ΣΤ.ΛΥΓΕΡΟΣ:ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΕΔΙΩΞΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

. Συνέντευξη στην Ντίνα Καράτζιου

- Πρόσφατα διακόπηκε η συνεργασίας σας με την εφημερίδα Καθημερινή, στην οποία αρθρογραφούσατε επί σειρά ετών. Κλείνει ένας κύκλος;

Στην Καθημερινή πήγα το 1989. Δούλεψα σ΄ αυτή την εφημερίδα περισσότερα από 23 χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος της δημοσιογραφικής μου σταδιοδρομίας. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω τους λόγους της αποχώρησής μου, νομίζω ότι ο καθένας μπορεί να τους δει. Είναι εξόφθαλμοι. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει πάντα η ουσία, δηλαδή η διακοπή της συνεργασίας, η οποία έγινε με πρωτοβουλία της εφημερίδας. Υπάρχει, βεβαίως και ο τρόπος. Το μόνο που θα πω γι’ αυτόν είναι ότι δεν ήταν ο καλύτερος.

- Μετά την αποχώρηση σας, γράφτηκαν εκατοντάδες θετικά σχόλια στα  social media  από πολίτες. Πως το σχολιάζετε;

Με συγκίνησαν. Είμαι παλιομοδίτης. Δίνω σημασία στα σχόλια των αναγνωστών. Έχει σημασία η γνώμη που έχουν οι άλλοι για σένα. Δεν ανήκω, όμως, στους δημοσιογράφους οι οποίοι κάνουν θέμα τον εαυτό τους.

- Συμφωνείτε ότι η κρίση στον Τύπο πριν γίνει και οικονομική ήταν βασικά δεοντολογική;

Πάντα ο Τύπος είχε κάποιου είδους διαπλοκή με την πολιτική και με τα οικονομικά συμφέροντα. Η διαφορά του σήμερα από το χθες είναι ότι παλαιότερα οι εφημερίδες στηρίζονταν στην κυκλοφορία τους. Αρα είχαν μία κάποια οικονομική ανεξαρτησία, επειδή η κυκλοφορία ήταν η κύρια πηγή των εσόδων τους. Σταδιακά, κύρια πηγή των εσόδων έγινε η διαφήμιση. Πρόκειται για ποιοτική διαφορά. Η διαπλοκή απέκτησε νέο περιεχόμενο. Για την ακρίβεια, τα media έπαψαν να είναι προσκολημμένα σε κόμματα και έγιναν θεραπαινίδες της ολιγαρχίας του χρήματος. Η ίδια η πολιτική εξουσία, άλλωστε, έχασε σε μεγάλο βαθμό την αυτονομία της. Σταδιακά διαμορφώθηκε το αμαρτωλό τρίγωνο. Η ισχυρή κορυφή είναι η ολιγαρχία χρήματος με τις δύο άλλες κορυφές, την πολιτική εξουσία και τα media, να λειτουργούν περισσότερο δορυφορικά παρά ανταγωνιστικά. Στην προ κρίσης Ελλάδα, αυτό το αμαρτωλό τρίγωνο λειτούργησε σαν καρκίνωμα, ήταν στυλοβάτης του μοντέλου πλασματικής ανάπτυξης, βασικά χαρακτηριστικά του οποίου ήταν όχι μόνο ο παρασιτισμός, η σπατάλη και ο ανορθολογισμός, αλλά και η κλεπτοκρατία. Η κρίση έβγαλε όλα αυτά στην επιφάνεια και τους προσέδωσε μία άλλη διάσταση. Όταν το μοντέλο πλασματικής ανάπτυξης δεν μπορούσε να χρηματοδοτηθεί κατέρρευσε, συμπαρασύροντας και το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και στη μικρομεσαία θάλασσα. Το περιεχόμενο αυτού του συμβολαίου συνοψίζεται στο εξής μήνυμα που εξέπεμπε η άρχουσα τάξη: «Μην ασχολείστε με τα χρυσοφόρα παιχνίδια διαπλοκής που λαμβάνουν χώρα στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας και το πολιτικό σύστημα θα κάνει τα στραβά μάτια για τη διαφθορά στη δημόσια διοίκηση, για την εκτεταμένη φοροδιαφυγή στους μικρομεσαίους για την αυθαίρετη δόμηση και για διάφορα άλλα ανομικά φαινόμενα. Όταν ακυρώθηκε αυτό το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο, συμπαρέσυρε, όπως έδειξαν και οι εκλογές του περασμένου Μαϊου-Ιουνίου το πολιτικό σύστημα που στηρίχθηκε στον δικομματισμό. Με άλλα λόγια, έχουμε τέλος εποχής, γύρισμα σελίδας.

- Σ’ αυτή τη νέα εποχή, φαίνεται ότι αλλάζουν και οι συσχετισμοί των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων. Πώς επηρεάζει αυτό τη δημοσιογραφία;

Πριν μιλήσουμε για τα media, επιτρέψτε μου ένα σχόλιο για τον συσχετισμό πολιτικής και οικονομίας. Η ελληνική άρχουσα τάξη έχει μακρά παράδοση εξάρτησης. Όταν έφερε τη χώρα στον γκρεμό, στις αρχές του 2010, τι έκανε; Αντί έστω και την τελευταία στιγμή να επεξεργαστεί ένα εναλλακτικό εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, αντί να διαπραγματευτεί με την τρόικα ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας, τα παρέδωσε όλα, έτρεξε να κρυφτεί στην ποδιά των ξένων κηδεμόνων. Οι πιο θρασείς, μάλιστα, κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία. Η άρχουσα τάξη νόμιζε ότι οι δανειστές θα βάλουν χέρι μόνο στη δημόσια περιουσία. Τώρα αρχίζει να καταλαβαίνει ότι θα βάλουν χέρι και στις εξασθενημένες από την ύφεση ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η εσωτερική υποτίμηση, την οποία τόσο ύμνησαν, έχει κι αυτή τη διάσταση. Οι δανειστές θα βάλουν χέρι και στις τράπεζες και μέσω των τραπεζών θα ελέγξουν και τα media. Τέρμα οι προνομιακές δανειοδοτήσεις. Τα παραπάνω θεωρώ ότι έχουν μεγάλη σημασία για να δούμε τον ρόλο των μέχρι τώρα κυρίαρχων media. Σας θυμίζω ότι ένα μεγάλο δημοσιογραφικό συγκρότημα από στυλοβάτης των Μνημονίων ξαφνικά ξιφουλκεί εναντίον της τρόικας. Μόνο που είναι αργά. Η κοινωνία δεν πρόκειται να συνταχθεί μαζί τους για να προασπίσει σκανδαλώδη προνόμια. Ίσως αυτή να είναι η θετική πλευρά ενός αρνητικού φαινομένου.

- Τι μπορεί να προκύψει λοιπόν, μέσα από αυτή την καταλυτική κρίση για τον Τύπο;

Δεν μου αρέσει να κάνω τον μάντη. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η κοινωνία έχει ανάγκη από πραγματική δημοσιογραφία. Έχει ανάγκη δηλαδή, από τις βασικές λειτουργίες που χαρακτηρίζουν τη δημοσιογραφία: Το ρεπορτάζ και την έρευνα, την ανάλυση και το σχόλιο. Δεν έχει σημασία αν τα είδη αυτά της δημοσιογραφίας θα εμφανισθούν σε εφημερίδες, σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς ή στο Διαδίκτυο. Αυτά είναι οχήματα της δημοσιογραφίας. Το ζητούμενο είναι η ποιότητα. Και η ποιότητα δεν εξασφαλίζεται με τη νοοτροπία του τζάμπα.

- Εννοείτε την απλήρωτη ή την κακοπληρωμένη δημοσιογραφική εργασία;

Βεβαίως κι αυτή. Η δημοσιογραφική παραγωγή είναι ένα προϊόν. Κάποιοι εργάζονται για να προκύψει ένα ρεπορτάζ, μία έρευνα, μία newsanalysis, ένα σχόλιο. Κι αυτοί πρέπει να πληρωθούν. Όποιος έχει την απαίτηση ή απλώς έχει εθισθεί να να βρίσκει τα πάντα τζάμπα στο Διαδίκτυο υπονομεύει την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας. Ο δημοσιογράφος που δεν πληρώνεται από τους αναγνώστες ή ακροατές ή τηλεθεατές του ή γρήγορα θα εγκαταλείψει τη δημοσιογραφία ή θα συνεχίσει, επειδή πληρώνεται από αλλού, απ’ όσους ενδιαφέρονται να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Οποιος θέλει να έχει ένα ποιοτικό δημοσιογραφικό προϊόν με απαιτήσεις ανεξαρτησίας, πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να το έχει τζάμπα.

- Βλέπετε λοιπόν μία δημοσιογραφία που θα συνταχθεί πίσω από το νέο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, ή μία δυναμική ανεξάρτητη δημοσιογραφία που θα εκφράζει την κοινωνία;

Το μόνο σίγουρο σήμερα είναι ότι το παραδοσιακό συγκρότημα εξουσίας αποδομείται. Θα προκύψει ένα νέο, το οποίο ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί. Η εξέλιξη αυτή θα επηρεάσει αποφασιστικά και τα media. Το νέο τοπίο στα media δεν είναι σίγουρο ότι θα είναι καλύτερο. Θα εξαρτηθεί από την τροπή που θα πάρουν οι εξελίξεις στο πολιτικό επίπεδο. Μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε σε ιστορική καμπή. Η ολιγαρχία του χρήματος προσπαθεί να “κινεζοποιήσει” την Ευρώπη, να καταλύσει το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο και το Κοινωνικό Κράτος. Η αρχή έγινε από τον πιο αδύναμο κρίκο, την Ελλάδα, την οποία έχουν μετατρέψει σε πειραματόζωο. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα υπάρξει μία δημοσιογραφία, η οποία να εκφράσει την αντίσταση της κοινωνίας. Το ελπίζω, αλλά κρατάω μικρό καλάθι. Η πείρα του παρελθόντος δείχνει ότι οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Η αναδιάταξη της άρχουσας τάξης θα επιφέρει και μία αναδιάταξη στην “καθεστωτική” δημοσιογραφία. Αυτοί που έχουν τα χρήματα μπορούν εύκολα και να μεταλλάξουν παραδοσιακά μιντιακά συγκροτήματα ή ακόμα και να δημιουργήσουν νέα.

- Και μία που μιλάμε για “καθεστωτικά”  media , πώς αυτά εκβίασαν μια ολόκληρη κοινωνία, προβάλλοντας σαν μονόδρομο την πολιτική της τρόικας;

Τα media διεκπεραιώνουν τη θεραπεία-σοκ στο ιδεολογικό και επικοινωνιακό επίπεδο. Λειτουργούν ως μηχανισμός για την επιβολή των εκβιαστικών διλημμάτων στην κοινωνία. Μετατρέπουν ζωτικής σημασία πολιτικά ζητήματα σε αναμφισβήτητο μονόδρομο, σβήνοντας κάθε δυνατότητα εναλλακτικής λύσης στο επικοινωνιακό επίπεδο. Το κατάφεραν με όπλο τους την καλλιέργεια του φόβου. Είναι οι διαχειριστές του φόβου. Η συνταγή, βεβαίως, δεν είναι δική τους. Έχει έρθει ντελίβερι. Όταν την άνοιξη του 2010 πρωτοτέθηκε το δίλημμα “Μνημόνιο ή χρεοκοπία”, η ελληνική κοινωνία υπέκυψε. Φοβήθηκε τότε ότι κινδύνευε να χάσει μισθούς, συντάξεις, και καταθέσεις. Αποδέχθηκε, λοιπόν, κάποιες περικοπές, ελπίζοντας ότι σύντομα η κρίση θα ήταν παρελθόν. Μας έλεγαν ότι στα τέλη του 2011 ή στις αρχές του 2012 η Ελλάδα θα έχει επανέλθει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και θα έχει επιστρέψει στις Αγορές. Με την πάροδο του χρόνου, τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια συσσωρεύονταν. Η ελπίδα μαραίνεται και αντικαθίσταται από απόγνωση. Κι όσο η απόγνωση συσσωρεύεται τόσο μετατρέπεται σε οργή. Στην προσπάθειά της να ανασχέσει τη λαϊκή οργή, η “παράταξη του Μνημονίου” επιστράτευσε την ιδεολογική ηγεμονία του ευρώ.

- Αυτός είναι ο λόγος που οι κοινωνικές αντιδράσεις παραμένουν συγκριτικά υποτονικές;

Η απειλή εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ έπαιξε ανασχετικό ρόλο, αλλά δεν πιστεύω ότι αυτή είναι η κύρια αιτία της υποτονικότητας. Θυμίζω το κίνημα των Αγανακτισμένων, που το 2011 προσέλαβε μεγάλες διαστάσεις. Το κίνημα αυτό ξεθύμανε, επειδή δεν έβγαζε πουθενά. Δεν συμμερίζομαι την εκτίμηση ότι η κοινωνία υποτάχτηκε. Ισχυρίζομαι ότι αυτά το κίνημα των Αγανακτισμένων ήταν η ύστατη προσπάθεια της κοινωνίας να αντιμετωπίσει την επίθεση που δέχεται με ειρηνικές διαμαρτυρίες, ήταν η ύστατη κραυγή απόγνωσης. Σήμερα, η μεγάλη μάζα δεν συμμετέχει στις διαδηλώσεις, επειδή έχει πεισθεί ότι δεν μπορούν να επηρεάσουν την ασκούμενη πολιτική. Και δεν μπορούν να επηρεάσουν, επειδή τη χώρα δεν την κυβερνάει η κυβέρνηση, αλλά η τρόικα. Προς το παρόν, οι πολίτες προσπαθούν να επιβιώσουν. Μην έχετε, όμως, αμφιβολία ότι όσο η κοινωνική οργή συσσωρεύεται χωρίς να εκδηλώνεται τόσο πιο πιθανή γίνεται μία τυφλή κοινωνική έκρηξη. Έκρηξη, η οποία μπορεί να προέλθει από ασήμαντη αφορμή, από ένα λάθος σφύριγμα διαιτητή! Όταν έχεις μία χύτρα με νερό στη φωτιά και είναι ερμητικά κλειστή, δεν ξέρεις πότε θα εκραγεί. Αλλά ξέρεις ότι αν την αφήσεις στη φωτιά, κάποια στιγμή θα εκραγεί.

- Το τελευταίο σας βιβλίο έχει τίτλο “Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία”. Πως το εμπνευστήκατε;

Δεν θα το είχα γράψει αν δεν πίστευα βαθιά ότι η κρίση είναι πρωτογενώς πολιτική και δευτερογενώς οικονομική. Με την ίδια ακριβώς λογική βαθύτατα πιστεύω ότι η έξοδος από την κρίση θα ξεκινήσει μόνο από μία ριζική αλλαγή στο πολιτικό επίπεδο. Ακόμα και το καλύτερο σκάφος δεν μπορεί να πλεύσει στην τρικυμία χωρίς καλό καπετάνιο. Το βιβλίο μου εξετάζει και την εγχώρια πτυχή της κρίσης, για την οποία σας έχω ήδη μιλήσει, αλλά και τη διεθνή και ευρωπαϊκή πτυχή. Συνήθως, οι μνημονιακοί στρέφουν τους προβολείς στην εγχώρια πτυχή της κρίσης, κατηγορώντας τον λαό για ασωτεία. Αντιθέτως, η Αριστερά έχει την τάση να φωτίζει μόνο τη διεθνή και ευρωπαϊκή πτυχή της κρίσης. Η πραγματικότητα είναι ότι οι δικές μας πολλές και μεγάλες παθογένειες κατέστησαν την Ελλάδα τον πιο αδύναμο κρίκο της καθόλου στέρεης ευρωπαϊκής αλυσίδας και ως τέτοιο την μετέτρεψαν σε πειραματόζωο. Η Ελλάδα είναι πρωτοπόρος όσον αφορά την εφαρμογή της συνταγής. Το σήμερα της Ελλάδας είναι το αύριο των άλλων κοινωνιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά και το μεθαύριο των κοινωνιών του ευρωπαϊκού πυρήνα. Όπως είπα παραπάνω, η ολιγαρχία του χρήματος μεθοδεύει την “κινεζοποίηση” της Ευρώπης όσον αφορά την εργασία.

- Πως λειτούργησε η δημοσιογραφία στο περιβάλλον της κλεπτοκρατίας;

Αν είχαμε περιουσιολόγιο, θα βλέπαμε ότι ορισμένοι δημοσιογράφοι, που πριν από 20 ή 30 χρόνια ήταν μάλλον φτωχοί, σήμερα είναι μάλλον πλούσιοι. Κι όχι από τις αμοιβές τους. Τα media ως σύνολα, αλλά και μεμονωμένοι δημοσιογράφοι έπαιξαν επικερδώς ρόλο μεσάζοντα σε χρυσοφόρα παιχνίδια διαπλοκής. Από οικονομικής απόψεως λειτούργησαν σαν παράσιτα και από θεσμικής ως υπονομευτές του Κράτους Δικαίου και κατ’ επέκταση της δημοκρατίας.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

Σ.ΛΥΓΕΡΟΣ:ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ

Το νέο προεκλογικό σκηνικό έχει ήδη αρχίσει να στήνεται. Ο Σαμαράς έδωσε το στίγμα του. Επιδιώκει να μετατρέψει τις νέες εκλογές σε σύγκρουση της ευρείας Κεντροδεξιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο εμφανίζει σαν ανεύθυνο και τυχοδιωκτικό. Για να ενισχύσει, μάλιστα, τη θέση του, προσθέτει και το διακύβευμα της παραμονής στην Ευρωζώνη.
Με άλλα λόγια, επιχειρεί να εμφανίσει τη Ν.Δ. ως το κόμμα που επιδιώκει να συγκροτήσει ένα μέτωπο ευρωπαϊστών με σκοπό την ανάσχεση της εκλογικής ανόδου του –κατ’ αυτόν– αντιευρωπαϊκού ΣΥΡΙΖΑ. Στο πλαίσιο αυτό, η Ν.Δ. έχει στρέψει όλα τα πυρά της προς τον Τσίπρα και το κόμμα του.
Η στρατηγική του Σαμαρά φαίνεται να έλκει την έμπνευσή της από τη μετεμφυλιακή διάκριση σε εθνικόφρονες και κομμουνιστές. Αυτή τη φορά δεν είναι οι παραδοσιακοί εθνικόφρονες, αλλά οι νοικοκυραίοι που θέλουν να κρατήσουν την Ελλάδα στην Ευρώπη. Στην άλλη όχθη δεν είναι οι σοβιετόφιλοι κομμουνιστές, αλλά –όπως το παρουσιάζουν– ένα άθροισμα αριστερών ριζοσπαστών, νεοκομμουνιστών και αριστεριστών, το οποίο πρεσβεύει πολιτικές που οδηγούν σε έξοδο της Ελλάδας.
Εμφανιζόμενος σαν το ανάχωμα στην επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ, ο Σαμαράς επιδιώκει όχι μόνο να συσπειρώσει τον ευρύτερο δεξιό χώρο (νεοφιλελεύθερους και λαϊκή Δεξιά), αλλά και στο όνομα του ευρωπαϊσμού και του Μνημονίου να δορυφοροποιήσει (και κατ’ επέκταση περιθωριοποιήσει πολιτικά) το ΠΑΣΟΚ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ελπίζει ότι θα σταθεροποιήσει την αρχηγική θέση του, η οποία έχει υπονομευθεί.
Μετά τη μετανάστευση ενός μεγάλου τμήματος της λαϊκής Δεξιάς στους Ανεξάρτητους Ελληνες και στη Χρυσή Αυγή, οι σαμαρικοί είναι μειονότητα στη Ν.Δ. Οι νέες εκλογές και ο φόβος που προκαλεί η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήνει προς το παρόν περιθώρια για αμφισβήτηση του Σαμαρά, αλλά είναι σαφές ότι δεν πατάει πια σε σταθερό έδαφος. Η επιστροφή της Μπακογιάννη μπορεί να εγγράφεται στο πλαίσιο της δεξιάς πανστρατιάς, αλλά προσθέτει ένα μελλοντικό πρόβλημα για τον αρχηγό των «γαλάζιων».
Με τη στάση του, ο Βενιζέλος νομιμοποιεί το πολιτικό διακύβευμα που προβάλλει ο Σαμαράς, με αποτέλεσμα να διευκολύνει τη στρατηγική της Ν.Δ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το κλίμα πόλωσης συμπιέζει το ΠΑΣΟΚ και τα μικρά κόμματα προς όφελος της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικούν την πρωτιά, το πριμ των 50 εδρών και κατ’ επέκταση την εξουσία. Η Ν.Δ. θα αλιεύσει ψηφοφόρους από Δράση, ΛΑΟΣ, Δημιουργία Ξανά (εάν τελικώς δεν προσχωρήσουν), Ανεξάρτητους Ελληνες, Χρυσή Αυγή, αλλά και ΠΑΣΟΚ. Αντιστοίχως, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλιεύσει ψηφοφόρους από ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, Οικολόγους, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΠΑΣΟΚ. Η καλλιέργεια του φόβου ότι νίκη του Τσίπρα σημαίνει χάος και έξοδο από την Ευρωζώνη ωθεί μία κατηγορία νεοπαγών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ να παλινδρομήσουν. Από την άλλη, όμως, η κλιμάκωση της προπαγανδιστικής εκστρατείας εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ στρέφει μία άλλη κατηγορία ψηφοφόρων υπέρ του. Η εκτίμηση του μεγέθους των αντίθετων ροών είναι δύσκολη, αλλά είναι σαφές πως οι δύο πρωταγωνιστές θα βγουν ενισχυμένοι.
Η τρόικα και οι εγχώριες άρχουσες ελίτ αρνούνται να κατανοήσουν ότι η αμφισβήτηση του Μνημονίου δεν θα ανασχεθεί με όρους κοινοβουλευτικούς. Μπορεί να προβάλλεται η διαχωριστική γραμμή Δεξιά-Αριστερά και κυρίως ευρωπαϊστές-αντιευρωπαϊστές, αλλά ο παράγοντας που καθόρισε το εκλογικό αποτέλεσμα είναι η διαχωριστική γραμμή Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο.
Η διαχωριστική αυτή γραμμή δεν είναι παραδοσιακά ιδεολογικοπολιτική. Τροφοδοτείται από οικονομικοκοινωνικές αιτίες, από τα ερείπια που συσσωρεύει η εφαρμογή του Μνημονίου. Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ δεν τετραπλασιάσθηκε, επειδή ξαφνικά οι ψηφοφόροι γοητεύθηκαν από τον Τσίπρα και τις θέσεις του. Εάν κάποιος έλεγε πριν από δύο χρόνια ότι ο Καμμένος θα αποσπάσει 10,5% θα τον θεωρούσαν ονειροπαρμένο.
Οι ψηφοφόροι εγκατέλειψαν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., επειδή η ασκούμενη πολιτική καταστρέφει την οικονομία και την κοινωνία. Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι η ύστατη κραυγή ενός λαού πριν αυτός στραφεί σε δυναμικές αντιδράσεις, που πιθανότατα θα προκαλέσουν κοινωνική έκρηξη.
Ας υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες είχαν συμφωνήσει να κυβερνήσουν με τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι αυτή η κυβέρνηση εξασφάλιζε μια επιμήκυνση κατά ένα χρόνο της εφαρμογής του Μνημονίου. Επειδή, όμως, θα ψήφιζε το νέο Μεσοπρόθεσμο τον Ιούνιο και θα εφάρμοζε τα πρόσθετα επώδυνα μέτρα, θα είχε απονομιμοποιηθεί πολιτικά πριν λήξει το 2012. Είναι βάσιμη η εκτίμηση ότι τα κυβερνητικά κόμματα που στις 6 Μαΐου είχαν εξασφαλίσει αθροιστικά σχεδόν 70% θα έπεφταν στις δημοσκοπήσεις κάτω από το μισό. Αντιθέτως, τα ποσοστά του ΚΚΕ, της Χρυσής Αυγής και άλλων αντιμνημονιακών κομμάτων θα εκτοξεύονταν. Η τρόικα και οι εγχώριες άρχουσες ελίτ αρνούνται να κατανοήσουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το Μνημόνιο.

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ:Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΣΤΟ ΝΕΟ

Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι μετά το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. έχει εισέλθει σε τροχιά εκλογικής πτώσης. Η κρίση έπληξε τα θεμέλια του πελατειακού συστήματος, αλλά αυτό που κυρίως αποδομεί πολιτικοεκλογικά τα δύο κόμματα εξουσίας είναι η ταύτισή τους με το Μνημόνιο. Ολα δείχνουν ότι οι επικείμενες εκλογές θα αλλάξουν ριζικά τον πολιτικό χάρτη, αλλά δεν αναμένεται να αναδείξουν έναν παγιωμένο συσχετισμό δυνάμεων. Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι ένας μεταβατικός σταθμός, αφού το παλαιό πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμα πεθάνει και το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί.

Μέχρι πρότινος, σταθερά του πολιτικού σκηνικού ήταν η εναλλαγή ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στην εξουσία με τα μικρότερα κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ) σε μόνιμο ρόλο ελάσσονος αντιπολιτεύσεως. Σήμερα, η Ν.Δ. είναι πρώτο κόμμα, αλλά η αυτοδυναμία είναι όνειρο απατηλό. Εάν μέχρι το τέλος του 2011 ο Σαμαράς είχε κάποιες ελπίδες, μετά την προσχώρησή του στο στρατόπεδο του Μνημονίου δεν έχει καμία.
Μία σημαντική μερίδα της λαϊκής Δεξιάς θεωρεί πια τη Ν.Δ. συνεργό στο «έγκλημα» και στρέφεται αλλού. Το εντυπωσιακό δημοσκοπικό ποσοστό των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Καμμένου καταδεικνύει ότι ο ευρύτερος χώρος της Δεξιάς κατακερματίζεται. Η αρχή έγινε με το ΛΑΟΣ, αλλά τώρα πια έχουμε σημαντικά ρήγματα στον κορμό της Ν.Δ. όχι μόνο στο επίπεδο των στελεχών, αλλά και στο επίπεδο του σκληρού πυρήνα των ψηφοφόρων της.
Ακόμα πιο ρευστή είναι η κατάσταση στον χώρο της κεντροαριστεράς. Η τελετουργία ενθρόνισης του Βενιζέλου μπορεί να τροφοδότησε την ελπίδα ενός νέου ξεκινήματος, αλλά στην πραγματικότητα είναι άνευ πολιτικής σημασίας. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ισχυρίζεται ό,τι θέλει για τον αριθμό των ψηφισάντων, αφού δεν υπήρξε ούτε δημόσιος έλεγχος, αλλά ούτε και ο εσωτερικός έλεγχος που δημιουργεί η ύπαρξη ανθυποψηφίων.
Στην Ιπποκράτους θέλουν να νομίζουν ότι μπόρα είναι και θα περάσει. Η προοπτική, όμως, είναι πολύ πιο σκοτεινή. Το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ είναι πια ένα μεσαίο κόμμα που με την πολιτική του έχει προκαλέσει βάναυσα τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών. Μπορεί να άλλαξε αρχηγό, αλλά δεν άλλαξε σελίδα, επειδή ο Βενιζέλος έχει ταυτισθεί με το Μνημόνιο όσο και ο προκάτοχός του. Το γεγονός ότι το συρρικνωμένο πια ΠΑΣΟΚ αναγόρευσε πανηγυρικά αρχηγό του έναν πολιτικό που έχει σε μεγάλο βαθμό καεί πολιτικά, είναι αλάνθαστη ένδειξη ότι έχει χάσει την επαφή του με την κοινωνία.
Ο Σαμαράς είχε παλαιότερα δηλώσει ότι εάν δεν έχει αυτοδυναμία θα ξαναστήσει κάλπες. Το γεγονός ότι αποφεύγει επιμελώς να επαναλάβει εκείνη τη δήλωση επιβεβαιώνει ότι πρώτη επιλογή του θα είναι να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας. Με δεδομένο ότι η Ν.Δ. έχει μπει στις ράγες του Μνημονίου, η μόνη διαθέσιμη επιλογή είναι να συνεργασθεί με το ΠΑΣΟΚ που επίσης κινείται στις ίδιες ράγες. Τα δύο αυτά κόμματα μπορεί να έχουν έναν παραδοσιακό ανταγωνισμό, αλλά αυτή την περίοδο έχουν αποδεχθεί την κοινή προγραμματική βάση που συνιστά το νέο Μνημόνιο.
Το ΠΑΣΟΚ θα προτιμούσε πρωθυπουργός μιας τέτοιας κυβέρνησης να είναι ο Παπαδήμος και πάντως όχι ο Σαμαράς. Το επιχείρημα που θα επικαλεσθεί είναι ότι το ίδιο είχε απαιτήσει ο αρχηγός της Ν.Δ. τον Ιούνιο 2011, όταν ο Παπανδρέου του είχε ζητήσει κυβερνητική συνεργασία. Τη λύση Παπαδήμου προτιμάει και η τρόικα, αλλά είναι μάλλον απίθανο ο Σαμαράς να παραχωρήσει την πρωθυπουργία, ειδικά εάν η εκλογική διαφορά της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ είναι μεγάλη.
Το ευρωιερατείο δεν αναμένεται να επιμείνει στη λύση Παπαδήμου για να μη δημιουργήσει εμπλοκή, η οποία θα προκαλούσε νέα προσφυγή στις κάλπες με αποτέλεσμα να τεθεί σε κίνδυνο η εφαρμογή του προγράμματος. Πιθανότατα, το ίδιο θα πράξει και ο Βενιζέλος, παρότι μία μερίδα του ΠΑΣΟΚ είναι κατηγορηματικά αντίθετη. Σύμφωνα, μάλιστα, με αξιόπιστες πληροφορίες, δεν αποκλείεται το ζήτημα αυτό να λειτουργήσει σαν αφορμή ακόμα και για την πρόκληση εσωκομματικού ρήγματος.
Εάν πάντως σχηματισθεί «γαλαζοπράσινη» κυβέρνηση, στο τέλος του 2012 πιθανότατα θα έχουμε νέα αρνητικά δημοσκοπικά ρεκόρ για τους εταίρους και κρίση πολιτικής νομιμοποίησης για μία κυβέρνηση με θητεία μόλις μερικούς μήνες. Εχει αποδειχθεί πια ότι το Μνημόνιο καταστρέφει την εκλογική επιρροή των κομμάτων που το υποστηρίζουν. Το είδαμε με το ΠΑΣΟΚ, το είδαμε με το ΛΑΟΣ, το βλέπουμε με τη Ν.Δ.
Αυτός είναι ο λόγος που ορισμένοι κύκλοι εκτός και εντός Ελλάδας θεωρούν ότι ο Παπαδήμος δεν θα ήταν σκόπιμο να ορισθεί αντιπρόεδρος και τσάρος της οικονομίας στη νέα κυβέρνηση, όπως έχει συζητηθεί. Είναι προτιμότερο να κρατηθεί σαν πολιτική εφεδρεία, ώστε εάν αποσταθεροποιηθεί η νέα κυβέρνηση να προωθηθεί η εναλλακτική λύση μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών τύπου Μόντι με επικεφαλής τον Παπαδήμο.
========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

ΣΤ.ΛΥΓΕΡΟΣ:ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΣΕ ΕΥΦΛΕΚΤΟ ΤΟΠΙΟ

Την περασμένη Κυριακή είδαμε ένα ξαναπαιγμένο πολλές φορές έργο. Υπακούοντας προφανώς σε εντολές, τα ΜΑΤ είχαν ως προτεραιότητά τους τη διάλυση των συγκεντρωμένων στο Σύνταγμα κι όχι την προστασία της ευρύτερης περιοχής με προληπτική δράση. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Πολλοί βολεύονται με τη θεωρία ότι οι κουκουλοφόροι είναι παρακρατικοί. Η θεωρία αυτή είναι ένας εύκολος τρόπος παράκαμψης του προβλήματος. Πιθανότατα, στους κόλπους των κουκουλοφόρων υπάρχουν και πράκτορες. Είναι λάθος, όμως, να ερμηνεύεται το φαινόμενο αποκλειστικά με όρους συνωμοσίας. Στην πραγματικότητα, με την πάροδο των χρόνων, στον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο έχει διαμορφωθεί ένας σκληρός πυρήνας επαγγελματιών της βίας.
Ανήσυχοι και εξεγερμένοι νεαροί, που έλκονται από την αισθητική της καταστροφής και βιώνουν τις συγκρούσεις σαν τελετουργία μύησης, συνήθως μεταλλάσσονται σε τεχνικούς της βίας. Στην «τηλεοπτική δημοκρατία» μας, άλλωστε, αυτοί που κάνουν καριέρα δεν είναι οι ειρηνικοί διαδηλωτές, ακόμα κι αν ο όγκος τους θα έπρεπε να δημιουργεί μείζον πολιτικό γεγονός. Κυνηγώντας το θέαμα, τα κανάλια έχουν μετατρέψει τους κουκουλοφόρους σε αναμφισβήτητους πρωταγωνιστές. Εχουν όλες τις προδιαγραφές: χωρίς πολιτική πλατφόρμα, χωρίς ιδεολογικούς περιορισμούς, είναι απρόσωποι, dark, ριψοκίνδυνοι, καταστροφείς και με διάθεση να βεβηλώσουν τα «ιερά και τα όσια». Ολα αυτά συνθέτουν ένα ελκυστικό πρότυπο κυρίως για ατίθασους νέους, που βιώνουν τις μάχες του δρόμου σαν το μεγάλο πάρτι της ασυδοσίας. Η σύγκρουση με τα ΜΑΤ έχει καταντήσει ο μόνος τρόπος για να μπουν, έστω και με κουκούλα, στο προσκήνιο.
Οι κυβερνήσεις αποφεύγουν να λάβουν δραστικά μέτρα, γεγονός που αποτελεί μια ένδειξη ότι βολεύονται ή τουλάχιστον δεν ενοχλούνται σημαντικά από την ύπαρξη του φαινομένου. Ισως, θεωρούν ότι οι «κακοί» είναι αναγκαίοι σε κάθε σενάριο, επειδή ενεργοποιούν τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας και κατ’ επέκταση διευρύνουν τα περιθώρια κινήσεων της εξουσίας. Για την ακρίβεια, έχει αποδειχθεί ότι οι ομάδες των κουκουλοφόρων είναι ένα πολύ χρήσιμο στην εξουσία πολιτικό εργαλείο.
Αυτό, όμως, που οι κυβερνήσεις δεν κατανοούν είναι ότι αυτό το θεώρημα ίσχυε όταν ο κοινωνικός ιστός ήταν σταθερός. Προ Μνημονίου, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων ήταν ένα είδος άτυπης διαπραγμάτευσης με την εκάστοτε κυβέρνηση, που προσέδιδε ευστάθεια στην κοινωνική ισορροπία. Στις συνθήκες κρίσης, με την εξουσία απονομιμοποιημένη, με το πολιτικό σύστημα σε αποσύνθεση και με τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια να πολλαπλασιάζονται, το κοινωνικό τοπίο καθίσταται ολοένα και πιο εύφλεκτο. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την κοινωνική δυναμική, αλλά είναι εμφανές ότι ακόμα και μια ασήμαντη αφορμή μπορεί να προκαλέσει κοινωνική έκρηξη. Το γεγονός αυτό αλλάζει και τον παραδοσιακό τρόπο που λειτουργεί το τρίγωνο διαδηλωτές-κουκουλοφόροι-ΜΑΤ παρότι επιφανειακά μοιάζουν όλα ίδια. Σ’ αυτό το εύφλεκτο κοινωνικό τοπίο, δεν αποκλείεται καθόλου οι κουκουλοφόροι να λειτουργήσουν σαν «πυροκροτητής».
 ========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)          

Σ.ΛΥΓΕΡΟΣ:ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ,ΤΟ PSI κ ΤΟ ΒΡΕΤΤΑΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Ήταν εξ αρχής σαφές ότι χωρίς γενναίο κούρεμα του ελληνικού χρέους ελπίδα διεξόδου από την κρίση δεν μπορούσε να υπάρξει. Από αυτές τις στήλες το τονίζαμε, αλλά ο Παπανδρέου δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα για κούρεμα, επικαλούμενος το εθνικό συμφέρον! Ενάμιση χρόνο μετά, οι ίδιοι που ξόρκιζαν το κούρεμα το έχουν αναγάγει στην απόλυτη σωτηρία. Ο Παπαδήμος, μάλιστα, το ξόρκιζε μέχρι προ τριμήνου.

Η καθυστέρυση είχε συνέπειες. Στους 20 μήνες από την ψήφιση του Μνημονίου, η μερίδα του λέοντος από το δάνειο των 110 δισ. δόθηκε για να πληρωθούν στο ακέραιο τόκοι και χρεολύσια στους δανειστές και όχι για μισθούς και συντάξεις όπως ισχυρίζονται οι ντόπιοι προπαγανδιστές. 
Εάν το κούρεμα είχε γίνει τον Μάιο 2010, το χρέος θα είχε μειωθεί κατά μερικές δεκάδες δισ. Τότε η ελληνική κρίση ήταν περισσότερο συστημικός κίνδυνος για την Ευρωζώνη απ’ ό, τι σήμερα. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε διαπραγματευτική ισχύ. Δεν είχε, όμως, πολιτική βούληση.
Η ζημιά δεν περιορίστηκε εδώ. Το δάνειο των 110 δισ. από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ δεν κουρεύεται και επιπροσθέτως υπάγεται στο βρετανικό δίκαιο, δηλαδή είναι ενυπόθηκο. Το συζητούμενο αυτές τις ημέρες κούρεμα αφορά 206 δισ., ενώ το συνολικό χρέος είναι πάνω από 370 δισ. 
Από το κούρεμα θα εξαιρεθούν και τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τα ομόλογα αυτά συνολικής ονομαστικής αξίας 55 - 60 δισ. έχουν αγοραστεί σε πολύ χαμηλότερη τιμή (υπολογίζεται γύρω στα 40 δισ.) από τη δευτερογενή αγορά. Η ΕΚΤ απαιτεί να τα εισπράξει στο ακέραιο, δηλαδή να κερδοσκοπήσει ασυστόλως σε βάρος ενός σκληρά δοκιμαζόμενου μετόχου της (Ελλάδας). 
Η ΕΚΤ δεν δέχεται ούτε να αντικαταστήσει τα ομόλογα που κατέχει με νέα, η ονομαστική τιμή των οποίων να είναι η τιμή αγοράς των παλιών, ώστε να μη χάσει ούτε ένα ευρώ.
Με το PSI, στην ιδανική περίπτωση, το χρέος θα μειωθεί κατά 100 δισ. Θα κουρευτούν όμως και τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους τα ελληνικά ασφαλιστικά Ταμεία (περίπου 25 δισ.) και οι ελληνικέςτράπεζες (περίπου 50 δισ.). Επειδή, όμως, η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να καλύψει κάπως τις απώλειες των ασφαλιστικών Ταμείων και να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες, η πραγματικήελάφρυνση του χρέους θα είναι μικρότερη από 70 δισ.
Και αυτά στην ελάχιστα πιθανή περίπτωση που τελικώς συμμετάσχουν όλα τα hedge funds, τα οποία υπολογίζεται ότι κατέχουν περίπου 80 από τα 206 δισ. 
Τα περισσότερα hedge funds αντιδρούν παρότι έχουν αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα σε τιμές 30 - 40% της ονομαστικής αξίας τους και ως εκ τούτου θα κερδίσουν ένα 10 - 20% και μετά το κούρεμα. Άλλα αντιδρούν επειδή κατέχουν ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και θέλουν να τα ενεργοποιήσουν και άλλα επειδή ελπίζουν ότι μπορούν να εκβιάσουν για να εξασφαλίσουν υψηλά επιτόκια για τα νέα ομόλογα – κατά πιθανότητα 30ετούς διάρκειας.
Ας σημειωθεί ότι οι τοκογλυφικές απαιτήσεις των τραπεζών για επιτόκια 7-8% αναχαιτίσθηκαν όχι τόσο λόγω της αντίστασης της κυβέρνησης Παπαδήμου όσο λόγω της παρέμβασης του ΔΝΤ. Το συζητούμενο επιτόκιο είναι της τάξεως του 4-5%, αλλά φαίνεται ότι υπάρχει πρόβλεψη για αύξησή του στην πορεία των ετών.
Εκτός από το γεγονός ότι το PSI είναι ανεπαρκές για να καταστήσει το ελληνικό χρέος εξυπηρετήσιμο, θα υπαγάγει τα νέα ομόλογα στο βρετανικό δίκαιο. Το ίδιο θα ισχύσει και για τη νέα δανειακή σύμβαση. Η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει ήδη συμφωνήσει και για τα δύο. 

ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ

Με άλλα λόγια, ενώ μέχρι πριν από δύο χρόνια όλο το ελληνικό χρέος υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο, θα γυρίσει στο βρετανικό. Οι δανειστές θα μπορούν να βάλουν στο χέρι περιουσιακά στοιχεία και έσοδα του ελληνικού κράτους, τη στιγμή που αυτό δεν θα μπορεί να ικανοποιήσει στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού.
Οι επιπτώσεις της αλλαγής θα είναι ακόμα πιο καταστροφικές στηνκαθόλου απίθανη περίπτωση που και αυτό το πρόγραμμα ναυαγήσει και η Ελλάδα βρεθεί εκτός Ευρωζώνης. Εάν το χρέος υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο, βασίμως πιθανολογούμε ότι τα ελληνικά δικαστήρια, που θα έκριναν, θα αποφάσιζαν ότι το χρέος θα μεταφερόταν σε νέες δραχμές. 
Αυτό σημαίνει ότι το χρέος θα υφίστατο υποτίμηση ακριβώς όσο και η νέα δραχμή και θα υφίστατο κάθε χρόνο πρόσθετο κούρεμα αναλόγως του ντόπιου πληθωρισμού.
Με την υπαγωγή του χρέους στο βρετανικό δίκαιο, βασίμως πιθανολογούμε ότι το χρέος θα παραμείνει σε ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι θα διπλασιαστεί λόγω της αναπόφευκτης υποτίμησης της νέας δραχμής. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση Παπαδήμου θα έχει καταφέρει στην ολιγόμηνη θητεία της να ολοκληρώσει το καταστροφικό έργο της κυβέρνησης Παπανδρέου, καθιστώντας την Ελλάδα έρμαιο των δανειστών της για πολλά - πολλά χρόνια.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)