Ο ΙΕΡΟΞΕΤΑΣΤΗΣ ΧΕΡ ΣΟΙΜΠΛΕ

πηγή:

Βασίλης Μουλόπουλος

Υπήρχε κάτι το κωμικοτραγικό στον διάφανο φαιονεοφιλελευθερισμό του χερ Σόιμπλε όταν επιτέθηκε χωρίς δισταγμό στους θεσμούς στο Eurogroup της περασμένης Πέμπτης, επειδή "είναι πολύ υποχωρητικοί απέναντι στις προτάσεις της Ελλάδας".

"Προβοκάτσια Σόιμπλε" έγραφε την επόμενη ημέρα η "Αυγή". Διαφωνώ. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ό,τι λέει το εννοεί: αυτός κηρύσσει την απόλυτη αλήθεια και αυτοί οι άγριοι δεν δέχονται να την ασπαστούν. Δεν τους πείθουν ούτε τα mainstream ΜΜΕ (διεθνή και εγχώρια), ούτε οι Φινλανδοί, οι Σλοβάκοι, οι Μαλτέζοι, οι Λιθουανοί και οι λοιποί πιστοί του. Οι άγριοι δεν πείθονται. Αμφισβητούν το αλάθητο του Πάπα Βόλφγκανγκ. Και όποιος το τολμά, η Ιερά Εξέταση τον στέλνει στην πυρά!

Το είχε εξηγήσει δις τον περασμένο Απρίλιο στο Brooking Institution της Ουάσιγκτον, όταν (όπως γράφει ο Allesandro Gilioli στο "Il Espresso") χωρίς ενδοιασμούς έλεγε ότι πρέπει να "πιεσθούν" τα Κοινοβούλια να ψηφίζουν νόμους για να ελαστικοποιήσουν την εργασία και να ιδιωτικοποιήσουν τα δημόσια αγαθά, αλλά, δυστυχώς, "είναι δύσκολο στη δημοκρατία".

Παραδείγματος χάριν, έλεγε ο Πάπας Σόιμπλε: "Οι φίλοι μου υπουργοί Οικονομικών και Οικονομίας μού διηγούνται πάντα πόσο δύσκολο είναι να πείσουν την κοινή γνώμη". Και για να μην υπάρξουν αμφιβολίες για το τι εννοεί, είχε πει προηγουμένως ότι "η Γαλλία θα χαιρόταν αν πίεζε κάποιος το Κοινοβούλιό της να εγκρίνει σκληρές μεταρρυθμίσεις".

Φαντάζεστε αυτή την παρέα, τον Σόιμπλε και τους πιστούς του, να κάθονται χαλαροί σε κάποιο μπιστρό του Παρισιού γύρω από ένα τραπέζι, πίνοντας μπίρες και αναστενάζοντας πικραμένοι επειδή αυτοί οι χοντροκέφαλοι πολίτες δεν πείθονται να απαρνηθούν τελείως τα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία, τους μισθούς τους, τις συντάξεις τους, τους βρεφονηπιακούς σταθμούς;

Αυτό που με κάνει να γελάω και να κλαίω μαζί διαβάζοντας τις εγκυκλίους αυτού του ιεροεξεταστή, που έχει πέσει σε κατάθλιψη επειδή αμφισβητούν το Malleous Maleficarum** του, είναι ότι υπάρχει ακόμη κόσμος που πιστεύει την παπάρα που μας έχουν χώσει στο κεφάλι εδώ και δεκαετίες, σύμφωνα με την οποία οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού είναι πραγματιστικές και όχι ιδεολογικές.

Πράγματι (όπως γράφει ο Gilioli), είναι κάτι περισσότερο από ιδεολογία, είναι θρησκεία. Και σίγουρα, όχι από τις πιο ανεκτικές.

** Το Malleous Maleficarum ("Σφύρα Κακοποιών", "Σφυρί Μαγισσών" ή "Hexenhammer") είναι ένα περιεκτικό εγχειρίδιο κυνηγού μαγισσών, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία το 1487 και γνώρισε επανειλημμένες επανεκδόσεις σε όλη την Ευρώπη. Έπαιξε βασικό ρόλο στις δίκες μαγισσών για πάνω από 200 χρόνια.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΖΕΡΒΟΥ

πηγή:

Βασίλης Μουλόπουλος

Η χώρα έχει μπει πλέον στον ρυθμό των εκλογών. Οι επόμενες δύο ψηφοφορίες στη Βουλή για ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας θα είναι απλώς διαδικαστικές. Οι κάλπες κατά πάσαν πιθανότητα θα στηθούν στις 25 Ιανουαρίου ή την 1η Φεβρουαρίου.

Η Ν.Δ. οδεύει προς τις εκλογές με τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Ο κ. Αντ. Σαμαράς βρίσκεται σε απελπιστική θέση. Πιπιλάει συνεχώς την ίδια καραμέλα για "τέλος των Μνημονίων", "ανάπτυξη", "έξοδο στις αγοράς", αλλά η ίδια η γλώσσα του σώματός του, το απλανές βλέμμα του όταν μιλάει, δείχνει ότι είναι τρομοκρατημένος. Αντιλαμβάνεται ότι δεν πείθει πλέον κανέναν.

Μέσα στα δυόμισι χρόνια που κυβερνά κήρυξε τον πόλεμο σε όλες σχεδόν τις κοινωνικές τάξεις και επαγγελματικές ομάδες. Στο 80% της ελληνικής κοινωνίας. Κέρδισε σχεδόν όλες τις μάχες δημιουργώντας κοινωνικές ερήμους, αλλά χάνει τον πόλεμο.

Ο κ. Σαμαράς δεν θα παραδοθεί όμως αμαχητί. Γνωρίζει ότι γι' αυτόν και την ακροδεξιά ομάδα του μετά τις εκλογές δεν υπάρχει αύριο. Στη Ν.Δ. έχουν ήδη αρχίσει να ετοιμάζονται για την επόμενη μέρα. Και η επόμενη μέρα της Δεξιάς παράταξης δεν τον περιλαμβάνει. Είναι κοινό μυστικό, όταν μιλάς με στελέχη της κυβέρνησης το λένε ανοιχτά, ότι όλες οι κινήσεις των ομάδων και των ομαδαρχών στη Ν.Δ. γίνονται πλέον με βάση το "σενάριο της ήττας". Ακόμη και οι πλέον αισιόδοξοι θεωρούν δεδομένο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει κυβέρνηση και ετοιμάζονται να πάρουν θέσεις που θα τους επιτρέψουν να ελέγξουν το κόμμα και την εκλογή του επόμενου αρχηγού.

Αυτά ο κ. Σαμαράς τα γνωρίζει. Ήδη δέχτηκε τις πρώτες προειδοποιητικές βολές από την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία αμέσως  μετά την ψηφοφορία στη Βουλή δήλωσε ότι "το αποτέλεσμα την απογοήτευσε". Και την επομένη με τη συνάντηση του κ. Κ. Μητσοτάκη με τον κ. Π. Καμμένο, από τον οποίο ο επίτιμος ζήτησε "συναίνεση".

Όπως προανέφερα, ο κ. Σαμαράς γνωρίζει τι τον περιμένει και δεν θα παραδοθεί εύκολα. Ήδη έχει κάνει τις δικές του κινήσεις στέλνοντας τον κ. Μπαλτάκο να σπέρνει νέο κόμμα στα ακροδεξιά αλώνια "μετά τις εκλογές".

Το δικό του "σενάριο της ήττας" είναι αυτή η ήττα να είναι μικρή και ο ΣΥΡΙΖΑ να μην έχει την αυτοδυναμία, πράγμα που ίσως του επιτρέψει να παραμείνει στην αρχηγία είτε, αν υποχρεωθεί μετά τις εκλογές σε παραίτηση, να διασπάσει τη Ν.Δ. δημιουργώντας ένα νέο, ακροδεξιό κόμμα.

Άλλωστε την τεχνογνωσία την έχει.

ΥΓ.: Πολλοί θα με ρωτούσατε: και στο ΠΑΣΟΚ τι γίνεται, με τον Βενιζέλο τι θα κάνουν; Η απάντησή μου είναι: Το ΠΑΣΟΚ, ο Βενιζέλος... κάτι μου θυμίζουν.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΠΑΧΑΛΑΚΗΔΩΝ

Πηγή:

22/9/2014

Μουλόπουλος Βασίλης

Η συζήτηση περί αλλαγής του εκλογικού νόμου (και πρόωρων εκλογών) μου θύμισε αυτά που έλεγε ο κ. Κ. Μητσοτάκης πριν από (πολλά - πολλά) χρόνια: καλά τα κόλπα με τον εκλογικό νόμο, αλλά για να κερδίσεις τις εκλογές χρειάζονται και ψήφοι.

Και στον επίτιμο μπορείς να καταλογίσεις (σχεδόν) τα πάντα, αλλά όχι την έλλειψη πολιτικής οξυδέρκειας. Είναι αυτό που διαφεύγει από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και τους επιτελάρχες του.

Ότι το πρόβλημά τους δεν είναι να εμποδίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κυβέρνηση, αυτό δεν μπορούν να το αποφύγουν, αλλά να βρουν ψήφους, ώστε το ΠΑΣΟΚ να μπει στην επόμενη Βουλή με οποιονδήποτε εκλογικό νόμο. Με οποιονδήποτε εκτός από έναν:

Να γίνει συνταγματική ρύθμιση, η οποία να προβλέπει ότι "όποιος ονομάζεται Ευάγγελος Βενιζέλος, έχει διατελέσει συνεχώς υπουργός τα τελευταία 25 χρόνια, έχει αποτύχει σε όλες τις θέσεις που έχει καταλάβει, θεωρεί τον εαυτό του ως τον ικανότερο πολιτικό, από εποχής του Περικλή, θα εκλέγεται αριστίνδην στη Βουλή και θα συμμετέχει ισοβίως στην κυβέρνηση.

Γνωρίζω ότι μια τέτοια ρύθμιση δεν ικανοποιεί πλήρως τη βουλιμία του κ. Βενιζέλου. Θα ήθελε να υπάρχει στο άρθρο αυτό του Συντάγματος και η δέσμευση που να τον ορίζει και πρωθυπουργό, αλλά δεν θα συμφωνήσει σε αυτό ο κ. Σαμαράς, ο οποίος θέλει να βάλει το δικό του όνομα σε αυτή τη δέσμευση. Ο οποίος κ. Σαμαράς, αν κατάλαβα καλά, προωθεί τη δική του συνταγματική μεταρρύθμιση, που λύνει το πρόβλημά του πολύ πιο άμεσα, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος (αλήθεια, τι γίνεται με την Αμφίπολη;) τον γόρδιο δεσμό, να απαγορεύσει τις εκλογές για όσο διάστημα κινδυνεύει να τις χάσει.

Όπως δηλαδή έκανε και ο Παπαδόπουλος όταν έβαλε τη "δημοκρατία στον γύψο" για να σώσει την Ελληνική Δημοκρατία από τους κομμουνιστοσυμμορίτες και τους συνοδοιπόρους τους.

Όλη αυτή η συζήτηση σε "μια κανονική" (όπως λένε) χώρα θα προκαλούσε γέλια. Στην Ελλάδα, που προσπαθεί να γίνει "κανονική" χώρα (όπως λένε), αντιμετωπίζεται ώς μέγα πολιτικό, θεσμικό και υπαρξιακό ζήτημα.

Και τους μεν Σαμαροβενιζέλους τους κατανοώ: είναι εμφανές ότι η προοπτική στις επόμενες εκλογές να βρεθούν στα αζήτητα της πολιτικής τούς τρελαίνει. Και γι' αυτό (όπως έχω γράψει) είναι έτοιμοι για όλα προκειμένου να μείνουν γατζωμένοι στην εξουσία.

"Κάθε ασύμμετρη προβοκάτσια, κάθε ασύμμετρη αθλιότητα, προκειμένου να αλλοιώσουν τη λαϊκή βούληση".

Ακόμη και να προκαλέσουν bank run (χρεοκοπία των τραπεζών) με δηλώσεις όπως αυτή του Σαμαρά την περασμένη Τρίτη στο καφενείο της Βουλής.

Αυτούς που δεν κατανοώ είναι οι "σοβαροί" πολιτικοί, πολιτικοί αναλυτές, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι "έγκριτα" ΜΜΕ, αριστεροί της ευθύνης, που όχι μόνο συζητούν, αλλά και υποστηρίζουν αυτές τις πολιτικές αγυρτείες. Που υποστηρίζουν ότι για να γίνει η Ελλάδα μια "κανονική χώρα" πρέπει να μπει για λίγο (ή πολύ) στον γύψο.

Σε αυτούς αρμόζει το ρητό: Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι. Ή, για να γίνω αισχρός λαϊκιστής: και τον κώλο τους να χτυπούν, κάτω ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται για να μείνει.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Β.ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ:ΣΑΜΑΡΑΣ, Ο ΨΕΥΤΑΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ

Ακούγοντας το χθεσινό προεκλογικό διάγγελμα του πρωθυπουργού και την τσόντα του "είμαι και εγώ εδώ" κ. Ευ. Βενιζέλου, οφείλω να το παραδεχθώ: η δεξιο-κεντρο-αριστερή κυβέρνηση είναι συνεπής στις πολιτικές επιλογές της. Ακόμη και σε αυτή τού να ψεύδεται ασυστόλως. Εν αρχή ήταν οι προεκλογικές δεσμεύσεις των τριών και η προγραμματική τους συμφωνία. Αμέσως μόλις σχηματίσθηκε, η κυβέρνηση διέψευσε το σύνολο των υποσχέσεων και επιβεβαίωσε το σύνολο των φόβων που συνόδευαν τον σχηματισμό της.

Οι φορολογικές ελαφρύνσεις έγιναν επιβαρύνσεις, οι 150.000 νέες θέσεις εργασίας έγιναν 1.500.000 άνεργοι, η ανάπτυξη έγινε βάθεμα της ύφεσης, το καμιά περικοπή στους μισθούς και τις συντάξεις έγινε μισθοί και συντάξεις πείνας.

Το ότι ύστερα από όλα αυτά, χθες, ο κ. Σαμαράς ανακοινώνει (κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει) ότι "η ισχυρή Ελλάδα" είναι πλέον γεγονός, είναι ένα ανέκδοτο που κάνει ακόμη και τον κ. Στουρνάρα να σκάει στα γέλια.

Αυτός ξέρει, ως αυτουργός της ταχυδακτυλουργίας, ότι η μαγική εικόνα του πλεονάσματος οφείλεται στην εσωτερική στάση πληρωμών και ότι η ανάπτυξη που υπόσχονται δις της εβδομάδος οι Σαμαρο-Βενιζελο-Κουβέληδες μεταφραζόμενη στη Στουρνάριο διάλεκτο σημαίνει: "μην περιμένετε επενδύσεις, αλλά κατάρρευση της παραγωγικής δραστηριότητας, εκτίναξη της ανεργίας, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου!".

Ο λόρδος Κέινς θα σχολίαζε την κατάσταση λέγοντας ότι αυτό είναι ο θρίαμβος του laissez faire. Εγώ, ως κατάπτυστος λαϊκιστής, θα προσέθετα ότι στον θρίαμβο συντελεί και το laissez faire των ενοίκων του Μεγάρου Μαξίμου και του υπουργείου Οικονομίας (των πρώην και των νυν) προς ορισμένες ομάδες συμφερόντων. Ακόμη και σε περιόδους κρίσης (θυμηθείτε το περίφημο "η κρίση μπορεί να γίνει ευκαιρία") υπάρχουν κάποιοι ημέτεροι  που πλουτίζουν.

Ο κ. Σαμαράς μπορεί να οδηγεί την Ελλάδα στην καταστροφή και την κοινωνία στην εξόντωση, αλλά παραμένει συνεπής στην ιδεολογία και την πολιτική της Δεξιάς, με την απόλυτη συμπαράσταση των δύο άλλων συνιστωσών της κυβέρνησής του.

Και οι τρεις είναι υπέρ των πλουσίων και των ισχυρών. Τους το θύμισε χθες ακόμη και ο κ. Τόμσεν, λέγοντας: Οι πλούσιοι εξακολουθούν να μη συνεισφέρουν.
                                         ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΥΓΗ"-16/4/2013

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)