Ν.Δ - ΠΑΣΟΚ: ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΧΩΝΕΨΟΥΝ - ΠΛΗΡΗ ΤΑΥΤΙΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ

πηγή:

Τάσος Παππάς

Πλήρης ταύτιση με τη στρατηγική των εταίρων.

Η κρυφή ελπίδα των ηγετών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ είναι να αποτύχει η κυβέρνηση, να μπει η χώρα σε περιπέτειες και να κληθούν αυτοί να δώσουν τη λύση στο πρόβλημα, μια λύση που θα είναι μεν επώδυνη, αλλά γι’ αυτό θα ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ που έπαιξε παιχνίδια στην πλάτη του ελληνικού λαού.

Θα υπογράψουν τα πάντα, ωστόσο τον λογαριασμό θα τον στείλουν στην Αριστερά με την οποία, όπως πιστεύουν, θα ξεμπερδέψουν για αρκετά χρόνια. Όλες οι κινήσεις τους προς αυτόν τον στόχο-προσδοκία κατατείνουν.

Δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα. Σιγοντάρουν τις χυδαίες επιθέσεις που εξαπολύουν οι θεσμοί εναντίον της κυβέρνησης και ορισμένων στελεχών της, συμφωνούν χωρίς δεύτερη κουβέντα με ό,τι λένε οι δανειστές για την πορεία των διαπραγματεύσεων, αναπαράγουν με χοντροκομμένο τρόπο τη λογική Σόιμπλε και των συμμάχων του, πανηγυρίζουν κάθε φορά που τα ξένα μέσα ενημέρωσης λοιδορούν την κυβέρνηση και η μόνιμη επωδός όλων των παρεμβάσεών τους είναι: «Η κυβέρνηση πρέπει να αναγνωρίσει το λάθος της, να ζητήσει συγγνώμη από τους πολίτες που τους κορόιδεψε, να παραδεχτεί ότι δεν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος και να πάει σε συμφωνία εδώ και τώρα στη βάση των δεσμεύσεων των προηγούμενων κυβερνήσεων». Δηλαδή, πλήρης ταύτιση με τη στρατηγική των εταίρων.

Έτσι νομίζουν ότι υπηρετούν το πατριωτικό καθήκον τους, αλλά το μόνο που επιδιώκουν είναι να παραμείνουν πάση θυσία στο προσκήνιο και να συνεχίσουν να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, κάνοντας αβάντες στην τρόικα και ελπίζοντας ότι θα δικαιωθούν για όσα δι(έπραξαν) όταν ήταν στην εξουσία.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει είναι ότι τα κόμματά τους δεν τους έχουν πια ανάγκη. Τα κόμματά τους έχουν ανάγκη από φρέσκες ιδέες, νέα πρόσωπα και κυρίως μια ουσιαστική και σε βάθος συζήτηση στο εσωτερικό τους για τα πεπραγμένα τους την περίοδο της Μεταπολίτευσης και ειδικότερα τα χρόνια της κρίσης. Με αυτούς στο τιμόνι ούτε αλλαγή πλεύσης μπορεί να γίνει, ούτε ανανέωση, ούτε κριτικός και πρωτίστως αυτοκριτικός στοχασμός για το παρελθόν.

Έμπειροι είναι, το πολιτικό κριτήριο δεν τους λείπει, Ιστορία γνωρίζουν, άρα ξέρουν ότι εκτός από την αξιοπρεπή αποχώρηση υπάρχει και η προσβλητική ανατροπή.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ

πηγή:

Τάσος Παππάς

«Είναι βαρύτατο ατόπημα να αμφισβητείτε τον πατριωτισμό βουλευτών» είπε η Ντόρα Μπακογιάννη στον υπουργό Εσωτερικών Νίκο Βούτση, ο οποίος κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι με τη στάση της δίνει όπλα και εξοπλισμό στους δανειστές. Ας αρχίσουμε με τον ορισμό της λέξης πατριωτισμός. Η εύκολη απάντηση είναι ότι σημαίνει αγάπη για την πατρίδα. Κλισέ; Οντως. Η ελαστικότητα του ορισμού είναι προφανής -χωράνε οι πάντες- όπως προφανές είναι και το πρόβλημα που ανακύπτει όταν παρεισφρέουν η ιδεολογία και η πολιτική. Γι’ αυτό άλλωστε ο πατριωτισμός έγινε το προσφιλές καταφύγιο ιμπεριαλιστών, δικτατόρων, εγκληματιών και απατεώνων. Ορισμένα παραδείγματα:

-        Το πατριωτικό καθήκον τους ισχυρίζονταν ότι έκαναν οι αποικιοκράτες λεηλατώντας τους πόρους των αποικιών, αφού τα κέρδη από την καταλήστευση των υποδουλωμένων χωρών μοιράζονταν (ανισομερώς βεβαίως) στους κατοίκους των μητροπόλεων.

-        Το πατριωτικό καθήκον τους έλεγαν ότι υλοποιούσαν οι ναζί στη Γερμανία, οι φασίστες στην Ιταλία και οι μιλιταριστές στην Ιαπωνία, αφού ο διακηρυγμένος στόχος τους ήταν να κυριαρχήσουν στον κόσμο για το καλό των Γερμανών, των Ιταλών και των Ιαπώνων.

-        Το πατριωτικό καθήκον τους υποστήριζαν ότι εκτελούσαν οι δωσίλογες κυβερνήσεις στην Κατοχή, συντασσόμενες με τους κατακτητές, με το σκεπτικό ότι οποιαδήποτε αντίδραση θα ήταν μάταιη και θα προκαλούσε φοβερά δεινά στους κατοίκους της Ελλάδας.

-        Το πατριωτικό καθήκον τους διατείνονταν πως έπρατταν τα Τάγματα Ασφαλείας, προβάλλοντας αντίσταση στους κομμουνιστές γιατί αυτοί οι «εθνοπροδότες» επεδίωκαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε προτεκτοράτο της Σοβιετικής Ενωσης, να παραδώσουν τμήματα της επικράτειας στους βόρειους γείτονες, να καταργήσουν τη θρησκεία, να καταστρέψουν τον θεσμό της οικογένειας και να αρπάξουν τις περιουσίες των ευυπόληπτων ανθρώπων. Το ότι ενισχύονταν παντοιοτρόπως από τις δυνάμεις Κατοχής ήταν κάτι το αυτονόητο, αφού και γι΄ αυτές τις δυνάμεις η αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου αποτελούσε βασική προτεραιότητα. Και γι΄ αυτό τον λόγο δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να φορούν γερμανικές στολές και να χαιρετούν ναζιστικά.

Ας έρθουμε στο σήμερα: «Την πατρίδα σώζουμε» διαλαλούσαν οι κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ.) που υπέγραφαν αδιαμαρτύρητα όλες τις απαιτήσεις των δανειστών για να μην καταστραφεί η χώρα. Το πατριωτικό καθήκον τους επιμένουν ότι υπηρετούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και οι μιντιακές ελίτ που αναπαράγουν, χωρίς δεύτερη σκέψη, τα επιχειρήματα των καγκελαριών της Ευρώπης και πιέζουν ασφυκτικά την κυβέρνηση να πάει σε συμφωνία, εγκαταλείποντας τις κόκκινες γραμμές της.

Σε τελική ανάλυση, ο πατριωτισμός είναι θέμα οπτικής. Δηλαδή, από ποια σκοπιά (ταξική, πολιτική, ιδεολογική) μιλάς όταν τον επικαλείσαι. Και επειδή ουδέτερες έννοιες δεν υπάρχουν, άλλη αντίληψη για τον πατριωτισμό έχει η Αριστερά, άλλη η Δεξιά και οι σύμμαχοί της. Διαφορετικά τον αντιλαμβάνεται ο άνεργος, διαφορετικά η κλεπτοκρατική φάρα. Ετσι, μια επιλογή που για κάποιους είναι πατριωτική, για κάποιους άλλους συνιστά προδοσία. Είναι θέμα συσχετισμού δυνάμεων, όπως είναι τα πάντα στην πολιτική.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΜΕ:Η ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ ΜΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ΔΙΑΠΛΟΚΗ

πηγή:

Τάσος Παππάς

Με την απόφαση της κυβέρνησης να απαιτήσει από τους ιδιοκτήτες των καναλιών να καταβάλουν το 2% του τζίρου τους για τα έτη 2011, 2012, 2013, 2014 -οι ιδιοκτήτες ισχυρίζονται ότι το κράτος χρωστάει σ’ αυτούς και όχι αυτοί στο κράτος- και με την αναμενόμενη πρωτοβουλία της να προχωρήσει σύντομα σε διαγωνισμό για τις συχνότητες (το μέτρο περιλαμβάνεται στη λίστα που έχει καταθέσει στους δανειστές), άνοιξε για μια ακόμη φορά το θέμα των μέσων ενημέρωσης. Η σχέση των κυρίαρχων ΜΜΕ με την πολιτική και οικονομική εξουσία περιγράφεται με τον όρο διαπλοκή.

Τον εισήγαγε στη δημόσια συζήτηση ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, για να καταγγείλει τα συμφέροντα (πολιτικά, οικονομικά, μιντιακά), που συνασπίστηκαν για να τον ρίξουν από την κυβέρνηση.

Πριν απ’ αυτόν ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε προσπαθήσει να εγκαθιδρύσει ένα αντίπαλο, στα τότε ισχυρά μέσα ενημέρωσης, δέος, με τη δημιουργία φιλικών στην κυβέρνησή του δικτύων, αλλά απέτυχε παταγωδώς. Οι μέχρι τότε φανατικοί φίλοι του έγιναν ορκισμένοι εχθροί του, έστειλαν τους υποψήφιους ανταγωνιστές τους στη φυλακή (αποδείχθηκαν απατεώνες) και οδήγησαν τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, για να τον αθωώσουν λίγο αργότερα. Από μάρτυρες κατηγορίας μετατράπηκαν σε μάρτυρες υπεράσπισης. Δεν ήθελαν προφανώς να τον εξοντώσουν, αλλά να τον ανακαλέσουν στην τάξη και, ταυτοχρόνως, να στείλουν το μήνυμα στους επίδοξους μιμητές του, να μην τολμήσουν κάτι ανάλογο, γιατί θα έχουν την ίδια τύχη και αυτοί και τα βαποράκια τους.

Αρκετά χρόνια αργότερα, ένας άλλος πολιτικός με βαρύ όνομα, ο Κώστας Καραμανλής, επιχείρησε να τα βάλει με τους πέντε-έξι νταβατζήδες που κάνουν κουμάντο στον τόπο (δικές του φράσεις), συντάσσοντας τον νόμο περί βασικού μετόχου. Νέο φιάσκο. Εκτοτε, η σύγκρουση των κυβερνήσεων με τη διαπλοκή έμεινε στο ρητορικό επίπεδο, για να φτάσουμε στην περίοδο Σαμαρά-Βενιζέλου, όπου οι σχέσεις ανάμεσα στις πολιτικές, οικονομικές και μιντιακές ελίτ ήταν κάτι παραπάνω από φιλικές, θα λέγαμε ερωτικές: η μία πλευρά στήριξε αναφανδόν τις μνημονιακές πολιτικές και η άλλη αδιαφόρησε για τις εκκρεμότητες που υπήρχαν στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο και προώθησε χαριστικές ρυθμίσεις στη Βουλή.

Σήμερα έχουμε την τρίτη απόπειρα. Στο ίδιο έργο θεατές; Η κυβέρνηση λέει ότι έχει τη βούληση να πάει μέχρι το τέλος την υπόθεση. Δεν αρκεί όμως η βούληση. Χρειάζονται επίσης: καλά οργανωμένο σχέδιο, τεκμηριωμένες προτάσεις, ώστε να μην είναι ευάλωτη στην υποψία ότι στόχος της είναι να επιβάλει καθεστώς ασφυκτικού ελέγχου στην ενημέρωση, αντοχή, γιατί οι αντιδράσεις θα είναι ισχυρές, αλλά και εναλλακτικές λύσεις, γιατί οι απειλές για αντίμετρα (π.χ. μαζικές απολύσεις) ήδη έσκασαν μύτη.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Η ΞΥΝΙΛΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

πηγή:

Τάσος Παππάς

Δεν είναι ώρα για απολογισμούς. Η διαπραγμάτευση τώρα αρχίζει και όπως όλα δείχνουν δεν θα είναι μια διαδικασία ανέφελη. Το αντίθετο. Έχουμε όμως στη διάθεσή μας κάποια στοιχεία που μας επιτρέπουν να κάνουμε ορισμένες παρατηρήσεις:

Οι γερμανικές ελίτ έχουν χάσει την ψυχραιμία τους. Τα μέσα ενημέρωσης που έχουν στενές σχέσεις με τους μηχανισμούς εξουσίας επιτίθενται στην ελληνική κυβέρνηση και στην Ελλάδα με ανοίκειους χαρακτηρισμούς, ο κ. Σόιμπλε δεν μπορεί να κρύψει την ξινίλα του, οι εκπρόσωποι των γερμανικών τραπεζών και... των μεγάλων επιχειρήσεων ξιφουλκούν κατά της ατίθασης χώρας με τους τεμπέληδες κατοίκους, που διαρκώς απαιτούν χωρίς όμως να δεσμεύονται. Πρόκειται για συμπεριφορές, οι οποίες αποκαλύπτουν φόβο για το ενδεχόμενο να αμφισβητηθεί η συνοχή της θεωρίας του μονόδρομου.

Κατέστη σαφές ότι κουμάντο στην Ευρώπη κάνουν οι Γερμανοί. Δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Ήταν αρκετό ένα άβολο εκλογικό αποτέλεσμα για να διαλυθούν οι αυταπάτες (σε όσους είχαν). Με τη Γερμανία συζητά η Ελλάδα και τα ευρωπαϊκά όργανα απλώς παίζουν το ρόλο του μεσολαβητή, ενίοτε μόνο του ταχυδρόμου.

Πρώτη φορά είχαμε ορισμένα ίχνη αυτονόμησης. Κάποιες χώρες προσπάθησαν να ψελλίσουν έναν διαφορετικό λόγο. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει συνέχεια και κλιμάκωση, ωστόσο η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, οι καλές δημοσκοπικές επιδόσεις του Podemos και του Σιν Φέιν, αλλά και η απειλή της Λεπέν φαίνεται πως λειτουργούν ερεθιστικά για τις αριστερές πτέρυγες των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης. Είναι ενδιαφέρον ότι ακόμη και από το SPD ακούστηκαν φωνές κριτικής για την άτεγκτη στάση του Σόιμπλε. Να κρατάμε πάντως μικρό καλάθι γιατί την ίδια ώρα οι κυβερνήσεις Βαλς (Γαλλία) και Ρέντσι (Ιταλία) προωθούν πολιτικές στα εργασιακά, που κάθε άλλο παρά ενοχλητικές είναι για την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων.

Από το πώς θα πάνε οι διαπραγματεύσεις το τετράμηνο και από το πώς θα διαμορφωθούν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη θα φανεί αν η Ελλάδα μπορεί να ανασάνει εντός ευρωζώνης ή αν κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο. Η κυβέρνηση έχει πάρει εντολή για ριζοσπαστικές αλλαγές και παραμονή της χώρας στο ευρώ. Αν αποδειχθεί ότι αυτά τα δύο είναι ασύμβατα, πρέπει να κληθούν οι πολίτες να επιλέξουν. 

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΣ:ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΙΚΑΝΗ ΓΙΑ ΟΛΑ

πηγή:

Τάσος Παππάς

22/9/2014

Τον πρύτανη της σχολής του πολιτικού κυνισμού Τζούλιο Αντρεότι επικαλέστηκε ο Θ. Πάγκαλος στο άρθρο του στο χθεσινό «Βήμα» για να σχολιάσει την επίσκεψη Τσίπρα στο Βατικανό. Σύμφωνα με τον πρώην υπουργό, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ έχει υιοθετήσει αυτό που έλεγε ο Ιταλός πολιτικός ότι «η εξουσία φθείρει. Αλλά φθείρει κυρίως αυτούς που δεν την έχουν», εννοώντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα προκειμένου να παραπλανήσει τους πολίτες, να μαζέψει ψηφαλάκια και να πάρει την εξουσία.

Υπάρχει όμως και μια παραλλαγή αυτής της φράσης που μάλλον ταιριάζει περισσότερο στη συγκυρία. Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης των Σαντινίστας Αλεχάντρο Μπεντάνια, μιλώντας στον Νικόλα Ζηργάνο για την κυβερνητική εμπειρία του στη Νικαράγουα, είχε αναφέρει ότι «η εξουσία διαφθείρει, αλλά τελικά διαφθείρει περισσότερο ο φόβος να χάσεις την εξουσία» («Εφ.Συν.» 23-3-2014).

 Σ’ αυτήν την κατάσταση βρισκόμαστε με την παρούσα κυβέρνηση. Ο φόβος της μήπως χάσει την εξουσία την έχει πανικοβάλει και μετέρχεται κάθε μέσο ώστε να καθυστερήσει ή να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη. Γιατί τα λέμε αυτά; Επειδή πολλοί, πιθανότατα, θα αναρωτήθηκαν αν έχει βάση η αποκάλυψη της εφημερίδας μας πως έγιναν προσπάθειες στο παρασκήνιο από την κυβέρνηση να μην πραγματοποιηθεί η συνάντηση Πάπα – Τσίπρα. Φαντάζομαι το σκεπτικό όσων δεν θέλουν να το πιστέψουν: Στην πολιτική επιτρέπονται πολλά, ακόμη και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, αλλά υπάρχουν και κάποια όρια τα οποία δεν μπορείς να υπερβείς. Κι όμως, αυτή η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι δεν διστάζει να γίνει… αδίστακτη, όταν κρίνει πως απειλούνται τα συμφέροντά της.

Ο κατάλογος με πράξεις τέτοιου τύπου είναι μακρύς. Περιορίζομαι σε μερικές, τις πιο κραυγαλέες. Νομίζω ότι την πρώτη θέση κατέχει, χωρίς υπολογίσιμο αντίπαλο, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, με την πρόβλεψή του ότι αν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, θα φύγουν οι καταθέσεις από τις τράπεζες.

Ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής η κυβερνητική εκπρόσωπος με την άποψή της που περιελήφθη σε επίσημη γραπτή ανακοίνωση (δεν ήταν δηλαδή ένα ατυχές και συγγνωστό γλωσσικό ολίσθημα) για «τις ένοπλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ».

Και οι δύο δηλώσεις θα έπρεπε κανονικά να απασχολήσουν την ελληνική Δικαιοσύνη, αυτή όμως ασχολείται με άλλα τώρα. Για παράδειγμα, με τη δικαίωση του υπουργείου Οικονομικών στην αντιπαράθεσή του με τις καθαρίστριες. Το πώς αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση, κυρίως η Νέα Δημοκρατία, τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας φάνηκε περίτρανα στην υπόθεση Μπαλτάκου. Ο στενότερος συνεργάτης του Αντ. Σαμαρά, προφανώς όχι αυτοβούλως, οικοδομούσε στο σκοτάδι και πίσω από την πλάτη των άλλων κυβερνητικών εταίρων (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) συμμαχίες με το νεοναζιστικό κόμμα για να εμποδίσει την ψήφιση νομοσχεδίων που θεωρούσε αυτός και ο προϊστάμενός του πως υπονόμευαν τα ιερά και τα όσια της παράταξης και της φυλής.

Αλλά, αφού ξεκινήσαμε με Τζούλιο Αντρεότι, ας κλείσουμε με κάτι που φέρεται να είπε γι’ αυτόν ο μέντοράς του, Ντε Γκάσπερι: «Ο Τζούλιο είναι ικανός, πολύ ικανός, ικανός για όλα». Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είναι σίγουρα ικανή για όλα.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΣΑΝ ΩΡΙΜΟ ΦΡΟΥΤΟ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ

Του Τάσου Παππά

Στον στίβο υπάρχουν οι αθλητές που παίζουν τον ρόλο του «λαγού». Σε συνεννόηση με τα φαβορί αναλαμβάνουν να οδηγήσουν την κούρσα και να της δώσουν ρυθμό που θα ευνοήσει τους πιο γρήγορους αθλητές ώστε να κάνουν παγκόσμιο ρεκόρ. Περίπου στη μέση της διαδρομής η αποστολή τους τελειώνει, φεύγουν από τον αγώνα και πάνε να εισπράξουν την αμοιβή τους, γιατί αυτό γίνεται επί πληρωμή. Κάτι ανάλογο υπάρχει και στην πολιτική. Όταν ένας ηγέτης θέλει να κάνει ανοίγματα σε κόμματα και πρόσωπα προκειμένου να διευρύνει τον κύκλο της επιρροής του, αναθέτει σε άνθρωπο της εμπιστοσύνης του να παίξει τον ρόλο του λαγού. Μ’ άλλα λόγια, τον βάζει να βολιδοσκοπήσει εκείνους που θέλει να εντάξει στη στρατηγική του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τη δουλειά αυτή έχει αναλάβει ο Αδωνις Γεωργιάδης. Δεν πρέπει επίσης να υπάρχει αμφιβολία ότι ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος δεν λειτουργεί ερήμην του πρωθυπουργού, πολύ περισσότερο κόντρα στην επιθυμία του πρωθυπουργού. Γιατί αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα είχε ανακληθεί στην τάξη. Για να μην έχει γίνει μέχρι τώρα, μπορούμε βασίμως να υποθέσουμε ότι ο κ. Γεωργιάδης πορεύεται βάσει σχεδίου. Θα αναρωτηθεί κανείς αν ο συγκεκριμένος είναι ο καταλληλότερος να υπηρετήσει αυτήν την προσπάθεια. Είναι συγκρουσιακός, με πλεόνασμα αυθορμητισμού, και στο παρελθόν έχει επιτεθεί με σφοδρότητα σε όσους σήμερα φλερτάρει. Ωστόσο, εκ του αποτελέσματος φαίνεται να δικαιώνει τον προϊστάμενό του.

Ο Γ. Καρατζαφέρης ανταποκρίθηκε ασμένως, με το σκεπτικό ότι η χώρα δεν πρέπει να πέσει στα χέρια του Τσίπρα γιατί θα καταστραφεί, ενώ ο Πάνος Καμμένος έδωσε μιαν απάντηση στην πρόσκληση Γεωργιάδη να ενωθεί η παράταξη, η οποία δημιουργεί ελπίδες. «Δεν απαντώ σε επίπεδο Άδωνη Γεωργιάδη» είπε ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛΛ. Άρα, δικαιούται κάποιος να υποστηρίξει ότι θα μπορούσε να απαντήσει επί της ουσίας και ενδεχομένως θετικά αν το επίπεδο άλλαζε. Για τον κ. Καρατζαφέρη η επιστροφή στο μαντρί είναι μια πράξη σωτηρίας, κι ας την πλασάρει ο ίδιος ως πράξη αυτοθυσίας! Το κόμμα του υπάρχει και δεν υπάρχει, και αυτός, συνηθισμένος να βρίσκεται στο κέντρο της δημόσιας ζωής (μέσω των τηλεοράσεων), αισθάνθηκε πολύ άβολα το διάστημα που ήταν κομμένος από παντού. Ακόμη μια οπορτουνιστική πράξη στις τόσες που έχει κάνει στην πολιτική διαδρομή του δεν είναι και προς θάνατον.

Σε δύσκολη θέση είναι και ο Π. Καμμένος. Το κόμμα του υποχωρεί, αρκετοί βουλευτές έχουν ανεξαρτητοποιηθεί, ενώ άλλοι είναι με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω, περιμένοντας την ευκαιρία να κουνήσουν μαντίλι και έτσι, μπροστά στον κίνδυνο της πλήρους αποψίλωσης, ο κ. Καμμένος άρχισε να σκέφτεται την περίπτωση του διαλόγου με αυτούς που αποκαλούσε μειοδότες, τσιράκια της Μέρκελ και βαποράκια του διεθνούς τοκογλυφισμού. Αν όμως οι αντιστάσεις του ΛΑΟΣ και των ΑΝ.ΕΛΛ. κάμπτονται, τι μπορεί να περιμένει κανείς από τα στελέχη της δεξιάς παράταξης που είναι ανέστια ή συμμετέχουν σε κάποια λιλιπούτεια σχήματα που πνέουν τα λοίσθια;

Η κίνηση Σαμαρά μοιάζει επιθετική, είναι όμως αμυντική. Τα οικονομικά μεγέθη δεν συμμαζεύονται, οι ξένοι που στο παρελθόν τού έτειναν χείρα βοηθείας έχουν αρχίσει να συμφιλιώνονται με την ιδέα της ήττας του εκλεκτού τους, η πολιτική του έχει θίξει κοινωνικές ομάδες με τις οποίες η παράταξή του διατηρούσε προνομιακές σχέσεις (αγρότες, ένστολοι, συνταξιούχοι), το φιάσκο με τον ΕΝΦΙΑ έχει προκαλέσει την οργή των πάντων, ενώ και εσωκομματικά δεν νιώθει πια ασφαλής. Η ομάδα περί την Ντόρα Μπακογιάννη καραδοκεί, οι καραμανλικοί κρατούν αποστάσεις ασφαλείας γιατί θεωρούν ότι το κόμμα με τη γραμμή που ακολουθεί αποξενώνεται από τον μεσαίο χώρο -κάποιοι μάλιστα έχουν ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ- και πολλοί από τους κοντινούς του ανθρώπους, που στη φάση της εκλογής του στην ηγεσία της Ν.Δ. τον είχαν στηρίξει με όλα τα μέσα για να μην παραδοθεί το κόμμα στους μητσοτακικούς, δεν κρύβουν σήμερα την κάθετη διαφωνία τους με ορισμένες επιλογές του (ρυθμίσεις για τη διαπλοκή). Μια ματιά να ρίξει κάποιος σε εφημερίδες και ιστοσελίδες του σαμαρικού τόξου θα καταλάβει τι ακριβώς γίνεται. Επιπλέον, η προσδοκία ότι η Νέα Δημοκρατία θα είναι το κόμμα που θα ευνοηθεί από την αποκάλυψη της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής δεν επιβεβαιώνεται.

Ο Αντ. Σαμαράς βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Θα ήταν όμως λάθος να πιστέψουν οι αντίπαλοί του ότι θα πέσει σαν ώριμο φρούτο ή ότι θα συνθηκολογήσει χωρίς να ρίξει ντουφεκιά. Ο πολιτικός που έκανε τα πάντα για να επιστρέψει στο προσκήνιο ύστερα από μια δεκαετία στο περιθώριο, που κέρδισε αναμετρήσεις όταν όλα τα προγνωστικά ήταν εναντίον του, που δεν δίστασε να ανασκολοπίσει βασικές θέσεις του για να γίνει πρωθυπουργός και πρόσφερε γην και ύδωρ στη διαπλοκή για να εξασφαλίσει την υποστήριξή της, θα δώσει τη μάχη της επιβίωσης και της υστεροφημίας του. Μέχρις εσχάτων.

πηγή:"Εφημερίδα των Συντακτών" 

====================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ:Ο ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

του Τάσου Παππά

από την

 "Εφημερίδα των Συντακτών" 10/8/2014

Στις παχυλές ανοησίες που εκτόξευσαν διάφοροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι για την Αργεντινή προστέθηκαν οι μωρολογίες και τα επιχειρήματα καφενείου του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, και του πρωθυπουργού της χώρας, Αντώνη Σαμαρά. Ο κ. Γιούνκερ εμφανίστηκε στην Αθήνα με τουπέ επαρχιώτη πολιτευτή και ρητορική δημοδιδασκάλου της δεκαετίας του ’50 για να μας πει από ποια περιπέτεια τύπου Αργεντινής γλίτωσε η Ελλάδα, αποθεώνοντας, όπως επιβάλλεται να κάνει ένας γενναιόδωρος φεουδάρχης, τους δουλοπάροικους (τα κόμματα του συναινετικού δικομματισμού) για τη συνέπεια που έδειξαν στην εκτέλεση των εντολών των αφεντικών τους.

Από κοντά ο Α. Σαμαράς που, πανικόβλητος από τους εφιάλτες που βλέπει κάθε βράδυ στον ύπνο του με πρωταγωνιστή τον Τσίπρα, έσπευσε να πλειοδοτήσει, προσβάλλοντας (έχει κάνει και υπουργός Εξωτερικών) την κυβέρνηση μιας φίλης χώρας. Σιγά τώρα μη σκεφτεί το διπλωματικό πρωτόκολλο, αυτός που έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τη Βουλή, το Σύνταγμα και τους νόμους, που στρώνει κάθε τρεις και λίγο το κόκκινο χαλί στο μέγαρο Μαξίμου για να υποδεχθεί όποιον δηλώνει υποψήφιος επενδυτής, που δεν έχει χρόνο να συναντηθεί με τους εκπροσώπους κοινωνικών ομάδων που πλήττονται από την κρίση, αλλά βρίσκει χρόνο για να δει τη διοίκηση του ΣΕΒ και να πραγματοποιήσει ταξίδι-αστραπή στην Κρήτη προκειμένου να φωτογραφηθεί με τον πρωθυπουργό της Εσθονίας, που προσέρχεται στο Κοινοβούλιο μόνο για να ανταλλάξει χαριτωμενιές με τους βουλευτές του κόμματός του στο εντευκτήριο.

Ούτε κουβέντα όμως από τα δύο φιλαράκια, Γιούνκερ-Σαμαρά, που αγκαλιάστηκαν με φλεγόμενο πάθος μπροστά στις κάμερες, για το αν πράττει καλώς η κυβέρνηση της Αργεντινής που αρνείται να πληρώσει τους «γύπες» των αγορών. Δηλαδή, τους διάφορους άπληστους διαχειριστές κεφαλαίων, οι οποίοι μπορεί να μη νοιάζονται για τη φτώχεια, την ανεργία και την παιδική θνησιμότητα, δακρύζουν όμως όταν κάποιος κακοποιεί μια γατούλα ή ένα σκυλάκι και εκφράζουν την ευαισθησία τους δίνοντας χορηγία μερικά εκατομμύρια ευρώ για την προστασία τους από τη βαναυσότητα των ανθρώπων.

Αλλά τι να πει για τα οικόσιτα τσακάλια του χρηματιστηριακού καπιταλισμού ο πολιτικός ηγέτης που έκανε τη λιλιπούτεια χώρα του χρυσοφόρο αποκούμπι και παράδεισο για τα πάσης προελεύσεως κεφάλαια και τους φοροφυγάδες όλου του κόσμου με την ανοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Εντάξει, «αιρετικός» εκ του ασφαλούς ο Γιούνκερ, αλλά όχι και να βάλει τα χεράκια του και να βγάλει τα ματάκια του. Υπάρχει και μια ιδεολογία. Δεν θα γίνει τώρα στα στερνά του αποστάτης της τάξης του. Οι μαγκιές του περιορίζονται στην παραβίαση των αντικαπνιστικών κανονισμών και στο τσαλάκωμα του κώδικα ευπρέπειας με το ελευθεριάζον λεξιλόγιό του στις συνόδους κορυφής. Ως εκεί όμως. Ο,τι είναι σήμερα το χρωστάει στις υπηρεσίες που προσέφερε στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Ή τι να πει ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης που δεν αντιστάθηκε ούτε για το θεαθήναι στις προσταγές των δανειστών, που πούλαγε τσαμπουκά στους εργαζόμενους της πατρίδας του, αλλά έσκυβε με ευλάβεια το γόνυ στις απαιτήσεις των τραπεζών και ακολουθούσε χωρίς δεύτερη κουβέντα τις συστάσεις της Γερμανίας;

Η άρνηση της κυβέρνησης της Αργεντινής να υπογράψει την παράδοση της οικονομίας της χώρας στα αρπακτικά «επενδυτικά κεφάλαια» είναι ένα πολύ κακό παράδειγμα. Μπορεί να ανοίξει η όρεξη και σε άλλες χρεωμένες χώρες ώστε να υιοθετήσουν ανάλογη τακτική και έτσι να βρεθεί στο στόχαστρο το οικοδόμημα που έχει χτίσει η παγκόσμια ελίτ του χρήματος με κόπο και θυσίες (των λαών). Κάθε σκέψη για οργανωμένη αμφισβήτηση του σιδερένιου κανόνα του συστήματος, πολύ περισσότερο για εξέγερση, πρέπει να εξοριστεί από τη δημόσια συζήτηση πριν μολυνθούν τα μυαλά των καταπιεσμένων. Χρωστάς; Θα βογκήξεις. Και όποιοι διαδίδουν βέβηλες ιδέες, ότι τάχα υπάρχει και άλλος δρόμος, πρέπει να καταγγελθούν ως τυχοδιώκτες, δημαγωγοί και επικίνδυνοι για τη δημοκρατία και την πολιτική ομαλότητα.

Ωστόσο, οι εγχώριοι σωτήρες, παρά την αλαζονεία τους, το μυώδες ύφος τους και τους αμετροεπείς παλικαρισμούς τους, δεν μπορούν να κρύψουν το αβυσσαλέο άγχος τους. Φοβούνται την επόμενη μέρα και εργάζονται πυρετωδώς για να δυσκολέψουν τη ζωή των αντιπάλων τους. Τακτοποιούν εκκρεμότητες (προκλητικά δώρα στη διαπλοκή), δημιουργούν τετελεσμένα (ρυθμίσεις ευνοϊκές για τις οικονομικές ελίτ), νομιμοποιούν αναδρομικά τις πομπές τους (στο απυρόβλητο οι διοικήσεις των τραπεζών που δάνειζαν χωρίς εγγυήσεις), καταδικάζουν σε ξαφνικό θάνατο τα κόμματα (χρηματοδότηση), στήνουν σχήματα και κινήσεις-αναχώματα για να απορροφηθεί και να εκτονωθεί ακινδύνως για το σύμπλεγμα εξουσίας η συσσωρευμένη οργή της κοινωνίας. Με λίγα λόγια, κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να καθυστερήσουν την πτώση τους και καλλιεργούν το έδαφος για να επιστρέψουν στα πράγματα με νέες πλουμιστές φορεσιές. Πρόκειται για την πιο ξετσίπωτη κυβέρνηση που έχει γνωρίσει ο τόπος από το 1974.

====================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)