ΑΓΑΠΗΤΕ ΣΥΡΙΖΑ: ΟΤΑΝ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ή ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΕΙ.

Αγαπητέ ΣΥΡΙΖΑ: Στην αξιοπρέπεια το μέγεθος δεν μετράει

πηγή:

Άρης Χατζηστεφάνου

Ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Left.gr συνοψίζει όλα τα επιχειρήματα (συχνά αντικρουόμενα) που ψελλίζουν τα μέλη και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθώντας να απαντήσουν στην φράση του Μελανσόν «Εγώ δεν είμαι ο Αλέξης Τσίπρας».

Μεταξύ άλλων μαθαίνουμε πως το να θεωρείς τον Τσίπρα προδότη σε κατατάσσει στην άκρα δεξιά.

Μάθαμε ακόμη ότι δεν πρέπει να δίνουμε σημασία σε αυτά που λέει ο Μελανσόν γιατί βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο «που, όπως συμβαίνει πάντα, συνοδεύεται από πολιτικές υπερβολές» – κάτι δηλαδή σαν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Επίσης μας αποκαλύφθηκε ότι κάθε αναφορά στο δίπολο «ελίτ – λαός», την οποία χρησιμοποιεί ο Μελανσόν, τον κατατάσσει στην κατηγορία του «αριστερού λαϊκισμού». Αυτό είναι πράγματι σωστό από αυστηρά επιστημονική άποψη γιατί ο λαϊκισμός ασχολείται με το συγκεκριμένο δίπολο. Μόνο που εδώ οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ χρησιμοποιούν τον όρο λαϊκισμός με την υποτιμητική χροιά που του δίνουν οι (νεο)-φιλελεύθεροι.

Το πιο συγκλονιστικό επιχείρημα του κειμένου, όμως, το οποίο αναπαράγεται στα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ ad nauseam (δηλαδή μέχρι να ξεράσεις από την επανάληψη) είναι ότι ο Μελανσόν μπορεί να κάνει ριζοσπαστικές δηλώσεις γιατί «δεν θα είναι ο απομονωμένος Τσίπρας της χρεοκοπημένης Ελλάδας του 2015 αλλά ο πρόεδρος μιας από τις μεγαλύτερες χώρες σε βιομηχανική παραγωγή».

Εδώ έχουμε λέξη προς λέξη αντιγραφή του (νεο) φιλελεύθερου επιχειρήματος των σύγχρονων Κουίσλινγκ ότι η Ελλάδα είναι πολύ μικρή για να σηκώσει κεφάλι στις μεγάλες δυνάμεις.

Να θυμίσουμε ότι το μέγεθος δεν μετρούσε όταν η Ισλανδία των 325.000 κατοίκων προχωρούσε σε στάση πληρωμών, εθνικοποίηση τραπεζών και υποτίμηση του εθνικού της νομίσματος βγάζοντας τη γλώσσα στα μεγαθήρια του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Σήμερα η μικροσκοπική αλλά υπερήφανη Ισλανδία έχει πρόβλημα υπερθέρμανσης της οικονομίας λόγω της διαρκούς εκρηκτικής ανάπτυξης.

Το μέγεθος δεν μετρούσε όταν ο Ισημερινός, ξεχασμένος στην πίσω αυλή των ΗΠΑ, προχωρούσε σε διαγραφή του 70% του ομολογιακού του χρέους χαρίζοντας δεκαετή ανάπτυξη, μείωση της φτώχειας κατά 40% και διπλασιασμό των κοινωνικών δαπανών.

Ομολογουμένως αυτά τα επιχειρήματα έχουν έναν εργαλειακό και ίσως τεχνοκρατικό χαρακτήρα. Γιατί το βασικό πρόβλημα στα επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αλλού.

Η Αριστερά ήταν πάντα ο Δαυίδ που τα έβαζε με τον εκάστοτε Γολιάθ. Από εκεί αντλούσε το ηθικό της πλεονέκτημα το οποίο μετουσίωνε σε λαϊκή στήριξη με την οποία κέρδιζε αναρίθμητες μάχες ή τουλάχιστον εξασφάλιζε καλύτερους όρους επιβίωσης για τους πολλούς.

Όταν η «αριστερά» έβγαζε τον πήχη για να μετρήσει το μέγεθός της και το μέγεθος του αντιπάλου, το έκανε είτε για να δηλώσει ότι «δεν έχουν έρθει οι αντικειμενικές συνθήκες» για την αλλαγή, και έτσι να διαιωνίσει το status quo, είτε γιατί είχε ήδη υποταχθεί στο status quo.

Αυτοί που σήμερα δίνουν στα παιδιά τους το όνομα του Τσε Γκεβάρα και κορδώνονται δίπλα στον τάφο του Φιντέλ Κάστρο θα τολμούσαν να πουν στους δυο επαναστάτες ότι είναι πολύ λίγοι και μικροί για να ανέβουν σε μια βάρκα με άλλους 80 μαχητές και να ανατρέψουν τη δικτατορία του Μπατίστα; Μάλλον θα τους το έλεγαν και θα έβρισκαν και μια θεσούλα στο καθεστώς Μπατίστα.

Αυτοί που μας έφαγαν τα νιάτα τσιτάροντας την Πασιονάρια στα φεστιβάλ τους, θα τολμούσαν να πουν στην Ντολόρες Ιμπαρούρι του Ισπανικού εμφυλίου ότι είχε άδικο όταν έλεγε ότι «καλύτερα να πεθάνεις όρθιος παρά να ζεις γονατιστός»;
Φυσικά και θα της το έλεγαν. Γιατί είναι γονατιστοί και όλοι τους φαίνονται γίγαντες.

Όταν διεκδικείς την αξιοπρέπειά σου το μέγεθος δεν μετράει. Ίσως η μοναδική στιγμή που μετράει είναι όταν περιμένεις τη λαϊκή ετυμηγορία για τα εγκλήματά σου.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταροδός-(Β.Π)

ROBOCOP: Ο "ΜΠΑΤΣΟΣ" ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

πηγή:

Άρης Χατζηστεφάνου

Robocop: ο «μπάτσος» του νεοφιλελευθερισμού

Όταν κυκλοφόρησε, πριν από 30 χρόνια, χαρακτηρίστηκε σαν ακόμη μια χολιγουντιανή φούσκα.

Φέτος, που ο αμερικανικός κινηματογράφος ζει στους απελπιστικά ξενέρωτους ρυθμούς τού «La La Land», το Robocop φαντάζει σαν ένα εγχειρίδιο μαρξιστικής ανάλυσης για τα δεινά που επιφέρει ο νεοφιλελευθερισμός.

“Οι καλές μπίζνες γίνονται όπου τις βρίσκεις”. Αντιπρόεδρος της OCP.

«Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να πραγματοποιήσεις μια κλοπή παρά μέσω της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας».

Η φράση θα μπορούσε κάλλιστα να αποδοθεί στον ΜακΧίθ, από την «Οπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Στην πραγματικότητα είναι ένα από τα δεκάδες «μηνύματα» που μπορεί να εντοπίσει ένας παρατηρητικός θεατής στην ταινία «Robocop», του Πολ Βερχόφεν, που φέτος κλείνει τα τριάντα της χρόνια.

Όπως εξηγούσε και ο πανεπιστημιακός Μίλο Σουίντλερ, αρκετά σημεία από το σενάριο της ταινίας μοιάζουν να έχουν βγει από τα κείμενα του Ντέιβιντ Χάρβεϊ και άλλων μαρξιστών που άσκησαν την πιο σκληρή κριτική στον νεοφιλελευθερισμό.

Η υπόθεση διεξάγεται στο μεταβιομηχανικό Ντιτρόιτ, το οποίο βυθίζεται στην εγκληματικότητα.

Λούμπεν στοιχεία του υποκόσμου, τα οποία ελέγχονται υπογείως από μεγαλοστελέχη επιχειρηματικών κολοσσών, λυμαίνονται τις γειτονιές που κάποτε φιλοξενούσαν τους βιομηχανικούς εργάτες.

Το αμερικανικό κράτος αλλά και οι τοπικοί άρχοντες έχουν ιδιωτικοποιήσει την αστυνόμευση, η οποία πέρασε στον έλεγχο ενός γιγαντιαίου ιδιωτικού ομίλου -του Omni Consumer Products (OCP).

Οι αστυνομικοί, οι οποίοι από δημόσιοι υπάλληλοι μετατράπηκαν σε αναλώσιμα στοιχεία της εταιρείας, επιχειρούν να συνδικαλιστούν απειλώντας την εταιρεία με απεργιακές κινητοποιήσεις.

Απέναντί τους όμως βρίσκουν τους πρώτους «μπάτσους ρομπότ» OCP, οι οποίοι είναι προγραμματισμένοι να προστατεύουν τα συμφέροντα της εταιρείας.

Η ιδιωτικοποιημένη αστυνομία μετατρέπεται σε ένα εργαλείο των βαρόνων του real estate, οι οποίοι ελέγχοντας ταυτόχρονα και τους εγκληματίες και τους διώκτες τους θέλουν να προχωρήσουν στο gentrification μεγάλων περιοχών του Ντιτρόιτ.

Οι συνοικίες όπου κάποτε ζούσαν οι εργάτες πρέπει να εκκενωθούν για να χτιστεί η Delta City -μια Disneyland του νεοφιλελευθερισμού στα πρότυπα του Ντουμπάι.

O Βερχόφεν καταφέρνει να «κρύψει» τη σκληρή κριτική του για το νεοφιλελεύθερο αμόκ του Ρόναλντ Ρέιγκαν σε μια ταινία δράσης και ωμής βίας, στην οποία οι πρωταγωνιστές είναι ταυτόχρονα θύτες αλλά και θύματα μιας πολυεθνικής εταιρείας.

Οι αστυνομικοί είναι την ίδια στιγμή όργανα επιβολής της νέας τάξης πραγμάτων, αλλά και απεργοί που απειλούν τα συμφέροντά της.

Και όλη η ιστορία διαδραματίζεται με φόντο τα εγκαταλειμμένα εργοστάσια του Ντιτρόιτ, που μαρτυρούν τη χρηματικοποίηση της αμερικανικής οικονομίας και την εγκατάλειψη ή τη μετεγκατάσταση της βιομηχανικής παραγωγής.

Η ταινία εξηγεί με υποδειγματικό τρόπο το φαινομενικά παράδοξο γεγονός ότι μια εταιρεία αναλαμβάνει τον έλεγχο μιας μη κερδοφόρας δραστηριότητας του Δημοσίου, όπως η αστυνόμευση.

Τα ίδια τα στελέχη τής OCP εξηγούν ότι «πάντα ποντάρουν σε αγορές που θεωρούνται μη κερδοφόρες όπως τα νοσοκομεία, οι φυλακές και η εξερεύνηση του Διαστήματος. Οι καλές μπίζνες γίνονται εκεί που τις βρίσκεις».

Όπως εξηγούσε δηλαδή και ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, «πρωταρχικός στόχος (του νεοφιλελευθερισμού) είναι να δημιουργήσει νέα πεδία συσσώρευσης κεφαλαίου σε τομείς που μέχρι πρότινος δεν ανήκαν στη σφαίρα της κερδοφορίας».

Το αποτέλεσμα είναι ότι ιδιωτικοποιώντας μια δημόσια υπηρεσία όπως η αστυνομία, η OCP επιχειρεί να μετατρέψει τον δημόσιο χώρο σε ιδιωτική περιουσία.

Στα 30 χρόνια που πέρασαν από την κυκλοφορία της ταινίας οι περισσότερες από τις «προφητείες» του Βερχόφεν επιβεβαιώθηκαν με τον χειρότερο τρόπο. Ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως η εταιρεία μισθοφόρων Blackwater, ανέλαβαν αρκετές φορές καθήκοντα αστυνόμευσης, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη Νέα Ορλεάνη μετά το χτύπημα του τυφώνα Κατρίνα.

Το Ντιτρόιτ πλήρωσε παραδειγματικά το νεοφιλελεύθερο πείραμα με τη χρεοκοπία του, ενώ δεκάδες παρηκμασμένες περιοχές των αμερικανικών μεγαλουπόλεων γνώρισαν τον οδοστρωτήρα τού gentrification.

Τα φτωχότερα στρώματα αναγκάζονταν να παραδώσουν τις γειτονιές τους σε ορδές από χίπστερ καθώς δεν μπορούσαν πλέον να πληρώνουν τα δυσθεώρητα ενοίκια που δημιουργούσε η φούσκα της αγοράς ακινήτων.

Άλλες φορές η ζωή τους γινόταν απλώς αβίωτη μέσα σε θύλακες ακραίας εγκληματικότητας, τους οποίους οι κυβερνήτες των Πολιτειών και τα γραφεία του real estate μπορούσαν να ελέγχουν, να δημιουργούν ή να μετακινούν με τη βοήθεια της αστυνομίας.

Αυτό που ίσως δεν μπορούσε να προβλέψει ο Βερχόφεν και οι σεναριογράφοι του «Robocop» είναι ότι η πραγματικότητα δεν θα είχε το happy end μιας χολιγουντιανής παραγωγής.

Στην ταινία ο ρομποτο-μπάτσος έχει ανακτήσει τη μνήμη και τη συνείδησή του και αδειάζει το όπλο του στον απεχθή επιχειρηματία που κινεί τα νήματα μέσα στην OCP.

Στην πραγματική ζωή όμως ένας τέτοιος βαρόνος του real estate, που ενηλικιώθηκε επιχειρηματικά στη νεοφιλελεύθερη Αμερική του ρεϊγκανισμού, εξελέγη πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι ΗΠΑ ουσιαστικά ιδιωτικοποίησαν όχι μόνο την αστυνόμευση, αλλά ακόμη και την προεδρία της χώρας, προσφέροντας την εξουσία απευθείας στο ιδιωτικό κεφάλαιο χωρίς τις ενοχλητικές διαμεσολαβήσεις του πολιτικού κατεστημένου.

Ίσως γιατί οι ταξικοί πόλεμοι, που με τόση μαεστρία περιέγραψε ο Βερχόφεν, δεν κερδήθηκαν ποτέ από μοναχικούς Robocop.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Η ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΗ, ΚΙΤΣ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

πηγή:

Η κιτς, πατριδοκάπηλη, ορθοδοξία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Με μια φωτογραφία που συναντάμε σε δεκάδες ακροδεξιά, μιλιταριστικά site είπε τα δικά του χρόνια πολλά στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος.

Το μήνυμα, στάλθηκε λίγο μετά την κοινή εμφάνιση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ με τον Κασιδιάρη στο Καστελόριζο, και απεικονίζει τον Άγιο Νικόλαο με φόντο πλοία του πολεμικού ναυτικού σε σχηματισμό άσκησης.

Το δεύτερο πρόβλημα, αν δεν μας απατά η όρασή μας, είναι ότι τα σκάφη δεν είναι ελληνικά (ή τουλάχιστον δεν είναι όλα Ελληνικά) αφού στα αριστερά υπάρχουν σημαίες που, απ’ όσο μπορούμε να διακρίνουμε ανήκουν στην Πορτογαλία και στη Δανία.

Ομολογουμένως η αρχική φωτογραφία προέρχεται από την επίσημη ιστοσελίδα του ελληνικού πολεμικού ναυτικού… αλλά αυτό δεν μας λέει και πολλά.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ "ΦΩΤΟΜΟΝΤΕΛΟ" ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΛΑΝΕ SITE

Έκαναν τον Τσίπρα «φωτομοντέλο»

 για να πουλάνε site

πηγή:

Άρης Χατζηστεφάνου

Η εταιρεία Themeforest που ειδικεύεται σε themes για τη δημοφιλή πλατφόρμα δημιουργίας ιστοσελίδων WordPress χρησιμοποιεί φωτογραφία του Τσίπρα (δίπλα στην αστερόεσσα) για να προσελκύει πελάτες στη νέα της δημιουργία.

Το νέο Theme, που ονομάζεται Nominee (υποψήφιος) πωλείται στην δελεαστική τιμή των 49 δολαρίων και σύμφωνα με τους δημιουργούς του απευθύνεται σε πολιτικά και δημόσια πρόσωπα αλλά και μη κερδοσκοπικές, φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Όπως αναφέρεται στη διαφήμισή του, «ο σχεδιασμός του είναι ευμετάβλητος για να προσαρμόζεται σε κάθε πολιτική επιλογή και κοινωνικό ζήτημα».

Όπως δηλαδή και ο Τσίπρας.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Ο ΠΑΡΑΝΟΙΚΟΣ ΚΑΤΑ ΑΙΝΣΤΑΙΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ

πηγή:

Άρης Χατζηστεφάνου

Στουρνάρας: Ο παρανοϊκός (κατά Αϊνστάιν) τραπεζίτης

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν φέρεται να είπε κάποτε ότι «παράνοια είναι να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα (πείραμα) πιστεύοντας ότι θα έχεις διαφορετικά αποτελέσματα».

Σύμφωνα με αυτό τον ορισμό, ο Έλληνας κεντρικός τραπεζίτης, Γιάννης Στουρνάρας, διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του πιο παρανοϊκού ανθρώπου που ζει στην ελληνική επικράτεια.

Μιλώντας πρόσφατα σε παρουσίαση βιβλίου ο Στουρνάρας υποστήριξε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να παρέμβει στην αγορά εργασίας για να μειώσει το μισθολογικό κόστος εάν θέλει να αυξήσει το ΑΕΠ.

Συγκεκριμένα ανέφερε ότι «οι διαρθρωτικές αλλαγές στην αγορά εργασίας, που οδηγούν σε μείωση του μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων σε μόνιμη βάση κατά 10%, αναμένεται, σε ορίζοντα δεκαετίας, να οδηγήσουν σε αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ κατά 4,5% και σε αύξηση της απασχόλησης και των ιδιωτικών επενδύσεων κατά 3% και 4,5% αντίστοιχα».

Στους υπολογισμούς του προσθέτει και άλλο 4.5% αύξηση του ΑΕΠ που μπορεί να σημειωθεί «μέσω της άρσης ρυθμιστικών εμποδίων στην είσοδο νέων επιχειρήσεων». Και όλα αυτά εξηγεί θα σημειωθούν σε ορίζοντα δεκαετίας.

Δηλαδή ο κεντρικός τραπεζίτης, τον οποίο επέλεξε να διατηρήσει η κυβέρνηση Τσίπρα, και ο οποίος από διαφορετικές θέσεις έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να χάσει η Ελλάδα το 25% του ΑΕΠ της, υποστηρίζει ότι ακολουθώντας την ίδια ακριβώς αποτυχημένη πολιτική θα αυξήσει το ΑΕΠ κατά 8-9% σε μια δεκαετία και θα μειώσει την ανεργία κατά 3%.

Προσοχή στις λεπτομέρειες: ακόμη και αν ίσχυε αυτό το παρανοϊκό (κατά τον Αϊνστάιν) σχέδιο δεν συζητάμε για αύξηση 9% επί του αρχικού επιπέδου της παραγωγής αλλά από το επίπεδο στο οποίο αυτό βρέθηκε μετά την πτώση. Το περαιτέρω χαράτσι δηλαδή θα προσφέρει ψίχουλα.

Όλα αυτά συμβαίνουν φυσικά γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι (μεταξύ των οποίων πρώην και νυν υπουργοί οικονομικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) που πιστεύουν ότι η Ελλάδα μπορεί ακόμη να επιτύχει αύξηση του ΑΕΠ μέσα στο ευρώ με εσωτερική υποτίμηση – δηλαδή με νέα σφαγή μισθών και συντάξεων. Είναι η μόνη λύση που βλέπουν για να διατηρήσουν τη χώρα στην ερυωζώνη και έτσι να σώσουν τα προσωπικά τους χαρτοφυλάκια (βλ Τσακαλώτος), τους τραπεζίτες που τους στηρίζουν ή απλώς  την κυκλοφορία των βιβλίων τους.

Για να μην χάνουμε την γενική εικόνα, για το που οδήγησε αυτή η πολιτική, να θυμίσουμε ότι μια άλλη χώρα που κατάφερε να χάσει το 25% του ΑΕΠ της σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ήταν η Γερμανία όταν έχασε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Σπύρος Μαρκέτος, ένας από τους πρώτους πανεπιστημιακούς που τοποθέτησαν τη συρρίκνωση του ΑΕΠ στις πραγματικές, ιστορικές της διαστάσεις είχε μια πολύ καλύτερη ιδέα, την οποία παρουσίασε στο λογαριασμό του στο Facebook.

«Πάντως για να αυξήσουμε κι άλλο το ΑΕΠ» είπε «υπάρχει κι άλλη μια λύση, οικονομικά πολυ πιο σίγουρη: άμα σκοτώσουμε μισό εκατομμύριο σε μια μέρα, αυξάνεται κατακόρυφα το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό προϊόν».

Το σχόλιο του Σπύρου Μαρκέτου είναι σαρκαστικό.

Και του Στουρνάρα βέβαια σαρκαστικό είναι αλλά γνωρίζει πολύ καλά ότι διαθέτει υπό τις διαταγές του μια πολύ πρόθυμη «αριστερή» κυβέρνηση για να το εφαρμόσει.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΤΕ .... ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ

πηγή:

Άρης Χατζηστεφάνου

Συριζαίοι μην παραιτήστε… είναι αργά.

Μετά την παραίτηση της Βασιλικής Κατριβάνου (η οποία ψήφισε το νέο μνημόνιο και δεν παραιτήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ) αυξήθηκαν οι φωνές που προβλέπουν και νέες παραιτήσεις βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στο αμέσως προσεχές διάστημα.

Προφανώς υπάρχουν ακόμη πολιτικοί που πιστεύουν ότι το να ψηφίσεις ένα – δυο μνημόνια δεν αποτελεί πρόβλημα. Νομίζουν ότι ο λαός ξεχνά και ένα μελλοντικό πολιτικό όχημα θα τους ξεπλύνει από την ντροπή της ολοκληρωτικής προδοσίας μιας ολόκληρης χώρας.

Και  μέχρι σήμερα είχαν κάθε λόγο να το πιστεύουν. Πρότυπό τους ήταν πιθανότατα ο Παναγιώτης Κουρουπλής και άλλα πασοκογενή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία αφού ψήφισαν το πρώτο μνημόνιο πίστεψαν ότι θα ξεπλυθούν στην μεγάλη κολυμβήθρα του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να συνεχίσουν να τα ψηφίζουν από νέα πολιτικά μετερίζια.

Μόνο που η συγκεκριμένη πολυτέλεια της ύστερης μεταπολίτευσης τερματίστηκε οριστικά. Όσοι ψήφισαν μνημόνια θα πρέπει να το πάρουν απόφαση – αυτή είναι η πολιτική τους παρακαταθήκη, αυτό είναι το στοιχείο της πολιτικής τους καριέρας το οποίο θα τους χαρακτηρίζει μέχρι το τέλος της ζωής τους. Τίποτα άλλο.

Γιατί και ένα μνημόνιο να ψηφίσεις δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής.

Φυσικά θα μπορούν να λένε πάντα, στα σαλόνια των διανοούμενων που συχνάζουν, ότι αυτοί δεν είναι σαν τους άλλους. Αυτοί εκμεταλεύτηκαν, λέει, ένα παράθυρο ευκαιρίας για να βοηθήσουν την τάδε ή τη δείνα μειονότητα, τον τάδε ή τον δείνα αναξιοπαθούντα. Έκαναν, όπως λένε, identity politics (πολιτική ταυτότητας) γνωρίζοντας ότι το οικονομικό παιχνίδι (όσα δηλαδή υπόσχονταν στον κόσμο για να τους ψηφίσει) έχει ήδη χαθεί.

Το συγκεκριμένο επιχείρημα θα ακούγεται όλο και συχνότερα καθώς αρκετά στελέχη θα θέλουν να εγκαταλείψουν το πλοίο – όταν πια δεν θα μπορούν να περπατήσουν στο δρόμο χωρίς να τους φτύνει ο κόσμος.

Identity politics βέβαια έκανε και ο Ομπάμα: Μπορεί να βομβάρδισε όσες χώρες δεν είχε ονειρευτεί ο Τζορτζ Μπους και να διέσωζε την Wall Street με τα λεφτά των Αμερικανών φορολογούμενων αλλά φέρθηκε καλά στους gay. Ήταν λιγότερο σκληρός με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες απ’ ότι θα ήταν ένας ρεπουμπλικάνος.

Έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ θα κραδαίνει το σύμφωνο συμβίωσης και το νόμο περί ιθαγένειας (δηλαδή δυο ρυθμίσεις που θα μπορούσε να είχε περάσει και το ΠΑΣΟΚ) όταν γύρω μας οι άνθρωποι θα αυτοκτονούν από την πείνα, όταν οι δανειστές θα πάρουν και το τελευταίο φιλέτο δημόσιας περιουσίας και όταν οι Ισραηλινοί πιλότοι, που σήμερα εκπαιδεύονται στην Ελλάδα, θα βομβαρδίζουν και πάλι αμάχους στη Γάζα.

Υπό αυτή την έννοια τα περίφημα identity politics καταλήγουν να αποτελούν μια μορφή αντεστραμμένου ρατσισμού: Παύεις να ενδιαφέρεσαι για τον άλλο σαν άνθρωπο και σαν εργαζόμενο αλλά ασχολείσαι μόνο με τη διαφορετικότητά του. Τον εξανδραποδίζεις πλήρως, στερώντας του το δικαίωμα στην εργασία και στην αξιοπρεπή διαβίωση, για να τους προσφέρεις την επαγγελματική σου βοήθειά σε τομείς που (σίγουρα δεν είναι ασήμαντοι) αλλά δε καθορίζουν την επιβίωσή του.

Ερευνητές όπως ο Αντολφ Ριντ, που μελέτησαν για χρόνια τη ρητορική και την πολιτική πράξη της διακυβέρνησης Ομπάμα, έχουν επισημάνει ότι αυτού του είδους τα identity politics, ακόμη και όταν ξεκινούν από καλές προθέσεις, αποτελούν την «αριστερή εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού». Είναι όπως έλεγε ο ίδιος μια προσπάθεια να φτιασιδωθεί η δεξιά νεοφιλελεύθερη ιδεολογία με έναν αριστερό μανδύα.

Για να επιστρέψουμε λοιπόν στα δικά μας.. Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα.

Όσοι πρόδωσαν δυο σαφείς εντολές του ελληνικού λαού – των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015 για διαγραφή του χρέους και του δημοψηφίσματος για τερματισμό της λιτότητας – ας απολαύσουν απλώς το μισθό του υπουργού, του βουλευτή ή του μετακλητού υπαλλήλου. 

Δεν υπάρχει λόγος να παραιτούνται και να χάνουν τα οφίτσια τους.

Η γνώμη μας δεν θα αλλάξει ποτέ γι’ αυτούς.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Ο ΜΑΡΔΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΥΡΙΖΑ. ΕΛΛΕΙΜΑ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ ΤΑΞΙΚΗΣ ΣΚΑΤΟΨΥΧΙΑΣ

Μάρδας: Έλλειμμα έμπνευσης, πλεόνασμα ταξικής σκατοψυχίας

πηγή:

Άρης Χατζηστεφάνου

Το ποσό των 250.000 που ανέφερε ο Μάρδας, για να προσφέρει ειδικό καθεστώς στους κατατρεγμένους πρόσφυγες, δεν είναι τυχαίο. Στηρίζεται σε παλαιότερο νόμο (δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως -Αρ. Φύλλου 90, 18/4/2013) ο οποίος δίνει τη δυνατότητα σε ξένους που προβαίνουν σε επένδυση σε ελληνικά ακίνητα ύψους 250.000 ευρώ και άνω να λάβουν άδεια διαμονής για τους ίδιους και την οικογένειά τους.

Ο σχετικός νόμος είχε ελαφρώς φωτογραφικά χαρακτηριστικά αφού απυθευνόταν σε εύπορους Κινέζους. Το ελληνικό κράτος δηλαδή πουλάει από το 2013 βίζες σε πλούσιους αλλοδαπούς. Το πρόβλημα της απόφασης είναι ότι ποτέ δεν λειτούργησε.

Σχεδόν δυόμιση χρόνια από την ψήφιση του νόμου είχαν δοθεί μόλις 547 άδειες παραμονής κυρίως σε πολίτες από Ρωσία, Αίγυπτο, Ουκρανία, Κίνα, Ινδία, Καναδά και ΗΠΑ. Σε αντίθεση, η Πορτογαλία έχει εκδώσει 1.161 βίζες από το 2012 που ξεκίνησε σχετικό πρόγραμμα.

Το σχέδιο κόλλησε όπως φαίνεται στην αδυναμία του ελληνικού δημοσίου να το διαφημίσει (οι Κινέζοι δεν έμαθαν ποτέ ότι η πενταετής άδεια θα ανανεώνεται αυτομάτως) και σε διάφορα άλλα προβλήματα που οδήγησαν τους περισσότερους από του αιτούντες στην γειτονική Τουρκία.

Το πραγματικό πρόβλημα της ιστορίας μας λοιπόν είναι ότι ένας υφυπουργός (αποδεδειγμένα περιορισμένων ικανοτήτων) παίρνει μια αποτυχημένη απόφαση για την προσέλκυση επενδύσεων και προσπαθεί να την εφαρμόσει στους πρόσφυγες. Πέρα από την πρωτοφανή απανθρωπιά έχουμε να κάνουμε και με σαφή διάκριση μεταξύ των προσφύγων με βάση ταξικά χαρακτηριστικά – γεγονός απαράδεκτο βάσει του διεθνούς δικαίου.

Μήπως αυτό δεν είναι όμως το σύγχρονο πρόσωπο της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ; Άνθρωποι ανίκανοι να φέρουν νέες ιδέες αναμασούν την αποτυχία του παρελθόντος σε βάρος Ελλήνων και ξένων πολιτών.

Είχε όμως κανείς αμφιβολία για τον Μάρδα; Μήπως δεν τον είχαν καταλάβει οι νέοι του «σύντροφοι» όταν πριν από μερικές εβδομάδες πανηγύριζε για την οικονομική κρίση της Βενεζουέλας με ένα παιδαριώδες κείμενο που φιλοξένησε το κομματικό όργανο του κόμματος (Αυγή);

Ο Μάρδας είναι το πραγματικό πρόσωπο του νέου ΣΥΡΙΖΑ και όσοι θέλουν να προβλέψουν το μέλλον του κόμματος καλά θα κάνουν να ξανακοιτάξουν τα λόγια και τα έργα που τον ακολουθούν το τελευταίο διάστημα.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)