγή:Εφημερίδα "Πριν"

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Η ΤΑΞΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

της Μαριάννας Τζιαντζή

Από το "True Blood" στο Ταξικό Blood ή μάλλον στην Ταξική Αιμοδοσία του ΠΑΜΕ

«Αίμα για τις ανάγκες της τάξης μας και όχι για τα κέρδη της πλουτοκρατίας».

Πολλοί το άκουσαν και πάγωσε το αίμα τους. Όπως διαβάσαμε στον 902.gr., «αιμοδοσία διοργανώνει το ΠΑΜΕ, απευθυνόμενο σε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις ομοσπονδίες και τις Επιτροπές Αγώνα του ΠΑΜΕ Αττικής», με  το παραπάνω σύνθημα, «δείχνοντας το δρόμο της έμπρακτης αλληλεγγύης και της εμπιστοσύνης στο δίκιο της εργατικής τάξης».

Πολλές φορές στο παρελθόν έχουν οργανωθεί αιμοδοσίες από συνδικάτα και άλλους κοινωνικούς φορείς, π.χ., για τα θύματα ενός σεισμού ή μιας ένοπλης σύρραξης, όμως για πρώτη φορά η εθελοντική αιμοδοσία παίρνει έναν τόσο κραυγαλέο «ταξικό» χαρακτήρα. Το αίμα που χορηγείται στα γραφεία του ΠΑΜΕ δεν προορίζεται για τα κέρδη της πλουτοκρατίας, εξηγεί η ανακοίνωση, αλλά για τις ανάγκες της τάξης. Πώς θα συμβεί αυτό; Ο ασθενής,   ο τραυματίας που έχει ανάγκη από αίμα θα επιδεικνύει τη φορολογική του δήλωση; Και όταν δίνουμε αίμα «στα τυφλά», αυτό προορίζεται για τα κέρδη αυτών που μας ρουφάνε το αίμα; Τι νόημα έχει αυτή η αντιπαράθεση; Μα αν δεν κάνουμε λάθος, η αγοραπωλησία αίματος δεν ισχύει στην Ελλάδα, αν και πολλά πολύτιμα πράγματα, όπως η υγεία, πουλιούνται και αγοράζονται. 

Σίγουρα δεν είμαστε όλοι ίσοι στο κρεβάτι του πόνου. Κάποιοι πεθαίνουν σαν τα σκυλιά στο δρόμο, άλλοι σε ράντζα, σε διαδρόμους, όμως ο ανθρώπινος πόνος καταλύει τα όρια ανάμεσα σε προνομιούχους και αδικημένους. Ο σεβασμός μας για τον πάσχοντα άνθρωπο δεν θα έπρεπε να έχει ταξικές διαχωριστικές γραμμές. Σίγουρα το ιδιωτικό και το δημόσιο σύστημα υγείας δεν είναι ταξικά ουδέτερα, όμως η προσφορά αίματος είναι μια πράξη που θα έπρεπε να υπερβαίνει τα ταξικά, τα φυλετικά ακόμα και τα εθνικά σύνορα.

Θέλω να πιστεύω ότι η πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ είναι απλώς ένα επικοινωνιακό φάουλ. Ότι θέλει να δείξει πως η εργατική τάξη εκφράζει έμπρακτα την ευαισθησία της απέναντι στον πάσχοντα άνθρωπο. Άλλο όμως, σύντροφοι, η ταξική πάλη, που πρέπει να βαθαίνει και να αποκτά επαναστατικό περιεχόμενο, και άλλο το πρωτόγονο, το ακατέργαστο ταξικό μίσος. Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ρουκέτες, με πυροτεχνήματα ταξικού μίσους και όχι με τη «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης».

Η συνειδητοποίηση, η πολιτικοποίηση της εργατικής τάξης δεν έχει ανάγκη από επίθετα, από ρητορικά σχήματα. Κάτι παρόμοιο συναντάμε στην πρόσφατηη ανακοίνωση-σχόλιο του ΠΑΜΕ μετά τη  διπλή μαστεκτομή της Αντζελίνας Τζολί, με αφορμή, όπως εξηγεί «την προσπάθεια των αστικών μέσων μαζικής ενημέρωσης να παρουσιάσουν την ηθοποιό ως πρότυπο γυναίκας αγωνίστριας» και όχι, όπως αναφέρεται σε μεταγενέστερο διορθωτικό  σχόλιο, την υποτίμηση της δοκιμασίας της γνωστής ηθοποιο.

Ας έρθουν σ’ εμάς, λέει το ΠΑΜΕ στους «αστούς δημοσιογράφους και όχι μόνο» να τους δείξουμε καρκινοπαθείς αγωνίστριες και αγωνίστριες με μαστεκτομή, εκατοντάδες εργάτριες, άλλες λαϊκές γυναίκες που εξακολουθούν, παρά την αρρώστια, να δίνουν τη μάχη  του μεροκάματου, τη μάχη του μεγαλώματος και της ανατροφής των παιδιών χωρίς νταντάδες, τη μάχη συμμετοχής στους καθημερινούς κοινωνικούς αγώνες. Αυτές οι γυναίκες, που όλοι εσείς, αστική τάξη και κολαούζοι, νιώθετε μίσος για αυτές, είναι τα αληθινά πρότυπα άξια θαυμασμού...»

Πάμπολλοι συνάνθρωποί μας σήκωσαν και σηκώνουν το σταυρό της μαρτυρικής αυτής ασθένειας και πολλοί το έκαναν και το κάνουν με αξιοπρέπεια και ευγένεια, ανεξάρτητα αν είναι  ανώνυμοι ή επώνυμοι, επαναστάτες ή συμβιβασμένοι, αστοί ή κολαούζοι των αστών ή οπορτουνιστές. Συναισθηματική ξηρασία φανερώνει αυτός ο διαχωρισμός των ανθρώπων που βρίσκονται στο κατώφλι του θανάτου ή που ξέφυγαν απ’ αυτόν σε  λαϊκούς αγωνιστές και σε τέκνα της πλουτοκρατίας. Με νταντάδες ή χωρίς νταντάδες, κάθε γυναίκα, σε όλο τον κόσμο, έχει δικαίωμα να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο ή την ύπαρξη καρκίνου του μαστού έχοντας κάθε βοήθεια που προσφέρει η ιατρική τεχνολογία και η επιστήμη. Έχει δικαίωμα στην απελευθέρωσή της από το φόβο της ασθένειας–και γι’ αυτό το δικαίωμα υποτίθεται ότι παλεύουν οι κομμουνιστές.

Επιπλέον, η αστική τάξη και οι κολαούζοι της ΔΕΝ νιώθουν μίσος για τις καρκινοπαθείς αγωνίστριες. Απλώς αδιαφορούν ή τις βλέπουν σαν αντικείμενο ελεημοσύνης. Ακόμα και ο Άνταμ Σμιθ, στη Θεωρία των ηθικών συναισθημάτων, λέει ότι η  φτώχεια είναι ταπεινωτική επειδή ο φτωχός είναι αόρατος για τους συνανθρώπους του. Για τους  αστούς οι φτωχοί είτε δεν υπάρχουν είτε υπάρχουν σαν καθρέφτης των δικών τους φιλανθρωπικών συναισθημάτων. (Το κακό είναι ότι μερικές φορές οι ίδιοι οι φτωχοί δεν θέλουν να βλέπουν τους «άλλους φτωχούς», προτιμούν τις ιστορίες με πριγκίπισσες και Αντζελίνες παρά τις ιστορίες με μαγείρισσες και βοσκοπούλες.)

Το να πιστεύουμε ότι οι αστοί κοιμούνται και ξυπνούν με μίσος για το ΠΑΜΕ και με τρόμο για τη Λαϊκή Συμμαχία είναι ένας συνδυασμός  ταξικού ή μάλλον παραταξιακού μεγαλοϊδεατισμού και συνδρόμου ταξικής καταδίωξης.

Από το τηλεοπτικό «True Blood» στο Ταξικό Blood ή μάλλον στην Ταξική Αιμοδοσία του ΠΑΜΕ. Πάμε καλά;

 ***********************

Η Ανακοίνωση του ΠΑΜΕ

“Δημιουργούμε τράπεζα αίματος. Γνωρίζουμε τις ανάγκες. Αγωνιζόμαστε για την πλήρη και δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αντιπαλεύουμε τη λογική της μετατροπής σε εμπόρευμα όλων των αγαθών και τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους που προωθούν τα επιτελεία της κυβέρνησης της Ε.Ε. και του κεφαλαίου. Το αίμα της εργατικής Τάξης το διαθέτουμε για τις ανάγκες των συναδέλφων μας όπου και όποτε απαιτείται δεν το χαρίζουμε στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Η αιμοδοσία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 11/3/2012 από τις 10 το πρωί μέχρι τις 4.00 το απόγευμα στα γραφεία του ΠΑΜΕ ( Αγ. Φιλοθέης 5β.) Καλούμε τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους να δηλώσουν συμμετοχή στα τηλέφωνα του ΠΑΜΕ, να συμβάλλουν στην προσπάθεια αυτή του ΠΑΜΕ.
Η Εκτελεστική Γραμματεία

***********************

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

JUMBO:Η ΛΗΘΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ

της Μαριαννας Τζιαντζη

Όλοι, μικροί μεγάλοι γνωρίζουν τη ραδιοφωνική και τηλεοπτική διαφήμιση του Jumbo με την Κατερίνα Στανίση στο ρόλο της νονάς. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ή θυμούνται τις κινητοποιήσεις που είχαν γίνει το 2009  σε όλη την Ελλάδα ως διαμαρτυρία για την τρομοκρατική απόλυση ενός εργαζόμενου σε αυτή την αλυσίδα καταστημάτων παιχνιδιών. Τότε έγιναν 29 συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας  έξω από  ισάριθμα καταστήματα της πολυεθνικής επιχείρησης, από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη, ενώ πέρυσι δικάστηκαν 14 μέλη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ επειδή συμμετείχαν στον ειρηνικό «αποκλεισμό» των Jumbo της Αλεξανδρούπολης και της Καβάλας.

            Η νονά τραγουδά χαρούμενη, τα βαφτιστήρια τραγουδούν, οι γονείς  τραγουδούν και χαίρονται, εμείς οι ευαίσθητοι σχολιαστές ρητορεύουμε για την αισθητική της διαφήμισης, όμως κανείς μας δεν ξέρει πόση διάθεση για τραγούδι έχουν οι εργαζόμενοι στα Jumbo, πόσο ελεύθεροι είναι να μιλήσουν για το μισθό τους και τις συνθήκες εργασίας τους. Μια πετυχημένη, λαϊκή ή λαϊκότροπη διαφήμιση είναι το καλύτερο πλυντήριο της νόμιμης εργοδοτικής ασυδοσίας.

Όλοι, μικροί μεγάλοι γνωρίζουν τη ραδιοφωνική και τηλεοπτική διαφήμιση του Jumbo με την Κατερίνα Στανίση στο ρόλο της νονάς. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ή θυμούνται τις κινητοποιήσεις που είχαν γίνει το 2009  σε όλη την Ελλάδα ως διαμαρτυρία για την τρομοκρατική απόλυση ενός εργαζόμενου σε αυτή την αλυσίδα καταστημάτων παιχνιδιών. Τότε έγιναν 29 συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας  έξω από  ισάριθμα καταστήματα της πολυεθνικής επιχείρησης, από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη, ενώ πέρυσι δικάστηκαν 14 μέλη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ επειδή συμμετείχαν στον ειρηνικό «αποκλεισμό» των Jumbo της Αλεξανδρούπολης και της Καβάλας.

Η νονά τραγουδά χαρούμενη, τα βαφτιστήρια τραγουδούν, οι γονείς  τραγουδούν και χαίρονται, εμείς οι ευαίσθητοι σχολιαστές ρητορεύουμε για την αισθητική της διαφήμισης, όμως κανείς μας δεν ξέρει πόση διάθεση για τραγούδι έχουν οι εργαζόμενοι στα Jumbo, πόσο ελεύθεροι είναι να μιλήσουν για το μισθό τους και τις συνθήκες εργασίας τους. Μια πετυχημένη, λαϊκή ή λαϊκότροπη διαφήμιση είναι το καλύτερο πλυντήριο της νόμιμης εργοδοτικής ασυδοσίας.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ-(Η ΜΑΝΩΛΑΔΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ)

της Μαριάννας Τζιαντζή

Τα τρία κείμενα που ακολουθούν δημοσιεύτηκαν στο Πριν, το πρώτο ακριβώς πριν από 14 χρόνια. Η χθεσινή δολοφονική επίθεση κατά των εργατών της φράουλας δεν τα καθιστά επίκαιρα -επίκαιρα, δυστυχώς, τα καθιστά η τριτοκοσμικού τύπου μοντέρνα εκμετάλλευση της εργασίας πάνω στην οποία στηρίζονται τα «αναπτυξιακά» οράματα της κυβέρνησης.

«Σε λίγο χρόνο», είπε τη Δευτέρα ο Αντ. Σαμαράς με αφορμή την επίτευξη συμφωνία με την τρόικα για τη νέα δόση, «η Ελλάδα δεν θα εξαρτάται πια από τα Μνημόνια. Αλλά θα είναι μια Ελλάδα αναπτυξιακή, μια Ελλάδα ανταγωνιστική, μια Ελλάδα εξωστρεφής. Μια Ελλάδα δηλαδή ισχυρή!» Οι εξαγωγικές επιχειρήσεις φράουλας της Ηλείας είναι πράγματι «ανταπτυξιακές, ανταγωνιστικές, εξωστρεφείς». Μόνο που η ισχυρή Ελλάδα την οποία υπόσχονται προϋποθέτει την εκμηδένιση, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης εργασίας. Και φυσικά τη βρώμικη δουλειά δεν την κάνουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες αλλά οι μπράβοι τους, οι επιστάτες.

Στην πολυσυζητημένη εκπομπή του Γ. Τράγκα με τους τέσσερις χρυσαυγίτες, ένας από αυτούς (νομίζω ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος) είπε ότι «όποιος έρχεται στην Ελλάδα παράνομα θα φεύγει παράνομα» (με υπόδειξη του παρουσιαστή το διόρθωσε σε «θα φεύγει νόμιμα»). Όμως η ζωή σκαρώνει μακάβριες φάρσες. Οι εργάτες γης, που ήρθαν στην Ελλάδα νόμιμα, απειλούνται ή κινδυνεύουν να φύγουν από τον μάταιο τούτο κόσμο όσο πιο παράνομα γίνεται: γαζωμένοι από σκάγια ή σφαίρες.

Νέα Μανωλάδα: φράουλες και αίμα (18.4.1999)

Η πρώτη απεργία ξένων εργατών στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στη Νέα Μανωλάδα της Ηλείας. Οι Αλβανοί που εργάζονται στη συγκομιδή της φράουλας, με μεροκάματο 4.500 δρχ., κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας αύξηση 1.500 δρχ.

Ωστόσο, οι εργάτες άλλων χωρών (από τη Βουλγαρία, την Ινδία, το Μπαγκλαντές) δεν τους ακολούθησαν κι έγιναν απεργοσπάστες. Έτσι, ορισμένοι Αλβανοί, φορώντας κουκούλες, επιτέθηκαν νύχτα στα παραπήγματα όπου μένουν 25 Μπαγκλαντεσιανοί. Πυροβολώντας όπου λάχει,τραυμάτισαν καμιά δεκαριά Ασιάτες, εκφοβίζοντάς τους ώστε να πάρουν μέρος στην απεργία.

Το Κόσοβο είναι εδώ, λένε οι κάτοικοι του χωριού. Ο κοινωνικός πόλεμος προηγείται του θερμού πολέμου –και η μικρή Νέα Μανωλάδα είναι κυριολεκτικά ένα παγκόσμιο χωριό, όπου υφαίνεται ένα εξαιρετικά περίπλοκο δίχτυ εκμετάλλευσης.

Στη Θεσσαλία, την Ηλεία, την Κρήτη βλέπει κανείς καταμεσίς του κάμπου βίλες χολιγουντιανού ή αλπικού ρυθμού. Όλη αυτή η εφήμερη και φανταχτερή ευημερία των ακριβών ΙΧ, των κινητών, των παιδιών που σπουδάζουν στην Αγγλία και του τζόγου στο χρηματιστήριο τρέφεται από τα φτηνά μεροκάματα των ξένων εργατών, τα έσοδα από τις χασισοφυτείες, τα κυκλώματα της μαστροπείας. Πάντα με την προστασία κάποιων νονών που έχουν τις άκρες τους με την εξουσία και κάνουν κουμάντο. Ωστόσο, αυτοί οι λίγοι νεο-εύποροι, που φαίνεται να δίνουν τον τόνο στην κουλτούρα και το τοπίο της επαρχίας, έχουν συνένοχο ένα ευρύτατα στρώμα Ελλήνων, που παίρνουν στη δούλεψή τους αλλοδαπούς χωρίς να νιώθουν και να είναι στυγνοί εκμεταλλευτές. Πολλοί είναι αυτοί που προσέχουν «τον δικό τους Αλβανό», όπως ο Σίντλερ πρόσεχε τους «δικούς του Εβραίους».

  

Αυτό όμως δεν αλλάζει τη φύση της εκμετάλλευσης της φτηνής ξένης εργατικής δύναμης, που είναι η βάση της άγραφης συμμαχίας του μεγάλου κεφαλαίου με τα μεσαία στρώματα.

Γεωργιανές ξεσκατώνουν μικροσυνταξιούχους γέροντες, Ουκρανέζες φυλάνε παιδια ταλαίπωρων (και συχνά χαμηλόμισθων) εργαζόμενων μητέρων, Πολωνοί δουλεύουν για προοδευτικούς εργολάβους. Οι φράουλες στάζουν αίμα και ο πόλεμος είναι πάντα εδώ: από το Μπέρκλεϊ έως το Κόσοβο και τη Νέα Μανωλάδα.

Δυνατά και ελληνικά!

 (21.6. 2009)

«Καζάνι που βράζει ο Άγιος Παντελεήμονας», έλεγαν εδώ και μέρες τα κανάλια, όμως η έκρηξη του μίσους και της ντροπής δεν έγινε στην Αθήνα, αλλά λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα δυτικότερα, στην καρδιά της ελληνικής φραουλοπαραγωγής, στη Νέα Μανωλάδα.

Το προχθεσινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του Πύργου Πατρίς δεν ήταν για τα λαμπερά εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, αλλά για την αναβίωση της αμερικανικής Άγριας Δύσης στην πελοποννησιακή Δύση. Δύο αγροτοκτηνοτρόφοι συνέλαβαν δύο αλλοδαπούς από το Μπαγκλαντές με την υποψία ότι τους είχαν κλέψει τρία αρνιά. Τους κακοποίησαν, τους έδεσαν με ένα σχοινί πίσω από μια μοτοσικλέτα και τους έσυραν όπως ο Αχιλλέας τον Έκτορα για μερικές εκατοντάδες μέτρα στο κέντρο της κωμόπολης. Γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων ημών προγόνων! Δυνατά, βάρβαρα και ελληνικά.

         Μέχρι και τη δεκαετία του ’20 η ζωοκλοπή ήταν η μάστιγα της ελληνικής υπαίθρου, όμως ακόμα και στα πιο σκληρά χρόνια δεν είχε αναφερθεί τέτοια περίπτωση κτηνώδους αυτοδικίας σε βάρος των ζωοκλεφτών ή μάλλον των «υπόπτων» για ζωοκλοπή, αφού μέχρι στιγμής ΔΕΝ έχει αποδειχτεί ότι οι δύο αλλοδαποί έκλεψαν τα αρνιά. Το περιστατικό αυτό ίσως να μην είχε συμβεί αν δεν ζούσαμε μέρες μετεκλογικού αντι-λαθρομεταναστευτικού αμόκ (και δημαγωγίας), αν κάποιοι παράγοντες του δημόσιου βίου δεν έδιναν το πράσινο φως για να ανοίξουν οι κρουνοί του ρατσισμού.

         Αξίζει έπαινος στην τοπική εφημερίδα που αντέδρασε με ταχύτητα κι ευαισθησία και είναι κρίμα που πολλοί αναπαράγουν την είδηση αποσιωπώντας την πηγή της. Μαχητικότητα και ευαισθησία έχει δείξει και η Αυγή, μια άλλη ιστορική εφημερίδα του Πύργου που έχει κάνει ρεπορτάζ σε ζόρικες περιοχές και συνθήκες. Όχι παντού και πάντα, αλλά συχνά ο επαρχιακός Τύπος βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα, όχι μόνο για τα τοπικά προβλήματα, αλλά και για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα Ελλήνων και ξένων, ενώ δεκάδες «μη επώνυμοι» δημοσιογράφοι γίνονται οι Άγνωστοι Στρατιώτες στον ακήρυχτο κοινωνικό πόλεμο. Ανάμεσά τους και η Αγγελική Χατζηδημητρίου, η 42χρονη δημοσιογράφος από τη Χίο, μητέρα δύο παιδιών, που το 2006, όταν έκανε ρεπορτάζ έξω από το εργοστάσιο της ΔΕΗ στο νησί, παρεμποδίστηκε βίαια από έναν φύλακα και σήμερα είναι τετραπληγική...

Από τη «σουβλακερί» στη «μανωλαδερί» 

(18.3.2012)

Mια από τις νέες λέξεις που χρησιμοποιούνται συχνά στον καθημερινό δημόσιο λόγο είναι η «κινεζοποίηση». Έτσι χαρακτηρίζεται η τάση εξομοίωσης των μισθών στην Ελλάδα με τους αντίστοιχους της Κίνας. Θα μπορούσαμε να πούμε «βαλκανοποίηση» και να εννοούμε το ίδιο πράγμα, αλλά ο όρος αυτός συνήθως έχει γεωπολιτική σημασία. Ο όρος «κινεζοποίηση» (chinafication) εμφανίζεται και στην αμερικανική πολιτική φιλολογία, όμως εδώ το περιεχόμενό του δεν είναι μόνο μισθολογικό, αλλά παραπέμπει στη συρρίκνωση της δημοκρατίας, στην αδιαφάνεια και στον αυταρχισμό α λα κινεζικά. «Chinoiserie, χρυσέ μου» (σινουαζερί), θα έλεγε η Μαντάμ Σουσού, καθώς η λέξη αυτή περιγράφει ένα αρκετά παλιό διακοσμητικό στιλ που μιμείται κινέζικα μοτίβα και τεχνοτροπίες.

            Η κατοχύρωση των νέων κατώτατων μισθών και ημερομισθίων, που επισημοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα, είναι ένα τεράστιο άλμα στην πορεία της χώρας προς την κινεζοποίηση, την εξαθλίωση, τον εξευτελισμό της εργασίας. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και για «μανωλαδοποίηση», καθώς πορευόμαστε για εργασιακές σχέσεις α λα Μανωλάδα.

            Ας θυμηθούμε ότι πριν τέσσερα χρόνια πραγματοποιήθηκε στη Μανωλάδα της Ηλείας η πρώτη απεργία των αλλοδαπών εργατών που εργάζονταν στις φυτείες της φράουλας, τα «τοξικά φραουλοχώραφα» όπου φυτρώνει ο λεγόμενος κόκκινος χρυσός. Τότε το μεροκάματο ήταν 22-23 ευρώ και το αίτημα των απεργών ήταν η αύξησή του στα 30. Τελικά, οι εργοδότες συμφώνησαν προφορικά στο ημερομίσθιο των 25-26 ευρώ, το οποίο μοιάζει αστρονομικό σε σύγκριση με ό,τι ισχύει στην Ελλάδα του 2012.

            Σήμερα η κυβέρνηση μας οδηγεί πέρα από τη Μανωλάδα, αφού το κατώτατο μικτό ημερομίσθιο διαμορφώνεται στα 22,83 και στα 26,18 ευρώ (για τους γέρους άνω των 25 ετών), δηλαδή καθαρό είναι κάτω των 20 ή των 25 ευρώ, πολύ χαμηλότερο από ό,τι έπαιρναν προ κρίσης οι Πακιστανοί, οι Μπανγκλαντεσιανοί και οι βούλγαροι Ρομ της εύφορης ηλειακής πεδιάδας. Οι μετανάστες δεν έγιναν αδέλφια μας, αλλά εμείς γίναμε εν μισθώ αδελφοί τους.

            Η μανωλαδοποίηση, λοιπόν, είναι εδώ. Η πορεία προς την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή προς τη διάσωση και την κερδοφορία των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου, πατά επί ζωντανών πτωμάτων. «Μanoladerie, μανωλαδερί, γίναμε», θα έλεγε και η Μαντάμ Σουσού.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)