ΔΝΤ ΧΩΡΙΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

ΔΝΤ: «Εκβιασμέ, αγάπη μου»

πηγή:

Δημήτρης Σούλτας

Η συνομιλία Τόμσεν - Βελκουλέσκου θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης, την οποία η κυβέρνηση βιάζεται να ολοκληρώσει, για να αποφύγει τα χειρότερα. Και τα χειρότερα είναι πάντα η έλλειψη ρευστότητας. Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως η απειλή πιστωτικού γεγονότος δεν είναι κάτι που ειπώθηκε κάποια στιγμή σε κάποια συνομιλία. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η τακτική αποτελεί στρατηγική επιλογή του ΔΝΤ σε όποιο πρόγραμμα κι αν συμμετάσχει, σε όποια χώρα κι αν επιβληθεί αυτό το πρόγραμμα. ΔΝΤ χωρίς εκβιασμούς είναι κάτι που ποτέ δεν υπήρξε.

Ο Πολ Τόμσεν είναι ένας υπάλληλος, ακριβοπληρωμένος (χωρίς κανένα προφανή λόγο), αλλά υπάλληλος. Δεν έκανε ένα τηλεφώνημα στη φίλη του Ντέλια και εκεί, μες τη ραστώνη του μεσημεριού, αντάλλαξαν και δυο κουβέντες για τα οικονομικά της Ελλάδας. Ο Πολ Τόμσεν δεν είναι ένας κακός λύκος σε μία λέσχη προβάτων. Είναι το πιστό σκυλί μιας αγέλης λύκων. Στην καλύτερη των περιπτώσεων η Ελληνική κυβέρνηση θα καταγγείλει το πιστό σκυλί ως λύκο και στη συνέχεια θα θυσιάσει 5-6 πρόβατα, επειδή το ζήτησε ο δανειστής.
 

Το ΔΝΤ, όπως και η Παγκόσμια Τράπεζα, ιδρύθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με σκοπό να στηρίξουν τις πιο αδύναμες οικονομίες, να τις βοηθήσουν να ανακάμψουν και να βρίσκονται πάντα στη διάθεση των χωρών που αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα, με συμβουλές για την ανάταξη της οικονομίας τους και φυσικά με τα αναγκαία κεφάλαια. Φυσικά αν πιστεύαμε μόνο στα καταστατικά των οργανισμών θα βγάζαμε πάντα λάθος συμπεράσματα. Το θέμα είναι πάντα ποιος ελέγχει και ποιός είναι ο στόχος του. Η εμπειρία, μετά τον πόλεμο, δείχνει ότι αυτοί οι θεσμοί βρίσκονται και βρίσκονταν πάντα στην υπηρεσία μεγάλων συμφερόντων, τα οποία υπηρετούν πιστά, φορώντας πάντα την μάσκα του «σωτήρα».
 

Η «σωτηρία» για το ΔΝΤ είναι και ήταν πάντα συνώνυμη του εκβιασμού: «Ή κάνεις ό,τι σου λέω ή λεφτά δεν έχει» Η δημιουργία πιστωτικού γεγονότος δεν είναι απλώς μια απειλή σε ένα τηλεφώνημα. Είναι κεντρική στρατηγική επιλογή. Και η χρεοκοπία της Αργεντινής έτσι ξεκίνησε. Από μια μη καταβολή δόσης από το ΔΝΤ.
 

Είναι αποφασισμένη η Ελληνική κυβέρνηση να συγκρουστεί με αυτή  την κεντρική στρατηγική επιλογή του ΔΝΤ; Η εμπειρία λέει πως όχι. Θέλει να βγάλει το ΔΝΤ έξω από το πρόγραμμα; Ναι το θέλει, αλλά αυτό που λέει είναι ότι δεν μπορεί να το κάνει μονομερώς. Πρέπει να έχει και την συμφωνία των υπολοίπων δανειστών. Άρα η «μάχη» είναι χωρίς νόημα. Ή αποφασίζεις ότι ξεκινάς μία σύγκρουση – μία σύγκρουση με πολιτικές όχι με πρόσωπα- και την πας μέχρι τέλους ή δεν την ξεκινάς καν με κάποιον που γνωρίζεις ότι έχει ως κύριο όπλο του τον εκβιασμό. Αν φτάσεις τη «μάχη» μέχρι τη μέση και μάλιστα όταν ο αντίπαλος σου ξέρει ότι δεν θα φτάσεις μέχρι τέλους, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι ακόμα χειρότερο. Και σ’ αυτό πλέον έχουμε πλούσια εμπειρία.
 

Η πραγματική μάχη δεν είναι λογιστική. Δεν είναι η «τάξη στα νούμερα». Άλλωστε η Λογιστική δεν έσωσε ποτέ οικονομίες. Μια οικονομία που πάσχει δε σώζεται απλώς με έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Δεν σώζεται ούτε με εμμονές σε περιοριστικές πολιτικές. Δεν σώζεται ούτε από «ειδικούς»- μαθητευμένους μάγους, οι οποίοι εμφανίζονται να μην έχουν γνώσεις ούτε φοιτητή πρώτου εξαμήνου στα οικονομικά, που έχουν κάνει τόσες λάθος προβλέψεις, όσες δεν έχει κάνει ούτε αποτυχημένος παίκτης του «Στοιχήματος» σε συνοικιακό πρακτορείο. Σώζεται όταν ο κύριος άξονας του προγράμματος διάσωσης είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Η θέση του «θυσιάζω ανθρώπους για να σώσω τη χώρα» μπορεί να κάνει ένα κάποιο σουξέ στους απολογητές του ΔΝΤ, αλλά αποτελεί την απόλυτη παράνοια στην οποίαν είναι βουτηγμένος όλος ο πλανήτης.
 

Ο εκβιασμός για τους τεχνοκράτες αυτών των οργανισμών είναι μέρος της δουλειάς τους. Και μάλιστα κύριο μέρος. Πολλοί απ’ αυτούς έχουν εξαιρετικές σπουδές, μπορεί η μητέρα τους ακόμα να καμαρώνει για τον υψηλό βαθμό του πτυχίου τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν αγαθές προθέσεις. Είναι γρανάζια ενός συστήματος που απομυζά πλούτο από χαμηλότερα και τον μεταφέρει υψηλότερα. Είναι τα γρανάζια ενός συστήματος που προσπαθεί να σε πείσει ότι το πρόβλημα είναι η κατώτατη σύνταξη και όχι το τζογαδόρικο χρηματοπιστωτικό σύστημα, όχι οι εξωχώριες μπίζνες, όπου ξεπλένονται ή μένουν στο απυρόβλητο τρισεκατομμύρια.
 

Η Ελληνική κυβέρνηση είναι βέβαιο ότι θα συγκρουστεί «ολίγον», με αποτελέσματα ανάλογα του «ολίγον έγκυος». Η σύγκρουση όμως θα πρέπει να είναι κάποια στιγμή μετωπική, όχι από τις κυβερνήσεις, αλλά από τις κοινωνίες τις ίδιες. Καθόλου ρεαλιστικό θα πει κάποιος. Ας «απολαύσουμε» λοιπόν τα δώρα του ρεαλισμού μας, στον βωμό του οποίου έχουν θυσιαστεί εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Ας υπακούσουμε στη «φωνή της λογικής» μας, ας «μην τα θέλουμε όλα δικά μας». Ας συνεχίσουμε να ακουλουθούμε αυτόν τον δρόμο. Αλλά τουλάχιστον ας παραδεχτούμε ότι αυτός ο «ρεαλισμός» συναγωνίζεται σε χυδαιότητα την προτροπή σε ένα θύμα βιασμού «αφού δεν μπορείς να αντισταθείς, χαλάρωσε και απόλαυσέ το».

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Ο ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ- VIDEO ΑΠΟ ΤΗΝ "ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ" ΤΟΥ "THE PRESS PROJECT"

πηγή:

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Κωνσταντίνος Πουλής

Μπαίνει σε ένα Μπαρ ένας Άγγλος, ένας Γερμανός και ένας Πρώην Γιουγκοσλάβος Δημοκράτης της Μακεδονίας...

Σας φάνηκε «καμένο» το αστείο;

Ε αυτό...

Παρακολουθήστε το 8ο επεισόδιο της τηλεοπτικής ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗΣ που αφιερώσαμε στον υπουργό που έχει πει περισσότερο από κάθε άλλον την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας «Μακεδονία» (hint: Δεν είναι ο Μουζάλας).

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ: Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΗΤΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΥΡΜΟΥ ή ΕΓΩ ΘΑ ΕΦΡΜΟΣΩ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΑΛΛΑ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΣΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ

πηγή:

Κωνσταντίνος Πουλής

Ως γνωστόν, υπάρχουν δύο βασικά πεδία στην οικονομική επιστήμη: αυτά που καταλαβαίνω και αυτά που δεν καταλαβαίνω. Με το δεύτερο πεδίο θα ασχοληθώ στο επόμενο κείμενό μου. Ως προς το πρώτο, λοιπόν, αυτό που κρίνεται είναι α) οι συνθήκες ζωής και εργασίας για τον εργαζόμενο κόσμο - αυτό που ονομάζουν «ανταγωνιστικότητα» και εμείς απορρύθμιση, που σχετίζεται με το αν θα υπάρχει κάποια προστασία μπροστά στις επιδιώξεις της εργοδοσίας και β) η διαχείριση του δημόσιου πλούτου. Η συμφωνία που υπογράφεται συνιστά συντριβή και στα δύο αυτά πολύ κρίσιμα πεδία.

Στον Φιλοκτήτη ο Οδυσσέας ζητάει από τον Νεοπτόλεμο να απαρνηθεί για λίγο την ηρωική του φύση, να μετέλθει δόλο, που είναι ένα κατ’ εξοχήν αντιηρωικό χαρακτηριστικό, και να επιστρέψει αργότερα στην κανονική του ηθική. Του λέει ότι η νίκη είναι γλυκιά, λοιπόν ας του παραδοθεί για μία μέρα, χωρίς αιδώ, και μετά για την υπόλοιπη ζωή του να ξαναγίνει ο ευσεβέστερος των θνητών (81-85). Ο Νεοπτόλεμος αποφασίζει να μην το κάνει, και ευτυχώς. Γιατί, όπως κατάλαβε ο Νεοπτόλεμος και δεν κατάλαβε ο Τσίπρας, αυτά δεν γίνονται για λίγο. Δεν γίνεται να επιστρέψεις εκεί που ήσουν. Είναι -πώς να το πω;- σαν το ευρώ. Άμα βγεις δεν ξαναμπαίνεις.

Ο Τσίπρας αυτή τη στιγμή αναλαμβάνει να κάνει κάτι που θα συνιστά όνειδος για την Αριστερά για δεκαετίες. Δεν ηττάται απλώς, δέχεται να υπηρετήσει ο ίδιος τις χειρότερες επιδιώξεις των μέχρι χθες αντιπάλων του. Δεν νιώθει τα γλοιώδη φιλικά χαμόγελά τους; Δεν ανατριχιάζει με τους επαίνους τους; Η μνημονιακή Ελλάδα και ενίοτε και η Ευρώπη όχι μόνο συγχαίρει τον Τσίπρα, αλλά εξηγεί, όπως ο Σουλτς, ότι ο Τσίπρας είναι ο μόνος που μπορεί να επιβάλει τις μεταρρυθμίσεις!

Αυτό είναι το κλειδί της περιόδου που διανύουμε. Καθόλου εκδικητική δεν είναι η συνθήκη αυτή. Αντιθέτως, αναγνωρίζει ότι ο Τσίπρας είναι ο μόνος πολιτικός που έχει ακόμη το πολιτικό κεφάλαιο να μπορεί να απευθυνθεί στους πολίτες και να τον ακούν, δηλαδή ο μόνος που μπορεί να επιβάλει έστω για λίγο πολιτική λιτότητας. Αυτό οφείλεται στη δικαιολογημένη αποστροφή των ψηφοφόρων για τους προηγούμενους. Το ερώτημα είναι: ο Τσίπρας δεν καταλαβαίνει ότι αυτό το κεφάλαιο καταναλώνεται πάρα πολύ γρήγορα; Μέρα τη μέρα, ψέμα το ψέμα. Η ασύλληπτη κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος, η γελοιοποίηση του αποτελέσματος, δεν καταλαβαίνει ότι είναι ωρολογιακή βόμβα;

Αυτή τη στιγμή παρακολουθούμε την προσπάθεια του μηντιακού-πολιτικού κατεστημένου να υπερασπιστεί τον Τσίπρα. Αυτό είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβεις πώς γίνεται, γιατί είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι, που λένε κάτι μόνο όταν το πιστεύουν. Αν είσαι όμως επαγγελματίας του δημόσιου βίου, μπορείς κάλλιστα να λες άλλα τη μία μέρα και άλλα την επομένη, ως «νοικιασμένη συνείδηση». Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίον ο Παπαχελάς, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, ο Άδωνης Γεωργιάδης και οι όμοιοί του εκθειάζουν τον Τσίπρα. Όπως είπε ο Αρίστος Δοξιάδης: «Σήμερα υποστηρίζω τον Αλέξη Τσίπρα. Με τεράστια καθυστέρηση κατάλαβε πώς γίνεται μια διαπραγμάτευση, πήρε το κόστος, και την έκλεισε. Μόνο αυτός μπορεί τώρα να περάσει τα βασικά μέτρα στο εσωτερικό».

Είναι τραγική ειρωνεία: ο Τσίπρας θα είναι το όχημα με το οποίο θα περάσουν όλα τα μέτρα που τόσον καιρό κατήγγελλε. Όχι μόνο επειδή έχασε, αλλά επειδή θα τα υπηρετήσει. Και θα το κάνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, γιατί ο ίδιος συμβολίζει με τη μεταστροφή του αυτό που τόσο πολύ επιθυμούσαν τα αφεντικά να δειχθεί: ότι οι επιδιώξεις του είναι φαντασιοπληξίες. Και δεν εννοώ τώρα τη διαπραγμάτευση εντός ευρώ. Εννοώ πολύ πρακτικά ζητήματα, όπως οι συλλογικές συμβάσεις, το αφορολόγητο, ο βασικός μισθός, η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας. Τους ακούς να επιχαίρουν και φαντάζεσαι όλο το ρεύμα της περαιτέρω απορρύθμισης, για το οποίο οι ορδές των γραβατωμένων «εκπροσώπων του επιχειρηματικού κόσμου» που περνάνε από τον σκάι (αυτοί που στο τσακίρ κέφι διορθώνουν και λίγο τον Στίγκλιτς και τον αποκαλούν ηλίθιο) αναφωνούν: «επιτέλους, χωρίς ιδεοληψίες».

Κάποιοι μιλούν για ηττοπάθεια ή θυματοποίηση της Αριστεράς, θεωρούν ότι πρόκειται για το σύνδρομο να μπορείς να μιλάς μόνο εκ τους ασφαλούς, ως αιώνια αντιπολίτευση. Δεν καταλαβαίνουν ότι η πιθανή ήττα είναι το τίμημα του να έχεις αρχές. Δηλαδή να χάνεις ή να κερδίζεις, αλλά η πορεία σου να εξαρτάται από τη μοίρα αυτών των αρχών. Να συνδέεις υπαρξιακά τη ζωή σου με κάποιες ιδέες, είτε αυτές είναι θαμμένες σε κάποια γωνιά της κοινωνικής ζωής είτε για μια στιγμή έρχονται στο προσκήνιο. Ο μόνος που δεν ηττάται ποτέ είναι αυτός που τρέχει στη ζεστή αγκαλίτσα της πλειοψηφίας, ό,τι και να γίνει.

Η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν δεν είχε την αξιοπρέπεια να ηττηθεί. (Ορίστε μια άλλη εκδοχή της αξιοπρέπειας!) Δεν είπε ότι «αυτό δεν είμαι εγώ». Γιατί προφανώς η συνεπής στάση, που θα την προστάτευε από τη γελοιοποίηση στα μάτια των ανθρώπων που κατηγορούσε τόσον καιρό, θα ήταν να πει: αποτύχαμε. Αυτή η προσπάθεια να κρατηθεί στην εξουσία για να κάνει τον Σαμαρά στη θέση του Σαμαρά είναι προσβλητική για το ήθος της. Έντιμη στάση είναι να λες πως βρίσκεσαι εκεί για να κάνεις κάτι συγκεκριμένο. Αν δεν είναι αυτό, φεύγεις. Η ιδέα ότι «θα εφαρμόσω τις πολιτικές των άλλων αλλά θα είμαι καλύτερος», είναι απροκάλυπτος πασοκισμός.

Πώς να πειστεί κανείς ότι σε αυτήν την περίπτωση δεν βαραίνει απλώς η επιθυμία για αξιώματα; Διαβάζουμε στην Αυγή ότι πρέπει να καθαρίσει το τοπίο από τους αντιφρονούντες, ακούμε και τον Σταθάκη με τον Παπαδημούλη να μας νουθετούν για τις παραιτήσεις, προφανώς υπάρχει το πολιτικό προσωπικό για μια τέτοια μεταστροφή. Το ενδιαφέρον είναι ότι όλα αυτά γίνονται ως δήθεν τακτική κίνηση από τους πολιτικούς του ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που καθίστανται τα αφελή πιόνια όλου του κατεστημένου που στήριξε τα μνημόνια.

Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις σε ρωτούν ποια είναι η εναλλακτική λύση. Το υπονοούμενο επιχείρημα είναι ότι εσύ θα κρύβεσαι άνετα πίσω από το δίκιο σου με κάποια μειοψηφία, και αυτοί θα βγάζουν το φίδι από την τρύπα. Αυτό ακριβώς εννοώ, και μου φαίνεται μια χαρά. Να εξηγήσω γιατί. Η πρότασή μου είναι να κάνει ο καθένας αυτό που πιστεύει και να κρίνεται γι’ αυτό. Η ιδέα ότι «αφού κάποιος θα το κάνει έτσι κι αλλιώς δεν πειράζει να το κάνω εγώ, που θα είμαι και πιο ήπιος», έχει ως έσχατη συνέπεια να μην έχουν καμία σημασία οι απόψεις, γιατί όλοι θα επιδιώκουν απλώς να είναι στα πράγματα, χρησιμοποιώντας τα επιχειρήματα ως ρητορικά όπλα για να φτιάχνονται τα στρατόπεδα και οι συμμαχίες που θα τους οδηγήσουν στην εξουσία. Αυτό λέω να μην το κάνει η Αριστερά, ας είναι και η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Το ελάχιστο που μπορεί να κάνει τώρα είναι να μην παραδώσει την πολιτική του αξιοπιστία, ό,τι έχει απομείνει δηλαδή, στους χειρότερους αντιπάλους του για να την εκμεταλλευτούν. Με την ταχύτητα που τρέχουν τα πράγματα, θα έχει γίνει ΠΑΣΟΚ και μετά ΔΗΜΑΡ σε μήνες.

Σε ποιον απευθύνεται αυτή η έκκληση; Προφανώς όχι στον Τσίπρα, το κείμενο αυτό δεν ανήκει στο δοκιμιακό είδος της «Ανοιχτής επιστολής προς τον πρωθυπουργό». Είναι μόνο μια προσπάθεια να ξεκαθαρίζει το τοπίο από στρεβλώσεις, προπαγάνδα και ανειλικρίνεια, τουλάχιστον για τους καλόπιστους. Ταπεινή προσφορά για τέτοιους καιρούς, αλλά φοβάμαι ότι τη χρειαζόμαστε.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Secrets of the Brussels media machine

From:

By Nikos Sverkos

In politics, whoever can better influence the international media to push forward their views has the upper hand, say political communications insiders. And this isn’t just the case during election campaigns: in the European Union, decision-making power depends not only on the size of a given player’s economy, but also on how it deals with international media.
 

It’s no secret that in Brussels lies a well-oiled media machine, which can distribute information to all major media outlets across the continent in a matter of hours. The machine, which has risen in influence since the financial crisis broke in 2008, operates on the basis of maintaining the anonymity of journalists’ sources that feed it; one of the sacred principles of journalistic ethics.
 

However, here this principle of anonymity is also used to protect the Brussels media machine itself and ensuring it remains hidden from public view. No journalist in the Belgian capital is prepared to risk their job to expose how the system works, thus preserving a ‘code of silence’ around it.

 

The hard core

The most influential group in the Brussels media machine is made up of the euro zone’s ‘hard core’ bloc. This means the Permanent Representation of Germany, located in Brussels, and assisted by political and financial satellite countries of Germany: Spain, Portugal, Slovakia and the Baltic states (among which, Latvia currently holds the EU presidency). France and Italy have clearly less influence and access in this system.
 

In terms of collection and distribution of news, the main players in the system are the three major European-level media outlets: the agencies Reuters and Bloomberg, and the Financial Times newspaper. Whatever this group reports, all other media outlets in Europe rush to reproduce. Thus – intentionally or not – articles published by the group are spread widely.
 

Information that enters the Brussels media machine comes from three sources: people working inside the EU bureaucracy who monitor critical meetings (interpreters as well as civil servants), the politicians themselves (or their aides) and senior officials of the European institutions. These sources are used to satisfy the need for timely, exclusive coverage of news events, which makes journalists extremely competitive in pursuing information on what is discussed during these meetings.
 

The most common means of communication from these sources to journalists is SMS. When it comes to more detailed leaks though, journalists from the three main media players (together with others from mostly German and British outlets) are invited to an unofficial press conference and briefed. This has been the case for the past few months.
 

In these meetings, the person doing the briefing is very often an official that also works at the European Commission’s Spokesperson’s Service. Of German origin, this man sets aside EU etiquette as well as the theoretical neutrality of his professional position.
 

A recent example that highlights how well this system functions was in Riga, during the recent Eurogroup meeting. On April 23, Greek finance minister Yanis Varoufakis participated in a dinner with his colleagues, in order to prepare the issues for the forthcoming meeting. Everything proceeded normally. But the following day, the media ‘revealed’ highly aggressive rhetoric against Varoufakis from his colleagues during the Eurogroup meeting itself.

The alien

That same senior official of the European Commission, moments after the conclusion of the Eurogroup meeting, invited eight journalists for the ‘established’ daily informal press conference. “There was a lot of anger towards the Greek delegation,” a Brussels-based journalist, who asked to remain anonymous, told us. “When we asked about Mr Varoufakis’ position in the meeting, the official said ‘The guy lives on another planet’, and made derogatory gestures. This isn’t something we’ve seen before – neither from EU officials nor this particular person.”
 

An identical ‘update’ was given by two further EU officials, one working for the Eurogroup and one from a diplomatic mission of a Southern European country. “They were equally aggressive; trying to present Mr Varoufakis as an ‘alien’”, said the journalist, who was present during these discussions. “When we got to the heart of the matter concerning the Greek economy, the ‘sources’ refused to say any more. They just blamed Varoufakis.” These briefings were followed by tough statements from various ministers, echoing the German government's point of view.
 

This specific information about the events of the Eurogroup meeting in Riga was published in all three aforementioned major media outlets, giving the impression of a war-like atmosphere at the meeting and breaking the unwritten rule of maintaining a professional distance from harsh words. Following these events, the Greek delegation decided for Varoufakis to not attend the planned dinner on the evening of April 24, to express his displeasure with the way his colleagues treated him and Greece. However, the ‘aggression’ from ministers, EU officials and the media did not subside. On the contrary, Reuters presented Varoufakis as “isolated”, simply because he did not attend the dinner, without asking for a statement from the Greek side. They also commented on Varoufakis’ decision not to wear a tie.
 

The go-ahead for this latest smear campaign was given by SMS, from a German official to a journalist at one of the three major media outlets. The journalist in question then called some of his sources in Athens in order to warn them what was coming.

The wall

During the Eurogroup meetings last February, the Greek government tried to breach the seemingly impenetrable ‘media wall’ being built around it. “The fact that the draft of Jeroen Dijsselbloem’s ‘decision’ was leaked by the Greek delegation, which essentially subverted debate on it, outraged many people in Brussels,” the journalist told us. “War was declared, and from that point on, the Greek positions were repeatedly leaked to Peter Spiegel of the Financial Times,” he added.
 

“Will Mr Varoufakis be able to survive the pressure?” asked the journalist. “At least Mr Tsipras still trusts him,” we replied. 

“Then inform them in Greece, both the government and the people, that they can expect even more of these attacks,” he said.

(Originally published in Greek in I Efimerida Ton Syntakton ; Translated byDionisis Antonopoulos ; Edited by Mehran Khalili )

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΣΕ ΡΟΛΟ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟΥ: ΚΥΛΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ

πηγή:

Κώστας Εφήμερος

Τις τελευταίες ώρες κλιμακώνεται ο πόλεμος μεταξύ της κυβέρνησης και ολιγαρχών που ξεκίνησε όταν ο Νίκος Παππάς ζήτησε από τα κανάλια να πληρωθούν οφειλόμενοι φόροι 43 εκατομμυρίων ευρώ. Φυσικά όμως στην πρώτη γραμμή πέφτουν πρώτα τα τσικό... και έτσι το ρόλο σήμερα ανέλαβε ο Βασίλης Μπεσκένης.

Ο Βασίλης Μπεσκένης εκφράζεται ως δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ και φαίνεται ότι έχει αναλάβει εργολαβικά την υπεράσπιση του τηλεοπτικού σταθμού, προφανώς επειδή πιστεύει απόλυτα το αφεντικό.

Βέβαια η έννοια της λέξης «αφεντικό» είναι κάτι αρκετά ομιχλώδες στην περίπτωση του κυρίου αυτού αφού κοιτάζοντας στις βάσεις του εθνικού τυπογραφείου και της Δι@ύγειας είναι σαφές ότι η δημοσιογραφική του ιδιότητα έχει τεθεί στη διάθεση αρκετών αφεντικών...

Έτσι για παράδειγμα το 2007 επί κυβέρνησης Καραμανλή και με υπουργό τον Αναστάσιο Παπαληγούρα βρίσκεται να διορίζεται στο υπουργείο πολιτισμού ενώ δύο χρόνια αργότερα ο Δημήτρης Αβραμόπουλος τον προσλαμβάνει στο γραφείο Τύπου και Δημοσίων σχέσεων του υπουργείου Παιδείας. Και παρόλο που ο κύριος Μπεσκένης υποστηρίζει σήμερα με μεγάλη ένταση τα ιδιωτικά κανάλια έχει περάσει μεγάλο μέρος της καριέρας του υπηρετώντας το «δημόσιο» συμφέρον, όπως για παράδειγμα το 2013 που με υπογραφή του Άδωνι Γεωργιάδη (που είναι γνωστό πόσο ενδιαφέρεται για το δημόσιο συμφέρον) αναλαμβάνει το γραφείο τύπου του Υπουργείου Υγείας και φαίνεται ότι έκανε πολύ καλά τη δουλειά του γιατί παρά τις περικοπές που έκανε ο επόμενος (πολύ πετυχημένος) υπουργός Μάκης Βορίδης τον κράτησε στη θέση του.

Οι επιδόσεις του Βασίλη Μπεσκένη όμως φαίνεται ότι δεν εκτιμήθηκαν δεόντως μετά την αλλαγή της κυβέρνησης και έτσι ο δημοσιογράφος προσλήφθηκε στον ΣΚΑΪ απ' όπου συνεχίζει να τελεί το έργο του: ως γραφείο Τύπου του Αλαφούζου. Έτσι μαζί με τον Μπάμπη Παπαδημητρίου τους ακούμε από εχθές να επιχειρηματολογούν αναφερόμενοι με εκφράσεις όπως «εμείς πληρώσαμε» και «μας γίνεται επίθεση» λες και έχουν κοινούς προνομιακούς λογαριασμούς με τον εφοπλιστή ιδιοκτήτη.

Εμείς πάντως δεν ξαφνιαζόμαστε. Τα ίδια είχαμε αντιμετωπίσει όταν αποκαλύψαμε ότι ο ΣΚΑΪ που κουνούσε το δάχτυλο στην κοινωνία φοροδιέφευγε μην πληρώνοντας το χαράτσι ή ακόμα και τον ΦΑΠ για το κτήριο του Φαλήρου. Ήταν τότε που ο Άρης Πορτοσάλτε και ο Νίκος Υποφάντης χρησιμοποιώντας ακριβώς την ίδια φρασεολογία υποστήριζαν ότι «είχανε πληρώσει» και ότι οι λογαριασμοί που είχαμε στα χέρια μας αφορούσαν κάτι κεραίες στα βουνά (του Φαλήρου;) που δεν πληρώνουν φόρους (οι κεραίες;).

Πέρασε όμως ο χρόνος και ενώπιον των αρχών ο ΣΚΑΪ αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι είχε «ξεχάσει» να πληρώσει χαράτσια και ΦΑΠ για μερικά χρόνια και έτσι και τώρα μόλις περάσει λίγο ο καιρός και εφόσον η κυβέρνηση συνεχίσει να τα βάζει με το κλειστό επάγγελμα των καναλαρχών θα αναγκαστούν και πάλι να σταματήσουν τις προσωπικές επιθέσεις και ενώπιον των αρχών να παρουσιάσουν τα στοιχεία τους για να δούμε αν χρησιμοποίησαν τις παράνομες άδειες που τους έχουμε παραχωρήσει ως πολίτες για να μας ενημερώσουν ή για να μας κλέψουν.

Πριν λίγες ημέρες ο Γιάννης Πρετεντέρης έγραψε στην εφημερίδα του ότι «ακόμα και στην εξωφρενική περίπτωση που η κυβέρνηση ζητήσει 10 εκατομμύρια ευρώ ανά κανάλι»... συμμετέχοντας ενεργά και δημόσια στο παζάρι που θέλει να κάνει η διαπλοκή. Και η αλήθεια είναι ότι την ώρα που ακούγεται ότι η DIGEA πήρε δάνειο 19 εκατομμύρια ευρώ (δηλαδή περισσότερα χρήματα απ' όσα έδωσε για να πάρει τις συχνότητες για 15 χρόνια) θα ήταν περίεργο να βλέπαμε τον Μπόμπολα και τον Αλαφούζο να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Άλλωστε υπάρχουν πάντα πρόθυμοι «δημοσιογράφοι» όπως ο Πρετεντέρης, ο Μπεσκένης, ο Παπαδημητρίου για να κυλιστούν στην λάσπη της διαπλοκής για λογαριασμό των αφεντικών τους.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Poll surge for Alexis Tsipras’ Syriza as Greeks learn to smile again

From:

 The Observer

Helena Smith in Athens

Approval ratings for radical left party soar despite U-turns forced in debt talks and collapse of tax collection, but the people still expect the government to deliver

================================

Alexis Tsipras’ left-led government may be the bane of Europe’s political establishment, but in Greece support is soaring as Athens’ new political class negotiates the country’s economic plight.

One month and three days after the tough-talking firebrand assumed power, Greeks of all political persuasions appear to like what they see. A Metron Analysis poll published on Saturday showed popularity ratings for the prime minister’s radical left Syriza party at an all-time high: from the almost 36% it won in snap polls on 25 January, support for Syriza has jumped to 47.6%, a record for a movement that only three years ago was on margins of Greek politics.

In a triumphant address Tsipras attributed the surge to restored pride after five rollercoaster years of being humbled and humiliated by the debt-stricken nation’s worst economic crisis in modern times.

“The Greek people feels it is regaining the dignity that it has been doubted and denied,” the leader told Syriza’s central committee at the weekend. “From the very first day of the new [coalition] government, Greece stopped being a pariah, executing orders and enforcing memorandums,” he said, referring to the EU- and IMF-sponsored bailout accords Athens signed to keep afloat.

On the street, optimism has returned. People worn down by gruelling austerity, on the back of unprecedented recession, are smiling. Government officials have taken to walking through central Athens, instead of ducking into chauffeur-driven cars to avoid protesters. Last week, finance minister Yanis Varoufakis – a maverick to many of his counterparts – was mobbed by appreciative voters as he ambled across Syntagma square.

“They’ve given us our voice back,” said Dimitris Stathokostopoulos, a prominent entrepreneur. “For the first time there’s a feeling that we have a government that is defending our interests. Germany needs to calm down. Austerity hasn’t worked. Wherever it has been applied it has spawned poverty, unemployment, absolute catastrophe.”

The approval is all the more extraordinary, given the policy U-turns the anti-austerity government has been forced to make – concessions that have sparked fierce opposition within the ranks of Syriza. Faced with the reality of governing, Tsipras has dropped demands for a reduction of the country’s monumental debt; agreed to continued supervision by auditors at the EU, European Central Bank and International Monetary Fund (now named “the institutions” rather than the maligned “troika”); and abandoned pre-election pledges by promising not to take “unilateral” steps that might throw the budget off-balance.

The climbdown triggered criticism by leading Syriza members, including the second world war resistance hero Manolis Glezos who apologised for participating in a government that had given the “illusion” of offering an alternative way out. Leading members of the small, rightwing Independent Greeks party, in coalition after Syriza narrowly failed to win an absolute majority, express similar reservations in private.

But analysts said disdain for a political establishment blamed for bringing Greece to the brink of ruin and plain exhaustion were also working in Tsipras’ favour.

“Politically this is now the strongest government in over a decade,” political commentator Pavlos Tsimas said. “To a great degree it reflects how fed up people are, but also how much they despise the political system

Yet the government is walking a fine line and its popularity could as easily evaporate if it is perceived not to deliver. Accusations of political incompetence, narcissism and moral high-handedness are already rife.

On Friday, Varoufakis triggered uproar by declaring that the government was proud of the “degree of creative ambiguity” used in drafting reforms set as the condition of prolonging the country’s bailout program – initially due to expire yesterday – until June.

The extension was grudgingly agreed, despite the concerns of the ECB and IMF that the figures Athens offered were overly abstruse. As the German Bundestag prepared to vote through the extension, Varoufakis told a local television channel: “They asked for it. They said, ‘for us to pass it in our parliaments, our institutions, it’s better to leave it vague’.”

The government’s first challenge comes this week when it tries to plug a fiscal black hole exacerbated by the collapse of tax collection. Tax revenues have fallen by 22.5% – much more than anticipated – as Greeks, put off by political uncertainty, have stopped paying. Locked out of markets, the country must repay €21.8bn (£15.8bn) in maturing debt this year, starting with a €1.6bn loan to the IMF in the coming days.

With further rescue funds not on offer until Athens satisfies creditors with reforms, the government is likely to run out of cash – and funding options – by mid-March. Salvation, say economists, will only come if the ECB allows it to issue short-term debt through Treasury bills.

“They have a real problem on their hands,” said Tsimas. “A looming credit crunch that is far worse than anyone ever thought because of the drop in revenues.”

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΟΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΒΟΜΒΑ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

πηγή:

Νίκος Κωτσικόπουλος

Η αναφορά του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη στην Ιταλία και το πράγματι επικίνδυνο χρέος της, δεν είχε συνέχεια με το συνήθη τρόπο: Ποτέ δε λέμε κακές λέξεις στην «ευρωπαϊκή οικογένεια» κι όταν μια αλήθεια πονάει, κάνουμε σα να μην υπάρχει ελπίζοντας να αλλάξουν τα πράγματα από μόνα τους…

Αυτός είναι ο τρόπος που έχουν επιλέξει οι Ιταλοί και φυσικά η γερμανική κυβέρνηση. Η «ευρωπαϊκή οικογένεια», εδώ και χρόνια ξέρει ότι πρέπει να αποφύγει με την Ιταλία, μία μνημονιακή περιπέτεια ανάλογη της Ελλάδας, γιατί θα οδηγούσε σε καταστροφή.

Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν επέβαλε στην Ιταλία λιτότητα και φτώχεια που έχει ήδη κοστίσει σοβαρά σε ανεργία και ύφεση. Αλλά αφού τα καταφέρνει να δανείζεται ως τώρα…

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι η ατάκα του Έλληνα υπουργού, είναι άτοπη, όπως του απάντησε μέσω twitter, ο ομόλογός του Ιταλός υπουργός Πιερ Κάρλο Παντοάν;

Είπε ο κ. Βαρουφάκης μιλώντας στην κρατική τηλεόραση RAI: «Ποιος θα είναι ο επόμενος έπειτα από εμάς; Η Πορτογαλία; Τι θα γίνει όταν η Ιταλία ανακαλύψει πως είναι αδύνατον να παραμείνει μέσα στον ζουρλομανδύα της λιτότητας;»

Και παρακάτω: «Ιθύνοντες ενός σημαντικού ιταλικού θεσμού με πλησίασαν και μου είπαν ότι είναι αλληλέγγυοι με τη χώρα μας, αλλά δεν μπορούν να πουν την αλήθεια διότι και η Ιταλία κινδυνεύει να χρεοκοπήσει και φοβούνται τυχόν συνέπειες από τη Γερμανία».

Ότι κι αν ισχύει, η δήλωση δε στερείται πολιτικής σημασίας.
Τι έκανε άραγε τον κ. Βαρουφάκη, να σπάσει έστω κι άκομψα, τη σιωπή των άλλων για την κραυγαλέα περίπτωση του ιταλικού χρέους που είναι ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ευρωζώνης, προγραμματισμένη να σκάσει ή να αχρηστευθεί, μέσα σε 12 μήνες;

Η γραμμή που έχει τηρήσει πιστά η Ευρωζώνη σε αυτό θέμα, είναι απλή: Δε μιλούν για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Αντίθετα από ότι συμβαίνει με την Ελλάδα, που φαίνεται ότι είναι πολύ μικρή -σύμφωνα με την άποψη κάποιων- και δε μπορεί να προκαλέσει μη διαχειρίσιμο πρόβλημα.

Αλλά η Ιταλία είναι πολύ μεγάλη για να χρεοκοπήσει. Έτσι ήδη από το 2009 κιόλας, η Ιταλία βολεύεται να είναι ξεχασμένη πίσω από την Ελλάδα. Να κρύβεται όσο μπορεί, ενώ η Ελλάδα είναι στο στόχαστρο. Η Ιταλία βολεύεται με τη σιωπή.
Μέχρι τώρα έβγαλε την ουρά της από το κάδρο, αλλά αρκούν άραγε, τα 130 δις ευρώ που υπολόγισε η Κεντρική της Τράπεζα πως της αναλογούν από το επερχόμενο πακέτο QE της ΕΚΤ;

Πόσο μπορεί να κρύβεται από τις αδηφάγες αγορές… Τη Δευτέρα, το επιτόκιο στο δεκαετές ομόλογό της, (απόδοση), είχε την μεγαλύτερη ποσοστιαία άνοδο στην Ευρώπη μετά από αυτό των ελληνικών ομολόγων. Αντίστοιχα, έπεσε η τιμή των ομολόγων της.

Το Bloomberg, που συγκρίνει τα δεκαετή ομόλογα, έδωσε τη Δευτέρα, ημερήσια άνοδο επιτοκίου 6,32% για το πολιορκούμενο ελληνικό χρέος και για το ιταλικό άνοδο 5,20%. Είναι μεγάλη ημερήσια άνοδος για την απόδοση. Βέβαια το ιταλικό επιτόκιο είναι ακόμα στα χαμηλά του, στο 1,66%. Ουδεμία σχέση με την απόδοση του ελληνικού ομολόγου στα 10,74%.

Ιταλικό ΑΕΠ, χρέος και ωρίμανση…

Εδώ όμως υπάρχει μία διαφορά. Η Ιταλία πρόκειται να δανειστεί μέσα στο επόμενο δωδεκάμηνο 502 δις ευρώ, δηλαδή ποσό αντίστοιχο με το 160% όλου του ελληνικού χρέους, (όταν όλες οι ελληνικές υποχρεώσεις για φέτος κάποιες από τις οποίες εκπληρώθηκαν ήδη, δεν ξεπερνούσαν τα 22 δις ευρώ).

Κάποιοι θα πουν ότι για μια μεγάλη οικονομία, όπως η ιταλική, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Μάλλον δεν έχουν δει τα τελευταία στοιχεία της ιταλικής οικονομίας, από την Κεντρική της Τράπεζα και το υπουργείο Οικονομικών της χώρας.

Το χρέος της Ιταλίας ξεπερνούσε τα 2,157 τρις ευρώ, με τα τελευταία δημοσιοποιημένα στοιχεία του Οκτωβρίου κι είχε αυξηθεί κατά 87,7 δις ευρώ στο δεκάμηνο του 2014.  Το ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα ανέβει το 2015 μόνον 0,4%-0,8% (τρεις διαφορετικές εκτιμήσεις μεταξύ Κεντρικής Τράπεζας, κυβέρνησης και του πιο αισιόδοξου ΔΝΤ) και είναι στα 2,07 τρις ευρώ. Παραμένει μικρότερο από το χρέος αν και με καλύτερη σχέση από πέρσι!

Ο μέσος χρόνος ωρίμανσης του χρέους, είναι στα 6,8 χρόνια. Δηλαδή όλο το χρέος θα λήξει και πρέπει να πληρωθεί ή να ανανεωθεί με νέο δανεισμό, σε 6,8 χρόνια.

Αλλά η βόμβα, είναι το βραχυχρόνιο χρέος, που φθάνει τα 502 δις ευρώ. Αυτό είναι το ποσό των ομολόγων και εντόκων που λήγουν το 2015. Δηλαδή μέσα σε 12 μήνες, η Ιταλία πρέπει να εξοφλήσει ανανεώνοντας χρέος, που ξεπερνά το 24% του ΑΕΠ της χώρας.

Κι αν αυτό δεν είναι ωρολογιακή βόμβα, τότε τι είναι; Η Ιταλία και η Ευρωζώνη πρέπει να δουν το θέμα πριν είναι αργά και η λύση δεν είναι ούτε το μετριοπαθές πρόγραμμα της ΕΚΤ, ούτε αυτό που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα.

Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθεί η ιταλική κυβέρνηση και πάρει θέση πλάι στην Ελλάδα, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να αποφύγει μία καταστροφική «διάσωση» σαν αυτή που επιβλήθηκε στη χώρα μας.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ (ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΦΣΑΙΝΤ)-VIDEO

Πηγή:

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)