Η ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΘΑΤΣΕΡ, Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ

πηγή:

Διονύσης Ελευθεράτος

18/12/2016

Μάργκαρετ, Αντιγόνη και Σύριζα

Βρε μπας και εκείνη η Θάτσερ ήταν κρυπτο-λαϊκίστρια;

Πρώην βουλευτής του Ποτα­μιού, νυν –προφανώς και «αεί»– πρωταθλήτρια στις πι­σίνες του

νεοφιλελευθερι­σμού, η Αντιγόνη Λυμπερά­κη παρέδωσε προσφάτως χρήσιμο τηλεοπτι­κό (Σκάι) μάθημα, μιλώντας για τους συνταξι­ούχους: «Πριν από την κρίση οι ηλικιωμένοι πραγματικά ήταν η ομάδα του πληθυσμού που είχε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας. Στην δι­άρκεια της κρίσης άλλαξε αυτό. Οι ηλικιωμένοι συγκράτησαν κάπως

τα εισοδήματά τους και η φτώχεια έπεσε στις οικογένειες με παιδιά και ανεργία». Το συμπέρασμα: Οι άνω των 65 (σ.σ: έτσι, γενικώς…) απαρ­τίζουν μια μερίδα του πληθυσμού «που έχει βελτιώσει την θέση της τα τελευταία χρόνια»…

Όχι, δεν έχει νόημα να ανα­ρωτηθούμε εάν πήρε χαμπάρι πό­σες και ποιες περικοπές συντάξε­ων έγιναν τα τελευταία έξι χρόνια η κυρία Λυμπεράκη, η αξέχαστη και για την παλαιότερη ατάκα της περί του «ασυμβίβαστου» ανάμε­σα στην ιδιότητα του φτωχού και του …σωστού ψηφοφόρου. Πι­θανότατα τα λόγια της δεν προ­δίδουν προσωπική ασχετοσύνη, αλλά το απόσταγμα όσων αντιλή­ψεων συνθέτουν –και ταυτοχρόνως «νομιμο­ποιούν»– τον κοινωνικό δαρβινισμό, που βα­σιλεύει στη μονεταριστική ψυχούλα της. Δύο είναι, εν προκειμένω, τα «μαγικά ραβδιά» των «φιλελέδων»: Πρώτο, η ανακήρυξη της συγκρι­τικά μικρότερης (μέχρι νεωτέρας…) απώλειας σε «βελτίωση». Δεύτερο, ο κατακερματισμός, ο εγκλεισμός των ανθρώπων σε εικονικά «κουτά­κια», ανύπαρκτα στην πραγματική ζωή.

Χάρη στο πρώτο «ραβδί», πχ και ο άνερ­γος που ακόμη λαμβάνει κάποιο επίδομα εί­ναι «προνομιούχος», αν ληφθεί υπόψη πόσοι δεν παίρνουν ευρώ τσακιστό.

Υπερβολή;

Κα­θόλου. Απλή κατάληξη της «λογικής», με την οποία βαφτίζεται «κερδισμένος» εκείνος που μπορεί σήμερα να καλύψει το 50 ή 60% των βα­σικών αναγκών του, διότι ο γείτονας περιορίζε­ται στο 30%. Αλλά ας μην ανησυχεί και ο γείτο­νας… Ο κώδικας …κοινωνιολογικών αναλύσε­ων της Αντιγόνης Λυμπεράκη κι αυτόν θα τον τιμήσει, θα του βρει κάποια «προνομιακή» θέ­ση. Θα τον συγκρίνει λχ με τον παντελώς άπο­ρο ή τον άστεγο του διπλανού τετραγώνου και θα τον βρει «ΟΚ».

Το δεύτερο «μαγικό ραβδί» κάνει τη ση­μαντικότερη δουλειά.

 Πώς το έλεγε η Θάτσερ;

«Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνον άτο­μα και οικογένειες». Άσε Μάργκαρετ, πολύ πί­σω ήσουν. Οι ιδεολογικοί σου απόγονοι βλέ­πουν μόνον άτομα, ούτε καν οικογένειες…

Διότι, σύμφωνοι, όταν νουθετούνταν επαγ­γελματίες, έμποροι, βιοτέχνες και εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να επιδοκιμάσουν χαιρέ­κακα την κατάργηση των μισθών-«δώρων» και τις περικοπές αποδοχών στο δημόσιο, είχαμε σπορά «κοινωνικού αυτοματισμού» μιας κά­ποιας «πρώτης ταχύτητας». Περισσότερο λο­γικοφανούς.

Ο επαγγελματίας πιθανόν δεν σκεπτόταν αμέσως ότι ο πελάτης του δημόσιος υπάλλη­λος θα τον επισκεπτόταν κατά πολύ αραιότερα, ελλείψει επαρκών χρημάτων. Συνοικίες έχα­ναν σχολεία και νοσοκομεία, αλλά ο κόσμος «έπρεπε» να επιδοκιμάσει την «εξοικονόμη­ση». Η σταδιακή κατάργηση της έννοιας του δημόσιου αγαθού ονομαζόταν «νοικοκύρεμα».

Όπως γρήγορα αποδείχθηκε, η αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και η δραματική μεί­ωση των μισθών σε όλο το οικονομικό φάσμα, προς εξασφάλιση «ανταγωνιστικότητας», ήταν φυσικά εξ αρχής αυτοτελής, θεμελιώδης στό­χος της πολιτικής, την οποία επέβαλαν τα μνη­μόνια. Θα ίσχυε, ακόμη κι αν απολύονταν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας… Για μεγά­λο χρονικό διάστημα, βεβαίως, άλλα νόμιζαν οι πολλοί –και αρκετοί ακόμη αρνούνται να κα­ταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει. Εν πάση πε­ριπτώσει, όμως, να εύχεσαι την πτώση του άλ­λου επειδή νομίζεις, εσφαλμένα έστω, ότι έτσι θα διασωθείς εσύ, είναι μια έκφανση «κοινω­νικού αυτοματισμού», απαράδεκτη μεν, κατα­νοητή δε. Παραδίπλα όμως ελλοχεύει η πλή­ρης παράνοια…

Κι είναι αυτή ακριβώς η παράνοια που απειλεί να κάνει τη Θάτσερ να φαίνεται «σοφτ» νεοσυντηρητική! Διότι τα νοερά διαφορετικά «κουτάκια» δεν διαχώρισαν μόνο τον τζίρο του επαγγελματία από την οικονομική ευχέρεια που έχουν ή δεν έχουν πολλοί πελάτες του. Ούτε μόνο τον χαμένο 13ο και 14ο μισθό στο δημό­σιο τομέα από τη –διαρκώς υψωμένη– δαμό­κλειο σπάθη για «κάτι ανάλογο» και στον ιδιωτι­κό.

Τα νοερά «κουτάκια» έπλασαν μια ψεύτικη κοινωνία, στην οποία –ξέρετε– δεν υπάρχουν νοικοκυριά, ας πούμε, με έναν πατέρα δημό­σιο υπάλληλο και μια μητέρα λογίστρια σε ιδι­ωτική εταιρεία. Απολύθηκε εκείνη; Ε, μια ακό­μη περικοπή αποδοχών εκείνου, αν όχι και η απόλυσή του, θα …αποκαταστήσει τη δικαιοσύ­νη. Για «να μοιραστούν δικαιότερα τα βάρη της κρίσης». Ω, ναι, έτσι ζούμε, χωριστά όλοι. Από εδώ οι Τούτσι, από εκεί οι Χούτου. Δίπλα σιί­τες, πέρα σουνίτες. Ουδεμία μείξη…

Έρχεται λοιπόν τώρα η αξιότιμη κυρία Λυ­μπεράκη και απαλλάσσει τα «κουτάκια» κι από αυτήν ακόμη την υποχρέωση να ορίζονται με κρι­τήριο τον εργασιακό τομέα. Βρε δεν πα να δού­λεψε ο παππούς επί σαράντα χρόνια σε ότι πιο …ιδιωτικό υπήρχε; Τώρα, ακόμη κι αν η σύντα­ξή του έχει περικοπεί κατά πολύ, αυτός είναι ο «προνομιούχος», συγκρινόμενος με τον άνεργο εγγονό ή την εγγονή που δουλεύει για 250 ευ­ρώ «μαύρα». Δεν είναι ο τροφοδότης, «πληγω­μένος» έστω, ενός σπιτικού. Είναι απλώς «άτο­μο». Χωρίς καν τον οικογενειακό του περίγυρο, τον οποίο μνημόνευε εκείνη η …κρυπτο-λαϊκί­στρια, η Θάτσερ.

Μπορεί στον ΣΥΡΙΖΑ να τρί­βουν τα χέρια τους από ικανοποίηση, επειδή υπάρχουν Αντιγόνες και Κούλη­δες. Μπορεί να προσδοκούν ότι η σύγκριση με αυτούς θα καταδείξει πως «υπάρχουν και χειρότερα», θα προσδώσει κάποια ψήγματα πειστι­κότητας στα διάφορα «αναγκαζόμα­στε να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε-οι άλλοι που τα θέλουν, να δείτε τι θα κάνουν». 
Το επαναλαμ­βάνουμε, όμως:

Τα όποια οφέλη θα είναι πρόσκαιρα. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δικαιώνοντας εμπράκτως το «There Is Not Alternative», είτε το κατανο­εί είτε όχι υποβοηθά τη διεισδυτικό­τητα της πεμπτουσίας των νεοφιλε­λεύθερων αντιλήψεων.

Έτσι όπως πάει το πράγμα, είναι άμεσος ο κίνδυνος να κατασταλάξει στη συλλογι­κή συνείδηση ως ισχυρό συμπέρασμα η ιδέα πως το κακό με το ΣΥΡΙΖΑ δεν έγκειται στην ανυπαρ­ξία σχεδίου ρήξης με το ευρω-ιερατείο, ούτε στην ευρω-λαγνεία του, αλλά στις …νεανικές αποκο­τιές και τα «τσαλιμάκια» μερικών μηνών. Και τό­τε, ακόμη και οι …παλαβές «αναλύσεις» της κυ­ρίας Λυμπεράκη, ακόμη και ο ασυγκράτητος μο­νεταρισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενδέχεται να φαντάζουν ως πταίσματα μπροστά στον «κίν­δυνο» να διαταραχτεί το στάτους της «ήρεμης υποταγής»… Διότι αν «δεν υπάρχει άλλος δρό­μος», τότε είναι προτιμότεροι εκείνοι που ουδέ­ποτε καμώθηκαν πως έψαξαν λοξές ατραπούς. Απλά πράγματα. Και άκρως ζοφερά.

Φυσικά υπάρχει και το τμήμα της κοινωνί­ας που δεν θα αναγνωρίσει άλλοθι ή ελαφρυ­ντικά σε κανέναν και το οποίο είναι πολύ πιθα­νό να αναζητήσει εκπροσώπηση στην ακροδε­ξιά οποιασδήποτε μορφής. Και στη Χρυσή Αυ­γή, φυσικά. Εάν από τις δυνάμεις που κινού­νται στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεπηδήσει άμεσα κάτι, αν δεν ακουστεί –δυνατά αλλά και πειστικά– μια συνεκτική πρόταση πραγματικής διεξόδου, τότε η ροή των πραγμάτων φαντάζει μάλλον προδιαγεγραμμένη. Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ επωμισθεί την ιστορική ευθύνη για την αμαύ­ρωση της Αριστεράς, σε ορίζοντα δεκαετιών, η ιστορική αδυναμία ημών των άλλων δεν θα εί­ναι απλός αστερίσκος. Αν διαρκέσει.

Κατά τα άλλα, ο ΣΥΡΙΖΑ το χαβά του… Τώρα θεωρεί «προοδευτικούς συμμάχους» τον Σουλτς και τον Ολάντ. Τον Φρανσουά, του οποίου η πολιτική οδήγησε …μια χαρά στο δίλλημα «Λεπέν ή Φιγιόν». Η Ευρώπη αλλά­ζει, μην ξεχνιόμαστε…

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ "ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΑΕΙ Η ΔΙΑΠΛΟΚΗ". Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΚΛΙΣΕ

πηγή:

Διονύσης Ελευθεράτος

Ο ΣΥΡΙΖΑ, Η ''ΜΙΝΤΙΟΚΡΑΤΙΑ'', ΟΛΙΓΗ... ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Στην πολιτική χρειάζεσαι φίλους, αλλά πάνω από όλα χρειάζεσαι έναν εχθρό», έλεγε ο παλιός κανα­δός συντηρητικός πολιτικός, Μάρ­τιν Μπράιαν Μαλρόνεϊ. Ο σημε­ρινός ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε κάλλιστα να απο­τελέσει παράδειγμα της διαχρονικής ισχύος του απλού αυτού αξιώματος. Ειδικά όταν στο κοι­νωνικό πεδίο «ξεμένεις» από φίλους και μετράς άφθονους οργισμένους και κινητοποιούμενους, στις τάξεις όσων είχαν εναποθέσει σε εσέ­να προσδοκίες, τότε επείγει η κατάδειξη ενός μεγάλου εχθρού. Από άλλο, όμως, φάσμα. Ποιος είναι αυτός ο αναγκαίος εχθρός; Μα φυσικά η διαπλοκή και η «μι­ντιοκρατία.

Κάπως έτσι το «ταξικό πρόσημο» και τα ψήγματα «αριστερής πολιτικής», πι­κροί ευφημισμοί που συνοδεύουν την τραγωδία της εφαρμογής του τρίτου μνη­μονίου, καλούνται να «αναβαπτιστούν» δια της …καραμπόλας και της «προβο­λής» στο μέλλον: Το σύστημα διαπλο­κής-«μιντιοκρατίας» χτυπά αλύπητα την κυβέρνηση, διότι γνωρίζει πως αν αυ­τή αντέξει, τότε το ίδιο θα αρχίσει αφενός «να πληρώνει τον λογαριασμό» (το άμεσο, πρακτι­κό στοιχείο της υπόθεσης) και αφετέρου να πα­ρακολουθεί κάποια αφόρητη αντεπίθεση αριστε­ρών ιδεών και πολιτικών (το μεσο-μακροπρό­θεσμο…). Πολιτικών οι οποίες θα αρχίσουν σι­γά-σιγά να «ανθίζουν» εν μέσω ξεπουλημένων υποδομών, ανέργων, ξεχαρβαλωμένων εργασι­ακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, πολυποί­κιλης μα αέναης εσωτερικής υποτίμησης, διαλυ­μένου παραγωγικού ιστού. Καταφανώς επίπλα­στο «όραμα», αλλά κατέχει περίοπτη θέση στο κυβερνητικό προπαγανδιστικό «πανόραμα»…

Προτού δει, όμως, κανείς εάν και κατά πόσο ευσταθούν οι ισχυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ για τις δι­αθέσεις της διαπλοκής – «μιντιoκρατίας» απέ­ναντί του, οφείλει να απαντήσει σε ένα ερώτη­μα: Αλήθεια, από πότε το να σε εχθρεύονται επι­χειρηματικοί-«μιντιακοί» πόλοι, που έχουν λό­γους να προσβλέπουν σε αναδιατάξεις του πο­λιτικού σκηνικού, σου παρέχει αυτοδικαίως πει­στήρια αριστερά ή, έστω, φιλολαϊκά;

Άσκησε μήπως καμία φιλολαϊκή πολιτική ως πρωθυπουργός ο… Κωνσταντίνος Μητσο­τάκης (θου Κύριε…) , που από τον Οκτώβριο του 1993 «καταριέται» για την πτώση της κυβέρνη­σής του, σχεδόν αδιαλείπτως, τη σύμπραξη Σω­κράτη Κόκκαλη –Αντώνη Σαμαρά;

Εφήρμοζε, μήπως, ή σχεδίαζε να εφαρμόσει καμία …επαναστατική πολιτική ο Ανδρέας Πα­πανδρέου στα τέλη της δεκαετίας του 1980, τό­τε που οι εκδότες συνασπίστηκαν εναντίον του, για να αποτρέψουν μια σαρωτική εισβολή του Γ. Κοσκωτά στον επιχειρηματικό-«μιντιακό» χώρο;

Τότε, είχαν ήδη παρέλθει έτη από την απαρ­χή του «σταθεροποιητικού οικονομικού προ­γράμματος», το οποίο ανατέθηκε στον …διάση­μο για τις δεξιόστροφες αντιλήψεις του Κώστα Σημίτη (έγινε υπουργός Εθνικής Οικονομίας τον Ιούλιο του 1985). Επίσης, κανένα «κέντρο» του κατεστημένου δεν ανησυχούσε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 μήπως ο Α. Παπανδρέου «ξή­λωνε» τις αμερικάνικες βάσεις ή κλόνιζε τη θέ­ση της χώρας στην ΕΟΚ. Οι εκδότες όμως πή­ραν απόφαση να «τον ρίξουν». Και ασφαλώς όχι επειδή η δημοκρατική ευαισθησία τους απεφάν­θη με ελαφρά καθυστέρηση πως αδυνατούσε να συμβιβαστεί με τις υποκλοπές του Τόμπρα ή με τον άγριο ξυλοδαρμό των φοιτητών – σπουδα­στών από τα ΜΑΤ, το Νοέμβριο του ’87…

Το «νόστιμο» είναι, μάλιστα, ότι κυρίως από τη δεξιά και κεντροδεξιά προέρχονταν, από τη δε­καετία του ’90 και εντεύθεν, τα συχνότερα – βά­σιμα ή μη – παράπονα, για τη στάση διαπλοκής και «μιντιοκρατίας».

Για τον Μητσοτάκη, είπαμε. Στην προεκλο­γική περίοδο του 1996 ο Μιλτιάδης Έβερτ δι­απίστωνε πως, όντως, οι εκδότες – εργολήπτες «κατακρεουργούσαν» τον ίδιο και «έσπρωχναν με χίλια» τον Κ. Σημίτη προς την πρωθυπουρ­γία. Κατήγγειλε ο τότε αρχηγός της ΝΔ: «Εμάς δεν μας στηρίζουν τα διαπλεκόμενα συμφέρο­ντα. Μας πολεμούν (…). Τα λεφτά από την Ευ­ρώπη τα νέμονται πενήντα οικογένειες» (Καρδί­τσα, 8/9/96). Μια ημέρα αργότερα ο Α. Σαμα­ράς, αρχηγός της Πολιτικής Άνοιξης τότε, διε­κήρυττε: «Εμείς δεν πρόκειται ποτέ να δεχθού­με τις τύχες αυτού του τόπου να τις ρυθμίζει ο κάθε κ. Λαμπράκης (Άργος, 9/9/96). Λίγα χρό­νια αργότερα, ο νεοφιλελεύθερος Κωστής Χα­τζηδάκης διακήρυττε (με ανεπαρκή εμβρίθεια, είναι αλήθεια) ότι ο λόγος για τον οποίο το «εκ­συγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ» κέρδιζε η μάχη «του μεσαίου χώρου» σε βάρος της ΝΔ, ήταν η προ­τίμηση του Τύπου στην κεντροαριστερά.

Εν ολίγοις ούτε οι κατά φαντασία, ούτε οι πραγματικές (πχ περίπτωση Έβερτ) εχθρικές κι­νήσεις εκ μέρους της «μιντιοκρατίας» αποδεί­κνυαν ποτέ ότι οι «στόχοι» ήταν «στόχοι» λόγω της φιλολαϊκής ή της αριστερής πολιτικής τους. Ιδίως όταν τα εκάστοτε «παλιά τζάκια» ενεργού­σαν υπό το κράτος της ανησυχίας ότι θα κέρδι­ζαν έδαφος, σε βάρος τους, κάποια νέα.

Κατά τα άλλα, ο ισχυρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ότι η διαπλοκή – «μιντιοκρατία» έχει λυσσάξει ενα­ντίον του, ποντάρει σε κάτι προσβλητικότερο από την «υπόθεση εργασίας» πως η ελληνική κοινω­νία πάσχει από γενικευμένη αμνησία: Ποντά­ρει στην εικασία ότι δεν είμαστε ικανοί να τοπο­θετήσουμε τα πράγματα στη λογική τους σειρά.

Ένα-τουλάχιστον-έτος πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, η «μιντιοκρατία» έδειξε να «παίρνει απόφαση» ότι αργά ή γρήγορα θα είχε να κάνει με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήταν ασφαλώς η ευκταία – για αυτήν- εξέλιξη. Δεν ήταν όμως και για ομαδικό χαρακίρι. Γρήγορα άρχισε, ταχύτατα εντάθηκε η «επίθεση φιλίας» προς την Κουμουνδούρου, με αιχμή την ιδέα ότι ήταν επιβεβλημένη η «προσαρμογή» του ΣΥ­ΡΙΖΑ στον «ρεαλισμό» και αναγκαία η «απαλ­λαγή» του κόμματος από την αριστερή του πτέ­ρυγα. Ειδικά το δεύτερο …αίτημα το πρόβαλ­λαν με ιδιαίτερο ζήλο «αναλυτές », γνω­στοί (και) για τα υψηλόβαθμα πόστα τους στον ΔΟΛ.

Κατά το εξάμηνο των συνομι­λιών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους δανειστές, η «μιντιοκρατία» πίεζε φυσικά για πλήρη υποταγή σε αυτούς. Η εξαγγελία του δημοψηφίσματος «μετέτρε­ψε» βεβαίως τον Α. Τσίπρα σε «ανεύθυνο λαϊκιστή», σε προσωποποίηση …αναρχο- μπολσεβικισμού, σε επίδοξο «καταστρο­φέα της χώρας», αλλά έπειτα από την άνευ όρων συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου η διαπλοκή – «μιντιοκρατία» αναγνώρι­σε την «υπεύθυνη» μεταστροφή του, που συντελέστηκε «έστω και την ύστατη ώρα». Γιατί όχι; Ως και ο Άδωνις Γεωργιάδης του το «αναγνώρισε», το «μιντιακό» κατεστημένο θα αποδεικνυόταν μικρόψυχο;

Κι ύστερα; Ύστερα προκηρύχθηκαν οι εκλο­γές του Σεπτεμβρίου, για τους γνωστούς λόγους…  Εκστασιασμένος με την κίνηση «μνημονιακού ματ», ο Στ. Ψυχάρης «αφιέρωνε» στον Αλ. Τσίπρα κοτζάμ πρωτοσέλιδη φωτογραφία, με την εξής … ηρωική – αγιογραφική επισήμανση: «Μόνος ενα­ντίον όλων – το στοίχημα της αυτοδυναμίας σε μια καθαρή προσωπική κίνηση που είναι η τελευ­ταία σφυριά στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο, από τα αριστερά ως τα δεξιά» («Νέα» Σαββατο­κύριακου 22-23 Αυγούστου 2015).

Πρωτοσέλιδο-ορόσημο… Με βαθύ κόκκι­νο χρώμα, παρακαλώ, ως φόντο στο πρόσωπο του Αλ. Τσίπρα. Η «μιντιοκρατία» ήταν σαν να άνοιγε μπουκάλια κόκκινου κρασιού, εορτάζο­ντας τα …αυτονόητα. Οι αγνοί και άδολοι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, είχαν (;) την ευχέρεια να θε­ωρούν, εμπαίζοντας τον εαυτό τους, ότι οι Ψυ­χάρηδες «κοκκίνιζαν» από αγωνία, για το τι θα πάθαιναν με κυβέρνηση Αριστεράς…

Τι ακριβώς εννοεί, λοιπόν, σήμερα ο ΣΥΡΙ­ΖΑ, φωνάζοντας πως τον υπονομεύει η διαπλο­κή; Ότι οι οικονομικές – «μιντιακές» ελίτ βλέ­πουν τώρα στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσο­τάκη έναν πιθανό, μελλοντικό καταλύτη επιθυμη­τών για αυτές εξελίξεων; Μα όταν «δικαιώνεις» το καθεστωτικό μπλοκ του «Ναι» της 5ης Ιου­λίου, μοιραία του επιτρέπεις να «αναστηθεί», να αναστυλωθεί, να ανασυγκροτηθεί.

Μήπως εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι η «μιντιοκρα­τία» ευφραίνεται, «γλεντώντας» με την μεταστρο­φή του; Μα αυτό δεν είναι «λυσσαλέος πόλε­μος». Είναι μειωτική συμπεριφορά προς εκεί­νον που παραδόθηκε και κατέστη ήδη αιχμά­λωτος. Προσωρινά χρήσιμος, βεβαίως, καθώς του ανατίθενται «σκληρές δουλειές», που συν τοις άλλοις διασύρουν την Αριστερά. Αλλά αιχ­μάλωτος…

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Η ΑΝΟΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΟΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ "ΗΞΕΡΑΝ ΤΙ ΨΗΦΙΖΟΥΝ"

πηγή:

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ

ΤΟ ΣΟΦΙΣΜΑ ΤΟΥ «ΗΞΕΡΑΝ ΤΙ ΨΗΦΙΖΟΥΝ…»

«Θα σας γδάρουν σαν λαγούς και θα ανεμίζουν τα τομάρια σας στους ‘Podemos’». Αυτή η προειδοποίηση, όπως αποκαλύφθηκε, των Σόιμπλε και Τόμσεν 

μεταφέρθηκε στον Αλ. Τσίπρα, την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ όδευε ακάθεκτος προς την κυβερνητική εξουσία. Επιβεβαιώνει τη σκληρή πραγματικότητα το πρόσφατο εξευτελιστικό «καψώνι», στο οποίο υπέβαλαν οι δανειστές την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιβάλλοντας την μέχρι νεωτέρας απόσυρση του πολυδιαφημισμένου νομοσχεδίου με μέτρα του «παράλληλου προγράμματος»: Το «γδάρσιμο» της 13ης Ιουλίου ήταν απλώς η αρχή. Η διαπόμπευση των ηττημένων θα είναι διαρκής και αμείλικτη, ώστε ο παραδειγματισμός να «λάμψει» σε όλη την Ευρώπη.

Εικάζουμε πάντως ότι θα προκαλεί στον Σόιμπλε είτε γέλιο είτε κάποιον αμήχανο εκνευρισμό (στη δεύτερη περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να επαίρεται πως παίρνει μια μικρή «ρεβάνς»), ο…ανάλαφρος τρόπος με τον οποίον οι πολιτικά «γδαρμένοι» εξηγούν τι συμβαίνει, στην ίδια τους τη χώρα…  

Εξαναγκασμός έξωθεν; Όχι δα. Απλώς, γκρίνιαζαν πολύ ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Ποτάμι κι έτσι ο Ν. Βούτσης αποφάσισε να εγκαταλειφθεί η «διαδικασία σύντμησης των συνεδριάσεων». Αυτό συνέβη με το περιλάλητο νομοσχέδιο. Έτερον ουδέν.  

Ελήφθη, λοιπόν; Δεν είναι παραδειγματικό «γδάρσιμο», αλλά κάτι σαν οικειοθελής επίδειξη δερματικού μινιμαλισμού. Δεν ανεμίζει κανείς «τομάρια», απλώς χορεύουν οι αριστερές ψυχές σε πάρτι εορταστικό. Τι γιορτάζουμε; Ό,τι τραβά η ψυχή καθενός. Μπορεί την επικείμενη άφιξη της ανθυ-υπο-δόσης του ενός δισ. ευρώ. Μπορεί την μικρή αναβολή της «τακτοποίησης» του ασφαλιστικού. Μπορεί την απλότητα του πρωθυπουργού, που δήλωσε στη Βουλή ότι δεν «καβάλησε καλάμι». Καβαλάμε εμείς το μαγικό σκουπόξυλο της σουρεαλιστικής «επικοινωνιακής διαχείρισης» και πανηγυρίζουμε για ό,τι φαντασιωνόμαστε.  

Υπό αυτές τις συνθήκες, ηχεί κάπως παράξενο – αλλά πάντως συνεχίζει να ηχεί- το «επιχείρημα» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ: «Σε εκλογές πήγαμε, καθένας ήξερε τι θα γινόταν». Μόνο που, εν προκειμένω, η αναζήτηση ηθικής-πολιτικής νομιμοποίησης προσκρούει σε πολλά τραχιά, αν και απλά ερωτήματα.  

Θα μπορούσαν άραγε να εξηγήσουν Κουμουνδούρου και Μαξίμου 

από ποια ακριβώς προεκλογική δέσμευση προκύπτει λαϊκή έγκριση της κατοπινής εξέλιξης, πχ στο θέμα της πρώτης κατοικίας; Μέχρι πού φθάνει ο κυνισμός του «ήξεραν τι ψήφιζαν»; Καλύπτει και το πετσόκομμα του επιδόματος πετρελαίου θέρμανσης; Καλύπτει και τις νέες «νάρκες» στο δρόμο της ρύθμισης των 100 δόσεων;  

Είπε ποτέ πχ ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα εξοβελίζονται από τη ρύθμιση των 100 δόσεων όσοι δεν καταφέρνουν να εξοφλήσουν τις νέες οφειλές (ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ) στην εφορία, εντός 30 ημερών από τότε που καθίστανται ληξιπρόθεσμες; Η δε συρρίκνωση του χρονικού περιθωρίου στις 15 ημέρες, από την 1η Ιουλίου 2016 και σε… καμία ημέρα από την 1η Ιανουαρίου 2017, σε ποιο ακριβώς σημείο της μικρής προεκλογικής περιόδου καταδείχθηκε ως πιθανό, έστω, ενδεχόμενο;  

Εκτός εάν παραλείπονταν τα «ευκόλως εννοούμενα»… Όπερ σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι έπρεπε να αντιληφθούν μόνοι τους πως υπό συνθήκες οικονομικής ανάκαμψης (στα μισά του 2016), αν όχι και εν μέσω «θετικών αλλαγών στην Ευρώπη» (πού θα πάει;), όποιος παραμένει οφειλέτης σίγουρα θα είναι εκουσίως «μπαταχτσής». Οπότε, όχι μόνο δεν του αξίζει ρύθμιση 100 δόσεων, αλλά να λέει και «ευχαριστώ» που δεν θα τιμωρείται με φυλάκιση 100 εβδομάδων ή με υποχρεωτική παρακολούθηση 100 διαλέξεων του Δ. Μάρδα περί προσέλκυσης επενδύσεων.  

Τι άλλο «ήξεραν» όσοι επέλεξαν ΣΥΡΙΖΑ την 20η Σεπτεμβρίου, για οποιονδήποτε λόγο, με οποιαδήποτε διάθεση και με οποιοδήποτε… βάρος καρδιάς; Ανήκουν, μήπως, σε αυτή τη σφαίρα και τα τωρινά «ήταν υπερβολή η υπόσχεση για 13η σύνταξη»;  

Πόσες διόδους διαφυγής από όλα αυτά νομίζει ότι έχει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που καμώνεται πως διαθέτει πολιτική-ηθική νομιμοποίηση; Σε αδρές γραμμές δύο, ατύπως ίσως και… δυόμιση. Την «γενικολογική», την «προοπτική» και τη μισή που αντιστοιχεί στο ανομολόγητο δόγμα «δεν φταίω εγώ, αν υπάρχουν εύπιστοι». Ας δούμε εκ του σύνεγγυς τις δυο, καθώς η μισή δεν «σηκώνει» πολλά λόγια. Θυμίζει απλώς, τηρουμένων των αναλογιών, τη «λογική», βάσει της οποίας ο Σημίτης και ο Γιάννος δεν είχαν καμία ευθύνη για τους «εγκλωβισμένους» της Σοφοκλέους, παρά τις παροτρύνσεις τους…  

Πρώτη «δίοδος», η «γενικολογική»: Θεωρείς πως επειδή προειδοποίησες, γενικώς, ότι «η διαπραγμάτευση με τους θεσμούς θα είναι διαρκής», νομιμοποιείσαι να άρεις όλες τις διαβεβαιώσεις που συνόδευαν (και «απάλυναν») την εν λόγω προειδοποίηση.

Προφανώς και δεν νομιμοποιείσαι. Διότι εάν πίστευες εκ των προτέρων πως υπό συνθήκες εφαρμογής τρίτου μνημονίου δεν νοούνται - στοιχειώδεις καν - «ασφαλιστικές δικλείδες», τότε εξαπατούσες τον κόσμο όταν διαβεβαίωνες ότι θα εμφανίζονταν και θα παρέμεναν ορατές κάποιες «κόκκινες γραμμές», ανάλογες εκείνων που σαρώθηκαν κατά την επτάμηνη διαπραγμάτευση. Εάν, πάλι, δεν το πίστευες σιωπηρώς, αλλά ήλπιζες το αντίθετο αφελώς, δέσμιος ίσως της ίδιας ευρω- αβελτερίας που οδήγησε στον όλεθρο της 13ης Ιουλίου, τότε πώς διάολο κουνάς το δάχτυλο στην κοινωνία και της λες «μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»;  

Χρεώνει, δηλαδή, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία κάθε δικό της «τακτικό» και «στρατηγικό» στραπάτσο;

Η κοινωνία ήταν αυτή που έλεγε, ή αυτή που άκουγε, πως «η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου θα σήμαινε αρχικά κέρδος χρόνου και κατόπιν διαπραγματευτικό-πολιτικό»;

 Η κοινωνία ήταν αυτή που διαλαλούσε πως βρίσκει «ευήκοα ώτα» στις ΗΠΑ, για να καταλήξει – το Δεκέμβριο του 2015 – να καταγγέλλει τον απύθμενο

 νεοφιλελευθερισμό του αμερικανόπνευστου ΔΝΤ; 

Δεύτερη «δίοδος», η «προοπτική».

Συνοπτικά: «Θα κριθούμε στο τέλος της τετραετίας». Εδώ η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ «ξεχνά» κάτι: Η κυβέρνηση δεν είναι Ιατρικό Κέντρο, με το οποίο κλείνει κάποιος ραντεβού για αργότερα. Ούτε υποψήφια, επίδοξη φοιτήτρια, που προετοιμάζεται για τις πανελλαδικές αξιώνοντας μέχρι τότε ησυχία, για να μελετήσει. Παρά τις καθεστωτικές αρλούμπες δεκαετιών, κάθε κυβέρνηση κρίνεται καθημερινά.

 Για όσα δεσμεύτηκε να κάνει στο (εκάστοτε) συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, για όσα ο κόσμος του μόχθου χρειάζεται, για όσα η κυβέρνηση κάνει, για πώς τα κάνει, για όσα «ξεχνά».

Δηλαδή, ο… αριστουργηματικός τρόπος της τραπεζικής ανακεφαλοποίησης θα κριθεί το 2019;

Και το ζευγάρι που δεν θα λάβει φέτος επίδομα θέρμανσης, είτε επειδή διαθέτει το… τροφαντό εισόδημα των 21.000 ευρώ είτε διότι η εξωπραγματική αντικειμενική αξία του ακινήτου υπερβαίνει τις 200.000 ευρώ, με το ξεροβόρι ποιου μελλοντικού χειμώνα θα πρέπει να ενώσει τη διαμαρτυρία ή και τις βρισιές του;  

Το πλέον ενδιαφέρον ερώτημα είναι άλλο: Με ποιο γνώμονα θα «αποδεχθεί» να κριθεί, έστω και σε κάποια απροσδιόριστη μελλοντική στιγμή η κυβέρνηση, αν υποτεθεί (χλωμό…) ότι θα παραμείνει η ίδια και δεν θα καταστεί συντόμως «οικουμενική»;

Η απάντηση είναι καθαρή: Βάσει ενός απελπιστικά χαμηλωμένου «πήχη» προσδοκιών.  

Το πιστοποιεί το πρόσφατο παρελθόν.

 Μια κυβέρνηση που έπειτα από την ταπεινωτική συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου τόλμησε να προβάλλει στα σοβαρά (;) ως διαπραγματευτική επιτυχία την αποτροπή της μετακόμισης του ΤΑΙΠΕΔ 

στο Λουξεμβούργο, όπως ξαφνικά ζήτησαν οι εκβιαστές-πιστωτές τη νύκτα εκείνη, τα πάντα θα ήταν ικανή να ισχυριστεί. Ακόμη και να παρουσιάσει ως επιτυχία πχ τον καθορισμό της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 75 έτη, αρκεί μερικές ώρες νωρίτερα κάποιος τεχνοκράτης των δανειστών να έχει ει «χουάι νοτ ατ δι έιτζ οφ 80; Κόστας Μιτσοτακις ιζ ματς όλντερ εντ λουκς γκρέιτ…» 

Ήδη, ακόμη και στο επίπεδο των διακηρύξεων εγκαταλείπονται σιγά-σιγά οι δηλώσεις περί «πόνου ψυχής». Σε κάθε έναν Χρ. Σπίρτζη που εξομολογείται με πόσο βαριά καρδιά ιδιωτικοποιεί τα 14 αεροδρόμια, αντιστοιχούν κάμποσες ρήσεις περί παλαιότερων «αντιπολιτευτικών υπερβολών», αλλά και κάποιες ενδιαφέρουσες «ανακαλύψεις».

Όπως πχ εκείνη του Ευ. Τσακαλώτου: Όποιος μισθωτός των 1.200 ευρώ ήθελε σπίτι στην Αγία Παρασκευή κι όχι στο Περιστέρι, τότε που δεν υποψιαζόταν ότι τα 1.200 θα εξέπιπταν στα 800 ή και σε επίδομα ανεργίας, δεν ήταν απλώς απερίσκεπτος.

 Ήταν, οπωσδήποτε, θαμπωμένος από νεοπλουτισμό. Η κοινωνία «πρέπει» να νιώσει πάλι ένοχη, αυτή τη φορά με «αριστερή» προτροπή!  

Ο Σαμαράς είπε το «ουδείς αναμάρτητος» μια και καλή – και στο Βερολίνο. Ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ το βγάζει με το τσιγκέλι και επί ελληνικού εδάφους. Εμφανής δεν είναι η «αριστερή υπεροχή»;…

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ,Η ΦΩΦΗ ΤΑ "ΔΥΣΚΟΛΑ ΜΕΤΡΑ" ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ ΔΑΝΕΙΣΤΗ

πηγή:

Διονύσης Ελευθεράτος

«ΑΝ ΜΠΕΙΣ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΤΡΕΝΟ,
 ΚΑΘΕ ΣΤΑΘΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ» 
(ΜΠ. ΜΑΛΑΜΟΥΝΤ)

Τελικά το χειρότερο ίσως δεν είναι να γίνεσαι αντικείμενο της «χλεύης των ηττημένων». Τουλάχιστον σε αυτές τις περιπτώσεις η ένταση της χλεύης, η ορμή με την οποία βγαίνει το άχτι προδίδει την πίκρα της προγενέστερης ήττας. Τουλάχιστον…

Χειρότερος εξευτελισμός από τη χαιρέκακη χλεύη των ηττημένων είναι οι νηφάλιες νουθεσίες των συντετριμμένων – εκτός αν ξεχάσαμε ήδη πόσες πολιτικές δυνάμεις συντρίφτηκαν με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Αλλά τώρα…

Βλέπεις και ακούς τον Σταύρο Θεοδωράκη, στη Βουλή, να μετατρέπεται σε συμβουλάτορα του Αλέξη Τσίπρα, με ύφος εκπρόσωπου της δεξιότερης ευρώ- λάγνας «πτέρυγας» του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δηλώνει πως δεν ανέχεται εξ αριστερών διαφωνούντες στην κυβέρνηση! Τον βλέπεις κι αναρωτιέσαι: Τι σου είναι η άτιμη η ζωή; Ένα… ποτάμι είναι. Μπαίνεις μέσα «Ταλιμπάν Ευρωπαίος» και το ρεύμα σε βγάζει εκεί που γράφει «Αναντάμ Μπαμπαντάμ ΣΥΡΙΖΑίος»…

Μια ημέρα αργότερα παίρνει τη σκυτάλη η Φώφη και αποδεικνύεται αυστηρότερη: Δεν απαιτεί απλώς αποπομπές, αλλά προσδιορίζει και τα… προαπαιτούμενα μιας ενδεδειγμένης, «μνημονιακής» κυβέρνησης. Θαυμάστε ύφος του προέδρου του πρασινωπού πολιτικού απομειναριού, του αμαρτωλού από-κόμματος:

«Ο κ. Τσίπρας οφείλει να κάνει ουσιαστικό ανασχηματισμό και να συγκροτήσει μια κυβέρνηση με αξιόπιστους υπουργούς που θα εφαρμόσουν με συνέπεια και ευθύνη τη συμφωνία και τα προαπαιτούμενα, που υπέγραψε ο ίδιος ως πρωθυπουργός».

Αυτό είναι! Είδατε; Μέχρι χθες μόνον ένας Μάρτιν Σουλτς είχε την αρμοδιότητα να «δίνει γραμμή» για κάτι τέτοια. Τώρα όμως, σε πείσμα των ανά την Ευρώπη και την υφήλιο ανόητων γκρινιάρηδων που διατείνονται ότι η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας τείνει να γίνει αόρατη σαν τις επικουρικές συντάξεις των υπηκόων της, η… εθνική υπερηφάνεια επιστρέφει: Δεν είναι ο έπαρχος Σουλτς, δεν είναι η Ευρώπη η θυμωμένη, είναι η Φωφούλα η «αναβαθμισμένη»…

Το βράδυ της 5ης Ιουλίου όλοι αυτοί ήταν δακτυλοδεικτούμενοι ως ξέφτια ενός ξοφλημένου πολιτικού συστήματος , αλλά τώρα κουνάνε δάκτυλο με ύφος χιλίων καρδιναλίων έκαστος. Για αυτούς «η ελπίδα έρχεται», καβάλα στο τρίτο μνημόνιο.

Και εννοώ τον Αλέξη Τσίπρα τον διαπομπεύουν με το γάντι οι νέοι, «αυτόκλητοι» φίλοι του, την ελληνική γλώσσα τη διαστρέφει η αγχώδης προσπάθεια των κυβερνητικών στελεχών να βρουν στις λέξεις κάποιο χάπι για χρύσωμα: «Η συμφωνία που αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε εμπεριέχει και δύσκολα μέτρα…».

Σοβαρά μιλάτε, κύριοι; Τη λέξη «δύσκολα» επιλέξατε να κάνετε κανόνα; Κάποιο λάθος κάνετε… Δύσκολο, βάση του νόμου των πιθανοτήτων, είναι να κερδίσει κάποιος το «Τζόκερ» ή το λαχείο. Δύσκολο είναι να «ρίξει» κάποιος μια γυναίκα που μοιάζει με τη Μόνικα Μπελούτσι, αν ο ίδιος θυμίζει κάπως τον Κουασιμόδο. Δύσκολο είναι να νικήσει η Βέροια την Μπαρτσελόνα. Δύσκολο είναι να ξαλαφρώσει ο δυσκοίλιος και να φορτωθεί με σκέψεις ο ανέμελος. Αυτό το «πακέτο» όμως, που κατά 98% εμπεριέχει όσο το Spiegel χαρακτήρισε «φρικαλεότητες και το οποίο, σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς ξένων οικονομολόγων, θα προκαλέσει επιπρόσθετη ύφεση 4% σε μια τριετία, εμπίπτει στη σφαίρα του ...απλώς δύσκολου; Απλές «δυσκολίες» επιφυλάσσει σε μια κοινωνία που έχει ήδη υποφέρει τόσο;

Oι έννοιες διαστρέφονται και τα συμπεράσματα αντιστρέφονται… Είναι προφανές ότι κατέρρευσε η ευρώ –αυταπάτη της αποτίναξης της λιτότητας (σε πρώτο χρόνο), αλλά και αυτού ακόμη του κατοπινού ζητούμενου, του «έντιμου συμβιβασμού», που θα επιτυγχανόταν για καμιά πενηνταριά λόγους, εκ των οποίων… αλησμόνητος θα παραμείνει ο εξής: «Αυτήν την κυβέρνηση οι Γερμανοί δεν την κρατάνε με σκάνδαλα τύπου Ζίμενς, άρα θα διαπραγματευτούν μαζί της ως ίσοι προς ίσους…». Κι όμως, καταβάλλονται άοκνες προσπάθειες, ώστε η πανωλεθρία των ιδεοληψιών και των εμμονών του «αριστερού ευρωπαϊσμού» να παρουσιαστεί σαν αποτυχία μιας υπερβολικής, ανόητης …αυθάδειας απέναντι στο συνδικάτο του εγκλήματος, που κάποιος εκνευριστικό, μαζοχιστικός ευφημισμός αξιώνει να το προσδιορίζουμε –ακόμη- με τη λέξη «εταίροι»…

Και μετά: Μετά «κόβεται» η ταινία, προβάλλεται «παγωμένη» μια σκηνή από το τέλος και ακούγεται το αμείλικτο ερώτημα: Εδώ που έφθασαν τα πράγματα, εσείς τι θα κάνατε; Έχετε εναλλακτική πρόταση; Θέλατε να πάμε σε άτακτη χρεοκοπία, σε ξαφνικό Grexit, σε αφανισμό των καταθέσεων του κόσμου;».

Σε αυτήν την περίπτωση ταιριάζει η φράση του αμερικανικού συγγραφέα Μπέρναντ Μαλαμούντ: Εάν μπεις σε λάθος τρένο, τότε κάθε σταθμός είναι λάθος σταθμός». Φυσικά θα είναι λάθος και ο τερματισμός…

Πότε ακριβώς ζήτησε όμως, «εναλλακτικές προτάσεις», απόψεις και ιδέες, το επιτελείο που κατά τα φαινόμενα έπεισε τον Αλέξη Τσίπρα ότι το τρένο … ήταν το σωστό; Διότι έως τις παραμονές της εισαγωγής των «προαπαιτούμενων» στη Βουλή, δεν είδαμε κανέναν να αγωνιά για καταθέσεις «εναλλακτικών προτάσεων».

Όλους σίγουρους τους βλέπαμε, τότε που η χώρα ξέμενε από ρευστό (διότι πλήρωνε κανονικά τους πιστωτές –κι ας μην είχαν «κόψει» αυτοί την ρευστότητα), «καταφέρνοντας» τελικά να φθάσει «άπορη» στο δημοψήφισμα, το οποίο φυσικά θα έπρεπε να διεξαχθεί νωρίτερα.

Όλους σίγουρους τους βλέπαμε, τότε που κάθε απότομη σκλήρυνση της στάσης των γκάνγκστερ της ΕΕκαι του ΔΝΤ επέσυρε «διοχετεύσεις» εκτιμήσεων «κυβερνητικών κύκλων» του τύπου «ποτέ άλλοτε δεν βρισκόμασταν τόσο κοντά σε συμφωνία». Τότε, εν ολίγοις, που κάθε κίνηση αντίστασης εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης τη διαδεχόταν κάποια άλλη, αντίρροπη, προς εξευμενισμό των γκάνγκστερ. Κι αυτοί «οσμίζονταν» τον φόβο, ή τουλάχιστον διέβλεπαν τα όρια του ελληνικού αντάρτικου, και ορμούσαν…

Επιφυλασσόμαστε να ασχοληθούμε άλλη φορά με την τελική, ουδόλως τεκμηριωμένη και ήδη βαλλόμενη από καλούς γνώστες των οικονομικών «σιγουριά» του πρωθυπουργού, ότι τώρα δεν μπορεί να σχεδιαστεί επιτυχημένη εισαγωγή εθνικού νομίσματος, λόγω ανεπάρκειας συναλλαγματικών αποθεμάτων.

Επειδή όμως δεν αντέχουμε άλλο αυτή τη γενική εξίσωση «Ευρωζώνη ίσον φύλακας – άγγελος των τραπεζικών καταθέσεων», υπενθυμίζουμε ότι αυτές «κουρεύτηκαν» με την …αγγελική ευρωπαϊκή ρομφαία στην Κύπρο, αλλά προστατεύτηκαν στην …απομονωμένη Ισλανδία.

Ναι την Ισλανδία… Τη λιλιπούτεια χώρα η οποία, ακριβώς δεν βρισκόταν μέσα στο «ζουρλομανδύα του ευρώ», εθνικοποίησε τις τράπεζες που κατέρρευσαν, διασφάλισε τις καταθέσεις, υποτίμησε το νόμισμα της, αύξησε τις εξαγωγές και το ΑΕΠ της, έριξε κατακόρυφα τον πληθωρισμό (από το 18,6% στο 2,5%), ομοίως και το δημόσιο χρέος. Και το «φοβερότερο»: Ζει ακόμη, οι αγορές δεν την κατασπάραξαν, ούτε κατάσχεσαν τον μπακαλιάρο της για να την εκδικηθούν…

ΥΓ: Φανταζόμαστε πως τώρα θα νοιώθει καλύτερα ο Γιάννης Πανούσης. Μέχρι χθες προστάτευε το έργο του, απέναντι στη «μοχθηρία» της «Αριστεράς του Τίποτα». Εφεξής τα «παλικάρια» του θα δέρνουν διαδηλωτές στο όνομα του εθνικού έργου που καλείται να διεκπεραιώσει η «Αριστερά του Παρ’ τα Όλα Δανειστή». Όσο να πεις, είναι μια πρόοδος»…

Είπαμε: Αν μπεις σε λάθος τρένο…

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Ο ΜΑΤΑΤΖΗΣ ΝΕΡΟ ΝΑ ΠΙΕΙ, Ο ΡΑΜΦΟΣ ΝΑ ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΕΙ

πηγή Εφημερίδα:

Διονύσης Ελευθεράτος

23/11/2014

Ο ηλεκτρονικός Φορτσάκης, ο αδαής «φιλόσοφος», 

τα «κορακιασμένα» όργανα και η εφ’ όλης της ύλης αρπαγή

H ληστεία δεν είναι μόνο παρα­τεταμένη αλλά κι εφ’ όλης της ύλης οργανωμένη. Αρνείται να περιοριστεί στα του ΕΝΦΙΑ, της περικοπής μισθών και συ­ντάξεων, της δημόσιας περιουσίας. Πλάι στην οικονομική αρπαγή, σηκώνουν τα μανίκια δι­άφοροι ακόμη «λήσταρχοι», βγαλμένοι μέσα από τη μούχλα και το έρεβος που διαδέχθη­καν τις φανφάρες του μεταμοντερνισμού. Αδη­μονούν λοιπόν να ληστέψουν -με τον τρόπο τους- και …«άνθρωποι του πνεύματος». Να ληστέψουν δικαιώματα και αλήθειες. Διαφέ­ρουν από τους άλλους, ως προς το εξής: τα αντικείμενα της αρπαγής σκο­πεύουν να τα αφανίσουν όχι να τα μεταβιβάσουν σε πορτοφό­λια, θυρίδες ή ταμεία της οικο­νομικής ελίτ.

Φορτσάκηδες βάλθηκαν να αρπάξουν το δικαίωμα στη δι­εκδίκηση και να κάνουν delete στην ίδια την ύπαρξη και τη λει­τουργία των φοιτητικών συλλό­γων. Δεν μένει να πούμε πολ­λά για την πεμπτουσία του -εν προκειμένω διατυπωμένου σε ηλεκτρονική μορφή- δόγμα­τος «απόφαση να λαμβάνεται με πλειοψηφία και επί των από­ντων». Θα ασχοληθούμε σοβα­ρά (λέμε, τώρα) μόνο εάν κά­ποιος εκ των οπαδών της ιδέ­ας εκτείνει το προτεινόμενο πεδίο εφαρμογής της προς τα «πάνω».

Γιατί δηλαδή να δεσμεύει τους κοινωνικούς – συνδικαλιστικούς φορείς κι όχι το πολιτικό σύστημα αυτή η… δημοκρατικότατη αρχή; Ας κανονιστεί λοιπόν, ώστε να μην εκλέγεται κυ­βέρνηση, εάν τις πολιτικές δυνάμεις που φι­λοδοξούν να τη συγκροτήσουν δεν τις έχει υπερψηφίσει το 50% +1 των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Ας κανονιστεί, επίσης, να μη λαμβάνεται καμία απόφαση στο κοινοβούλιο εάν δεν την υπερψηφίζουν του­λάχιστον 151 βουλευτές.

Θα αναμείνουμε με ενδιαφέρον προτάσεις για το αν και πώς θα μπορούσαν να ψηφίζουν ηλεκτρονικά -και «ανεπηρέαστα», βεβαίως, βεβαίως- οι αδιάφοροι ή οι υπέργηροι εγγε­γραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους, κα­θώς και οι βουλευτές. Φανταζόμαστε ήδη τις διχογνωμίες στις εφορευτικές επιτροπές του εγγύς μέλλοντος: «Όχι, δεν απέχει ο μπάρμπα Μήτσος από την Αμαλιάδα, απλώς η ψήφος του βρέθηκε στα «σπαμ…». Επί του παρόντος, μας μένει η απορία: γιατί ωρέ Φορτσακολεβέ­ντες κρίνετε ότι είναι αντιδημοκρατικό να απο­φασίζουν 500 ή 800 φοιτητές σε μια συνέλευ­ση σχολής, στην οποία σπουδάζουν 3.000 άν­θρωποι, αλλά ταυτοχρόνως είναι λογικό να κα­θορίζουν το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων ανθρώπων, νυχτιάτικα, μια χούφτα νυσταλέ­οι καθεστωτικοί «εθνοπατέρες», ψηφίζοντας ενίοτε άγνωστές τους τροπολογίες, ενταγμέ­νες σε άσχετα νομοσχέδια;

Δίπλα στους υστερικούς Φορτσάκηδες νη­φάλιοι «φιλόσοφοι» Ράμφοι φιλοδοξούν να αρπάξουν και να καταστρέψουν συλλογικές ιστορικές μνήμες, αδιάσειστα στοιχεία. Τμήμα­τα του κοινωνικού πλούτου είναι κι αυτά αλλά, είπαμε, ο κοινωνικός πλούτος «πρέπει» τώρα είτε να μεταβιβαστεί είτε να παραδοθεί στην «δημιουργική καταστροφή». Λόγω της υπερο­ψίας τους οι Ράμφοι γίνονται τόσο απρόσεκτοι, ώστε γελοιοποιούνται μόνοι τους. Τι θεωρούν, άραγε, ότι είναι η «αυθεντία» τους; «Μαμή» μιας άλλης «ιστορίας» ή νόμιμος βιαστής της κανονικής; Νομίζουν ότι η «πληθωρική» τους παρουσία θα επιβάλλει στο ακροατήριό τους το «πίστευε και μη ερεύνα»;

Πέρα από τα αποσβολωμένα ακροατήρια, όμως υπάρχει κι ο περίγυρος. Άκουσε ο κό­σμος εκείνο το αμίμητο «ραμφικό» -κι έως χθες αμιγώς «χρυσαυγίτικο»- φληνάφημα, πως η χούντα άφησε μηδενικό δημόσιο χρέ­ος κι αμέσως το ειδικό βάρος του «φιλοσό­φου» εξέπεσε στο επίπεδο της βαρύτητας του φελλού. Ας μην παραπονιέται. Δεν τον έκα­ναν ρόμπα εκείνοι που του «έτριψαν στη μού­ρη» όσα στοιχεία όφειλε να γνωρίζει, προτού αποφασίσει να εξωραΐσει με τον συγκεκριμένο τρόπο τη χούντα. Ο ίδιος έγινε ρόμπα.

 Η αλήθεια είναι ότι ένας Ράμφος κρώζων εξ ονόματος του «πουλιού» της «εθνοσωτηρί­ου» δεν φαντάζει καθόλου ασύμβατος προς την εποχή που αναδεικνύει Βορίδηδες και Γε­ωργιάδηδες και η οποία μόνο ένεκα .. ατυ­χημάτων εκτοπίζει από το προσκήνιο Μπαλ­τάκους. Το ωραίο είναι όμως ότι ο Ράμφος αποδείχθηκε χουντικότερος του… Μακαρέ­ζου. «Κατά τους μετριώτερους υπολογισμούς, η Ελλάς προ του Σεπτεμβρίου θα χρειαστεί το ποσόν των 1.800.000.000 δολ. (σε δάνεια) δια να δυνηθεί να αποφύγει την κήρυξιν χρε­οστασίου»: Το έλεγε στον αρχιεπίσκοπο Αμε­ρικής ο «αρχιτέκτονας» (μέχρι τον Οκτώβριο του 1973) της χουντικής οικονομικής πολιτι­κής Μακαρέζος τον Απρίλιο του 1974, επί των ημερών της δεύτερης χούντας, του Ιωαννί­δη, λίγους μήνες πριν από τη Μεταπολίτευση.

Στην απίθανη περίπτωση που ενδιαφέρε­ται να διαπιστώσει ποια είναι η πραγματικό­τητα, προτού την ξεκοιλιάσει, ο Ράμφος μπο­ρεί να τα δει αυτά -και άλλα παρεμφερή- στον 7ο τόμο του Αρχείου Κώστα Καραμανλή. Διά­βολε, στην Καθημερινή αρθρογραφεί. Όλο και κάποιος επιμελής «καραμανλικός» θα βρεθεί να δει το υλικό, να το φωτοτυπήσει και να το δώσει στον Ράμφο, ώστε να εξοικονομήσει ο ίδιος χρόνο για ανεκτίμητη σκέψη… Εκτός εάν για τα μέτρα της σημερινής Καθημερινής απο­τελεί… αριστερόστροφο ολίσθημα η προσφυγή στο αρχείο του «εθνάρχη», ο οποίος ναι μεν έκανε «πολλά καλά», αλλά χρεώνεται την εξ­τρεμιστική έξοδο από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και την ανατριχιαστική «σοσιαλμα­νία» του 1976. Αν είναι έτσι πάμε πάσο. Ανα­μένουμε απλώς την επόμενη διάλεξη του… εμ­βριθούς Ράμφου, ψυχολογικά προετοιμασμέ­νοι να παρακολουθήσουμε την ανάπτυξη του θέματος «σήμερα τον μπού­σουλα η Ελλάς δεν θα ’χε χά­σει, αν είχε αυτόν που έμενε στη βίλα του Ωνάση».

 Έχουμε και λέμε, λοιπόν: οικονομική αρπαγή, της οποί­ας έπεται η δέουσα «μεταβί­βαση» – και οικειοποίηση, σε περιπτώσεις μίζας. Αρπαγή δικαιωμάτων και τμημάτων ιστορίας, που οδηγούνται για εκτέλεση. Να μην έχουμε και μικρές αρπαγές, για σκέτη οι­κειοποίηση; Ε, αυτό ακριβώς το «κενό» καλύπτουν ΜΑΤα­τζήδες και «Δελτάδες».

 Όταν όλα γύρω είναι από το καθεστώς «απαλλοτριωμέ­να», δεν τρέχει τίποτα αν αρ­πάξεις -εσύ, το «όργανο»- και μερικά νερά εμ­φιαλωμένα. Διότι εδώ και δεκαετίες το «αξιό­μαχο» της Αστυνομίας μετριέται όχι μόνο με σπασμένα κεφάλια διαδηλωτών και «τυχαί­ες εκπυρσοκροτήσεις» πιστολιών αλλά και με λάφυρα… Εκτός αν ξεχάσαμε το πλιάτσικο στο αμαξοστάσιο της ΕΑΣ ή τις διαπιστωμένες αρ­παγές χρημάτων από μετανάστες, προτού αυ­τοί απελαθούν. Αφήστε που ορισμένοι ένστο­λοι ληστές μεταναστών, οι οποίοι «ατυχώς» πιάστηκαν στα πράσα, αργότερα επανήλθαν στο αστυνομικό σώμα, προς δόξαν της αιώ­νιας διαβεβαίωσης ότι η εκάστοτε «πολιτική ηγεσία δεν ανέχεται τα κρούσματα που αμαυ­ρώνουν…», κ.λπ.

Τώρα λοιπόν, που εχθρός έγινε σχεδόν όλη η κοινωνία, δεν είναι δα και έγκλημα να «κα­τάσχουν» μερικά νεράκια τα όργανα, τα οποία «κοράκιασαν» από την πολλή δουλειά που κά­νουν στην υπηρεσία των πολιτικών και οικο­νομικών αρπαχτικών. Θα μπορούσε ίσως κι ο Ράμφος να ανακαλύψει μια ενδιαφέρουσα, ευεργετική συνέχεια της πρακτικής την οποία ακολουθούσε η… οικονομικά συνετή χούντα, κατάσχοντας τα περιουσιακά στοιχεία των συλλόγων και των σωματείων που διέλυε. Ας το σκεφτεί ο «φιλόσοφος»…

Ώρα για αρωγή, λοιπόν. Νερό στα διψα­σμένα ΜΑΤ, βιβλία στον Ράμφο που ξεφτιλί­στηκε, ηρεμιστικά στον Φορτσάκη, που σε λίγο θα ζητήσει γενική επιστράτευση για να «πατα­χθούν» οι φοιτητικές καταλήψεις. Κι ας φρο­ντίσουμε εμείς να πάρουμε αυτό που χρειαζό­μαστε: αέρα… Αέρα γιατί αυτή η χολέρα δεν αντέχεται άλλο! 

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)