Σ.ΒΟΥΛΤΕΨΗ:ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε ποια τελικά ήταν από την αρχή η γνώμη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ επί διαφόρων θεμάτων.

Ο ίδιος υποστηρίζει πως εξαρχής είχε την «σωστή άποψη», που, βέβαια, ήταν διαφορετική από αυτήν του κ. Παπανδρέου, αλλά αποφεύγει να μας εξηγήσει για ποιο λόγο δεν αντέδρασε την κρίσιμη ώρα, ώστε να αποτραπούν οι τραγικές συνέπειες.

Ακούσαμε, για παράδειγμα, τόσο στη διαδικτυακή συνέντευξη στο enikos του Νίκου Χατζηνικολάου, όσο και στη συνέντευξη στο Mega ότι δεν συμφώνησε (ή μήπως δεν συμφωνεί εκ των υστέρων;) με το σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν», διότι, όπως είπε, «έβλαψε το ΠΑΣΟΚ»!

Συγγνώμη, αλλά αυτό είναι το πρόβλημα; Δεν είναι ότι με τον τρόπο αυτό υπεκλάπη η ψήφος του λαού;

Και αν διαφώνησε, έστω πιστεύοντας ότι θα βλάψει το ΠΑΣΟΚ, γιατί δεν το είπε τότε;

Από την ίδια συνέντευξη προκύπτει πως δεν έχει την ίδια γνώμη με τον κ. Παπανδρέου ως προς το αν η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη χώρα.

Πολύ ωραία, αλλά γιατί δεν παρενέβη τότε, ώστε να αποτραπεί η ζημιά της δυσφήμισης;

Είπε επίσης ότι δεν είχε ενημερωθεί για την εκ μέρους του κ. Παπανδρέου αναγγελία περί δημοψηφίσματος.

Αυτό πιθανόν να είναι αλήθεια όσον αφορά στην ανακοίνωση αυτή καθεαυτή.

Ακολούθησε, όμως, ένα πολύωρο ολονύκτιο υπουργικό συμβούλιο, στη διάρκεια του οποίου διατυπώθηκαν μεν διαφωνίες, αλλά στο τέλος η απόφαση στήριξης προς τον τότε πρωθυπουργό ήταν ΟΜΟΦΩΝΗ (και επομένως σ’ αυτό περιλαμβάνεται και η στήριξη του κ. Βενιζέλου).

Αν ο κ. Βενιζέλος είχε τόσο πολύ διαφωνήσει, όφειλε να έχει παραιτηθεί και όχι να λάβει μέρος στην μετά πολλών επαίνων «εκτόξευση» του κ. Παπανδρέου προς τις Κάννες.

Για τον κ. Παπακωνσταντίνου και την συμμετοχή του στις επικείμενες εκλογές, είπε πως ζήτησε να κριθεί από τον λαό – και επομένως του κάνει τη χάρη.

Μα ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος έχει πει πως διαφώνησε με την προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ – κάτι που αποφάσισε το δίδυμο Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου (ο οποίος σημειωτέον δηλώνει αμετανόητος).

Για ποιον λόγο, λοιπόν, δέχεται τώρα μια συλλογική ευθύνη, ενώ την εποχή εκείνη ο κ. Παπακωνσταντίνου ήταν απόλυτος άρχων και οι αποφάσεις του για δανειακές συμβάσεις δεν περνούσαν καν από τη Βουλή;

Πολύ περισσότερο που, όπως λέει, ο ίδιος είχε ταχθεί υπέρ του να ψηφιστεί το πρώτο μνημόνιο από 180 βουλευτές, «αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό»!

Συγγνώμη, αλλά από ποιον δεν έγινε δεκτό; Από το γνωστό δίδυμο, βεβαίως. Το οποίο προφανώς, κατά τον κ. Βενιζέλο, έκανε λάθος.

Επομένως, γιατί να περιμένει να τους κρίνει ο λαός;

Το πρόβλημα είναι ότι ο κ. Βενιζέλος υπερασπίστηκε αυτές τις επιλογές, προσθέτοντας και τα δικά του λάθη:

Συμφώνησε με την είσοδο των ιδιωτών στο ελληνικό χρέος και ήταν αυτός που πρωταγωνίστησε στις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου 2011 για το πρώτο «κούρεμα».

Γνώριζε πως αυτό θα οδηγούσε σε χρεοκοπία και μας προέτρεπε (μετά το Eurogroup της 12ης Ιουλίου και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 21ης Ιουλίου) να μην την αποκαλούμε «επιλεκτική χρεοκοπία», αλλά «selective default», για να μην ενεργοποιηθούν τα CDS.

Ο ίδιος πρωταγωνίστησε και στο δεύτερο «κούρεμα», της 26ης-27ης Οκτωβρίου, αλλά όταν τελικά ο ίδιος αποφάσισε να μετατρέψει την συμμετοχή των ιδιωτών από εθελοντική σε αναγκαστική και ενεργοποιήθηκαν, τον περασμένο Μάρτιο, τα CDS, μας είπε πως αυτό δεν έχει καμιά σημασία και ουδείς ασχολείται!

Τον Ιούλιο του 2011 μας έλεγε πως «αυτό» (η χρεοκοπία δηλαδή) θα κρατούσε «μια στιγμή», όσο χρειάζεται «ο κλειδούχος στα τρένα για να αλλάξει την πορεία τους και να μην συγκρουστούν μεταξύ τους», αλλά έναν σχεδόν χρόνο μετά η «στιγμή» συνεχίζεται.

Συμφώνησε (τον Ιούλιο του 2011) να δοθούν εγγυήσεις στη Φινλανδία, οι εγγυήσεις μπήκαν στο κείμενο αποφάσεων της 21ης Ιουλίου, επιστρέφοντας μας είπε πως δεν αφορούν την Ελλάδα, αλλά… την προστασία του ευρώ και μετά έστελνε επιστολές στους Ευρωπαίους ζητώντας «πολιτική λύση» και μας… παρηγορούσε ότι τελικά θα δοθούν χρήματα και πως αποφύγαμε τα χειρότερα, δηλαδή τις «εμπράγματες εγγυήσεις».

Στο τέλος (τον περασμένο Μάρτιο και στα μουλωχτά), η Φινλανδία έλαβε (μέσω τεσσάρων ελληνικών τραπεζών) εγγυήσεις ύψους 880 εκ ευρώ με τη μορφή ρευστού και περιουσιακών στοιχείων υψηλής διαβάθμισης.

Και ο κ. Βενιζέλος πανηγυρίζει ακόμη για την φοβερή και τρομερή «συμφωνία» να πληρώσεις σε κάποιον τα χρήματα που θα… σου δανείσει!

Μετά τις 27 Οκτωβρίου έλεγε πως η Ελλάδα θα έχει τον έλεγχο του προγράμματος και την ίδια ώρα δήλωνε πως «θέλουμε την συνεχή παρουσία των ελεγκτών, για να μην δημιουργούνται επικοινωνιακά προβλήματα και το έργο να γίνεται ταχύτερα», διαφορετικά «θα εξοκείλαμε και πάλι»!

Έδιωξε στις αρχές Σεπτεμβρίου 2011 την τρόικα και μας είπε πως η αναχώρησή της ήταν «προγραμματισμένη και συμφωνημένη», καθώς «ολοκληρώθηκε ένας κύκλος συνομιλιών» και επρόκειτο για «μέθοδο εργασίας».

Τελικά – και αφού όλοι στην Ευρώπη δήλωναν ανήσυχοι για την εμπλοκή – έτρεχε στην έδρα του ΔΝΤ στη Ν. Υόρκη, (26 – 27 Σεπτεμβρίου 2011) για να εκλιπαρήσει για την επιστροφή της τρόικας.

Τότε ήταν που για πρώτη φορά ζητήθηκαν (και δόθηκαν) γραπτές εγγυήσεις και άρχισε το γαϊτανάκι των επιστολών και των υπογραφών, που ολοκληρώθηκε μετά την αναγγελία του δημοψηφίσματος.

Τότε ήταν που, ξεχνώντας τα περί «συμφωνημένης και προγραμματισμένης» αναχώρησης, ο κ. Βενιζέλος δήλωσε (στη νεοϋρκέζικη συνέντευξη) πως «η τρόικα επιστρέφει» (επομένως… είχε φύγει!).

Στον χρόνο που μεσολάβησε μεταξύ αναχώρησης και επιστροφής της τρόικας, ο κ. Βενιζέλος, από τη Θεσσαλονίκη, επέβαλε (στις 11 Σεπτεμβρίου 2011) και το περίφημο χαράτσι στα ακίνητα μέσω ΔΕΗ – με το οποίο επίσης… διαφωνούσε – αλλά τελικά τον αποκάλεσε «ασφάλιστρο κινδύνου»!

Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε τώρα που η ΔΕΗ αδυνατεί να εισπράξει ακόμη και τα ποσά για την ηλεκτροδότηση, ευρισκόμενη πλέον στο χείλος της χρεοκοπίας.

Για να μην θυμηθούμε πως πέτυχε το ακατόρθωτο – να φτιάξει μια τριμελή επιτροπή αποτελούμενη από… ένα πρόσωπο, όσον αφορά στη διαδικασία ελέγχου αυτών που αντικειμενικά αδυνατούν να πληρώσουν το χαράτσι.

Στις 2 Αυγούστου του 2011, ο κ. Βενιζέλος μας έλεγε πως οι κρίσιμοι μήνες ήσαν ο Αύγουστος και ο Σεπτέμβριος, υποστηρίζοντας πως «την Άνοιξη θα βγούμε στο ξέφωτο των πρωτογενών πλεονασμάτων» και (αφού πέρασε άπρακτο το καλοκαίρι με τον ίδιο να παρακολουθεί τον κ. Παπανδρέου να κάνει κανό), τον Σεπτέμβριο στη ΔΕΘ μας έλεγε πως οι κρίσιμοι μήνες ήσαν (τελικά) ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος.

Προφανώς! Διότι τον Οκτώβριο ο κ. Βενιζέλος ήταν ο πρωταγωνιστής του νέου κουρέματος, οπότε ολοκληρώθηκε η δυσφήμιση της χώρας και στους ιδιώτες.

Κουρεύτηκαν τα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων (ενώ ο ίδιος έλεγε πως η περιουσία τους θα διασφαλιστεί «στο πλαίσιο της ασφαλιστικής πολιτικής»).

Η «ασφαλιστική πολιτική» ήταν τελικά η (αναμενόμενη ακόμη) μεταφορά περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου στα Ταμεία, πλην όμως τα Ταμεία χρειάζονται ρευστό για να πληρώνουν συντάξεις και εφάπαξ και όχι περιουσιακά στοιχεία που δεν θα ξέρουν τι να τα κάνουν.

Κουρεύτηκαν και τα ομόλογα των φυσικών προσώπων, ενώ για καιρό το υπουργείο των Οικονομικών, με διάφορα μισόλογα και μέσω διαρροών δημιουργούσε φρούδες ελπίδες περί αντιμετώπισης του προβλήματος.

Μάλιστα, στις 13 Μαρτίου, ο επικεφαλής του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ δήλωσε πως «ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, διαβεβαίωσε τους ομολόγους του ότι οι Έλληνες ομολογιούχοι δεν θα αντιμετωπιστούν ευνοϊκά σε σχέση με τους Ευρωπαίους».

Τελικά, αν το πρόβλημα με το δίδυμο Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου ήταν πως ουδέποτε διαπραγματεύτηκαν οτιδήποτε και κάθε φορά επέστρεφαν πανηγυρίζοντας για όσα τους είχαν επιβάλει, το πρόβλημα με τον κ. Βενιζέλο είναι πως δεν αρκείται στα παραπάνω, αλλά και υπερθεματίζει, προσθέτοντας (από πάνω) και τις… δικές του ιδέες.

Διαβεβαιώνει, προσφέρει εγγυήσεις, γενικά «προσφέρεται»…

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Προκειμένου να τα ξεφορτωθεί, πουλώντας τα τον Οκτώβριο του 2010 έναντι ενός ευρώ στην Αμπού Ντάμπι Μαρ, ΠΡΟΣΕΦΕΡΘΗ – κατά δήλωση του Επιτρόπου για τον Ανταγωνισμό Αλμούνια – τα ναυπηγεία να μην ασκήσουν καμία μη στρατιωτική δραστηριότητα για δεκαπέντε χρόνια!

Δηλαδή «προσεφέρθη» (για λογαριασμό της Ελλάδας) να δεχθεί η ναυτική (λέμε τώρα) χώρα μας να μην κατασκευάσει ή επισκευάσει οποιοδήποτε εμπορικό πλοίο για 15 ολόκληρα χρόνια!

Ένας πραγματικός ακρωτηριασμός!

Και όλα αυτά, για να μην υποχρεωθούν να Ναυπηγεία να επιστρέψουν στο κράτος παράνομες επιδοτήσεις 450 εκ ευρώ (μαζί με τους τόκους).

Συγγνώμη, αλλά έτσι τα Ναυπηγεία θα τα πουλούσε και η ανιψιά μου η Αλεξάνδρα που πάει στην Τρίτη Δημοτικού.

Υ.Γ. Φαντάζομαι πως ο κ. Βενιζέλος (που κατάργησε το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής και το Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ, υπερασπιζόμενος παράλληλα την επιλογή Παπακωνσταντίνου για διόγκωση του ελλείμματος του 2009), θα έχει και άλλες τέτοιες φαεινές ιδέες. Μήπως θα ήταν καλύτερα, όμως, να μας τις αναπτύξει προεκλογικά;

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Σ.ΒΟΥΛΤΕΨΗ:Η ΑΥΤΟΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗ

Η ΑΥΤΟΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ 

ΩΣ  ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ 

ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ

Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω γράψει τίποτε – πέραν της στενής ειδησεογραφίας – για το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής σχετικά με το (φουσκωμένο) έλλειμμα.
Και δεν έγραψα επειδή ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΛΥΣΩ.
Το πόρισμα μιλά από μόνο του: Η επιτομή της μονομέρειας, καμιά αναφορά στην ταμπακιέρα, καμιά σχέση με τη δικογραφία που διαβιβάστηκε στη Βουλή, η μεγαλύτερη από όλες τις ντροπές του σίριαλ των (λέμε τώρα) εξεταστικών επιτροπών.
Η αηδία μου υπήρξε τόσο μεγάλη, που προτιμώ να...

 αναφερθώ στο γενικό:
Η εξεταστική για το έλλειμμα αποτελεί τον θρίαμβο της αυτογελοιοποίησης μιας Βουλής που πλέον ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Και επειδή ενός κακού επερχομένου μύρια έπονται, ακολούθησε το αποκαρδιωτικό θέαμα των τελευταίων ημερών, που απλώς χρησιμεύει ως επιχείρημα για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι οι εκλογές έπρεπε να έχουν διεξαχθεί από το Φθινόπωρο – χωρίς καθόλου να περάσουμε από την γελοιοποίηση της κυβέρνησης Παπαδήμου.
Δεν πρόλαβε να εκδοθεί το περί ου ο λόγος πόρισμα και άρχισε ένα γαϊτανάκι φαιδρότητας:
Βροχή τροπολογιών σε άσχετα νομοσχέδια, οπισθοχωρήσεις υπουργών, αποσύρσεις τροπολογιών που εν χορδαίς και οργάνοις είχαν κατατεθεί.
Είναι τόσο γελοία η κατάσταση, που αποσύρθηκε ακόμη και η τροπολογία για τα κέντρα κράτησης μεταναστών, επειδή, λέει, ήταν… εκπρόθεσμη – και όχι επειδή είχε κατατεθεί στο νομοσχέδιο του υπουργείου Υποδομών!
Άλλωστε, όπως ανερυθρίαστα μας ενημέρωσαν, η συγκεκριμένη τροπολογία θα επανακατατεθεί στο… νομοσχέδιο με τις ρυθμίσεις για το ΙΚΑ!
Είναι τόσο γελοία η κατάσταση, που η «κυβέρνηση ειδικού σκοπού», εξελίχθηκε – και οδεύει προς την περάτωση του βίου της – σε… κυβέρνηση ειδικών τροπολογιών.
Είναι τόσο γελοία η κατάσταση, που ξαφνικά οι πάνσοφοι κυβερνήτες κατελήφθησαν από έναν πυρετό δράσης, παριστάνοντας μέσα στο παραλήρημά τους πως θα τα λύσουν όλα μέσα σε μια εβδομάδα.
Καυγάδισαν (ξανά) για τα ταξί, έστησαν (στη φαντασία τους) κέντρα για τους μετανάστες, έδωσαν κοινές συνεντεύξεις Τύπου για το θέμα, ανακοίνωσαν πού θα λειτουργήσουν τα πρώτα κέντρα και τα πήραν πίσω, οργάνωσαν επιχειρήσεις-σκούπα στην Αθήνα, παριστάνοντας ότι… εξαφανίζουν τους λαθρομετανάστες, χωρίς ποτέ να μας πουν πού τους πήγαν, ταξίδεψαν στις Βρυξέλλες (για το ίδιο θέμα, αλλά και για την… Ανάπτυξη), ταξίδεψαν στο Κατάρ (για τις περίφημες καταριανές επενδύσεις), μας (ξανα)παρουσίασαν καινούργιους αστυνομικούς της ΔΙΑΣ (με τις μηχανές τους, με τα κράνη τους, με τα όλα τους), (ξανα)συνεδρίασαν για τις συγχωνεύσεις και δεν προλαβαίνουν να κλείνουν θέσεις ομιλητών σε συνέδρια και ημερίδες για τα πετρέλαια και την ενέργεια (του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου).
Και το καταπληκτικότερο όλων:
Σε (άλλη μια) κοινή συνέντευξη Τύπου, μας παρουσίασαν το πρόγραμμα εκπαίδευσης (σε 23 πόλεις, παρακαλώ) 2.000 ατόμων που αποτελούν το προσωπικό φύλαξης των μουσείων και των αρχαιολογικών μας χώρων, «με στόχο την αναβάθμιση του επιπέδου ασφαλείας των εγκαταστάσεων και των χώρων αυτών».
Δηλαδή, πρώτα καταληστεύτηκαν τα μουσεία και μετά εκπαιδεύεται το προσωπικό!
Προφανώς όλοι έχουν δικαίωμα στην αυτογελοιοποίηση…

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

Σ.ΒΟΥΛΤΕΨΗ:ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΛΙ "ΘΕΜΑ ΦΩΦΗΣ"

Ποτέ μου – και οπωσδήποτε ποτέ τα τελευταία είκοσι σχεδόν χρόνια – δεν κατάλαβα τα κριτήρια με βάση τα οποία επιλέγεται κανείς για τη θέση του εκπροσώπου ενός κόμματος.
Με βάση τις γνώσεις ή την άγνοιά του; Με βάση το υπόβαθρο, την επαγγελματική εμπειρία, την επικοινωνιακή ικανότητα, την ετοιμότητα, την αμεσότητα, την αναλυτική πολιτική σκέψη, την ικανότητα να προβλέπει, να σχεδιάζει, να εκτελεί, το φιλότιμο να νιώθει πως δεν εκπροσωπεί μόνο το κόμμα αλλά τον λαό; Ή με βάση τα ακριβώς αντίθετα;
Με βάση δηλαδή τα αντικειμενικά κριτήρια ή με βάση προσωπικές φιλοδοξίες, κομματικές επιδιώξεις και συμμετοχή σε κάποια παρέα;
Επειδή επιβάλλεται ή επιλέγεται από κάποια συμφέροντα που επιθυμούν να καθηλώνουν ένα κόμμα ή να το ανεβάζουν στα ουράνια εμφανίζοντας μια εικονική πραγματικότητα;
Επειδή πραγματικά κάποιος αξίζει μια τέτοια θέση ή επειδή έτσι έτυχε ή έτσι θεωρήθηκε πως θα εξυπηρετηθεί καλύτερα το κόμμα;
Κάτι απ’ όλα τέλος πάντων. Και – απ’ ό,τι έχει στην πράξη αποδειχθεί – ποτέ για κάποιον από τους θετικούς λόγους.
Η περίπτωση της κ. Φώφης Γεννηματά δεν μπορούσε να ξεφύγει από τον γνωστό κανόνα της αναξιοκρατίας και της υστερόβουλης πρακτικής με σκοπό την υφαρπαγή των ψήφων.
Ουδέποτε καταλάβαμε για ποιον (πραγματικό) λόγο βρέθηκε στην πολιτική – αλλά προφανώς δεν είναι η μόνη, κάθε άλλο.
Ουδέποτε καταλάβαμε ποια υπήρξαν τα πολιτικά της επιτεύγματα – αλλά επίσης δεν είναι η μόνη.
Ουδέποτε καταλάβαμε για ποιο λόγο δεν έχει πάψει να βρίσκεται συνεχώς σε θέσεις και αξιώματα – όπως και πολλοί άλλοι, φυσικά.
Ουδέποτε καταλάβαμε για ποιο λόγο δεν έλειψε από κανέναν ανασχηματισμό της κυβέρνησης Παπανδρέου – το αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους.
Αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνουμε με τίποτε, είναι πώς βρέθηκε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Παπαδήμου και τι δουλειά έκανε όλους αυτούς τους μήνες.
(Μόνο την προηγούμενη Παρασκευή και όταν πια είχε γίνει γνωστό πως θα την τιμούσε και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, πληροφορηθήκαμε ότι υπέγραψε… μνημόνιο συνεργασίας με τον πρόεδρο του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών για την… μεταναστευτική πολιτική! Για να υπάρξει, όπως είπε, «ανταλλαγή και διάχυση πρακτικών και τεχνογνωσίας σε ζητήματα μεταναστευτικής πολιτικής»! Δηλαδή, ζήτω που καήκαμε!)
Κατόπιν όλων αυτών, θα έπρεπε να μην καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο η Φώφη Γεννηματά εξασφαλίζει μια μόνιμη δημοφιλία.
Αλλά η χώρα λέγεται Ελλάς και δεν χρειάζεται να κουβαλάς μαζί σου τίποτε περισσότερο από ένα όνομα με συγκινησιακή κομματική φόρτιση.
(Γι’ αυτό άλλωστε χρεοκοπήσαμε).
Το όνομα είναι αρκετό: Για να διοριστείς στην Εθνική Τράπεζα (το 1988 μαζί με όλα τα φυσικά τέκνα των πρωτοκλασάτων του ΠΑΣΟΚ), για να εξασφαλίζεις μια θέση στα υπουργικά συμβούλια, για να ηγείσαι ψηφοδελτίων στις περιφερειακές εκλογές, για να διορίζεσαι σε λίστες Επικρατείας.
(Γι’ αυτό άλλωστε χρεοκοπήσαμε).
Το τρυκ του «ονόματος» οδηγεί και σε άλλα τρυκ. Όπως, για παράδειγμα, να παρουσιάζεις το σήμα του συνδυασμού σου (12/9/2002) από το Σπίτι της Άρσης Βαρών, που υπήρξε πάντα το… προεκλογικό κέντρο του ΠΑΣΟΚ.
Αλλά αυτό που είναι από τα άγραφα, είναι το γεγονός ότι ο κ. Βενιζέλος εγκατέστησε χθες μετά φανών και λαμπάδων την κ. Γεννηματά στη θέση του εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ, πλέκοντας μάλιστα το εγκώμιό της ενώ δεν πάνε ούτε πέντε χρόνια από τότε που οι δυο τους είχαν συγκρουστεί όσο δεν παίρνει, με τα μαχαίρια να βγαίνουν δημοσίως.
Περασμένα, ξεχασμένα; Ξέρω και γω; Προφανώς όχι, αλλά κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία. Και ποντάρουν στο γνωστό (γκεμπελικό) αξίωμα σύμφωνα με το οποίο η κοινή γνώμη έχει κοντή μνήμη.
Ας την φρεσκάρουμε, λοιπόν, λίγο αυτή τη μνήμη:
Πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου του 2007, δέκα μέρες πριν από τις εκλογές και με τις φωτιές να κατακαίνε ακόμη τη χώρα, αυτό που κυριαρχούσε στον κόσμο της πολιτικής εικονικής πραγματικότητας ήταν το «θέμα της Φώφης»!
Ποιο ήταν αυτό; Μα ο κ. Παπανδρέου είχε αποφασίσει να τοποθετήσει την Φώφη επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, αλλά ο Άρειος Πάγος την απέκλεισε, καθώς το Σύνταγμα είναι σαφές:
Ο υπερνομάρχης μένει μέχρι το τέλος της θητείας του, δηλαδή απαγορεύεται σε εν ενεργεία νομάρχη να είναι υποψήφιος και επομένως η Φώφη δεν μπορούσε να είναι υποψήφια.
Ο κ. Παπανδρέου την απέσυρε και η Φώφη έμεινε χωρίς δουλειά.
Οπότε, έπιασε δουλειά στα τηλεπαράθυρα. Και λέγε – λέγε, αποκαλύφθηκε η αλήθεια: Όπως είπε, ήταν θέμα του Εκλογοδικείου και θα… αποκαλυπτόταν μετά τις εκλογές!
Επομένως, ήξερε πως είχε κώλυμα εκλογιμότητας, αλλά αποδέχθηκε την θέση, μπας και δεν την έπαιρναν χαμπάρι, προκειμένου να εξυπηρετήσει το κόμμα της.
Και βέβαια, αν και η Ελλάδα καιγόταν, στο ΠΑΣΟΚ μιλούσαν για δικαστικό πραξικόπημα, ενώ ακόμη και ο πλέον αδαής μπορούσε να ρίξει μια ματιά στο Σύνταγμα και να μην επιχειρήσει να εξαπατήσει για να βάλει το «όνομα» στην κορυφή της λίστας της Επικρατείας.
Μετά τις εκλογές, το σίριαλ συνεχίστηκε. Το «θέμα της Φώφης» διατηρήθηκε ζεστό και χρησιμοποιήθηκε και στην εσωκομματική προεκλογική μάχη μεταξύ Παπανδρέου και Βενιζέλου.
Στα τηλεπαράθυρα παρακολουθούσαμε την Φώφη να καρφώνει τον Βενιζέλο, λέγοντας πως του τηλεφώνησε και τον ρώτησε αν υπάρχει κώλυμα και πως εκείνος της απάντησε πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα με τον Άρειο Πάγο.
Ο κ. Βενιζέλος έσπευσε να επιστρέψει τα βέλη, λέγοντας πως (ως συνταγματολόγος) την προειδοποίησε πως υπάρχει πρόβλημα.
Επομένως, το «θέμα της Φώφης» σημάδεψε και την κόντρα των δύο υποψηφίων.
Και η Φώφη, με τη στάση της, τάχθηκε στο πλευρό του Παπανδρέου, εμφανίζοντας με τις δηλώσεις της τον Βενιζέλο άσχετο και περί τα συνταγματικά!
Ανταμείφθηκε από τον κ. Παπανδρέου με σειρά κομματικών αξιωμάτων, όσο το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν στην αντιπολίτευση και με σειρά υπουργικών αξιωμάτων όταν ξαναβρέθηκε στην (ολέθρια για τον τόπο) εξουσία.
Και μην φανταστεί κανείς πως επέστρεψε στη θέση της στην Εθνική Τράπεζα (όπου δεν πρέπει να έχει προσφέρει ούτε μια μέρα εργασίας).
Τον Μάρτιο του 2008 η Φώφη αποσπάστηκε από την Εθνική Τράπεζα στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή.
Στους μήνες που ακολούθησαν, για κάποιον (ανεξήγητο) λόγο η Φώφη παρέμενε πρώτη σε δημοτικότητα, πάνω και από τον Βενιζέλο.
Η δημοφιλία συνεχίστηκε και τον Αύγουστο του 2010, όταν το ΠΑΣΟΚ έψαχνε για υποψήφιο για τον Δήμο της Αθήνας. Οπότε, νάτη πάλι η Φώφη να απολαμβάνει το 40,9% των θετικών προτιμήσεων, έναντι 27,7% του Γ. Καμίνη, που είχε προτείνει η ΔΗΜΑΡ.
Η Φώφη ήταν τότε υφυπουργός Υγείας, στον ανασχηματισμό (εκείνον τον μεταμεσονύκτιο) της 7ης Σεπτεμβρίου 2010 αναβαθμίστηκε σε αναπληρωτή υπουργό Παιδείας, για να καταλήξει σε αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών στην κυβέρνηση Παπαδήμου και τώρα σε εκπρόσωπο του κόμματος και πρώτη στη λίστα Επικρατείας.
Όχι κι’ άσχημα για κάποιον που πορεύεται μόνο με το όνομά του – δεν είναι η πρώτη, αλλά ελπίζουμε να είναι η τελευταία, διαφορετικά να μην διαμαρτυρηθεί ποτέ κανείς για όσα συμβαίνουν στη χώρα.
Επομένως, ο κ. Βενιζέλος δεν… αγάπησε ξαφνικά τη Φώφη. Προσπαθεί κι’ αυτός να χρησιμοποιήσει το όνομα και το θυμικό του λαού.
Και δεν είναι μόνο ότι τον είχε μια χαρά καρφώσει όταν, μετά την εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2007, βγήκε στα τηλεπαράθυρα εναντίον του.
Είναι ότι η Φώφη δήλωνε μέχρι την τελευταία στιγμή πως ο κ. Παπανδρέου είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να έχει συμβεί στη χώρα!
Μόλις στις αρχές του περασμένου Νοεμβρίου, λίγες μέρες πριν από την αποχώρηση Παπανδρέου, δήλωνε από το βήμα της Βουλής και από την κρατική τηλεόραση πως «δεν πρόκειται να αλωθεί η Ελλάδα γιατί στο τιμόνι υπάρχει ο πρωθυπουργός που έχει δώσει μάχες χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος»!
Τώρα, καλείται να υπηρετήσει τον άλλο «μεγάλο τιμονιέρη».
Αν όλα αυτά δεν συνιστούν πολιτική ιδιοτέλεια, τότε τι είναι;
Υ.Γ. Έλεος! Τέτοια προπαγάνδα επί των ερειπίων της πατρίδας;
 ========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

Σ.ΒΟΥΛΤΕΨΗ:Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΠΑΤΗΣ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Κατά την εξέτασή μου από την Επιτροπή της Βουλής που ερευνά (αν και πολύ φοβούμαι πως οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη αποφασίσει για το περιεχόμενο του πορίσματος) την υπόθεση του ελλείμματος του 2009, κατάλαβα από τη φύση των ερωτήσεων πως ξαφνικά κάποιοι αποφάσισαν να προσηλωθούν ευλαβικά στην… αξιοπιστία!

Επειδή πρόκειται για τους ίδιους βουλευτές που πριν από τις εκλογές του 2009 μοίραζαν δεξιά αριστερά (αναξιόπιστες) υποσχέσεις, ακολουθώντας τα βήματα του (τότε) αρχηγού τους και επειδή διαπίστωσα μια εμμονή στην ερώτηση «πιστεύετε πως τα στοιχεία μας πρέπει να είναι αξιόπιστα;», κατ’ αρχήν να τους συγχαρώ για την… ανάνηψη και την επιστροφή στον πλανήτη της αξιοπιστίας.

Κατά δεύτερον, να τους συγχαρώ για τα ταχύρρυθμα μαθήματα… στατιστικής νομιμοφροσύνης.

Κατά τρίτον να τους συγχαρώ για την ειλικρίνειά τους να ομολογούν πως και οι ίδιοι έλαβαν (και συνεχίζουν να λαμβάνουν) μέρος στη δυσφήμηση της χώρας μέσω της εμφάνισης ενός θηριώδους ελλείμματος, χωρίς να αντιδράσουν ούτε τότε, ούτε τώρα.

Προφανώς, δεν αντιλαμβάνονται πως το θέμα δεν είναι στατιστικό, αλλά πολιτικό.

Και πως εκεί έγκεινται οι πολιτικές ευθύνες τις οποίες υποτίθεται πως αναζητούν – αλλά δεν πρόκειται να βρουν.

Δεν θέλουν να αντιληφθούν πως όταν η χώρα σου βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, δεν την δυσφημείς με όλα τα μέσα, ακόμη και με διόγκωση του ελλείμματος.

Αντίθετα, προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις κάθε μέσο για να μην εμφανίσεις έλλειμμα που θα οδηγήσει τη χώρα σου σε βαθιά ύφεση – τις συνέπειες της οποίας ζούμε σήμερα.

Αυτά, λύνονται σε πολιτικό επίπεδο.  Δηλαδή – θα το ξαναπώ κι’ αυτό – πηγαίνει ο πρωθυπουργός της χώρας που κινδυνεύει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και δηλώνει σαφώς ότι δεν σκοπεύει να εντάξει στο έλλειμμα στοιχεία για τα οποία η χώρα του δεν ευθύνεται.

Όπως για παράδειγμα τα ελλείμματα των νοσοκομείων, που αναμφισβήτητα έχουν προκληθεί από τις νοσηλείες και επισκέψεις στις εφημερίες των λαθρομεταναστών, που έφθασαν τα δύο εκατομμύρια και η Συνθήκη Σένγκεν μας επιβάλλει να τους κρατούμε στο έδαφός μας.

Και ο υπουργός των Οικονομικών αυτής της χώρας, αντί να ασχολείται από την πρώτη στιγμή με το πώς θα ανεβάσει το έλλειμμα για να ρίξει τα βάρη στην προηγούμενη κυβέρνηση, ζητά τα στοιχεία από την επιβάρυνση των νοσοκομείων και οπλισμένος με αυτά αρνείται να εφαρμόσει τους κανονισμούς που δημιουργήθηκαν χωρίς την συγκεκριμένη πρόβλεψη.

Και οι βουλευτές του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία και βλέπουν πρωθυπουργό και υπουργό των Οικονομικών να συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν κάθονται να κοιτάνε (και μετά να παριστάνουν τα μέλη εξεταστικών επιτροπών), αλλά αντιδρούν και ζητούν να σταματήσει αυτή η μοιραία πορεία προς την καταστροφή.

Θα πω και κάτι ακόμη: Όταν προσπαθείς να ωραιοποιήσεις τα στοιχεία της χώρας σου, ας πούμε ότι υποπίπτεις στο αδίκημα της απάτης (μπαλαμούτι το είχε αποκαλέσει ο κ. Πάγκαλος).

Όταν, όμως, σκόπιμα ανεβάζεις το έλλειμμα για να πλήξεις τους πολιτικούς αντιπάλους σου, με αποτέλεσμα να δυσφημήσεις τη χώρα σου, να την καταστήσεις αναξιόπιστη και τελικά να την οδηγήσεις στη φτώχεια, τότε διαπράττεις το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας.

Και αποδεικνύεται αυτό από την τελευταία έκθεση της τρόικας, που δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη Παρασκευή και όπου αναφέρεται σαφώς ότι η δημοσιονομική προσαρμογή (που οδήγησε σε μεγάλη ύφεση, όπως συνομολογείται στην έκθεση) «ήταν απαραίτητη, δεδομένου του εξαιρετικά υψηλού ελλείμματος το 2009».

Αποδεικνύεται ξεκάθαρα αυτό που προσπαθούμε να αποδείξουμε εδώ και καιρό: Ότι τα μέτρα επιβλήθηκαν επειδή εμφανίστηκε ένα θηριώδες έλλειμμα. Και πως το θηριώδες έλλειμμα εμφανίστηκε ακριβώς για να δημιουργηθεί η νομιμοποιητική βάση για την βίαιη προσαρμογή και τα σκληρά μέτρα.

Αυτό προκύπτει και από την δήλωση του μέλους της Εξεταστικής Επιτροπής και πρώην υφυπουργού Ανάπτυξης αρμόδιου για το ΕΣΠΑ κ. Π. Ρήγα.

Όταν πρότεινα να εξεταστεί και ο ίδιος ως μάρτυρας, προκειμένου να διηγηθεί την εμπειρία του από τη συνεργασία του με την ΕΛΣΤΑΤ και τον επικεφαλής της, είπε ξεκάθαρα:

«Ήδη εγώ από την πρώτη μέρα σας έχω πει ότι αν με ρωτούσατε να σας περιγράψω ή να αξιολογήσω το χαρακτήρα και τον τρόπο λειτουργίας του κ. Γεωργίου, θα είχα να εκφράσω μία προσωπική, υποκειμενική άποψη. Και δεν έχω διστάσει να την πω, ότι είναι ένας άνθρωπος που πάρα πολύ δύσκολα συνεργάζεται, που δεν δέχεται καμία παρέμβαση από κανέναν. Εννοώ ότι υπήρχαν απανωτές προσπάθειες να συναντηθούμε και εγώ και ο Υπουργός τότε, ο κ. Χρυσοχοΐδης, για να δούμε ακριβώς τα στοιχεία που θα έστελνε η Στατιστική Υπηρεσία σχετικά με τις περιφερειακές ενισχύσεις και ηρνείτο κατηγορηματικά να μπει σε μία συζήτηση διαλογική  με εκπροσώπους της πολιτικής ηγεσίας, θεωρώντας ότι αυτά τα στοιχεία έχουν καθαρά αντικειμενικό χαρακτήρα. Επίσης, όσον αφορά τη μεθοδολογία τους, έλεγε «αυτό δεν θα το συζητήσω εγώ, θα το συζητήσετε με υπαλλήλους της Στατιστικής Υπηρεσίας. Δεν βγάζω εγώ τη μεθοδολογία και δεν καθορίζω εγώ τον τρόπο που γίνονται οι μεθοδολογικές έρευνες». Είχαμε μία συζήτηση μαζί του τελικά, μετά από αρκετές προσπάθειες. Ήταν πάρα πολύ κουμπωμένος στην επικοινωνία του, επέμενε με έναν πολύ κάθετο τρόπο ότι δεν μπορεί κανείς αυτά τα πράγματα να τα συζητήσει σε επίπεδο διαπραγμάτευσης και μας επανέλαβε ότι η μεθοδολογία που εφαρμόζεται, εφαρμόζεται σε συνεργασία με την EUROSTAT. Εμείς προσκομίσαμε στη συζήτηση –οφείλω να ομολογήσω- πολιτικού τύπου επιχειρήματα, μιλώντας για το αν το ΑΕΠ εμφανιστεί αυξημένο, διότι από εκεί ξεκινούσε το ζήτημα, ότι το ΑΕΠ θα έπρεπε να εμφανιστεί μειωμένο, για να μην μπουν αυτές οι περιφέρειες στο Στόχο II. Αυτός ο ισχυρισμός μας –κατά την άποψή του- δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτός, γιατί είχε άλλη μεθοδολογική προσέγγιση. Αυτή είναι όλη η ιστορία με τον κ. Γεωργίου, που ως άτομο πραγματικά τον χαρακτηρίζω πολύ δύσκολο στη συνεργασία. Αυτό το λέω πέρα από κάθε συζήτηση».

Συγγνώμη, δεν κατάλαβα. Από πού κι’ ως πού βάλαμε γκιουλέκα στο κεφάλι μας; Από πού και ως πού καταργήθηκαν τα πολιτικά επιχειρήματα; Ποιος έδινε την πολιτική κάλυψη γι’ αυτή τη συμπεριφορά, με αποτέλεσμα μέλη του υπουργικού συμβουλίου να… μην γίνονται δεκτά από έναν υπάλληλο, ο οποίος μάλιστα λογοδοτεί στη Βουλή, ούτε καν για συζήτηση;

Και για ποιον τρόπο τον παρακαλούσαν και δεν απευθύνθηκαν στη Βουλή, που εποπτεύει την ΕΛΣΤΑΤ, για να καταγγείλουν αυτές τις αυτοκρατορικές συμπεριφορές;

Και μπορούμε να μάθουμε κατά πόσον έχει περικοπεί ο μισθός του συγκεκριμένου υπαλλήλου; Ή εξακολουθεί να τον λαμβάνει ατόφιο, ενώ με τη συμπεριφορά του υποχρέωσε όλους τους Έλληνες στην πείνα και στη φτώχεια;

Υπάρχουν επομένως πολιτικές ευθύνες, κ. Πρωτόπαπα, Πρόεδρε της Εξεταστικής Επιτροπής.

Κάποιοι έδιναν κάλυψη στον συγκεκριμένο κύριο! Και όσο και αν προσπαθήσετε να βγάλετε λάδι τους συκοφάντες της χώρας, στο τέλος δεν θα τα καταφέρετε.

Διότι ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ όλα αυτά τα έπραξε χωρίς να συγκαλέσει, όπως ο νόμος όριζε – διότι ο κ. Βενιζέλος τον κατήργησε κι’ αυτόν – τα μέλη του Δ.Σ.

Και τα στοιχεία πήγαν στην EUROSTAT χωρίς να επικυρωθούν από το Δ.Σ., όπως προέβλεπε ο νόμος.

Άρα, ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ έχει παρανομήσει και αναμένεται να παραπεμφθεί.

Όταν παραπεμφθεί, όμως, τότε είναι βέβαιο ότι θα αποκαλύψει ενώπιον του δικαστηρίου τα πολιτικά πρόσωπα που του έδιναν την κάλυψη να παραβιάζει τον νόμο.

Θα δυσκολευτείτε, λοιπόν, ό,τι και να γράψετε στο πόρισμά σας, να βγάλετε τελικά λάδι αυτούς που του έλεγαν «προχώρα και μην ακούς κανέναν»!

Ακόμη και αν υποστηρίξετε πως μόνος του αποφάσισε να παραβιάσει τον νόμο, θα σας διαψεύσει ο ίδιος.

Μην κουράζεστε, λοιπόν, να αραδιάζετε τα περί κανονισμών και περί «καλής δουλειάς» των επιστημόνων της ΕΛΣΤΑΤ όσον αφορά στην εξαγωγή των στοιχείων, διότι αυτά ΔΕΝ ΕΠΙΚΥΡΩΘΗΚΑΝ ΠΟΤΕ!

Κυρίως επειδή η ίδια η EUROSTAT, την οποία με τόσο πάθος υπερασπίζεστε, δεν θα ανεχθεί να ρίξετε όλα τα βάρη σε ένα στέλεχος του (λεγόμενου) Ευρωπαϊκού Στατιστικού Συστήματος.

Τέλος, εντύπωση προκαλεί το γεγονός πώς με τόση ευκολία απομακρύνονται από την πολιτική άνθρωποι που υποτίθεται ότι είναι πολιτικοί. Και πώς τόσο εύκολα αφήνουν κατά μέρος τα πολιτικά ερωτήματα και φορούν τον μανδύα του στατιστικολόγου (αλλά με ρηχές  και καθ’ υπαγόρευσιν γνώσεις).

Υ.Γ. Από όσους μου έκαναν την τιμή να είναι παρόντες στην Επιτροπή, κατάλαβα ότι με πολιτικούς όρους αντιμετωπίζουν το πρόβλημα μόνο ο Παναγιώτης Κουρουμπλής (που το έχει πραγματικά πάρει πατριωτικά) και ο Θάνος Πλεύρης.

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

Σ.ΒΟΥΛΤΕΨΗ:ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

Δεν υπάρχει στον κόσμο χώρα (του τρίτου, του τέταρτου, του πέμπτου κόσμου) που να βρίσκεται ή να έχει βρεθεί ποτέ στη θέση της Ελλάδας.

Τελικά δεν είναι ούτε το χρέος, ούτε το έλλειμμα, ούτε τα δάνεια, ούτε οι συμβάσεις, ούτε οι περικοπές, ούτε η φτώχεια, ούτε τα συσσίτια, ούτε τα μεσοπρόθεσμα, οι εφαρμοστικοί, οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι Φιλανδοί, οι Αυστριακοί, ο Σόιμπλε και ο Γιάγκερ, ο Ρέσλερ και η Φέκτερ, η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, ο Γιούνκερ και ο Ρεν, η Λαγκάρντ και το ΔΝΤ.

Είναι όλοι αυτοί που προκάλεσαν αυτό το γελοίο θέατρο και που το συντηρούν ελπίζοντας ότι στο τέλος του δρόμου θα συναντηθούν με την προσωπική τους διάσωση.

Είναι όλοι αυτοί που αφαίρεσαν από τη χώρα που λέγεται Ελλάς και το τελευταίο ίχνος της αξιοπρέπειάς της.

Είναι όλοι αυτοί που δυο χρόνια τώρα έχουν στήσει έναν ολόκληρο λαό μπροστά στις τηλεοράσεις, να παρακολουθεί το σίριαλ «σκλήρυναν οι Γερμανοί – μαλάκωσαν οι Γερμανοί».

Είναι όλοι αυτοί που κάθε φορά φεύγουν ως «μεγάλοι στρατηλάτες», καλώντας τον λαό να τους συνοδεύσει με τις… προσευχές του, επιστρέφουν ως νικητές επιζητώντας το χειροκρότημα και τις επευφημίες, για να ανακοινώσουν σε λίγο πως πρέπει να ξαναφορέσουν τις μεγάλες στολές και να ξεκινήσουν για την επόμενη εκστρατεία τους.

Στο μεταξύ, προσδιορίζεται κάθε φορά (προπαγανδιστικά) ο εχθρός. Ο πιο εύκολος, είναι οι Γερμανοί.

Μας εκνευρίζουν όλους όσο δεν φαντάζονται (οι Γερμανοί), έχουμε βιώματα, τους βλέπουμε και εξοργιζόμαστε.

Το πιο εξοργιστικό όμως είναι πως κοντεύουν να… βγουν αντάρτες στα βουνά όλοι όσοι έλαβαν μέρος σ’ αυτό που για την Ελλάδα υπήρξε η σύγχρονη Κατοχή και την οδήγησε στη σημερινή καταστροφή.

Και βέβαια, σκόπιμα αποκρύπτονται οι χρήσιμες ειδήσεις. Οι ειδήσεις που αποκαλύπτουν το μέγεθος της ανικανότητας, της αδιαφορίας, της κομματοκρατίας και της γαϊδουριάς.

Για παράδειγμα, προχθές, ημέρα που ξεκινούσε άλλη μια μαραθώνια συνεδρίαση του Eurogroup, η γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ» δημοσιοποίησε εσωτερικό έγγραφο εργασίας του γερμανικού υπουργείου Οικονομίας, που μιλά για ανικανότητα και απροθυμία για την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων και γίνεται αναφορά στην περίφημη επίσκεψη Ρέσλερ στην Ελλάδα, καθώς και στην διαπίστωση ότι οι συζητήσεις για δημιουργία επενδυτικής τράπεζας στη χώρα μας στο πρότυπο της γερμανικής KfW, προχωρούν σαν τον κάβουρα.

Και για ποιο λόγο, παρακαλώ; Μα είναι απλό. Οι συνομιλητές του κ. Ρέσλερ στην Ελλάδα δεν γνώριζαν καν την ύπαρξη της KfW!

Δεν την γνώριζαν, διότι δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο! Διότι αν το είχαν διαβάσει, αν είχαν διαβάσει έστω και την αρχή του, θα γνώριζαν ποιοι είναι οι αντισυμβαλλόμενοι της Ελλάδας στο περίφημο Μνημόνιο1.

Θα είχαν δηλαδή δει πως ενώ όλες οι άλλες χώρες-δανειστές αναφέρονται με τα ονόματά τους, για την Γερμανία αντισυμβαλλόμενος με την Ελλάδα είναι η KfW.

Σε τι μπορεί να ελπίζει μια χώρα της οποίας οι υπουργοί υπογράφουν συμβάσεις χωρίς να γνωρίζουν καν με ποιους τις υπογράφουν;

ΣΕ ΤΙΠΟΤΕ!

Και όμως. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που δεν διαβάζουν τις συμβάσεις που υπογράφουν και δεν ξέρουν με ποιους τις υπογράφουν, μπορούν μια χαρά να περνούν τα βράδια τους σε τηλεοπτικές εκπομπές, κατηγορώντας μάλιστα όλους τους υπόλοιπους ως… αδιάβαστους!

Και μάλιστα χωρίς κανένας από τους political correct όχι να τους παίρνει με τις πέτρες, αλλά ούτε καν να τους υπενθυμίζει πόσο αδιάβαστοι υπήρξαν οι ίδιοι.

Σε ποια χώρα μπορεί να συμβαίνει αυτό;

ΣΕ ΚΑΜΙΑ!

Δεν υπάρχει χώρα όπου να παραμένουν στις θέσεις τους όλοι οι αποτυχημένοι και ένας ολόκληρος λαός να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα (λέμε τώρα) τους μόνιμα επιδιδόμενους σε πομφόλυγες, να μεταμορφώνονται σε διεθνείς οσφυοκάμπτες και μετά ξανά σε (εσωτερικής κατανάλωσης) φλύαρους κομπορρήμονες μέχρι να έλθει η ώρα για την επόμενη κάμψη οσφύος ενώπιον των δανειστών.

Δεν υπάρχει χώρα όπου οι ίδιοι πάντα ξιπασμένοι λογάδες να αναγγέλλουν κάθε τόσο πως «υπάρχει σκληρό ευρωπαϊκό μέτωπο υπέρ της Ελλάδας», για να αλλάξουν λίγο μετά τροπάρι, επισείοντας τον κίνδυνο μιας καταστροφής που θα προκαλέσουν εκείνοι ακριβώς που λίγο πριν είχαν συμπήξει το «σκληρό ευρωπαϊκό μέτωπο».

Ούτε υπάρχει χώρα όπου ενώ ουδείς κάνει τη δουλειά του, έχουν όλοι γνώμη επί παντός επιστητού και καλούνται να αραδιάσουν τις (γελοίες) απόψεις τους από συνέντευξη σε συνέντευξη.

Σε καμιά σοβαρή χώρα δεν θα ζητούσαν τη γνώμη, για παράδειγμα, του πολιτικού που αν και έχει την ευθύνη της ανάπτυξης και της απορρόφησης των κοινοτικών κονδυλίων, ανάπτυξη και κοινοτικά κονδύλια δεν βλέπουμε ούτε με το κιάλι.

Σε καμιά σοβαρή χώρα δεν θα ζητείτο η γνώμη του πολιτικού που αν και έχει την ευθύνη της εκπαίδευσης, δεν φρόντισε ποτέ να φθάσουν τα βιβλία στα σχολεία.

Σε καμιά σοβαρή χώρα δεν θα συνομιλούσε κανείς με πολιτικούς αρμόδιους για θέματα απασχόλησης, κοινωνικής ασφάλισης, κράτους προνοίας (λέμε τώρα), υγείας, την ώρα που όλα αυτά έχουν μεταβληθεί σε σωρούς ερειπίων και ο κόσμος συνωστίζεται στα συσσίτια και εξευτελίζεται παριστάνοντας το πεινασμένο μπουλούκι για να πιάσει στα χέρια του το πολύτιμο χαρτάκι ενός άθλιου επιδόματος απορίας.

Σε καμιά σοβαρή χώρα δεν θα καλούνταν να πουν τη γνώμη τους άνθρωποι που επί χρόνια παριστάνουν τους βουλευτές και τους υπουργούς και τώρα θεωρούν πως μπορούν – μακιγιαρισμένοι και ατσαλάκωτοι – να εξηγούν «τι πρέπει να γίνει», αλλά δεν έγινε, ωστόσο δεν έχουν λογοδοτήσει γι’ αυτό.

Όχι, δεν υπάρχει χώρα επί του πλανήτου που να υφίσταται επί δύο χρόνια τόσους εξευτελισμούς, να γίνεται το αντικείμενο της συζήτησης από Eurogroup σε Eurogroup και από Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σε Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ώρες ατέλειωτες κάθε φορά, χωρίς ποτέ κανείς να μοιράζει επιτέλους εκείνα τα άχυρα των δύο γαϊδουριών.

Μοναδική ελπίδα, μετά τις επόμενες εκλογές να μην τους βρίσκουν πουθενά για να ζητήσουν τη γνώμη τους…

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π) 

Σ.ΒΟΥΛΤΕΨΗ-ΕΛΣΤΑΤ:ΤΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ

Με συγχωρείτε, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι προς τι όλος αυτός ο πανικός μετά την εκ μέρους του οικονομικού εισαγγελέα Γρηγόρη Πεπόνη αποστολή της δικογραφίας, για την διόγκωση των στατιστικών στοιχείων για το χρέος, στη Βουλή (μέσω της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου).

Η πρώτη δικογραφία είναι που πάει στη Βουλή ή μήπως η τελευταία; Γιατί ειδικά για την ΕΛΣΤΑΤ θορυβηθήκατε τόσο πολύ;

Και μάλιστα σε σημείο να χαθεί εντελώς η ψυχραιμία, σε σημείο να καταγγέλλει ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ (δηλαδή του κ. Παπανδρέου που τον αποδέχονται όλοι οι υπόλοιποι, για να μην ξεχνιόμαστε) Πάνος Μπεγλίτης τον κ. Πεπόνη ότι επιδεικνύει «επικίνδυνη αφέλεια»;

Συγγνώμη, αλλά πέραν του ότι ο Γρηγόρης Πεπόνης χρειάζεται πολλούς σαν τον κ. Μπεγλίτη για να τα βγάλουν πέρα μαζί του, αυτό δεν αποτελεί παρέμβαση στην Δικαιοσύνη;

Και συγγνώμη, αλλά χρόνια τώρα δεν μας επαναλαμβάνετε μονότονα την γνωστή πρόσκληση-πρόκληση «αν έχετε στοιχεία να τα πάτε στον εισαγγελέα»;

Ε, είχαμε στοιχεία και τα πήγαμε στον εισαγγελέα. Και σας πληροφορώ ότι τα στοιχεία είναι τρανταχτά και δεν μπορείτε να τα αντικρούσετε.

Πρώτον, διότι τον καιρό που οι επιστήμονες στατιστικολόγοι σπούδαζαν και διακρίνονταν, εσείς πασχίζατε να χωθείτε στον κομματικό σωλήνα.

Και δεύτερον, επειδή τα στοιχεία δόθηκαν από την ΕΛΣΤΑΤ στη Eurostat κατά παράβαση του ιδρυτικού της νόμου, που προβλέπει πως όλες οι αποφάσεις της Αρχής πρέπει να είναι προϊόν συλλογικού οργάνου και να έχουν επικυρωθεί από όλα τα μέλη του Δ.Σ., κάτι το οποίο ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ!

Προς τι, λοιπόν, όλη αυτή η φασαρία και ο θρήνος και ο κοπετός, με τη συνοδεία γελοίων επιχειρημάτων;

Δόθηκαν ή δεν δόθηκαν τα στοιχεία χωρίς να συνεδριάσει το Δ.Σ. και χωρίς να επικυρωθούν;

Αποτελούσε ή όχι αυτό σοβαρή παραβίαση του νόμου, αρκετή για να ασχοληθεί η Δικαιοσύνη;

Ανακοινώθηκαν ή όχι τα στοιχεία από την Eurostat την επομένη των περιφερειακών εκλογών (δηλαδή στις 15 Νοεμβρίου 2010), ενώ για όλες τις άλλες χώρες είχαν ανακοινωθεί από τις 21 Οκτωβρίου;

Σημαίνει ή όχι αυτό πως έγινε συνεννόηση της κυβέρνησης με τη Eurostat, ώστε να μην ανακοινωθεί το θηριώδες έλλειμμα (15,4%) πριν από τις εκλογές, καθώς κάτι τέτοιο θα προοιωνιζόταν νέα μέτρα και θα οδηγούσε σε καταψήφιση των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ;

Σημαίνει ή όχι αυτό πως η κυβέρνηση ήξερε τι είχε κάνει, κι’ ας διερρήγνυε τα ιμάτιά του στη Βουλή ο κ. Σαχινίδης (13 Οκτωβρίου 2010, δηλαδή πριν από τις εκλογές) πως τάχαμου δεν γνώριζε το ύψος του ελλείμματος, επειδή (ξανα)τάχαμου η ΕΛΣΤΑΤ είναι ανεξάρτητη;

Αποδεικνύει ή όχι αυτή η συμπεριφορά πως σε πολιτικό επίπεδο δεν έγινε καμιά διαπραγμάτευση, ενώ όλοι γνωρίζουμε πως τα ελλείμματα των νοσοκομείων μας οφείλονται κυρίως στο 1,5 εκ. μεταναστών που περιθάλπονται καθημερινά σ’ αυτά, με αποτέλεσμα να βουλιάξουν;

Όφειλαν ή όχι οι κυβερνήτες μας (λέμε τώρα) να δηλώσουν στην ΕΕ, στη Eurostat του σκαιού επικεφαλής της Ραντερμάχερ και σε όλους τους δανειστές πως σε περίπτωση που θα μας επέβαλλαν να εντάξουμε τα χρέη των νοσοκομείων μας, θα ανοίξουμε τις πόρτες και θα τους στείλουμε πεσκέσι όλους τους ξένους να τους περιθάλπουν στα δικά τους νοσοκομεία;

Μπήκαν ή δεν μπήκαν τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ και των νοσοκομείων στο γενικό έλλειμμα χωρίς να ακολουθηθεί η επιστημονική μεθοδολογία ελέγχου των οικονομικών τους;

Ανέθεσε ή όχι η κυβέρνηση – τέσσερις μέρες μετά την ανακοίνωση του ελλείμματος – σε εταιρία ορκωτών λογιστών το έργο «Συγκέντρωση, κωδικοποίηση και ανάλυση χρηματοοικονομικών στοιχείων επιλεγμένων ΔΕΚΟ»;

Μα αν αυτή τη δουλειά την είχε κάνει η ΕΛΣΤΑΤ, γιατί δεν έπαιρναν από εκεί τα στοιχεία, παρά μπήκαν στον κόπο και στα έξοδα να προσλάβουν άλλους για την ίδια δουλειά;

Ομολόγησε ή όχι ο κ. Βενιζέλος (την 1η Δεκεμβρίου 2011) σχετικά με τα ελλείμματα των νοσοκομείων ότι τον Οκτώβριο του 2009, στην επίσημη αναφορά προς τη Eurostat, έγινε η καταγραφή όλου του μη δηλωθέντος μέρους των υποχρεώσεων του 2008;

Ακολούθησε ή όχι (το γράφει στην ανακοίνωσή του ο κ. Βενιζέλος) μεθοδολογική επίσκεψη της Eurostat, στη διάρκεια της οποίας τόσο οι αξιωματούχοι της ευρωπαϊκής στατιστικής αρχής, όσο και εκείνοι της ελληνικής (τότε ΕΣΥΕ) διατύπωσαν επιφυλάξεις «ως προς τον λογιστικό αυτό χειρισμό» (sic);

Αποδεικνύει ή όχι αυτό πως ήδη από τον Οκτώβριο του 2009 ξεκίνησαν τα μαγειρέματα και έστελναν στοιχεία (για τα οποία τους ανακαλούσε στην τάξη η ίδια η Eurostat), ενώ διαφωνούσαν και τα ίδια τα τότε στελέχη της τότε ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας;

Ποιος τα έστειλε εκείνα τα στοιχεία, αφού διαφωνούσαν όλοι οι αρμόδιοι; Ο κ. Παπακωνσταντίνου μόνος του;

Είναι αλήθεια ή όχι πως η ΕΕ δεν απαιτεί την καταγραφή των μη επαναλαμβανόμενων δαπανών των νοσοκομείων, αλλά μόνο τις αυτοτελείς χρήσεις; (Προφανώς επειδή αν μια χρονιά πλακώσουν δυο εκατομμύρια μετανάστες, δημιουργούνται δαπάνες που δεν είναι επαναλαμβανόμενες;).

Είναι αλήθεια ή όχι ότι ακόμη και σήμερα η ΕΛΣΤΑΤ λειτουργεί χωρίς διοικητικό συμβούλιο και ο επικεφαλής της αποπέμφθηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο από την Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής στις 22 Νοεμβρίου 2011, όταν αυτή (η Επιτροπή) αποφάσισε να κάνει με μοιραία καθυστέρηση τη δουλειά της;

Είναι αλήθεια ή όχι ότι η ΕΛΣΤΑΤ τελεί υπό τον έλεγχο της Βουλής (η οποία διορίζει την πλειοψηφία των μελών της), αλλά ο Πρόεδρος της Βουλής επί μήνες δεν ανταποκρινόταν ούτε ανταποκρίθηκε ποτέ στα αιτήματα για συνάντηση και στις καταγγελίες του Πανελληνίου Συλλόγου Υπαλλήλων της ΕΛΣΤΑΤ;

Είναι αλήθεια ή όχι ότι ο υπουργός των Οικονομικών κ. Βενιζέλος καρατόμησε όλα τα μέλη του Δ.Σ. στις 27 Σεπτεμβρίου του 2011, παντρεύοντας την τροπολογία του αποκεφαλισμού με την τροπολογία για το χαράτσι στα ακίνητα μέσω ΔΕΗ;

Είναι αλήθεια ή όχι ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν και τις δύο τροπολογίες και επομένως φέρουν μεγάλη ευθύνη;

Πρέπει ή όχι να εξαιρεθούν από την εξεταστική επιτροπή για την ΕΛΣΤΑΤ;

Και τι είναι αυτά που μας λέει τώρα ο κ. Παπακωνσταντίνου; Ότι η ΕΛΣΤΑΤ είναι ανεξάρτητη και δεν λαμβάνει κυβερνητικές εντολές;

Εδώ δόθηκαν εντολές στην ίδια τη Eurostat να καθυστερήσει την ανακοίνωση του ελλείμματος!

Και γιατί ο κ. Παπακωνσταντίνου, που, στην ανακοίνωσή του, αισθάνεται την ανάγκη να υπενθυμίσει πως ο ίδιος έλαβε «την πρωτοβουλία για την ανεξαρτησία της ΕΛΣΤΑΤ», παραλείπει να αναφέρει πως λίγους μήνες μετά την ίδρυσή της (τον Μάρτιο του 2010), αισθάνθηκε την ανάγκη (τον Δεκέμβριο του 2010) να εντάξει σε ένα από τα περίφημα μνημονιακά πολυνομοσχέδια το άρθρο 11 με το οποίο μεταφέρονταν όλες οι εξουσίες στον πρόεδρο της Αρχής;

Για ποιο λόγο δηλαδή κατάργησε τον ίδιο τον δικό του νόμο και δημιούργησε την ενός ανδρός αρχή λίγο μετά την αποστολή των (φουσκωμένων) στοιχείων για το έλλειμμα του 2009 και την ανακοίνωση του καταστροφικού ελλείμματος, αν όχι επειδή ήταν γνωστό ότι ο νόμος του Μαρτίου είχε παραβιαστεί κατάφωρα;

Για να μας μπερδέψει (και να μπερδέψει και τους δικαστές) και να μην θυμηθούμε ότι τα στοιχεία εστάλησαν ενώ ίσχυε ο πρώτος νόμος;

Και μην μας πει πως και αυτό το επέβαλε η Eurostat, διότι σε σχετικό ερώτημα-non paper που είχε αποστείλει στη Eurostat ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ ρωτώντας αν είναι σκόπιμη η ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του, η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία είχε απαντήσει πως αυτό «είναι θέμα της Ελλάδας και δεν υπεισέρχεται σε θέματα εθνικής κυριαρχίας».

Και από πού προκύπτει ότι, όπως μας λέει στη δική της ανακοίνωση η ΕΛΣΤΑΤ (επικαλούμενη τον… καταργημένο ιδρυτικό της νόμο), «τηρεί απαρασάλευτα την εκ του νόμου υποχρέωσή της να παράγει αξιόπιστα και αδιάβλητα στατιστικά στοιχεία»;

Επειδή, όπως γράφουν, η Eurostat ενέκρινε άνευ επιφύλαξης τα εν λόγω στοιχεία;

Ανάλογο επιχείρημα χρησιμοποιεί και ο κ. Παπακωνσταντίνου, ότι δηλαδή οι εισαγγελείς αμφισβητούν (άκουσον! Άκουσον!) επικυρωμένα από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία στοιχεία!

Συγγνώμη, αλλά γιατί πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στη Eurostat που έχει άπειρες φορές υποχρεωθεί να κάνει την αυτοκριτική της και που μπήκε σε διαδικασία συναλλαγής με την κυβέρνηση για τον χρόνο ανακοίνωσης του ελλείμματος;

Πόθεν προκύπτει αυτό που αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ, ότι δηλαδή «τα στατιστικά στοιχεία δεν "κατασκευάζονται" για να εξυπηρετήσουν οποιοδήποτε πολιτικό συμφέρον», όταν είναι αποδεδειγμένη η συνεννόηση, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το πολιτικό συμφέρον των περιφερειακών εκλογών;

Έωλα είναι και όλα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο κ. Μπεγλίτης – αν και, όπως αποδεικνύεται, αγνοεί πλήρως την υπόθεση.

Επιτίθεται στους εισαγγελείς με ανοίκειο τρόπο, ζητά ευθέως την καρατόμησή τους (καλώντας την εισαγγελία του Αρείου Πάγου «να προχωρήσει άμεσα σε όλες τις εκ του νόμου προβλεπόμενες ενέργειές της) και μας δηλώνει πως «δεν έχει κανένας το δικαίωμα να παίζει με τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, το πολιτικό σύστημα και την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος».

Αλήθεια; Πρώτον, με το πολιτικό σύστημα θα παίζουμε όσο θέλουμε. Αλλά ας μην μιλά για εθνικά συμφέροντα και λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, διότι με αυτά έπαιξαν όσοι οδήγησαν με πλαστά στοιχεία τη χώρα σ’ αυτήν την περιπέτεια και όσοι γραπώνονται στην εξουσία χωρίς να έχει εκφραστεί η λαϊκή βούληση.

Υποστηρίζει ο κ. Μπεγλίτης ότι η αποστολή της δικογραφίας συνέπεσε με μια πολύ ευαίσθητη στιγμή, δηλαδή με τις συνομιλίες για το PSI.

Τι λέτε καλέ; Ώρα είναι να κατηγορήσετε τον Πεπόνη ότι αυτός φταίει που τα (ξανα)μάζεψε και (ξανα)έφυγε ο κ. Νταλάρα.

Τι λέτε καλέ; Σας ενοχλήσαμε την ώρα που διαπραγματευόσαστε (λέμε τώρα) την χρεοκοπία της χώρας, που δεν θα είχε συμβεί αν είχατε πράξει το (εθνικό) καθήκον σας και δεν στέλνατε πλαστά στοιχεία στους δανειστές;

Υποστηρίζει επίσης ο κ. Μπεγλίτης πως ήταν γνωστό από το καλοκαίρι του 2009 πως το έλλειμμα θα ήταν διψήφιο.

Μα αφού δεν είχε ακόμη τελειώσει το 2009 – και χωρίς να έχει ληφθεί το παραμικρό ήπιο μέτρο – πώς ήξεραν πού θα καθόταν το έλλειμμα στο τέλος του χρόνου ήδη από το καλοκαίρι; Μήπως επειδή γνώριζαν πως θα αναλάμβαναν την εξουσία και μετά θα κάθονταν ΑΚΙΝΗΤΟΙ μέχρι να μας πάνε σιδηροδέσμιους στο ΔΝΤ;

Και όταν λέμε «διψήφιο», τι εννοούμε; Διότι άλλο το 11%, άλλο το 12%, άλλο το 13% και άλλο το 15,4%!

Επαναλαμβάνει ο κ. Μπεγλίτης, τα περί χρόνου καταγραφής των εξοπλισμών  φληναφήματα του ευρισκόμενου στην Κόστα Ρίκα για τη Σοσιαλιστική Διεθνή κ. Παπανδρέου (επί των οποίων έπρεπε ήδη να έχει γίνει πολιτική διαπραγμάτευση, διότι η ΕΕ δεν προστάτεψε τα σύνορά μας και είμαστε όλη μέρα στις αερομαχίες).

Ότι δηλαδή η κυβέρνηση της Ν.Δ. κατέγραψε τους εξοπλισμούς στον χρόνο παραγγελίας τους (επί ΠΑΣΟΚ) και όχι στον χρόνο παραλαβής τους (επί Ν.Δ.).

Ενώ σε ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ είχε απαντήσει η Κομισιόν πως δεν την ενδιαφέρει πού καταγράφονται (αρκεί να καταγράφονται).

Και ενώ είναι γνωστό ότι τα τεράστια ποσά για τους εξοπλισμούς προκαταβάλλονταν σχεδόν στο σύνολό τους κατά την παραγγελία – για να πέφτουν οι μίζες.

Για ποιο λόγο κάποιος να καταγράψει τις μίζες των άλλων στις δικές του χρονιές;

Πληροφορηθήκαμε επίσης πως ο υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου «μελετάει» τον «φάκελο Πεπόνη – Μουζακίτη» και «εξετάζει» αν θα στείλει ερώτημα στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο  για την αντικατάστασή τους και αν θα ζητήσει την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον τους, διότι, όπως είπε, (με τις καταγγελίες τους περί παρεμβάσεων – οι οποίες τελικώς υπήρξαν και εκ μέρους του) «έπληξαν το κύρος της Δικαιοσύνης με τις συγκεκριμένες πράξεις και συμπεριφορές τους».

Τι λέτε καλέ; Εσείς παρεμβαίνατε για να ζητήσετε επίσπευση του έργου τους (ειδικά για τα CDS), αλλά αυτοί έπληξαν το κύρος της Δικαιοσύνης;

Μαθαίνουμε μάλιστα ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης διερευνά το ενδεχόμενο να προωθηθεί στη Βουλή η τροπολογία που είχε πάρει άρον-άρον πίσω ο κ. Βενιζέλος μπροστά στην γενική κατακραυγή, με την οποία αντικαθιστούσε τους δύο οικονομικούς εισαγγελείς με αντεισαγγελείς του Αρείου Πάγου!

Δεδομένου ότι ο κ. Παπαϊωάννου όχι υπουργός, αλλά ούτε βουλευτής δεν θα είναι μετά τις επόμενες εκλογές, καλά θα κάνει να προστατέψει τον εαυτό του και να μην επιβαρύνει περαιτέρω τη θέση του.

Τέλος, επειδή όπως φαίνεται θα συσταθεί εξεταστική επιτροπή της Βουλής για το ζήτημα του φουσκωμένου ελλείμματος και επειδή η σύνθεση της σημερινής Βουλής (και επομένως και των επιτροπών της) είναι η παλιά (αυτή του «λεφτά υπάρχουν»), καλά θα κάνουν όσοι βουλευτές λάβουν μέρος σ’ αυτήν να προσέξουν επίσης να μην επιβαρύνουν τη θέση τους και να κρίνουν αντικειμενικά τα στοιχεία και όχι με βάση τις κομματικές εντολές.

Άλλωστε, το σωστό είναι η συγκεκριμένη επιτροπή να συσταθεί μετά την εκλογή της νέας Βουλής.

Ευθύνες για την υπόθεση φέρουν και οι βουλευτές που ψήφιζαν ό,τι τους κουβάλαγαν οι υπουργοί των Οικονομικών Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος – τη δημιουργία της ΕΛΣΤΑΤ, την ουσιαστική κατάργησή της, την απόλυση των μελών της.

Ως γνωστόν, μόνο στην Ελλάδα οι κρίνοντες είναι συγχρόνως και κρινόμενοι.

Αυτά, όμως, μέχρι την ώρα του Ειδικού Δικαστηρίου…

Υ.Γ.1 Όλα τα παραπάνω είναι αρκετά στοιχεία για να κλείσουν το στόμα τους όσους χλευάζουν τους μάρτυρες;

Υ.Γ.2 Μην πιέζετε την Δικαιοσύνη, διότι υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο...

Υ.Γ.3 Όταν το ψέμα αποκαλύπτεται, δεν υπάρχει άλλο καταφύγιο από το θράσος (Τακίτος).

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Σ.ΒΟΥΛΤΕΨΗ:ΜΑΣ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΜΕ ΣΙΣΣΙΤΙΑ.ΟΙ ΑΝΑΝΔΡΟΙ

Αν καταλάβαμε καλά από τα 

πρωτοχρονιάτικα μηνύματα των 

κρατούντων, πάμε γραμμή για τα 

συσσίτια. ΟΛΟΙ! 

Διότι ουδείς εχέφρων μπορεί να υποστηρίξει πως με τη «συλλογική προσπάθεια» στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος – και η οποία μεταφράζεται σε πειθήνια αποδοχή της βαριάς φορολογίας και των περικοπών – μπορεί να βγει το χρέος της χώρας.
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται με δραματικό τρόπο. 
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η άρχουσα τάξη στάθηκε ανίκανη να διαχειριστεί επ’ ωφελεία της χώρας τη Νίκη και τον πλούτο της Εθνικής Αντίστασης και τη φήμη που είχε αποκτήσει το ελληνικό μεγαλείο σε όλον τον κόσμο, πράττοντας το ακριβώς αντίθετο:
Δεν απέτρεψε την εμφύλια σύρραξη, με αποτέλεσμα να μηδενιστεί η χώρα και να περάσει ο λαός πενήντα χρόνια μέσα στην ανέχεια και στον διχασμό.
Τι θα πει, κ. πρωθυπουργέ, «πρέπει να συνεχίσουμε με αποφασιστικότητα την προσπάθεια»;
Ποιοι να συνεχίσουμε την προσπάθεια; Διότι μέχρι σήμερα, το μόνο που συμβαίνει είναι να υποβάλλεται σε θυσίες ο λαός (οι οποίες – ό,τι και να λέτε και πήγαν και θα πάνε χαμένες, όπως δείχνουν οι αριθμοί), ενώ τόσο η προηγούμενη, όσο και η δική σας κυβέρνηση (που είναι η προηγούμενη) ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ.
Και τι θα πει «για να μην μεταβληθεί η κρίση σε μια άτακτη, καταστροφική χρεοκοπία. Για να παραμείνουμε στο ευρώ. Για να επανέλθουμε σε τροχιά ανάπτυξης και να μειώσουμε την ανεργία»;
Αν εννοείτε πως στην περίπτωση που η κρίση μεταβληθεί σε άτακτη χρεοκοπία και φύγουμε από το ευρώ, θα φταίει το γεγονός πως δεν υπήρξε «συλλογική προσπάθεια», σας λέμε πως ΟΧΙ. Αν συμβούν όλα αυτά, υπεύθυνοι θα είναι αυτοί που σας παρέδωσαν την εξουσία και εσείς προσωπικώς.
Είναι άνανδρο να μην κάνεις τίποτε, ενώ γι’ αυτό ανέλαβες μια θέση και μετά να ρίχνεις τα βάρη στους άλλους, που ούτε κυβερνούν, ούτε σχεδιάζουν, ούτε γνώση των γεωπολιτικών συμφερόντων που αναπτύσσονται έχουν, ούτε να παρέμβουν σ’ αυτά μπορούν, ούτε βρίσκονται σε θέση ή διαθέτουν τις αναγκαίες γνώσεις για να σχεδιάσουν και να διαπραγματευτούν.
Αν είχατε κάποιο μήνυμα να στείλετε, αυτό έπρεπε να το στείλετε μόνο στον εαυτό σας.
Το ίδιο και ο κ. Παπανδρέου, που επιμένει να λέει ότι «καταφέραμε να στεκόμαστε όρθιοι».
Και ότι «όλοι μαζί» γίναμε «σοφότεροι», αποκτήσαμε «προσωπική και συλλογική αυτογνωσία» και πως «πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα».
Μιλάμε για τον πρώτο πληθυντικό που σκοτώνει. Διότι προσωπικά ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου ούτε έλαβε μέρος σε καμιά συλλογική προσπάθεια, ούτε αισθάνθηκε στο πετσί του τις συνέπειες της καταστροφικής πολιτικής του και της εκ μέρους του κατασυκοφάντησης της χώρας.
Από την στιγμή που ο κ. Παπανδρέου εξακολουθεί να είναι σε θέση, μετά από όλα αυτά, να στέλνει πρωτοχρονιάτικά μηνύματα, χωρίς να αισθάνεται την παραμικρή ανάγκη να απολογηθεί και χωρίς να έχει τιμωρηθεί, δεν μπορούμε να μιλάμε για αποκατάσταση της ηθικής και της δικαιοσύνης, που πρέπει να αποδοθεί.
Επίσης δεν αντιλαμβάνομαι τι νόημα έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη μια να ζητά υπεράσπιση των αδυνάμων και από την άλλη να υποστηρίζει πως γίνεται πόλεμος στον κ. Παπαδήμο, ένας πόλεμος, που όπως είπε, τον βλέπει «στις εφημερίδες με σχόλια που θα μπορούσαν να μην γίνονται»!
Πώς γίνεται δηλαδή να υπερασπίζεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγχρόνως και τους αδυνάμους και την κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία επιβάλλει τα μέτρα που πλήττουν τους αδυνάμους;
Δηλαδή, κ. Πρόεδρε, ποια είναι τα σχόλια «που θα μπορούσαν να μην γίνονται»;
Ότι ο κ. Παπαδήμος δέχθηκε να λειτουργεί με ένα υπουργικό συμβούλιο πενήντα ατόμων, οι σαράντα από τους οποίους είναι οι προηγούμενοι ανίκανοι;
Ότι δύο μήνες τώρα δεν έχει αλλάξει τίποτε, δεν έχει καν προχωρήσει το PSI;
Ότι το μόνο που ζητά (ο κ. Παπαδήμος) είναι θυσίες και πάλι θυσίες;
Ότι μόνο λόγια λέει κι’ αυτός για ανάπτυξη και ανάταξη και στην πράξη δεν έχει λάβει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ προς αυτήν την κατεύθυνση;
Και τι είναι αυτά περί Ιταλίας που επίσης αντιμετωπίζει δυσκολίες, αν και η κυβέρνησή της έχει λιγότερα μέλη; Τι προβλήματα έχει η κυβέρνηση της Ιταλίας και δεν τα ξέρουμε; Ότι κάτι είπε ο Μπερλουσκόνι; 
Δικαιολογεί δηλαδή ο Πρόεδρος αυτό το πρωτοφανές αίσχος, αυτό το απίστευτο συνονθύλευμα ανικάνων και φιλοδόξων;
Ακατανόητα πράγματα που δείχνουν ότι έχουν ανάψει στο φουλ οι μηχανές για διάσωση των καταστροφέων της χώρας, στους οποίους σύντομα θα προστεθεί και ο κ. Παπαδήμος. 
Επίσης, δεν αντιλαμβανόμεθα σε ποιον απευθύνθηκε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Προβόπουλος όταν, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» διεκτραγώδησε την κατάσταση που θα επικρατούσε στη χώρα, αν επιστρέφαμε στη δραχμή.
Όπως είπε, τα πρώτα χρόνια θα βρισκόμασταν σε αληθινή κόλαση, καθώς «θα παρουσιαστούν σημαντικές ελλείψεις σε καύσιμα, πρώτες ύλες, ακόμη και σε αγροτικά προϊόντα. Τα σχολεία, τα νοσοκομεία και γενικά οι δημόσιες υπηρεσίες θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες στη λειτουργία τους. Ελλείψει καυσίμων, ο στρατός και η αστυνομία δεν θα μπορούν να κινούν τα οχήματα». 
Προειδοποίησε επίσης ότι σε τέτοιες ανώμαλες καταστάσεις, αυτοί που κυρίως χάνουν είναι οι πολλοί και οι αδύνατοι, ενώ αυτοί που επωφελούνται είναι οι λίγοι επιτήδειοι.
Σωστά. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η χώρα οδηγήθηκε στον εμφύλιο και στο τέλος επικράτησαν οι μαυραγορίτες και οι συνεργάτες των κατακτητών.
Αλλά και… λάθος! Διότι δεν επικρατούν σήμερα οι ίδιες συνθήκες από πλευράς βιοτικού επιπέδου του λαού και ενημέρωσης.
Οπότε, κ. Προβόπουλε, θα χάσουν μεν οι πολλοί και οι αδύνατοι, αλλά κάποιοι μπορεί να χάσουν το κεφάλι τους. 
Αφήστε, λοιπόν, όλοι σας τις κινδυνολογίες, διότι δεν αντιλαμβανόμαστε σε ποιους απευθύνεται αυτή η ομοβροντία του τύπου… μέτρα, δυσκολίες, αμάν έρχεται πάλι η τρόικα και τι θα κάνουμε.
Αφήστε όλοι σας τα περί ανάγκης συλλογικότητας (δηλαδή «πληρώστε και μη μιλάτε») και πείτε μας ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ!
Διότι μέχρι στιγμής ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ ΤΗ ΧΩΡΑ.
Οι πολιτικοί και οι οικονομικοί παράγοντες της χώρας δεν αρκεί να μιλούν γενικά και αόριστα για συλλογικότητες (δηλαδή… πληρώστε) και μελλοντικές ελπίδες.
Οφείλουν να πουν τώρα τι έχουν σχεδιάσει να κάνουν άμεσα. 
Θα βγουν στο εξωτερικό να εξηγήσουν τις δυνατότητες της χώρας χωρίς να την συκοφαντούν;
Θα παραπέμψουν τους συκοφάντες για εθνική προδοσία;
Θα φέρουν επενδύσεις (κανονικές, όχι αυτές για τις οποίες μιλούν στις συναντήσεις τους ο Παπαδήμος και ο Χρυσοχοΐδης);
Θα δεσμευτούν οι κινδυνολογούντες σε κάτι χωρίς – για μια φορά – να αναμιγνύουν τον λαό; 
Τι θα κάνουν; Θα διαπραγματευτούν καλύτερα, θα βγάλουν πετρέλαια, θα ζητήσουν πίσω τα κλεμμένα αρχαία από τα οποία κόβουν μονέδα οι δανειστές μας, θα πουλήσουν σήμερα (χθες) τον ήλιο στους Γερμανούς που τον χρειάζονται, θα υιοθετήσουν επιτέλους την τακτική του μαστίγιου και του καρότου, βάζοντας στο τραπέζι ακόμη και τις γερμανικές οφειλές;
Θα καταλάβουν ότι η λύση του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας περνά μέσα από την ενεργειακή αυτοτέλεια της Γερμανίας, η οποία έχασε δύο παγκοσμίους πολέμους επειδή έμειναν από βενζίνη τα άρματά της - οπότε, σε καιρό ειρήνης και με δεδομένο ότι μέχρι το 2020 θα κλείσουν τα ευρισκόμενα σε γερμανικό έδαφος πυρηνικά εργοστάσια, υπάρχει κίνδυνος να μείνουν από ενέργεια τα εργοστάσιά της; 
Επί όλων αυτών δεν ακούσαμε τίποτε. Οι μεγάλοι οικονομολόγοι και οι μεγάλοι τεχνοκράτες το έχουν ρίξει στην ανάγκη για κοινωνική συνοχή και φιλανθρωπία.
Την ώρα που είναι βέβαιο πως μόνο πολιτική λύση (σε συνδυασμό με σοβαρά μέτρα ανάταξης) μπορεί να δοθεί στο πρόβλημά μας, ακούμε τα ίδια και τα ίδια.
Το Πρόγραμμα «Ήλιος», στο οποίο αναφέρθηκε και πάλι ο Σόιμπλε πρωτοχρονιάτικα, εξακολουθεί να καρκινοβατεί.
Η Κύπρος ανακοινώνει τα σημαντικά αποτελέσματα από τις έρευνες για φυσικό αέριο και εμείς, χρόνια μετά, είμαστε ακόμη στο «Θα βγάλουμε πετρέλαια».
Η έννοια της διαπραγμάτευσης και της άσκησης πίεσης έχει εξαφανιστεί.
Καμιά υπόσχεση ότι θα μπουν επιτέλους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα μεγάλα θέματα της Ελλάδας: Οι εξοπλισμοί και η μη εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας, ο τεράστιος όγκος λαθρομεταναστών και το κόστος για την ελληνική οικονομία (έχουν βουλιάξει τα νοσοκομεία μας), οι γερμανικές οφειλές που είναι απόλυτα νόμιμο να διεκδικηθούν.
Ο άνθρωπος (Παπακωνσταντίνου), που εξαιτίας του ανέβηκε τεχνητά το έλλειμμα της χώρας, είναι υπεύθυνος για τα πιο σοβαρά θέματα της χώρας – το Πρόγραμμα Ήλιος και τα Πετρέλαια.
Είναι δυνατόν ο άνθρωπος που έλαβε ενεργά μέρος στον μηδενισμό της χώρας να την αγαπά και να αγωνίζεται γι’ αυτήν, έχοντας την ευθύνη των πιο κρίσιμων τομέων;
Ο άνθρωπος (Παπανδρέου) που είναι ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για τον μηδενισμό της χώρας δια της συκοφάντησής της, στέλνει στους «διεφθαρμένους» μηνύματα… ενότητας και συλλογικής προσπάθειας.
Και ο πρώην σύμβουλος αυτού του καταστροφέα, είναι σήμερα πρωθυπουργός της χώρας.
Όλοι μαζί, μας απειλούν ότι θα πάμε στα συσσίτια. Αντί να διαπραγματευτούν με τους ξένους, απειλούν τον λαό τους.
Οι άνανδροι!
  ========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)