ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΜΠΑΛΤΑΣ:ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΜΑΣ

του Αριστείδη Μπαλτά

Ένας πρωθυπουργός που κάπως πέρασε από αμερικανικά πανεπιστήμια, κάτι νόμισε πως άκουσε, αλλά δεν κατάλαβε τίποτε. Ένας μόνιμος σύμβουλος με επιεικώς αμφιλεγόμενη πανεπιστημιακή "σταδιοδρομία" που μορφοποίησε μνησίκακα τις "ιδέες" του προϊσταμένου του. Μια αδίστακτη υπουργός που πίστεψε πως βρήκε προνομιακό όχημα για τις άκρατες φιλοδοξίες της. Ένας εκκωφαντικός ρήτορας της Ακροδεξιάς. Ένα άβουλο Κοινοβούλιο που αρνήθηκε να ακούσει το σύνολο των πανεπιστημιακών που τύχαινε να είναι μέλη του. Και ιδού το έκτρωμα. Ψηφισμένο από πρωτοφανή κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Παραπέρα. Ένας νέος υπουργός Παιδείας, υποτίθεται της αντίπαλης παράταξης και υποτίθεται πανεπιστημιακός. Με μόνο μέλημα, απ' ό,τι φάνηκε, τα συμφέροντα του Ολυμπιακού. Μια νέα κυβέρνηση που προχώρησε ανέμελα στη διοικητική διάλυση των πανεπιστημίων μετά την καταλήστευση των αποθεματικών τους.

Σήμα κατατεθέν της νέας νομοθεσίας, τα "Συμβούλια Ιδρύματος". Με "εσωτερικά" μέλη εκλεγμένα, μέσα από μύριες περιπέτειες, από τη δεξαμενή των προθύμων να στρατευθούν στα άνωθεν κελεύσματα. Ιδίως όσων υποδύονται τα "μεταρρυθμιστικά". Δηλαδή όλων. Με "νικητές" εκείνους που δεν έβρεξαν ποτέ τα πόδια τους στα προβλήματα. Αλλά τους αρκούσε να φιλοτεχνούν προφίλ οργισμένου τιμητή. Με πρόσχημα μεμονωμένα επεισόδια που έμοιαζαν σαν φτιαγμένα επί τούτω. Μόνο και μόνο για να επισύρουν τη μήνη των ίδιων.

Και τα "εξωτερικά μέλη"; Μα αυτά προσγειώθηκαν σε άγνωστα εδάφη. Πεπεισμένα ότι η κυβέρνηση, όπως κάθε κυβέρνηση, θέλει το καλό του τόπου. Και άρα έτοιμα να αφομοιώσουν αμάσητο το προσφερόμενο "αφήγημα" και να πατάξουν με ήσυχη συνείδηση όσους οι παντοειδείς "υπεύθυνοι" καταδείκνυαν εν χορώ ως υπαίτιους των δεινών. Δηλαδή -ακραία ειρωνεία-, εκείνους που πάσχιζαν να τα αποτρέψουν ή να τα θεραπεύσουν.

Τίποτε από αυτά δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί αν δεν είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα τα πνεύματα. Μέσα από μια αδίστακτη εκστρατεία κατασυκοφάντησης. Που υπέθαλπε συστηματικά βαθύτατο μίσος ενάντια στα επιτεύγματα του μεταπολιτευτικού πανεπιστημίου. Ναι, επιτεύγματα. Πολλά, πολύπλευρα και πλήρως αποδείξιμα.

Το μίσος είναι κατανοητό. Εκφράζει αταβιστικά ένα βαθύ αίσθημα απώλειας. Των γενεών που είχαν καταστήσει το ελληνικό πανεπιστήμιο άβουλο έρμαιο της εξουσίας και τις "έδρες" του λάφυρο των εκλεκτών της. Το ακαδημαϊκό πανεπιστήμιο που είχε αρχίσει να χτίζεται μετά τη Μεταπολίτευση τους ήταν αφόρητο. Γι' αυτό μίλησαν για "κυριαρχία της Αριστεράς". Γιατί, ποιος άλλος θα μπορούσε να διεκδικεί στην Ελλάδα μορφές ακαδημαϊκής λειτουργίας που είχαν ως πρότυπο τα φημισμένα πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής; Ναι, αυτά. Ποιος άλλος θα μπορούσε να διεκδικεί και εν μέρει να πραγματοποιεί τέτοια ανήκουστα ενόσω οι αριστερές δυνάμεις παρέμεναν μόνιμα μειοψηφικές; Και μολονότι ούτε καν οι διοικήσεις που επικέντρωσαν τη συκοφαντία είχαν εκλεγεί υπό την αιγίδα της;

  

Προκύπτουν νέοι πρυτάνεις. Τους εύχομαι τα δέοντα. Αναρωτιέμαι μόνο πώς θα πορευτούν. Απέναντι σε προβλήματα που φρόντισαν να μη γνωρίσουν. Απέναντι σε πανεπιστημιακούς και φοιτητές που θα καταλάβουν ότι τα δεινά δεν οφείλονται στην "κυριαρχία της Αριστεράς". Απέναντι στον μακαρθισμό των συμβουλίων που ήδη τους στιγμάτισε διά της προεπιλογής. Απέναντι σε μια κυβέρνηση που θα επιτείνει τη διάλυση. Γιατί, βέβαια, η Ελλάδα των Μνημονίων δεν χρειάζεται πανεπιστήμιο. Και πώς θα οικοδομήσουν την αναγκαία ενδοπανεπιστημιακή συναίνεση όταν η ιδεολογική σκευή τους ισορροπεί μεταξύ αυτοπροστατευτικής άγνοιας και υπάκουης αυταρέσκειας;

πηγή:Εφημερίδα "Αυγή"- 13/7/2014

Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας των Επιστημών του τμήματος Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του ΕΜΠ

====================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΜΠΑΛΤΑΣ:Ο ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

του Αριστειδη Μπαλτά

Καλοπροαιρετισμός είναι μια ενδιαφέρουσα πολιτική ιδεολογία που αναδύθηκε από τα εδάφη μας. Εμφορούνται από καλοπροαιρετισμό όσοι κατόρθωσαν (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να αναγάγουν την καλή τους προαίρεση σε αποκλειστική πολιτική αρετή, τη μόνη που θεωρούν ότι ανταποκρίνεται στους καιρούς.

Τα χαρακτηριστικά του καλοπροαιρετισμού αναδίδουν την εσάνς της γαλλικής belle âme. Της ωραίας ψυχής που δεν μολύνεται από κοινωνικές διαιρέσεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις και πεζά επίδικα. Όπου το ωραίο ενδύεται τις αποχρώσεις του απαλού ροζ.

Ο καλοπροαιρετιστής (ο γλωσσοδέτης καραδοκεί: ας με συγχωρέσουν οι καλοπροαιρετίστριες) είναι άνθρωπος ήπιος. Χωρίς σφοδρούς έρωτες, μεγάλα πάθη, εσωτερικές εντάσεις ή εμμονές. Επιμελείται το σώμα του, αλλά, παραδόξως, όχι τον νου του: η εκγύμναση του νου φαίνεται πως ολοκληρώνεται με την καλή προαίρεση. Ντύνεται απλά, προτιμώντας το ποιοτικό επώνυμο ρούχο. Τον γοητεύει η φύση, απελπίζεται με την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, καταπολεμά το κάπνισμα, θα ήθελε να κάνει ποδήλατο συχνότερα. Υποστηρίζει τα ατομικά δικαιώματα, τον μετρημένο φεμινισμό, την ελευθερία επιλογής ερωτικού συντρόφου, την καλή κουζίνα και βεβαίως την τέχνη. Ενδιαφέρεται για τους ανήμπορους, λυπάται τους άστεγους, χαϊδεύει τα αδέσποτα, αλλά δυστυχώς οι λαθρομετανάστες έχουν γίνει υπερβολικά πολλοί.

Τα μελήματα του υλικού βίου δεν τον απασχολούν ιδιαίτερα. Ένα επαρκές εισόδημα, ένα καλό σπίτι, ένα εξοχικό, ένα αξιοπρεπές αυτοκίνητο και πιθανόν ένα ευκατάστατο οικογενειακό περιβάλλον του επιτρέπουν να διευρύνει ορίζοντες. Υπό τις αγαθότερες των προθέσεων.

Ο καλοπροαιρετιστής απεχθάνεται τον λαϊκισμό, τη βία (από όπου κι αν προέρχεται), τις πολιτικές συγκρούσεις. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνει πού αποσκοπούν. Ένα δεν είναι το εθνικό συμφέρον και το κοινό καλό; Γιατί τα κόμματα δεν κάθονται να τα βρούνε; Δεν μπορεί να πρυτανεύσει επιτέλους η καλή προαίρεση; Κι εφόσον πρυτανεύσει, δεν είναι όλα τα υπόλοιπα τελικά βαρετές λεπτομέρειες; Αρμοδιότητας μόνο τεχνοκρατών;

Ο καλοπροαιρετιστής δεν θέλει να είναι ούτε δεξιός ούτε αριστερός. Τέτοιες διαιρέσεις είναι πια ξεπερασμένες. Αποτρέποντας μάλιστα τη συνάντηση των καλοπροαίρετων. Αλλά δεν αντέχει με τίποτε το κόλλημα σε τελειωμένα δόγματα. Που καλλιεργούν, εκτός των άλλων, τον φανατισμό των άκρων. Ούτε η "Κεντροαριστερά" τον ικανοποιεί. Αλλά εκεί τουλάχιστον προσφέρεται ευρυχωρία, όπου μπορούν να συνευρεθούν όσοι μοιράζονται τα προηγούμενα.

Ο καλοπροαιρετιστής είδε κι απόειδε και αποφάσισε να δράσει. Δηλαδή να αναγάγει ένα περιφερόμενο σακίδιο στην δική του αναγνωρίσιμη εικόνα. Εικόνα με ήχο, δηλαδή φωνή ικανή να διαδώσει πλατιά, με σεμνότητα και ταπεινότητα, την καλή του προαίρεση. Διάλεξε και όνομα. Που δεν παραπέμπει σε στερεότυπα ιδεών, αλλά στην ειρηνική φύση που νοσταλγούν οι άνθρωποι των πόλεων. Όνομα που δεν μπορούσε να παραπέμπει σε ζώο γιατί κάθε ζώο έχει δική του προσωπικότητα και άδηλη προαίρεση. Άρα ούτε γατούλα ούτε κόκορας ούτε νυφίτσα ούτε αγριογούρουνο. Αλλά κάτι που να φέρνει στο πιο ειδυλλιακό και στο πιο ρέον.

Δεν είναι ακόμη γνωστό τι περιλαμβάνει το σακίδιο. Μπορούμε να εικάσουμε, αλλά πάντως ανοίγει οσονούπω. Μέσα στη φύση, όπως αρμόζει. Όχι στη μαρτυρική Θράκη. Μα πιο κοντά, πιο βολικά. Σε τόπο αναψύξεως που δεν βρέχεται μεν από ποτάμι, αλλά ατενίζει καθάρια γαλανά νερά. Τόπο κατάφυτο με ελιές. Που τον κοσμούν γερανογέφυρες. Και ίσως τον διασχίσουν και γέφυρες άλλες.

Πηγή:Εφημερίδα "Αυγή"-22/6/2014

====================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)