ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ: ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΩ ΑΝ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ΘΕΛΗΣΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Ως “μια νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών” περιέγραψε τη συμφωνία, ο ΓιάνηςΒαρουφάκης, σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο abc της Αυστραλίας, δηλώνοντας παράλληλα ότι θα εκπλαγεί εάν ο κ. Τσίπρας θελήσει να παραμείνει Πρωθυπουργός.

“Αυτή είναι η πολιτική της ταπείνωσης”, είπε στην εκπομπή Late Night Live. “Η τρόικα είχε φροντίσει ότι θα τον κάνουν (σ.σ. τον Αλέξη Τσίπρα) να καταπιεί κάθε λέξη που εκστόμιζε ασκώντας κριτική στην τρόικα κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε χρόνων. Όχι μόνο τους έξι μήνες που είμαστε στην κυβέρνηση, αλλά και τα προηγούμενα χρόνια”.

“Αυτό δεν έχει να κάνει με την οικονομία. Δεν έχει σε τίποτα να κάνει με το να μπει η Ελλάδα στο δρόμο προς την ανάκαμψη. Πρόκειται για μια νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών που στοιχειώνει και πάλι την Ευρώπη, και ο πρωθυπουργός το γνωρίζει. Γνωρίζει ότι είναι καταδικασμένος αν  το κάνει και είναι καταδικασμένος αν δεν το κάνει” τόνισε ο πρώην υπουργός Οικονομικών.

Ο κ Βαρουφάκης απορρίπτει τη συμφωνία, αναφέρει η ιστοσελίδα του ραδιοφωνικού σταθμού, συγκρίνοντάς την με το πραξικόπημα του 1967.

“Στο πραξικόπημα η επιλογή του όπλου που χρησιμοποιήθηκε για να ρίξει τη δημοκρατία ήταν τα τανκς. Λοιπόν, αυτή τη φορά ήταν οι τράπεζες. Οι τράπεζες χρησιμοποιήθηκαν από ξένες δυνάμεις για να καταλάβουν την κυβέρνηση. Η διαφορά είναι αυτή τη φορά καταλαμβάνουν όλη τη δημόσια περιουσία. “

Ο κ Βαρουφάκης είπε ότι ο κ Τσίπρας μπορεί να προκαλέσει πρόωρες εκλογές, αντί να φέρει τη συμφωνία στη Βουλή των Ελλήνων, λέγοντας ότι “θα εκπλαγεί πολύ, αν ο κ Τσίπρας θελήσει να παραμείνει πρωθυπουργός μετά από αυτό το έγκλημα ενάντια στην Ευρώπη”.

Επέμεινε, ωστόσο, ότι ο ίδιος και ο κ Τσίπρας διατηρούν καλές σχέσεις, και ότι ο ίδιος έχει διατηρήσει ένα χαμηλό προφίλ σε σχέση με την περασμένη εβδομάδα, προκειμένου να υποστηρίξει τον κ Τσίπρα και τον διάδοχό του στο υπουργείο Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Ο κ .Βαρουφάκης αναφέρεται και στην παραίτησή του: “Μπήκα στο γραφείο του πρωθυπουργού συνεπαρμένος. Tαξίδευα σε έναν όμορφο σύννεφο ωθούμενο από αέρα ενθουσιασμού του λαού για τη νίκη της ελληνικής δημοκρατίας στο δημοψήφισμα. Τη στιγμή που μπήκα στο πρωθυπουργικό γραφείο, ένιωσα αμέσως ένα αίσθημα παραίτησης, μια αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα. Ήμουν αντιμέτωπος με αέρα ήττας, που ήταν σε πλήρη αντίθεση με ό, τι συνέβαινε έξω”.

“Σε αυτό το σημείο έπρεπε να το πω στον πρωθυπουργό:” Αν θες να χρησιμοποιήσεις το βόμβο της δημοκρατίας έξω από τις πύλες του κτιρίου αυτού, μπορείς να υπολογίζεις σε μένα. Αλλά αν από την άλλη πλευρά νιώθεις ότι δεν μπορείς να διαχειριστείς αυτό το μεγαλοπρεπές «όχι» σε μια παράλογη πρόταση από τους Ευρωπαίους εταίρους μας, θα ήθελα απλά να χαθώ μέσα στη νύχτα. “

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών περιγράφει επίσης τις μυστικές προετοιμασίες της ελληνικής κυβέρνησης για να εκτυπώσει δραχμές σε περίπτωση που η χώρα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει το ευρώ, σημειώνει η ιστοσελίδα του abc.

“Ως υπεύθυνη κυβέρνηση, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι υπήρχε μια πολύ σημαντική συμμαχία εντός της ευρωομάδας της οποίας σκοπός ήταν να μας πετάξουν έξω από το ευρώ, θα έπρεπε να εκπονήσουμε έκτακτα σχέδια”, είπε. “Έπρεπε να έχουμε μια  μυστική μικρή ομάδα ανθρώπων που θα εκπονούσε το σχέδιο σε περίπτωση που ήμασταν αναγκασμένοι να βγούμε από την ευρωζώνη.

Φυσικά, υπάρχει ένα αίνιγμα εδώ. Όταν το σχέδιο αυτό θα άρχιζε να εφαρμόζεται τη στιγμή που για αυτό θα δούλευαν αντί για πέντε, 500 άτομα, θα γινόταν ευρέως γνωστό. Τη στιγμή που γίνεται γνωστό, η δύναμη της προφητείας δημιουργεί της δικής της δυναμική… Ποτέ δεν κάναμε αυτή τη μετάβαση από τα πέντε στα 500 άτομα. Ποτέ δεν αισθάνθηκε ότι είχαμε μια εντολή για να το κάνουμε. Ποτέ δεν σχεδιάζαμε να το κάνουμε. Είχαμε το σχεδιασμό επί χάρτου, αλλά δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ” επισήμανε ο κ. Βαρουφάκης.

Όπως ξεκαθάρισε θα παραμείνει απλό μέλος του κόμματος στο ελληνικό κοινοβούλιο, όπου έχει “πολύ περισσότερο χώρο για ελιγμούς και για να πει την αλήθεια”. Προειδοποίησε, ωστόσο, ότι η λιτότητα θα ενθαρρύνει περαιτέρω την ακροδεξιά στη χώρα.

“Στο Κοινοβούλιο θα πρέπει να καθίσω κοιτάζοντας στα δεξιά της αίθουσας, όπου κάθονται 10 ναζί, που εκπροσωπούν την Χρυσή Αυγή. Εάν το κόμμα μας, ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει καλλιεργήσει τόσες ελπίδες στην Ελλάδα … αν προδώσουμε αυτές τις ελπίδες και αν σκύψουμε το κεφάλι μας σε αυτή τη νέα μορφή της μεταμοντέρνας κατοχής, τότε δεν μπορώ να δω κανέναν άλλο αποτέλεσμα από την περαιτέρω ενίσχυση της Χρυσής Αυγής. Αυτοί θα κληρονομήσουν με τραγικό τρόπο το μανδύα του κινήματος κατά της λιτότητας”.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ:ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ:(VIDEO)

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO

ΤΩΡΑ ΤΟ «FORGET IT» ΤΟ ...ΕΙΠΕ Ο ΓΙΑΝ(Ν)ΗΣ!

“You Just Killed Troika” (Μόλις «σκότωσες» την Τρόικα) φέρεται, να ψιθύρισε ο επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, στον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Βαρουφάκη, στη λήξη της συνέντευξης Τύπου.

O Ντάισελμπλουμ  παγώνει με την ανακοίνωση του Έλληνα υπουργού πως “τέλειωσε η διαπραγμάτευση με την τρόικα”. Σηκώνεται δίνει το χέρι του, του μιλάει γυρνώντας την πλάτη προς τις κάμερες, και στη συνέχεια αποχωρεί βιαστικά. “Ουάου” φαίνεται να λέει ο κ. Βαρουφάκης αντιδρώντας σε αυτό που του είπε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ. 

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Γ.ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ: Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ- "ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΣΕΛΙΔΑ ΕΝΑΝΤΙ ΕΝΟΣ ΤΟΞΙΚΟΥ ΛΑΘΟΥΣ"

Γ. Βαρουφάκης: "Γυρίζουμε σελίδα έναντι ενός τοξικού λάθους"

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ:Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ-(VIDEO)

Πηγή:

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ:ΕΣΚΑΣΑΝ ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ ΤΟΥ SUCCESS STORY-VIDEO

======================================================================

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών αποδεικνύουν ότι οι φούσκες του success story, που έστησαν το

Βερολίνο, η ΕΚΤ και η ελληνική κυβέρνηση έσκασαν πολύ νωρίτερα από όσο θα ήθελαν κάποιοι να συμβεί, είπε ο καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης.

«Αυτό που συνέβη τώρα είναι ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Γερμανία, μαζί με την ελληνική συγκυβέρνηση, δημιούργησαν δύο φούσκες και έσκασαν πιο νωρίς από ότι θα ήθελαν κάποιοι να συμβεί» είπε ο Γιάννης Βαρουφάκης μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1.

Ο Γιάννής Βαρουφάκης υποστήριξε ότι οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών «μόνο καλές επιπτώσεις μπορεί να έχει». «Εδώ και δύο χρόνια από τα τέλη του 2012 η Φρανκφούρτη, η ΕΚΤ και το Βερολίνο, προσπαθούν να περάσουν μία ψεύτικη εικόνα στους Γερμανούς, στους ευρωπαίους πολίτες, ότι η Ευρώπη ξεπέρασε την κρίση του ευρώ. Τι καλύτερος τρόπος να πείσουν για αυτό, το παράδειγμα ότι ακόμη και η πτωχευμένη Ελλάδα ανασάνει. Και για αυτό χρησιμοποίησαν τις δύο φούσκες. Μία για το ελληνικό χρέος και μία δεύτερη για τις μετοχές των ελληνικών τραπεζών. Οι φούσκες έσκασαν. Πρώτα έσκασε η φούσκα των ελληνικών τραπεζών και είδαμε την πτώση στο χρηματιστήριο και μετά η φούσκα των ομολόγων, του χρέους που δήθεν είχε γίνει βιώσιμο» είπε ο Καθηγητής.

«Το 2010 το ελληνικό χρέος ήταν 130% και μας είχαν πετάξει έξω από τις αγορές, πως είναι δυνατόν σήμερα που το χρέος είναι στο 174% να είναι βιώσιμο» διερωτήθηκε και πρόσθεσε ότι «δεν είναι κακό ότι η αλήθεια αποκαλύφθηκε το ζήτημα είναι τι κάνουμε τώρα που βλέπουμε την αλήθεια και δεν ασχολούμαστε με αυτή την ανοησία του success story».

Ο κ. Βαρουφάκης μίλησε για την επόμενη ημέρα μιας διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη και θεωρεί ότι πρέπει να είναι το διαπραγματευτικό πλαίσιο της χώρας απέναντι στο χρέος.

Τέλος ο κ. Βαρουφάκης έκανε μία αποκάλυψη. Όπως είπε το 2011 μετά από μία παρουσία του σε εκπομπή της ΕΡΤ, όπου είπε ακριβώς αυτά που λέει και σήμερα, δέχθηκε τηλεφώνημα από τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος του έδωσε συγχαρητήρια για αυτά τα οποία έλεγε. 

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Can Greece's SYRIZA Change Europe's Economy?

Yanis Varoufakis

The biggest threat to Greece's 

left-wing coalition is itself.

SYRIZA, a growing political party in Greece, is an acronym that stands for “Coalition of the Radical Left.” For Americans, the idea that a party on the radical left could gain power is unthinkable, and it was for Greeks, too—until very recently. But the harsh austerity measures that the European Union imposed on Greece after its economic collapse have created extreme conditions in Greece: six in ten young people are unemployed, wages and pensions have been cut, national income has fallen by one quarter.

Europe is currently caught in a negative feedback loop, from which the established political process is unable to escape. For three years now, an endless stream of spending cuts and tax hikes has dominated the Greek Parliament’s agenda. A SYRIZA win may be the jolt that Europe needs: a victory by a pro-European party committed to keeping the country both in the Eurozone and in the European Union, but a party that, importantly, because of its radical disposition, is prepared to open up the conversation at the level of the European Council so that, at long last, European leaders address the problems they have been ignoring over the past five years. Back in June, in a New York Times op-ed, James K. Galbraith and I alleged that “SYRIZA may be Europe’s best hope,” and six months later this still holds true.

Though SYRIZA has existed in some form since the early nineties, its popularity has exploded amidst the Euro Crisis, now polling somewhere between 20 and 30 percent. Since June, it has begun to take a lead in opinion polls, as the governing coalition’s promises of ‘Greek-covery’ are turning sour. Elections are not due until June 2016, but the present government has a wafer-thin majority that may dissolve after a likely electoral defeat in the May 2014 European Parliament elections. If a general election is called, SYRIZA could become the largest party in Greek Parliament.

The question then arises: what effect would such a victory have on SYRIZA itself? Can a radical party of the left maintain its cohesion in the face of neoliberal central bankers and their conservative counterparts in Germany, the Netherlands, Finland, France, and Spain? Under such circumstances, any government of the left would be short-lived. If European officials and political leaders anticipate the power SYRIZA might have, SYRIZA’s capacity to bargain, to forge new alliances, and to shatter the eerie silence in the European Union’s Brussels headquarters will be severely circumscribed.

A brief history of SYRIZA

SYRIZA’s history can be traced back to the Red Army’s invasion of Czechoslovakia in 1968, crushing the so-called Prague Spring. At the time, Greece was in its second year of a neo-fascist military dictatorship, and the Communist Party’s leaders were geographically divided: most were in the Eastern Bloc countries, but many languished in Greek prisons. Ideological division followed, as most of the imprisoned leaders opposed Soviet invasion of Prague, while those on the other side of the Iron Curtain toed Moscow’s hard line. By the time the Greek dictatorship collapsed in July 1974 and the Communist Party was legalized, the two groups had totally fallen out, and Greece acquired two communist parties: the anti-Soviet, pro-Europe Communist Party of the Interior, whose leaders were inside the country during the dictatorship, and the Communist Party, referred to by its counterpart as the Communist Party of the Exterior. SYRIZA is, roughly, the heir to the Communist Party of the Interior.

Of course, since the mid-seventies, the political landscape has changed completely. In 1981 the socialist party of Greece, PASOK, came to power, led by the charismatic Andreas Papandreou. Its platform was considerably to the left of any of Europe’s social democratic parties, advocating, among other things, Greece’s exit from the European Economic Community (EEC), from NATO, the removal of all U.S. military bases, a program of mass socialization of industry, and large increases in public spending. The two communist parties struggled to find ways of positioning themselves against PASOK, which threatened to usurp their monopoly on the Greek left.

By the late eighties, PASOK’s agenda became watered down. It abandoned the ideas of exiting NATO and the EEC, and only socialized companies that had already gone bankrupt in the wake of the global recession in the early 1980s. The Communist Party and the Communist Party of the Interior forged an alliance called Synaspismos (meaning ‘coalition’), hoping to benefit from PASOK’s fading popularity amongst left-wing Greeks. The general election in 1989 resulted in a hung Parliament, and the new Synaspismos party, which had risen to around 15 percent of the national vote, forged an opportunistic coalition with the right wing party, New Democracy, on the foundation of a shared antipathy toward PASOK and Andreas Papandreou.

This temporary alliance lasted only a few months, during which it set out to drag Papandreou through the courts on paper-thin evidence of embezzlement. Once acquitted, Papandreou made a comeback, and Synaspismos began to fade in the polls. Soon after that, the leaders of the Communist Party within Synaspismos decided to pull out of the coalition, causing yet another major split in the Communist Party, as many of its leading members chose to stay in Synaspismos.

One does not need to be left-wing to recognize the folly in the logic of forcing a bankrupt government to take out huge new loans.

The Communist Party, running separately, returned to an anti-European Union agenda. Secure in its dogmatic, Stalinist mantra, it fared better than Synaspismos, scoring an average of 5 percent of the national vote. In contrast, Synaspismos was engaged in perpetual introspection, attempting to broaden its appeal by becoming a loose confederation of groups spanning the whole gamut of the left, including disenchanted social democrats, and green, eco-activist, anti-racist groups. To pull such disparate, and often recalcitrant, groups together, Synaspismos became what I jokingly call 'Synaspismos Squared': although already a coalition of different factions (recall that synaspismos means coalition), Synaspismos entered into a coalition with groups that did not want to become part of Synaspismos, but sought a political alliance. Thus in 2004 Synaspismos turned into SYRIZA, ‘The Coalition of Radical Left.” The emphasis of the party is on the “radical,” providing the outsiders with a pretext for fusing themselves with Synaspismos. It is no great wonder that such introverted shenanigans appealed little to the electorate; from the mid-1990s until very, very recently, SYRIZA was barely staying afloat, polling between the minimum threshold (3 percent) for securing parliamentary representation and 5 percent. That is, until the Euro Crisis hit in 2010.

In the October 2009 elections SYRIZA won just over 5 percent of the popular vote, while the PASOK socialists of Mr. George Papandreou, Andreas’s son, won a crushing 44 percent of the vote, forming the government that was to oversee Greece’s implosion a few months later. A year after Greece’s bankruptcy, opinion polls reported that PASOK had tumbled to 10 percent, while SYRIZA was catapulted to almost 30 percent, vying for electoral victory. When the political system could no longer avert a general election, the May 2012 poll confirmed this popularity by propelling SYRIZA to second place, just behind the right-wing New Democracy. A second election followed a month later, in June 2012, with New Democracy securing 29.7 percent and SYRIZA 26.9 percent.

The economic crisis has continued unabated and likewise SYRIZA seems to have established a steady lead in the polls. What might a victory mean for Greece, for Europe, indeed for SYRIZA itself?

The threat to SYRIZA

SYRIZA supporters and activists are concerned that, like PASOK, an electoral victory may put them on the path of compromises that they are loath to make. Just as PASOK entered the government in 1981 with lofty left-wing pronouncements, which it quickly shed on its road to establishment-status, so SYRIZA’s leadership, under the extreme strains of negotiating Greece’s bankruptcy with Berlin, Frankfurt, and Brussels, may well discard SYRIZA’s radical agenda for social and economic change in Greece. It is a well-founded fear that SYRIZA’s leaders cannot afford to ignore.

Most Greek political parties, including the present ruling coalition between New Democracy and PASOK would agree that the terms and conditions of Greece’s so-called bailout programs are unfair and that the troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank, and the International Monetary Fund) are imposing conditions on Greece that are permanently damaging the country’s social fabric and are impossible to fulfill. One does not need to be radical, or even left-wing, to recognize the folly in the logic of forcing a bankrupt government to take out huge new loans on the condition of savagely reducing national income (since this is unavoidable result of harsh austerity during a deep recession). Yet, the governing coalition is acting like a model prisoner,  obeying the troika’s instructions while, on the side, pleading for a rationalization of the imposed policies, terms, and conditions.

SYRIZA’s position differs from this in two important ways. First, SYRIZA believes, I think correctly, that the only way of getting the European Union to treat Greece reasonably and raise the punitive austerity measures is to spearhead an immediate re-think of the ‘Greek Program’ through, first, the unilateral suspension of policies demanded by the troika, and, second, via the use, or threat of using, its veto power in the European Council.  

Secondly, SYRIZA wants to combine this tough bargaining line with a radical agenda for social change in Greece, including a major shift in the tax base, the re-introduction of a decent minimum wage, and more funding for social security and public health provisions. Above all else, SYRIZA activists want a government that breaks away from the cozy relationship between political operators, big business, and European ‘technocrats’, which, based on the bailout funds, is building a new kleptocracy in the country.

In this context, SYRIZA activists’ greatest fear is that an accommodation in Europe, following an initially tough SYRIZA line, may be won at the expense of abandoning its radical domestic agenda. Such fears naturally feed into tension between the various groups that make up the SYRIZA confederacy, some of which have not fully accepted the leadership’s commitment to keeping Greece in Europe’s monetary union. While last summer SYRIZA members voted overwhelmingly to convert their loose coalition into a unitary political party, nevertheless SYRIZA’s leadership faces two tasks that many think of as contradictory. On the one hand, it must avoid turning SYRIZA into the sort of party its current supporters do not want to belong to; and, on the other hand, it must attract undecided voters in numbers sufficient to render the party not just electable but powerful enough to bargain with the European leaders effectively.

How SYRIZA Could Change Europe

If SYRIZA had taken the advice of several economists from the United States and Britain and advocated for Greece to exit the Eurozone, its leaders would have been able to unite all its factions under the soothing banners of autonomy, unilateral default, and a heroic exit from the web of neoliberal institutions and constraints that constitute the Eurozone. However, such a platform would maximize SYRIZA’s internal cohesion at the expense of rendering it unelectable. After all, a majority of Greeks understand that a Greek exit would bring unbearable costs for most. So, SYRIZA has chosen the difficult position of keeping Greece within the Eurozone while struggling to change the Eurozone’s fundamental incongruities from within. Can a small, poverty-stricken, bankrupt country stay within the Eurozone while opposing some of its basic tenets? Can a SYRIZA government fund the basic humanitarian projects that the left is determined to enact?

A SYRIZA government would have the right to veto all decisions in the European Council.

Continued membership of the Eurozone means that the government will have no capacity to create liquidity, in the absence of a central bank to back it up. SYRIZA activists claim that they will find the money by taxing the rich, but the rich have taken their euros to Switzerland, Frankfurt, London, and New York, while the middle class has gone bankrupt, no longer receiving income from vacant properties yet having to pay ever rising property taxes on them.

Meanwhile, a SYRIZA victory would place the Greek state’s finances and the banking system under greater strain from the European Union: Brussels, Frankfurt and Berlin are likely to retaliate by cutting off the Greek government’s access to some of its revenue, like the monies that the European Central Bank returns to the Greek government for super-profits it has shamefully earned through previous purchases of Greek government bonds, EU structural funds, etc. In the meantime, a victory might also cause a moderate bank run among depositors fearing an ECB suspension of liquidity provisions to the Greek banks.

While a SYRIZA government might successfully negotiate these financial pressures during its first weeks in power, it certainly will not be able to fund the programs it has been promising at the same time. How can it, at that point, not disappoint its activists, confirming their fears that SYRIZA will sell out, above and beyond the pale compromises?  The only way forward for a SYRIZA government is to succeed in changing Europe’s economy. This is a tall order, but, I think, not impossible. Indeed, there is no alternative for SYRIZA or, indeed, for any other political party in Europe’s periphery that aspires to a stable social economy.

Europe has been in denial for five years now. During this period, debts, banking losses, unemployment, and gross imbalances have been accumulating while Europe’s leaders whistle in the wind. If London could use its veto power at the European Council level to shield the City’s bankers from regulation, surely Athens can, and ought to, do likewise in defense of its citizens. Invoking national interest clauses, a SYRIZA government would have the right to veto all decisions until Europe’s approach to the Greek program is re-examined. Such a move may loosen tongues and kickstart a debate that will, hopefully, lead to much-needed, rational, modest policy changes throughout Europe (e.g. those thatStuart Holland, James Galbraith and I have been advocating). These measures can, indeed, allow parties like SYRIZA to combine a pro-European line with domestic policies that defeat the old and new kleptocracies, grant working people a chance to breathe, and, last but not least, restore faith in democracy.

The leaders of Italy, France, and Spain perhaps do not yet feel desperate enough to break the wall of silence at the level of the European Council. But Greece is now so wretched and distraught that its government has a moral imperative to speak, even to act, out. In the current political scene, only a SYRIZA-led government could do that. This would give Portuguese, Spanish, Italian and, more importantly, French officials the opportunity to change the discourse surrounding Europe’s economic climate. But even if no one follows SYRIZA’s lead in Europe, a SYRIZA government would still have sufficient bargaining power, courtesy of its veto, not only to bring about life-saving changes to the “Greek Program” but also to force the European Union to re-think its systemic crisis and thereby bring about a radically different, systematic treatment.

• • •

SYRIZA may have the opportunity to transform Greece and change the course of European history, but this is a task that makes Odysseus’s journey look like a walk in the park. It will not be easy to take power while remaining faithful to its radical agenda and maintaining its cohesion on the ground. It remains to be seen whether SYRIZA’s leaders can pull off this miracle. I think they can, as long as they do not issue silly promises before the next election, and maintain a truly radical agenda aimed at changing Europe by steadfastly standing their ground, proposing to German, Spanish, Dutch citizens a European agenda that restores the dream of a shared European prosperity. 

πηγή: bostonreview

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

*****************

VIDEO

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Γ.ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ:ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΟΣ ΝΟΤΟΣ ή € ΥΠΟ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ;

Τις τελευταίες μέρες η Γερμανία δονείται από τους μετασεισμούς που προκάλεσε η έρευνα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) σύμφωνα με την οποία η μέση γερμανική οικογένεια είναι κατά πολύ πτωχότερη της μέσης ισπανικής, ιταλικής, κυπριακής ακόμα και… ελληνικής οικογένειας. Τα πρωτοσέλιδα στον γερμανικό τύπο βροντοφωνάζουν: «Οι πτωχοί γερμανοί διασώζουν με εκατοντάδες δισεκατομμύρια τους πλούσιους νοτιο-ευρωπαίους».

Τα στατιστικά στοιχεία της ΕΚΤ, αυτά καθ’ εαυτά, δεν είναι λανθασμένα, αν και είναι σαφώς πεπαλαιωμένα καθώς αφορούν το 2009 και το 2010, δηλαδή πριν την καθίζηση των τιμών ακινήτων στις χώρες του Νότου που μείωσε δραστικά τον πλούτο των οικογενειών των ελλειμματικών χωρών. Παρόλα αυτά, έχει ενδιαφέρον ότι, πράγματι, η αξία των καθαρών περιουσιακών στοιχείων της

μεσαίας γερμανικής οικογένειας (που έλαβε υπ’ όψη της η ΕΚΤ για τις χρονιές 2009/10) ανέρχεται στις €51 χιλιάδες για την Γερμανία, στις €183 χιλιάδες για την Ισπανία, στις €267 χιλιάδες για την Κύπρο και στις €102 χιλιάδες για την Ελλάδα.

Επαναλαμβάνω: Τα στοιχεία της ΕΚΤ δεν είναι λάθος. Λάθος είναι η ερμηνεία των στοιχείων.

Η σωστή ερμηνεία τους είναι διττή:

(Α) Η πορεία προς την νομισματική ενοποίηση δημιούργησε απεχθείς ανισότητες εντός της Γερμανίας, μειώνοντας συστηματικά το βιωτικό επίπεδο των γερμανών εργαζόμενων και μικρομεσαίων την ώρα που η χώρα, στο σύνολό της, πλούτιζε (σε πραγματικούς όρους) υπέρ, βεβαίως, των γερμανών προνομιούχων.

(Β) Η νομισματική ένωση που επετεύχθη μέσω της διαδικασίας της μιζεροποίησης της ζωής της πλειοψηφίας των γερμανών σήμερα έχει κατακερματιστεί τόσο που (αντί για την σύγκλιση που ευαγγελίζονταν όλες οι κυβερνήσεις μετά το 2000) πλέον τελεί υπό καθεστώς διάσπασης. Ας σκύψουμε πάνω από αυτά τα δύο φαινόμενα ξεχωριστά.

Η αβάστακτη ανισότητα της ισχυρότερης ευρωπαϊκής οικονομίας

Μετά την γερμανική ενοποίηση, οι πραγματικοί μισθοί στην Γερμανία υποχώρησαν ραγδαία καθώς η υπερβάλλουσα προσφορά εργασίας (ο αριθμός των γερμανών άνεργων που έψαχναν για δουλειά) αυξήθηκε κατακόρυφα επειδή στις τάξεις των ανέργων προστέθηκαν, σχεδόν εν μία νυκτί, αρκετά εκατομμύρια ανατολικογερμανών των οποίων οι θέσεις εργασίας εξανεμίστηκαν. Παράλληλα,

οι γερμανοί εργοδότες απέκτησαν πρόσβαση σε πολλά εκατομμύρια εργαζόμενων διατεθειμένων να εργασθούν για ψίχουλα στις υπόλοιπες ανατολικές χώρες των οποίων την βαριά βιομηχανία (π.χ. την αυτοκινητοβιομηχανία της Τσεχίας και της Σλοβακίας) απορρόφησαν, και πάλι εν

μία νυκτί, γερμανικές πολυεθνικές. Λογικό ήταν οι πραγματικοί μισθοί στην τέως Δυτική Γερμανία να συρρικνωθούν.

Με το φάσμα της ανεργίας να μαστίζει την χώρα, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, τα ισχυρά γερμανικά συνδικάτα αποφάσισαν να προχωρήσουν στον μεγάλο τους συμβιβασμό: Με αντάλλαγμα την υπόσχεση προσλήψεων, αποδέχθηκαν νέα σημαντική μείωση τόσο στους μισθούς όσο και, γενικότερα, στο ποσοστό του εθνικού εισοδήματος που καταλήγει στα χέρια των εργαζόμενων συνολικά.

Αποτέλεσμα όλων αυτών των εξελίξεων ήταν η μείωση της ανεργίας μεν, με αντίτιμο δε τον διπλασιασμό (στο περίπου 23% του πληθυσμού) του ποσοστού εργαζόμενων που βρίσκονται κάτω του επίσημου ορίου της φτώχειας. Αυτοί οι άνθρωποι πράγματι έχουν κάθε δίκιο, όταν ακούν για τα δις που πάνε στις τράπεζες της χώρας τους, στις τράπεζες του Νότου, στα δημόσια ταμεία μας, να

εξοργίζονται – με αποτέλεσμα να γίνονται εύκολα θύματα του κίτρινου τύπου και των πιο μελανών εθνικιστικών αντιλήψεων.

Ο κατακερματισμός της ευρωζώνης

Το σκεπτικό της νομισματικής ένωσης ήταν ότι, «δένοντας» με ένα κοινό νόμισμα τις ανομοιογενείς μας οικονομίες, σιγά-σιγά θα έρθει η σύγκλιση των κοινωνικών μας «μοντέλων». Ότι, λίγο-λίγο, Βορράς και Νότος θα συνέκλιναν όχι μόνο ως προς τον πλούτο και τα εισοδήματα αλλά και ως προς τον τρόπο με τον οποίο οι ευρωπαίοι πολίτες αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις του μέλλοντος.

Δυστυχώς, το αντίθετο διαφαίνεται μέσα από την έρευνα της ΕΚΤ.

Κατ΄αρχάς, ας σημειώσουμε ότι, αντίθετα με το ευρωπαϊκό Νότο, στην Γερμανία η οικοδομή, τα ακίνητα, δεν αποτελούν το αποκούμπι των «νοικοκυραίων» – δεν επενδύουν σε αυτά για το μέλλον τους και των παιδιών τους. Ακόμα και ευκατάστατες οικογένειες προτιμούν να «μένουν στο νοίκι» και τα χρήματά τους να τα επενδύουν σε μετοχές, ομόλογα και άλλους τίτλους. Πράγματι, σύμφωνα

με την ίδια έρευνα, ενώ το 8% των ελληνικών εισοδημάτων από ιδιωτικές επενδύσεις προέρχονται από τέτοιους χάρτινους τίτλους, στην Γερμανία το αντίστοιχο ποσοστό κυμαίνεται στο 42%. Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την αναντιστοιχία μεταξύ της έρευνας της ΕΚΤ και της αίσθησης που όλοι έχουν ότι η μεσαία γερμανική οικογένεια όχι μόνο δεν είναι πτωχότερη της αντίστοιχης ελληνικής (κατά δύο τρίτα, όπως αναφέρει η ΕΚΤ) αλλά είναι μάλλον πολύ πλουσιότερη: Η εν λόγω έρευνα δεν λαμβάνει υπ’ όψη της το γεγονός ότι ο μέσος γερμανός έχει να προσμένει σημαντικές μελλοντικές αποδόσεις από αμοιβαία κεφάλαια, ασφάλειες ζωής, ομόλογα κλπ (τα οποία η ΕΚΤ δεν προσμετρά στον πλούτο του) ενώ ο αντίστοιχος έλληνας έχει να προσμένει σε μια σύνταξη πείνας, σε έξοδα υγείας πολλαπλάσια του καλά ασφαλισμένου γερμανού, σε φορο-επιδρομές του κράτους εναντίον των ακινήτων κλπ. Το γεγονός ότι προσμετράται η αξία του σπιτιού στο οποίο ζει (και από το οποίο δεν έχει κάποιο εισόδημα), «φουσκώνει» τον υποτιθέμενο «πλούτο» του δημιουργώντας αυτή την εικόνα «πλούσιων» ελλήνων και «πτωχών» γερμανών.

Πέραν όμως των ζητημάτων που προκύπτουν όσον αφορά την στατιστική ερμηνεία των στοιχείων, λόγω της μεγάλης διαφοράς κοινωνικών μοντέλων Βορρά-Νότου, η Κρίση του Ευρώ έχει οξύνει αυτή την διαφορά με τρόπο απειλητικό για την ευρωζώνη. Για να το πω απλά: Αν το τετραγωνικό μέτρο στην Στουτγκάρδη το 2009 ήταν φθηνότερο από το τετραγωνικό μέτρο, αντίστοιχης

ποιότητας διαμερίσματος, στην Θεσσαλονίκη, αυτό δεν σημαίνει ότι οι Θεσσαλονικείς ήταν πλουσιότεροι από τους κατοίκους της Στουτγκάρδης.

Σήμαινε, αντίθετα, ότι το ελληνικό ευρώ αντιστοιχούσε σε λιγότερα τετραγωνικά από ότι το γερμανικό. Το γερμανικό ευρώ, για να το πω αλλιώς, είχε μεγαλύτερη αξία στην Στουτγκάρδη παρά στην Θεσσαλονίκη. Άρα, από το 2009 κιόλας, η νομισματική ένωση βρισκόταν υπό την πίεση μιας επελαύνουσας αποδόμησης.

Σήμερα, τώρα που η Κύπρος άνοιξε το κουτί της Πανδώρας των περιορισμών εξαγωγής συναλλάγματος εντός της νομισματικής «ένωσης» και την προοπτική «ασύμμετρων κουρεμάτων καταθέσεων», η αποδόμηση βρίσκεται σε πραγματικά πολύ προχωρημένο στάδιο. Και, δυστυχώς, όλες οι κινήσεις που κάνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες μας την επιταχύνουν.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π) 

Γ.ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ:Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Το ότι το ΠΑΣΟΚ τετέλεσται, και απλώς είμαστε μάρτυρες του αργού, αναξιοπρεπή θανάτου του, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Πρόκειται για ένα κόμμα του οποίου η ηγεσία, με προεξάρχοντα τον Γιώργο Παπανδρέου, βρέθηκε να κρατά το τιμόνι της χώρας πάνω στην μεγαλύτερη φουρτούνα των τελευταίων ογδόντα ετών. Εκείνη την κρίσιμη στιγμή, ο ηγέτης και η περί αυτόν ομάδα, απέτυχε να διαγνώσει την Φύση της Κρίσης και έτσι εγκλώβισε την κυβέρνησή του στην επιλογή πορείας που έθετε την ελληνική κοινωνία σε διαδικασία μαρασμού-χωρίς-τέλος.

  

Έχοντας χάσει την μια ευκαιρία μετά την άλλη να αλλάξει ρότα, να πει την αλήθεια στον πολίτη, να σταματήσει να παραπλανά βουλευτές, μέλη, φίλους και την κοινή γνώμη γενικότερα, η ηγεσία του κόμματος δρομολόγησε, άθελά της, τον αργό θάνατο του ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν απλά και μόνο η απογοήτευση, κι ο θυμός, της κοινωνίας απέναντι στο ΠΑΣΟΚ που το πλήγωσε θανάσιμα. Όχι, ο θάνατος εξασφαλίστηκε όταν ακόμα και σημαντικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ (π.χ. ο κ. Πάγκαλος) αμφισβήτησαν την συνολική συνεισφορά του κόμματος, από το 1981 έως το 2009, ουσιαστικά υιοθετώντας την εκ δεξιών κριτική ότι το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να κάνει κοινωνική πολιτική με δανεικά και στηριζόμενο σε συντεχνίες που έθεταν το δικαίωμα στην μη παραγωγή πάνω από το κοινωνικό συμφέρον. Δεδομένου ότι τα εν λόγω στελέχη, μετά από αυτή την σημαδιακή παραδοχή, δεν έχουν να προσφέρουν ένα όραμα εναλλακτικό εκείνου της φιλελεύθερης κεντροδεξιάς (π.χ. περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, απελευθέρωση των αγορών), το ΠΑΣΟΚ απλά δεν έχει πλέον λόγο ύπαρξης και, έτσι, ο θάνατός του είναι προδιαγεγραμμένος (με πιθανή μετεξέλιξή του σε υπο-πτέρυγα ενός νέου κεντροδεξιού πολιτικού σχήματος).

  

Αυτή η εξήγηση του θανάτου του κόμματος που ίδρυσε ο Α. Παπανδρέου, αν και περιέχει πολλές αλήθειες, είναι ελλιπέστατη και ανίκανη να φωτίσει τα πραγματικά αίτια της συνολικής απαξίωσης της σοσιαλδημοκρατίας σε όλα τα μήκη και πλάτη της Οικουμένης. Στις γραμμές που ακολουθούν θα επιχειρηματολογήσω ότι, όπως η κρίση που χτύπησε την χώρα μας ήταν η αιχμή του δόρατος μιας παγκόσμιας Κρίσης, έτσι και το τέλος του ΠΑΣΟΚ αποτελεί την χειρότερη και πιο πρώιμη αντανάκλαση του θανάτου της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

  

Πριν εξηγήσω τι εννοώ, καλώ τον αναγνώστη να αναρωτηθεί γιατί άλλα, πιο «σοβαρά», σοσιαλδημοκρατικά κόμματα βρίσκονται σήμερα, αν όχι στην τραγική θέση του ΠΑΣΟΚ, σε μια κατάσταση αποσύνθεσης και ηθικής απαξίωσης. Πάρτε για παράδειγμα το γερμανικό SPD. Αντίθετα με το ΠΑΣΟΚ, όλοι παραδέχονται ότι η «απόδραση» της Γερμανίας από το τέλμα στο οποίο είχε περιέλθει η οικονομία της την δεκαετία του 90 (μετά από πολυετή κυβέρνηση της κεντροδεξιάς) οφείλεται σε ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές κινήσεις εκ μέρους του Καγκελάριου Schroeder επί των ημερών της συμμαχικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης SPD-Πρασίνων. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση κρίνεται από την παγκόσμια κοινή γνώμη, και την γερμανική, ως απολύτως επιτυχημένη στους τομείς (Α) της μείωσης του (λεγόμενου μοναδιαίου) κόστους εργασίας, σε αγαστή συνεργασία με τα συνδικάτα, και (Β) της εξωστρεφούς «κατάκτησης» των αγορών της Ασίας όσο αφορά τα κεφαλαιουχικά αγαθά (π.χ. μηχανήματα) και της Ανατολικής Ευρώπης την οποία μετέτρεψε σε ζωτικό χώρο της βιομηχανίας της. Με αυτές τις κινήσεις, η κυβέρνηση Schroeder βοήθησε να επεκταθούν τα πλεονάσματα της χώρας τόσο εντός όσο και εκτός της Ευρωζώνης τα χρόνια που προηγήθηκαν του Κραχ του 2008. Έτσι, όταν ξέσπασε το Κραχ του 2008, και η Κρίση της Ευρωζώνης που ακολούθησε, η Γερμανία ήταν σε ισχυρή θέση τόσο στην παγκόσμια όσο και στην Ευρωπαϊκή σκακιέρα. Εν ολίγοις, αντίθετα με το ΠΑΣΟΚ, το σοσιαλδημοκρατικό SPD εισπράττει εύσημα όσον αφορά την προετοιμασία της χώρας για την Κρίση από όλους – ακόμα και από τους αντιπάλους του.

Μάλιστα, θυμηθείτε ότι την ώρα που ξέσπασε το Κραχ του 2008, το SPD είχε χάσει τις εκλογές αλλά συμμετείχε σε κυβέρνηση συνασπισμού υπό την κα Merkel. Έτσι, το Κραχ βρήκε στο τιμόνι της οικονομίας τον σοσιαλδημοκράτη κ. Peer Steinbrück ο οποίος κατάφερε, με σύνεση και εμπειρία, να οδηγήσει την γερμανική οικονομία σε σχετικά ήρεμα νερά. Η ίδια η κα. Merkel έχει παραδεχθεί ότι, τότε, δεν είχε την εμπειρία να τα καταφέρει χωρίς τον σοσιαλδημοκράτη υπουργό της. Κι όμως: Αυτή την στιγμή, ο Steinbrück, ως ηγέτης πια του SPD, δεν καταφέρνει να επωφεληθεί από αυτή την καλή του φήμη, ούτε και από την γενική αποδοχή του θετικού ρόλου που είχε παίξει το κόμμα του κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Σύμφωνα τουλάχιστον με τις δημοσκοπήσεις, το SPD είναι μακράν του να απειλήσει την κα Merkel στις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

  

Κάτι αντίστοιχο ισχύει στην Ισπανία όπου το σοσιαλδημοκρατικό PSOE δεν μπορεί να βρει στον ήλιο μοίρα. Ό,τι ανοησία και να κάνει ο κεντροδεξιός κ. Rajoy, όση αδιέξοδη λιτότητα και να εισαγάγει η κυβέρνηση, η λαϊκή απογοήτευση δεν μεταφράζεται σε πρόθεση ψήφου υπέρ του PSOE. Γιατί; Σίγουρα όχι επειδή ο μέσος Ισπανός προσάπτει στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της χώρας την καταρράκωση της δημόσιας διοίκησης ή την διόγκωση του δημόσιου χρέους. Το 2008, όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση, τόσο το δημόσιο έλλειμμα της χώρας όσο και το δημόσιο χρέος κυμαίνονταν σε επίπεδα χαμηλότερα από τα αντίστοιχα της Γερμανίας. Μπορεί ο ιδιωτικός τομέας να είχε αναλάβει βουνά χρέους αλλά κανείς δεν μπορούσε να κατηγορήσει για αυτό την σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του κ. Zapatero. Γιατί λοιπόν σήμερα, όπως και στην περίτπωση του γερμανικού SPD, αποτυγχάνει η ισπανική σοσιαλδημοκρατία να εισπράξει οφέλη από την συνεχιζόμενη Κρίση;

Θα μπορούσε να συνεχίσω με αντίστοιχα παραδείγματα από την Ιρλανδία, όπου το αντίστοιχο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα βρίσκεται σε κατάσταση παρακμής, την Αυστρία κ.ο.κ. Ακόμα κι η Γαλλία, όπου ο κ. Hollande διεξήγαγε νίκη σπουδαία σχετικά πρόσφατα, την νίκη αυτή δεν την οφείλει στην αύξηση της επιρροής της σοσιαλδημοκρατίας αλλά στην κούραση του εκλογικού σώματος μετά από τρεις κυβερνήσεις Γκολιστών, μετά από το θέατρο παραλόγου που εκπροσωπούσε ο κ. Sarkozy, καθώς και την ενίσχυση της Αριστεράς από την μία (που ψήφισε το Hollande) και της ακροδεξιάς από την άλλη (που δεν ψήφισε τον Sarkozy).

Τι συνέβη λοιπόν και η σοσιαλδημοκρατία στο σύνολό της απαξιώθηκε τόσο που να ισχυρίζομαι ότι παρατηρούμε όχι μια απλή κρίση της αλλά ίσως και τον θάνατό της; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 

Η σοσιαλδημοκρατία έχει τις ρίζες της στην διάσπαση του κομμουνιστικού κινήματος (επί Β’ Διεθνούς) μεταξύ δύο μεγάλων ρευμάτων: Των μπολσεβίκων και των σοσιαλδημοκρατών, με επίκεντρο το γερμανικό SPD. Και τα δύο αυτά ρεύματα θεωρούσαν ότι ο καπιταλισμός είναι ένα προβληματικό σύστημα το οποίο ενδογενώς δημιουργεί κρίσεις, καταδικάζοντας γενιές ολόκληρες άλλοτε στην ανεργία και άλλοτε στην φτώχεια. Και οι δύο έκριναν ότι ένα οικονομικό σύστημα όπου (Α) η διάθεση του χρήματος έχει αφεθεί στις βουλές των τραπεζών, όπου (Β) η εργασία αγοράζεται και πουλιέται σαν να μην διαφέρει από τα άλλα εμπορεύματα, και (Γ) όπου η γη (και η στέγη) αποτελεί αντικείμενο κερδοσκοπίας (πάνω στο οποίο χτίζονται χρηματο-οικονομικές πυραμίδες), παράγει μεγάλες τεχνολογικές βελτιώσεις που, όμως, αντί να φέρνουν την κοινωνική ευημερία δημιουργούν όλο και μεγαλύτερη αστάθεια, όλο και μεγαλύτερες κρίσεις, όλο και βαθύτερες ανισότητες.

Εκεί που τα δύο ρεύματα διαφώνησαν εντονότατα ήταν στο δια ταύτα. Στο τι πρέπει να γίνει. Το ένα ρεύμα (μπολσεβίκων-κομουνιστών) επέμειναν ότι η μόνη ορθολογική λύση είναι η κατάλυση του αστικού δημοκρατικού καθεστώτος πάνω στο οποίο βασίζεται το κεφάλαιο για να αναπαράγει αυτό το προβληματικό σύστημα. Το άλλο ρεύμα (οι σοσιαλδημοκράτες) διαφώνησαν προτείνοντας την χρήση των αστικο-δημοκρατικών θεσμών (π.χ. εκλογές, βουλή, κυβέρνηση) ώστε να επιβάλουν στο κεφάλαιο κανόνες που θα εκπολίτιζαν την κοινωνία και φορολογία που θα τους επέτρεπε να «εξισορροπήσουν» την κοινωνία, να σταθεροποιήσουν το οικονομικό σύστημα, και να θέσουν κανόνες στις αγορές, ιδίως σε εκείνες του χρήματος, της εργασίας και των ακινήτων.

  

Στην μεταπολεμική περίοδο, όταν δόθηκε η ευκαιρία στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα να κυβερνήσουν (π.χ. στην Αυστρία του Kreisky, στην Γερμανία του Brandt, στην Βρετανία των Attlee και αργότερα Wilson, στις σκανδιναβικές χώρες), κατάφεραν να αλλάξουν την Ευρώπη εφαρμόζοντας την πολιτική αναδιανομής, περιορισμού των τριών προβληματικών αγορών χρήματος-εργασίας-ακινήτων, και γενικότερα ιδρύοντας τους θεσμούς του κοινωνικού κράτους. Η μεγαλύτερη δε επιτυχία τους ήταν το ότι κατάφεραν να αλλάξουν τα κόμματα της κεντροδεξιάς, τα οποία πολύ συχνά όταν ερχόντουσαν στην εξουσία αποδέχονταν την βάση της σοσιαλδημοκρατικής ατζέντας.

Για είκοσι τουλάχιστον χρόνια, οι σοσιαλδημοκράτες πάσχιζαν να έρθουν στην εξουσία ώστε να επιβάλουν στους βιομήχανους και εν γένει στους εκπροσώπους του κεφαλαίου, φόρους με τους οποίους να χρηματοδοτήσουν το κοινωνικό κράτος που υπόσχονταν στους πολίτες. Παράλληλα, σε μια προσπάθεια να ανταμείψουν τους βιομήχανους που αποδέχονταν αυτή την πολιτική, εισήγαγαν και νομοθεσίες φιλικές προς την δημιουργία ημι-καρτέλ, ώστε να αυξάνονται τα κέρδη των επιχειρήσεων από τα οποία, ένα μέρος, ήταν η πρώτη ύλη για τα δημόσια συστήματα υγείας, τα σχολειά κλπ.

Η μεγάλη κρίση της σοσιαλδημοκρατίας ήρθε τα μέσα της δεκαετίας του '70, όταν ο κόσμος άλλαξε ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου, του συστήματος Bretton Woods (1947-1971). Τότε, αρχής γενομένης από τις ΗΠΑ, το τραπεζικό σύστημα έσπασε τα δεσμά που δημιουργήθηκαν μετά το Κραχ του 1929 (και που στόχο είχαν να μην δοθεί ξανά η δυνατότητα στις τράπεζες να δημιουργήσουν μια νέα παγκόσμια φούσκα, όπως εκείνη που έσκασε το 1929 με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα). Η παγκοσμιοποίηση του χρηματικού κεφαλαίου, μαζί με την κρίση πληθωρισμού και ανεργίας της εποχής, μείωσε σημαντικά την δυνατότητα των σοσιαλδημοκρατών να φορολογούν το κεφάλαιο ώστε να χρηματοδοτείται το κοινωνικό κράτος. Και τότε, έψαξαν και βρήκαν άλλους τρόπους χρηματοδότησής του.

Στην δεκαετία του '80 κάποιες σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, π.χ. του ΠΑΣΟΚ (αλλά και της πρώτης κυβέρνησης Mitterrand), χρηματοδότησαν την αναδιανομή εισοδήματος με δανεικά, ελπίζοντας ότι, κάποια στιγμή, η παραγωγή θα δημιουργούσε τα εισοδήματα από τα οποία θα αποπληρώνονταν τα δανεικά. Σε άλλες χώρες, εκεί που οι κυβερνώντες φοβόντουσαν περισσότερο τον δανεισμό (ίσως και λόγω προτεσταντικής κράσης), βρήκαν άλλη λύση: την συμμαχία με το τραπεζικό και χρηματιστικό κεφάλαιο. Παρατηρώντας τους ποταμούς χρήματος που «δημιουργούσαν» οι τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα γενικότερα (μετά την σταδιακή του «απελευθέρωση» από τα «δεσμά» του κράτους), σκέφτηκαν ότι, αν υπόσχονταν στους τραπεζίτες όσους βαθμούς ελευθερίας εκείνοι ήθελαν, μπορούσαν να πάρουν ένα μικρό μερίδιο των υπερκερδών τους και από αυτό να χρηματοδοτήσουν το κράτος πρόνοιας στο οποίο ήταν πολιτικά ταγμένοι.

  

Για να το πω απλά, όπως ο Faust έτσι και οι σοσιαλδημοκράτες εκχώρισαν την ψυχή τους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με σκοπό το κοινό καλό, το κοινωνικό κράτος (και βέβαια τις καλές προσωπικές σχέσεις με τους τραπεζίτες). Πολύ περισσότερο από τα αντίστοιχα κεντροδεξιά κόμματα (με εξαίρεση ίσως τους Συντηρητικούς της κας Thatcher, τους οποίους όμως αργότερα ξεπέρασαν σε ενθουσιασμό οι Εργατικοί του κ. Blair), τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ήταν εκείνα που βοήθησαν να επιτευχθεί η πλήρης και αχαλίνωτη ελευθερία των τραπεζών να τζογάρουν, άνευ παραμικρού περιορισμού, με τις καταθέσεις των πελατών και τις συντάξεις των εργαζόμενων.

  

Να σας θυμίσω ότι δεν ήταν οι Ρεπουμπλικάνοι εκείνοι που κατήργησαν τον νόμο Glass-Steagall που εμπόδιζε τις τράπεζες να επιδίδονται σε στοιχήματα παραγώγων: η κυβέρνηση Clinton ήταν, με τους υπουργούς Rubin, Summers και Geithner στην «πρωτοπορεία» – μια κυβέρνηση που ήταν όσο πιο κοντά γίνεται στην κοσμοθεωρία και ιδεολογία των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών. Το ίδιο και στην Ιταλία: η κυβέρνηση της κεντροαριστεράς υπό τον κ. Prodi ήταν που αγκάλιασε την ελευθερία της αγοράς χρήματος ως μέσο χρηματοδότησης (από τα υπερκέρδη των τραπεζιτών) του όλο και διογκούμενου κρατικού προϋπολογισμού. Στην Βρετανία, μετά την νίκη του κ. Blair, η νέα κυβέρνηση το διατυμπάνιζε: Θέλουμε την υπερ-κερδοφορία των τραπεζών του City επειδή έτσι μπορούμε να τις φορολογούμε κάπως και από αυτά τα χρήματα να ξαναφτιάξουμε το κοινωνικό κράτος που καταρράκωσε η κα Thatcher. Ακριβώς το ίδιο και στην Ισπανία (όπου το PSOE έγινε το αγαπημένο κανίς των τραπεζιτών και των εργολάβων), στην Ιρλανδία (όπου το Fianna Fail, κόμμα στα αριστέρα του Fine Gael, έδωσε γην και ύδωρ στους χειρότερους τραπεζίτες που έχει δει ο πλανήτης οι οποίοι, με την σειρά τους, δανειοδότησαν τους χειρότερους εργολάβους) αλλά και στην Γερμανία όπου το SPD ήταν εκείνο το οποίο, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 90, άναψε το πράσινο φως στις τράπεζες της Φραγκφούρτης να κάνουν τέρατα και σημεία, φτάνοντας το ποσοστό δανεισμού (με το οποίο χρηματοδοτούσαν τα στοιχήματα-παράγωγα) στο 55 προς 1 (όταν η Lehman Brothers είχε «μόλις» 30 προς 1). Όσο για τα δικά μας, οι δικοί μας εκσυγχρονιστές της κυβέρνησης Σημίτη ήταν εκείνοι που αγκάλιασαν με στοργή και αγάπη την επέκταση του τραπεζικού τομέα, την ίδρυση αγοράς παραγώγων, την χρήση των παραγώγων της Goldman Sachs για την δημιουργική μακρο-λογιστική κλπ.

Εν κατακλείδι, στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, από το 1990 και μετά, κυριάρχησαν «εκσυγχρονιστές» που κόμισαν μια απλή συνταγή:  «Αφήστε τους τραπεζίτες να αλωνίζουν ανενόχλητοι, τους επιτήδειους των hedge funds να κόβουν και να ράβουν κατά το δοκούν, τα παράγωγα να κατακλύζουν την υφήλιο, την εργασία να ελαστικοποιείται (με αποτέλεσμα η μείωση των πραγματικών μισθών να ωθεί τους εργαζόμενους στις πιστωτικές κάρτες, όταν τα επιτόκια έπεφταν ραγδαία). Γιατί; Επειδή από τα υπερκέρδη αυτών των νέων «μάγων» του χρήματος και του χρέους θα παίρνουμε ένα ποσοστό (αλλά και θα δανειζόμαστε από αυτούς με χαμηλά επιτόκια) το οποίο θα μας βοηθά να χτίζουμε το κοινωνικό κράτος.» Ο και γέγονε.

Πράγματι, όσο η φούσκα κρατούσε, τα κράτη έπαιρναν μικρά αλλά ουκ ευκαταφρόνητα μερίδια από τα ποτάμια κερδών του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ακόμα και η ελληνική κυβέρνηση «ωφελήθηκε» από αυτά, με αποτέλεσμα, την δεκαετία 1995-2005, να αυξηθούν ιδιαίτερα οι κοινωνικές δαπάνες. Και οι τραπεζίτες; Οι τραπεζίτες δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Όσο οι σοσιαλδημοκράτες τους άφηναν να αλωνίζουν, δεν τους πείραζε καθόλου να παίρνουν κι αυτοί, οι πολιτικοί, τα ψίχουλα που έπεφταν από το τεράστιο τραπέζι τους, δίνοντάς τους και μια επίφαση κοινωνικής συνεισφοράς καθώς άκουγαν στους λόγους των σοσιαλδημοκρατών να αναφέρεται θετικά η συνεισφορά του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην «θωράκιση» της οικονομίας και του κράτους πρόνοιας.

  

Ξάφνου όμως το πανηγύρι τελείωσε. Οι πυραμίδες που δημιούργησε το χρηματοπιστωτικό σύστημα κατέρρευσαν το 2008, αρχής γενομένης με την Wall Street. Τότε οι σοσιαλδημοκράτες δεν διέθεταν πλέον τα θεωρητικά εργαλεία, αλλά ούτε και τις ηθικές αξίες, που θα τους επέτρεπαν σε προγενέστερες εποχές να θέσουν το καταρρέον σύστημα στο φως της κριτικής και να μπορέσουν να διακρίνουν ότι άλλο είναι να διασώσουμε τις τράπεζες (από το Κραχ) και άλλο το να διασώσουμε, εις βάρος της κοινωνίας, τους τραπεζίτες. Εκείνη την στιγμή, αποδείχθηκαν έτοιμοι να υποχωρήσουν στις απαιτήσεις των τραπεζιτών για μεταφορά των ζημιών τους από τα λογιστικά βιβλία των τραπεζών στο δημόσιο χρέος, επιβάλλοντας μάλιστα λιτότητα όχι στους τραπεζίτες (που πτώχευσαν τις τράπεζές τους) αλλά στους πιο αδύναμους των πολιτών, που πλήρωναν και πληρώνουν την λυπητερή.

Πώς ήταν δυνατόν να κάνουν αλλιώς, οι σοσιαλδημοκράτες;

• Έχοντας απολέσει την γνώση, που κάποτε ανέδυε η σοσιαλδημοκρατία, ότι οι αγορές χρήματος-εργασίας-ακινήτων, αν αφεθούν «ελεύθερες» δημιουργούν κραχ, κρίσεις, ανθρώπινες απώλειες,

• έχοντας θυσιάσει, στον βωμό των καλών σχέσεων με τους ανθρώπους των χρηματαγορών, την γνώση ότι οι αποτυχίες αυτών των τριών αγορών (χρήματος-εργασίας-ακινήτων) οδηγούν σε μεγαλύτερη οικονομική αστάθεια και αναποτελεσματικότητα μια κοινωνία που βασίζεται στις αγορές

• έχοντας ξεχάσει πως όσο πιο πολύ βασίζεται μια οικονομία στα υπερκέρδη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σε αγορές εργασίας που αντιμετωπίζουν την εργασία ως ένα απλό εμπόρευμα, σε ακίνητα των οποίων οι αξίες θεωρούνται ότι θα ανεβαίνουν, και ότι πρέπει να ανεβαίνουν, τόσο πιο ασταθής, επιρρεπής στην κρίση και, εν τέλει, απολίτιστη είναι μια κοινωνία,

  

Έχοντας λοιπόν φτάσει σε αυτό το σημείο μη συνείδησης, τους ήταν αδύνατον να σταθούν απέναντι σε εκείνους που, όπως ο Μεφιστοφελής στην περίπτωση του Faust, είχαν ήδη αποκτήσει ιδιοκτησιακά δικαιώματα στην ψυχή τους και απαιτούσαν από αυτούς να θυσιάσουν το κοινωνικό συμφέρον, και την ελπίδα αναστροφής της Κρίσης, υπέρ της Πτωχοτραπεζοκρατίας. Έτσι, όμως, η σοσιαλδημοκρατία υπέγραψε την θανατική της ποινή. Καμία κοινωνία, πλέον, δεν θα μπορέσει να την εμπιστευτεί. Θα προτιμά την κεντροδεξιά, όσο και να την αντιπαθεί, η οποία, αν μη τι άλλο, δεν υποσχέθηκε ποτέ στους αδύναμους ότι θα διεξάγει υπέρ τους τον αγώνα τον καλό εναντίον των ισχυρών.

  

Συνοψίζοντας και επιστρέφοντας την συζήτηση στα ελληνικά δεδομένα, το ΠΑΣΟΚ μπορεί πράγματι να προσπάθησε, κατά την δεκαετία του 80, να κάνει αναδιανομή και κοινωνικό κράτος με δανεικά. Όμως, στην δεκαετία του 90, το ΠΑΣΟΚ «εκσυγχρονίστηκε». Νέα στελέχη του, με θαυμασμό (και μερικοί με θητεία) στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύμπαν έφεραν στην Ελλάδα την νέα πρακτική των απανταχού σοσιαλδημοκρατών: κοινωνικό κράτος με τοξικό χρήμα (δηλαδή από μερίδιο των υπερκερδών των χρηματαγορών τις οποίες οι ίδιοι οι σοσιαλδημοκράτοες βοήθησαν να λειτουργούν ανεξέλεγκτα). Κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ αντέδρασαν (π.χ. ο Αλέκος Παπαδόπουλος). Όμως, τα ποτάμια χρήματος ήταν ασταμάτητα, ιδίως όταν η σοσιαλδημοκρατία είχε απωλέσει την κριτική της ικανότητα με την οποία κάποτε «έβλεπε» πόσο προβληματικές είναι οι ασύδοτες αγορές χρήματος, εργασίας και ακινήτων. Όταν λοιπόν ήρθε το Κραχ του 2008, το ΠΑΣΟΚ παρεσύρθη από την φούσκα που έσκαγε, χωρίς αντιστάσεις στις επιταγές του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος του οποίου τις αξίες είχε ασπαστεί πολλαπλώς. Αυτό όμως που είναι εντυπωσιακό είναι ότι, όπως η ελληνική κρίση δεν είναι παρά μια παραφυάδα της ευρωπαϊκής και διεθνούς κρίσης, έτσι και ο θάνατος του ΠΑΣΟΚ δεν είναι παρά η προαγγελία του θανάτου της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)