Ο ΑΓΙΑΤΡΕΥΤΟΣ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

του Σταύρου Καπάκου

Σε μείζον θέμα ιδεολογικής πολεμικής ανάγει την αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ η ηγεσία του ΚΚΕ. Ενδεικτική από αυτή την άποψη είναι και η συνέντευξη του γενικού γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην εφημερίδα "Realnews". Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αγιάτρευτη" αποφαίνεται Δ. Κουτσούμπας ως ειδικός επί των ιδεολογικών συμπλεγμάτων. Και γιατί παρακαλώ; Γιατί "έχει αποφασίσει να παίξει τον ρόλο του εκπροσώπου τμημάτων του κεφαλαίου που επιδιώκουν να βγουν ωφελημένα από την κρίση" υποστηρίζει σε μια έκρηξη πολιτικής οξυδέρκειας.

Πώς στοιχειοθετεί αυτή τη βαριά κατηγορία ο γενικός γραμματέας της Κ.Ε του ΚΚΕ; Από το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί "να πάρει το χρίσμα του εκλεκτού της Ε.Ε. και του κεφαλαίου", από το ότι "υποβάλλει τα διαπιστευτήριά του στον ΣΕΒ" κι από το ότι "τρέχει στις Βρυξέλλες" και "συναντιέται με τον Ντράγκι". Ατράνταχτα, πραγματικά, τα επιχειρήματά του.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αριστερόστροφη πολιτική, το κάνει για να κρύψει τις πραγματικές του θέσεις, για να παραπλανήσει τους αριστερούς. Όταν συναντιέται με πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, στο πλαίσιο του θεσμικού του ρόλου, "υποβάλλει διαπιστευτήρια"! Κι όταν διαφωνεί με την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, τότε πρόκειται για "σικέ καυγά" με την κυβέρνηση Σαμαρά, όπως μας πληροφορεί ο "Ριζοσπάστης".

Η τακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι πολιτική περιχαράκωσης. Εφευρίσκει πολιτικούς και ταξικούς εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν -εν προκειμένω στον ΣΥΡΙΖΑ-, για να τον καταγγείλει και να τον εκθέσει στην κοινωνική βάση της ιστορικής Αριστεράς. Όταν, όμως, θέτεις τον πολιτικό φορέα της ριζοσπαστικής Αριστεράς στον ρόλο του ταξικού αντιπάλου, ίσως και του εχθρού, δεν το κάνεις για να συνομιλήσεις μαζί του πολιτικά προκειμένου να διορθώσει όσα στοιχεία της πολιτικής του θεωρείς εσύ λανθασμένα, αλλά για να ορθώσεις τείχη στην όσμωση της κοινωνικής βάσης της ιστορικής Αριστεράς συνολικά.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, με την τακτική του περίκλειστου φρουρίου, διαβάζει λάθος την ιστορικότητα της συγκυρίας, καταφεύγοντας σε ιστορικούς αναχρονισμούς για να επιβεβαιώσει πολιτικά τη γραμμή του απομονωτισμού. Έτσι όμως δεν αρνείται πεισματικά μόνο τη στρατηγική σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και τη συμπόρευση σε επιμέρους ζητήματα. Αρνείται ακόμη και την κοινή δράση γύρω από συγκεκριμένα θέματα, όπως η Παιδεία, η Υγεία, η φορολογία, οι συνέπειες της ανθρωπιστικής κρίσης, παρότι στα ζητήματα αυτά προσανατολίζει την "πάλη του ΚΚΕ" ο Δημήτρης Κουτσούμπας.

Κανείς δεν ζήτησε από το ΚΚΕ "να βάλει τον σοσιαλισμό στο εικονοστάσι", όπως ισχυρίζεται ο Δ. Κουτσούμπας. Και δεν το ζήτησε γιατί απλούστατα εκεί τον έχει βάλει η ίδια η ηγεσία του ΚΚΕ. Πριν κατηγορήσει άλλους, ας προβληματιστεί από τις πράξεις της. Την ώρα που η ίδια ανακαλύπτει ταξικούς εχθρούς στην Αριστερά, πωλεί ασμένως τον "902" σε "τμήματα του κεφαλαίου", όπως η ίδια αρέσκεται να τα ονομάζει όταν είναι να κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για πολιτική αντιστροφή της πραγματικότητας, κενή ορθολογισμού και διαλεκτικής του συγκεκριμένου, γιατί από διαλεκτική γενικώς ξεχειλίζουν τα μπατζάκια μας...

Αλήθεια, γιατί ο Χαρίλαος Φλωράκης δεν έθετε ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή στην ΚΕΑ (Κίνηση για την Ενότητα της Αριστεράς υπό τον Μίκη) ή τη συγκρότηση του Συνασπισμού την έξοδο από την Ε.Ε; Γιατί, με τον τρόπο του, προσπαθούσε να αναδείξει αυτά που ένωναν και όχι εκείνα που χώριζαν την ιστορική Αριστερά; Το ΚΚΕ είναι το πιο ιστορικό κομμάτι της Αριστεράς στην Ελλάδα και είναι κρίμα, με ευθύνη της ηγετικής του ομάδας, να αυτοεγκλωβίζεται σε ιστορικούς αναχρονισμούς, προσδοκώντας μια εκλογική αυτοεπιβεβαίωση αντί να συμμετέχει ενεργά σε μια ιστορική προσπάθεια, επιχειρώντας ταυτόχρονα να εμβαθύνει τις πλευρές της λαϊκότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης του εγχειρήματος αυτού. Κρίμα..

Πηγή:Εφημερίδα "Αυγή"-24/6/2014

====================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π) 

ΣΤ.ΚΑΠΑΚΟΣ:ΠΡΩΤΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ

Το βαρόμετρο Σεπτεμβρίου της Public Issue για τον Σκάι και την "Καθημερινή" έχει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία. Το πρώτο στοιχείο είναι η τάση ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής περνάει μπροστά από τη Νέα Δημοκρατία. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ φτάνει τη μιάμιση μονάδα, ενώ η ίδια τάση ενισχύεται στην παράσταση νίκης κατά 6 εκατοστιαίες μονάδες (από 40% σε 46%). Ισχυρή είναι και η αποδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, που παραμένει πρώτος με 39% στο ερώτημα ποιο είναι το καλύτερο κόμμα. Παρ' όλα αυτά στην παράσταση νίκης βρίσκεται πίσω από την Ν.Δ. κατά έξι μονάδες αν και η κυβερνητική παράταξη εμφανίζεται να χάνει επτά μονάδες μέσα στο καλοκαίρι. Η τάση είναι ενισχυτική για τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το συνέδριό του.

Το δεύτερο στοιχείο της δημοσκόπησης είναι ότι παραμένει ισχυρή η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης και αυτό δεν αφορά μόνο την Ν.Δ. αλλά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο "κανένας" προηγείται σταθερά με 45% στο ερώτημα για την κυβερνητική πρόταση έναντι 28% της Ν.Δ και 23% του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό σημαίνει ότι η έκβαση της μάχης για την επίτευξη της ηγεμονίας στην κοινωνία παραμένει ανοικτή και έχει πολύ δρόμο να διανύσει.

Το τρίτο στοιχείο αφορά τη διεύρυνση της αντιμνημονιακής πλειοψηφίας, που φτάνει πλέον στο 76% έναντι μόλις 15% υπέρ του Μνημονίου και 19% υπέρ του "η χώρα κινείται σε σωστή κατεύθυνση". Μάλιστα οι πολίτες με συντριπτικό ποσοστό 81% προβλέπουν "αρκετές απεργιακές κινητοποιήσεις". Αξίζει όμως να επισημανθεί ότι ένα ποσοστό γύρο στο 30% δεν βλέπει αρνητικά το μέλλον του, πράγμα που σημαίνει ότι η κυβερνητική "μαγιά" του αστικού μπλοκ είναι σημαντική.

Το τέταρτο στοιχείο είναι ότι διευρύνεται η δυσφορία κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τις αρνητικές απόψεις να πλειοψηφούν σαφώς έναντι των θετικών (55% έναντι μόλις 43%). Μικρή είναι η πλειοψηφία υπέρ του ευρώ (51% έναντι 47%), ενώ πριν από έναν χρόνο οι θετικές γνώμες υπέρ του ενιαίου νομίσματος υπερτερούσαν σχεδόν δύο προς ένα. Αυτό σημαίνει ότι η γερμανικής έμπνευσης Ευρωπαϊκή Ένωση με τη σκληρή λιτότητα δεν βρίσκει ανταπόκριση στους πολίτες, ενώ πληγώνει σοβαρά και το ευρώ.

Ένα πέμπτο ανησυχητικό στοιχείο είναι η άνοδος της Χρυσής Αυγής κατά δύο μονάδες, από το 11% στο 13%, με τα ποιοτικά στοιχεία του νεοναζιστικού αυτού κόμματος και του αρχηγού του να κυμαίνονται από 13 έως 15%.

Το έκτο στοιχείο είναι η μείωση της δύναμης του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ., που βλέπουν τη δύναμή τους να μειώνεται, πράγμα που σημαίνει ότι οι μνημονιακές πολιτικές έχουν πληγώσει βαθιά τον λεγόμενο ενδιάμεσο πολιτικό χώρο.

ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΥΓΗ"-12/9/2013

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΣΤ.ΚΑΠΑΚΟΣ:ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΜΕΤΑΞΥ της άποψης του Ηροδότου: "οι άνθρωποι εξαρτώνται από τις περιστάσεις" και της θέσης του Ναπολέοντα: "εγώ κάνω τις περιστάσεις" υπάρχει ασφαλώς χάσμα μεγάλο. Την "αντίφαση" αυτή ήρθε να λύσει ο Μαρξ με την θέση του για τον ρόλο του ανθρώπινου παράγοντα στην Ιστορία. "Οι άνθρωποι δημιουργούν την ιστορία" έλεγε και αυτό "πέρασε" ως μαρξιστική αντίληψη, πιο κοντά στη βολονταριστική άποψη.

Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. Ο Μαρξ ιδιοφυώς προσέθεσε στη συνέχεια τη φράση: "όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι έχουν επιλέξει, αλλά σε συνθήκες που έχουν καθοριστεί έξω από αυτούς". Επομένως η διαλεκτική του Μαρξ είναι πολύ πιο σύνθετη από τον αγοραίο βολονταρισμό ότι τα πάντα είναι υπόθεση πολιτικής βούλησης, καθώς επιχειρεί να συναρθρώσει την παρέμβαση του ανθρώπινου παράγοντα με τις συνθήκες και τους περιορισμούς, διεθνείς και εθνικούς, που επενεργούν στο ιστορικό γίγνεσθαι.

ΣΗΜΕΡΑ βρισκόμαστε μπροστά σε μια κομβική περίοδο κατά την οποία γίνονται μεγάλες ανατροπές. Η τάση αλλαγής των συσχετισμών είναι ισχυρή, παραμένει όμως ζητούμενο αν θα ανοίξει ο δρόμος προς τα αριστερά ή προς αυταρχικές μορφές συντηρητικής αναδίπλωσης, όπως έχει γίνει σε άλλες ιστορικές περιόδους. Υπό την έννοια αυτή, το ερώτημα από πού πάνε Αριστερά δεν είναι πλέον ρητορικό.

Η ιστορική Αριστερά στην Ευρώπη έχει πλέον μπροστά της ως οδηγό τη στρατηγική που ακολούθησε με ενθαρρυντικά αποτελέσματα ο Μελανσόν στη Γαλλία. Ενωτική στρατηγική αλλαγής των συσχετισμών μέσα από εναλλακτικές όσο και ρηξικέλευθες προτάσεις για την οικονομία και την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης. Σκληρή κριτική της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς. Ανάδειξη του οικολογικού σχεδιασμού. Επαναφορά στο προσκήνιο των λαϊκών στρωμάτων μέσα από τα οραματικά προτάγματα της Γαλλικής Επανάστασης για αλληλεγγύη, δικαιοσύνη και ελευθερία.

Η ΗΓΕΣΙΑ του ΚΚΕ, όχι όμως και η λαϊκή του βάση, με πάθος νεοφώτιστου, απορρίπτει αυτή τη στρατηγική, επιμένοντας σε μια "ανάδελφη" αντίληψη τύπου Βόρειας Κορέας. Αρνείται ακόμη και επιμέρους συγκλίσεις ή συνεργασίες σε τοπικό επίπεδο. Η πολιτική αυτή αποτελεί ιστορικό αναχρονισμό κι αν δεν υπήρχαν οι βαθιές ρίζες του ΚΚΕ στην ελληνική κοινωνία, η επιρροή του, με αυτή την πολιτική, θα ήταν περιθωριακή.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ χωρίς τις ουμανιστικές αξίες κινδυνεύει να μετατραπεί σε ολοκληρωτισμό και αυτό έπρεπε να είναι αυτονόητη αλήθεια, τουλάχιστον μετά την κριτική που άσκησε στον Λένιν, η Ρόζα Λούξεμπουργκ για την αφυδάτωση και τον μαρασμό των δημοκρατικών θεσμών, που αποτελούν κατάκτηση και όχι περιττή πολυτέλεια.

Η ΔΗΜ.ΑΡ. αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην ανανεωτική Αριστερά και στην αναμόρφωση του σοσιαλιστικού χώρου, ενώ ορισμένα στελέχη της αλληθωρίζουν προς “εθνικές” επιλογές. Σπαταλά έτσι την όποια δυναμική έχει το μεταρρυθμιστικό της εγχείρημα για την έκφραση ενός υπαρκτού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Εξαιτίας της “μέθης” που της προκαλεί η δημοσκοπική έκρηξη χάνει την επαφή της με το οικολογικό ρεύμα και την αριστερή βάση του ΣΥΡΙΖΑ και μετατοπίζεται βαθμιαία προς άλλους, άγονους δρόμους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως ο μοναδικός εκφραστής στη χώρα μας της ευρωπαϊκής στρατηγικής της "ενωτικής και ανυποχώρητης Αριστεράς" που εξέφρασε ο Μελανσόν, με εξαίρεση βεβαίως την επιλογή για τον δεύτερο γύρο, δηλαδή τη στρατηγική του αριστερού “πόλου". Το θέμα αυτό, που θα δίχαζε τον ΣΥΡΙΖΑ, εκ των πραγμάτων δεν τίθεται στην Ελλάδα. Και αυτό γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι κολλημένο στο Μνημόνιο και τις πολιτικές - σοκ, των οποίων οι κατακλυσμιαίες επιπτώσεις δεν είναι πίσω, αλλά μπροστά. Ακόμη η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ εμμένει στη μετεκλογική συνεργασία με την Ν.Δ. χρησιμοποιώντας την κεντροαριστερά μόνο επικοινωνιακά, ενώ έχει καίρια ευθύνη και για την κατάρρευση της χώρας.

Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, ο ΣΥΡΙΖΑ "παρασύρεται" από μια κοινωνική δυναμική, την οποία ίσως δεν έχουν αντιληφθεί οι οργανωμένες δυνάμεις που τον συγκροτούν. Αν μάλιστα συνεχίσει χωρίς αναστολές και εμμονές σε "ιερά” κείμενα το δύσκολο εγχείρημα της προγραμματικής του ανανέωσης, χωρίς να φοβηθεί ακόμη και ανορθόδοξες θέσεις, όταν και όπου χρειαστεί, μπορεί να αποτελέσει είτε τον πόλο γύρο από τον οποίο θα συγκροτηθεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας είτε τον κύριο φορέα πολιτικής και κοινωνικής αντιπολίτευσης.

ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ μάχη της 6ης Μαΐου δεν κρίνονται μόνο οι συσχετισμοί της επόμενης ημέρας στη βάση των οποίων θα κυβερνηθεί η χώρα, πράγμα έτσι κι αλλιώς πολύ σημαντικό, αλλά και η οικοδόμηση της ηγεμονίας στην νέα ιστορική περίοδο. "Η υποτίμηση του αντιπάλου είναι δείγμα της δική σου κατωτερότητας", έλεγε ο Γκράμσι. Πλήρωσαν ήδη την "αβλεψία" τους αυτή ο Κ. Καραμανλής και ο Γ. Παπανδρέου. Θα την πληρώσει όποιος αγνοεί αυτή την απλή αλήθεια της γκραμσιανής λογικής.

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΣΤ.ΚΑΠΑΚΟΣ:ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ κ ΟΙ ΝΕΕΣ ΒΕΡΣΑΛΙΕΣ

Ένα από τα συνήθη λάθη των ανθρώπων είναι ότι εκλαμβάνουν τα όσα βιώνουν, ως σταθερά και απαράλλακτα, προορισμένα να διαρκέσουν. Συνήθως η κυριαρχία του εφήμερου οφείλεται όχι τόσο στην δυναμική του όσο στην ψευδαίσθηση ότι προορίζεται να διαρκέσει επί μακρόν. Στην πολιτική η ψευδαίσθηση αυτή της αιωνιότητας του εφήμερου παίρνει συχνά γιγαντιαίες διατάσεις, αν και η ιστορική πείρα δείχνει ότι όχι μόνο δεν προορίζεται να μακροημερεύσει, αλλά αντιθέτως εμπεριέχει αντιφάσεις, η εκδήλωση των οποίων ανοίγει συχνά τον ασκό του Αιόλου. "Μεγάλοι ηγέτες", όπως ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος και ο Γ. Παπανδρέου επίσης ο νεότερος εμφανίστηκαν ως αδιαφιλονίκητοι, ενώ αποδείχθηκαν διάττοντες αστέρες περνώντας στη λήθη της Ιστορίας.

Συνήθως, όταν επικρατεί νηνεμία, οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται την επερχόμενη τρικυμία, έλεγε ο Μακιαβέλι. Η γεωπολιτική του χάους, που ακολούθησε τη στρατηγική της ευημερίας στις δυτικές κοινωνίες μετά την κατάρρευση του (αν)ύπαρκτου σοσιαλισμού, μεταβάλλει τη σκέψη ακόμη και εκείνων, όπως ο Φουκουγιάμα, που προφήτευσαν το τέλος της Ιστορίας και βρέθηκαν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα αντιμέτωποι με έναν "μαύρο κύκνο", δηλαδή με κάτι που δεν είχαν προβλέψει και φάνταζε ως αδιανόητο. Ακόμη και ο πολύς Φουκουγιάμα πέφτει από τα σύννεφα σήμερα γιατί αντί του τέλους της Ιστορίας βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα διάχυτο φαινόμενο παρακμής της μεσαίας τάξης. Το χάσμα πλουσίων και φτωχών διευρύνεται όχι μόνο μεταξύ των χωρών αλλά και στα σπλάχνα των ίδιων των μητροπόλεων, πλήττοντας την πολιτική νομιμοποίηση και την παραδοσιακή ισχύ της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Η μεσαία τάξη αποτελούσε επί χρόνια τη ραχοκοκκαλιά της πολιτικής νομιμοποίησης και σε συνδυασμό με την ανάπτυξη και την ευημερία προσέδιδε δυναμισμό, προνοητικότητα και προσαρμοστικότητα στο δυτικό μοντέλο οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης. Ο ευρωπαϊκός δρόμος ευημερίας λείανε τις υπερβολές του αμερικανικού μοντέλου, συνδυάζοντας το αξιοπρόσεκτο -παρά τις αντιφάσεις του- κοινωνικό μοντέλο με την πολιτική δημοκρατία και τη δυνατότητα κοινωνικής ανόδου.

Στον σημερινό κόσμο διευρύνονται αντί να αμβλύνονται οι ανισότητες, με αποτέλεσμα λίγοι να συσσωρεύουν πλούτο, ενώ οι πολλοί εξοστρακίζονται στο περιθώριο. Η εξαλλαγή αυτή είναι ακόμη πιο βίαιη στην Ελλάδα και στις άλλες μεσογειακές χώρες, αλλά όχι μόνο σε αυτές, παρά τις ιδιαίτερες αποχρώσεις τους. Η απάντηση που δίνουν οι ευρωπαϊκές ελίτ σε αυτή την κρίση, με προεξάρχοντες τους Σαρκοζί και Μέρκελ, είναι η ανασυγκρότηση του συστήματος μέσω της λιτότητας, της μείωσης του κόστους εργασίας, της περικοπής των δημοσίων δαπανών και της ελεύθερης αγοράς χωρίς περιορισμούς. Έτσι όμως, ακόμη κι αν δεν πέφτουν οι μισθοί με συμφωνία εργοδοτών-εργαζομένων, κατρακυλούν εξαιτίας της μαζικής ανεργίας. Τηρουμένων των αναλογιών, παρόμοια ήταν τα διλήμματα που είχαν να αντιμετωπίσουν οι ορθόδοξοι οικονομολόγοι από τη μία και ο Κέινς από την άλλη πριν και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και το κραχ του '30.

Η τιμωρία της Γερμανίας από τους συμμάχους μετά τις Βερσαλίες έχει ορισμένες αναλογίες με την τιμωρία των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου μέσω της σκληρής λιτότητας και της έκρηξης της ανεργίας. ''Αν είναι να αρμέξουμε τη Γερμανία, τουλάχιστον ας μην την καταστρέψουμε" έλεγε προφητικά ο Κέινς διαχωρίζοντας τη θέση του από την πολιτική της σκληρής τιμωρίας που επέβαλαν οι σύμμαχοι, προλειαίνοντας το έδαφος για τον δεύτερο αιματηρό πόλεμο. Μαζί με την πολιτική της ήπιας τιμωρίας ο Κέινς πρότεινε και το ψαλίδισμα των χρεών μεταξύ των χωρών, προκειμένου να πάρει μπροστά η παγκόσμια οικονομία. Θέση επίκαιρη ακόμα περισσότερο σήμερα.

Όταν επικρατούν οι "ιέρακες", πάει περίπατο η στρατηγική της ευημερίας, το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, ενώ διευρύνεται η διπλή κρίση, πολιτικής νομιμοποίησης και εκπροσώπησης. Οι συντελούμενες γεωπολιτικές ανακατατάξεις μετατοπίζουν προς Ανατολάς το κέντρο βάρους των οικονομικών εξελίξεων, προκαλώντας στην Ευρώπη ένα σύνδρομο της Κίνας. Επιχειρεί δηλαδή να βελτιώσει την οικονομία της μέσα από ένα σύστημα ανταγωνιστικότητας, πυλώνες του οποίου είναι οι χαμηλοί μισθοί, οι κοινωνικές ανισότητες, το οικολογικό κραχ και ο πολιτικός αυταρχισμός δεσποτικού τύπου, αντιλήψεις ανεφάρμοστες στις δυτικές κοινωνίες.

Η λιτότητα κινδυνεύει να αυτοαναιρεθεί από τη μείωση της εσωτερικής ζήτησης εξαιτίας της εργασιακής ανασφάλειας και της μείωσης των εισοδημάτων, ενώ διαβρώνει και τα φορολογικά έσοδα του κράτους, αποφάνθηκε ένας από τους “τρισκατάρατους” οίκους αξιολόγησης και σε αυτό στήριξε τη μαζική υποβάθμιση ευρωπαϊκών χωρών. Η Ευρώπη-τεφλόν, που προωθεί το δίδυμο Μερκοζί μέσω πολιτικών σοκ, λιτότητας, εσωτερικής υποτίμησης και μαζικής ανεργίας, υποσκάπτει τα θεμέλια του ίδιου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος οδηγώντας την άλλοτε "Σκοτεινή Ήπειρο" σε νέες περιπέτειες γεωπολιτικής υποβάθμισης και εσωτερικών συγκρούσεων με απρόβλεπτο αποτέλεσμα.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ θεωρούν σήμερα τον Κέινς εξτρεμιστή και δεν δέχονται κουβέντα για εναλλακτικές πολιτικές. Φαίνεται ότι για τις σημερινές ηγεσίες ισχύει η γαλλική παροιμία "Άδειο σακί όρθιο δεν στέκεται".
                          "ΑΥΓΗ"-22/1/2012
========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)