ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ: ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

«Ας υποθέσουμε ότι θεωρείτε τον Τσίπρα ανίκανο. Ας υποθέσουμε πως θέλεις να δεις τον ΣΥΡΙΖΑ να χάνει την εξουσία. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι καλωσορίζεις μια εξέλιξη όπως τον διωγμό των ενοχλητικών Ελλήνων από το ευρώ.

Ακόμα και αν όλα αυτά είναι αλήθεια, αυτή η λίστα απαιτήσεων του Eurogroup είναι ΤΡΕΛΑ. Το hashtag ThisIsACoup (Αυτό είναι πραξικόπημα) είναι ακριβές. Αυτό ξεπερνά τα όρια του αυστηρού και γίνεται καθαρή εκδικητικότητα, ολοκληρωτική καταστροφή της εθνικής κυριαρχίας και με καμία ελπίδα για ανακούφιση.

Μπορεί κάτι να τραβήξει την Ευρώπη από το χείλος του γκρεμού; Οι φήμες θέλουν τον Μάριο Ντράγκι να προσπαθεί να συστήσει λογική, ο Ολαντ αντιστέκεται επιτέλους στα ηθικίστικο οικονομικό παιχνίδι της Γερμανίας, κάτι που δεν είχε καταφέρει στο παρελθόν. Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί ξανά τις καλές προθέσεις της Γερμανίας;

Με έναν τρόπο, η οικονομία έχει μπει σχεδόν σε δεύτερο πλάνο. Ακόμα κι έτσι, ας είμαστε σαφείς: Αυτό που μάθαμε τις τελευταίες δύο εβδομάδες είναι πως το να είσαι μέλος της Ευρωζώνης σημαίνει ότι οι δανειστές μπορούν να καταστρέψουν την οικονομία σου, αν δεν ακολουθείς επακριβώς την γραμμή τους.

Αυτό δεν έχει καμία σχέση με τις υφιστάμενες οικονομικές συνθήκες της λιτότητας. Μοιάζει πιο αληθινό από ποτέ, το ότι η αυστηρή λιτότητα χωρίς μείωση του χρέους, είναι μια καταδικασμένη πολιτική ανεξάρτητα από το πόσο διατεθειμένη είναι μια χώρα να δεχτεί να υποφέρει. Και αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι ακόμη και μια πλήρης ελληνική συνθηκολόγηση, θα ήταν ένα αδιέξοδη.

Μπορεί η Ελλάδα να κάνει μια πετυχημένη έξοδο; Θα προσπαθήσει η Γερμανία να μπλοκάρει την ανάκαμψη; (Λυπάμαι, αλλά αυτού του είδους την ερώτηση πρέπει να κάνουμε τώρα)

Το ευρωπαϊκό εγχείρημα –ένα εγχείρημα που πάντα εξήρα και στήριζα- έχει δεχτεί ένα άσχημο, ίσως θανατηφόρο χτύπημα. Και ο,τιδήποτε και αν σκέφτεστε για τον ΣΥΡΙΖΑ, ή για την Ελλάδα, δεν φταίνε γι αυτό οι Έλληνες.»

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ (ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ): ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΙΔΕΑΣ

Νίκη της αντίστασης στην Ελλάδα αλλά και νίκη της ευρωπαϊκής ιδέας θεωρεί ο Πολ Κρούγκμαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, απέναντι στην ενορχηστρωμένη «εκστρατεία εκφοβισμού και τρομοκρατίας κατά του λαού».
Ο νομπελίστας οικονομολόγος γράφει στο κείμενο που δημοσίευσε στο blog του στους New York Times:

O Tσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχαν μια μεγάλη νίκη στο δημοψήφισμα και ενίσχυσαν το «χαρτί» τους για αυτά που έρχονται.

Δεν είναι οι μόνοι νικητές: Θα έλεγα ότι η Ευρώπη και η ευρωπαϊκή ιδέα είχαν μια μεγάλη νίκη.

Γνωρίζω ότι δεν έχουν την ίδια άποψη οι περισσότεροι. Αλλά δείτε το από αυτή τη σκοπιά: Μόλις γίναμε μάρτυρες της αντίστασης της Ελλάδας στην εκστρατεία εκφοβισμού και τρομοκρατίας κατά του λαού να δεχθεί τις απαιτήσεις των πιστωτών αλλά και στο να απαλλαχθεί από την κυβέρνησή του.

Ήταν μια στιγμή ντροπής για τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία και θα δημιουργούσε κακό προηγούμενο αν συνέβαινε.
Αλλά δεν συνέβη. Δεν χρειάζεται να αγαπάει κανείς τον ΣΥΡΙΖΑ ή να πιστεύει ότι ξέρει τι κάνει – δεν είναι ξεκάθαρο ότι ξέρει, αν και η τρόικα είναι ακόμα χειρότερη - για να πιστεύει ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί μόλις σώθηκαν από τα χειρότερα ένστικτα τους. Αν η Ελλάδα αναγκαζόταν να πειθαρχήσει υπό το κλίμα τρομοκρατίας, η Ευρώπη θα είχε αμαρτήσει με τρόπο που θα στιγμάτιζε το όνομα της για πολλές γενιές.

Αντίθετα, συνέβη κάτι που θα μπορούσαμε τελικά να θεωρήσουμε ως εκτροπή.

Και αν τελικά η Ελλάδα τελικά εγκαταλείψει το ευρώ; Όσον αφορά το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ πλέον υπάρχουν λόγοι που συνηγορούν για ένα Grexit.

Σε κάθε περίπτωση η δημοκρατία έχει περισσότερη σημασία από μια νομισματική ένωση.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ: Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Μέχρι τώρα, κάθε προειδοποίηση για επικείμενη διάλυση του ευρώ έχει αποδειχθεί λάθος. Οι κυβερνήσεις ότι κι αν λένε κατά τη διάρκεια των εκλογών, ενδίδουν στις απαιτήσεις της τρόικας. Στο μεταξύ, η ΕΚΤ παρεμβαίνει για να καθησυχάσει τις αγορές. Αυτή η διαδικασία έχει συντηρήσει το κοινό νόμισμα αλλά έχει επίσης διαιωνίσει την βαθιά καταστροφική λιτότητα. Δεν πρέπει να αφήσουμε μερικά τρίμηνα μέτριας ανάπτυξης των οφειλετών να επισκιάσουν το τεράστιο κόστος πέντε χρόνων μαζικής ανεργίας. 

Αναφορικά με το πολιτικό ζήτημα, οι μεγάλοι χαμένοι από αυτή τη διαδικασία είναι τα κόμματα της κεντροαριστεράς των οποίων η συναίνεση στην σκληρή λιτότητα - και η εγκατάλειψη κατά συνέπεια των όσων υποτίθεται ότι πρέσβευαν - τους έκανε πολύ μεγαλύτερη ζημιά από ότι κάνουν παρόμοιες πολιτικές στα κεντροδεξιά κόμματα. 

Μου φαίνεται ότι η τρόικα - νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μπει τέλος στο πρόσχημα ότι κάτι άλλαξε και να πάρει πίσω το παλιό της όνομα - αναμένεται ή τουλάχιστον θα ήλπιζε ότι η Ελλάδα θα επαναλάβει αυτή την ιστορία. Είτε ο Τσίπρας θα έκανε το συνηθισμένο, εγκαταλείποντας ένα μεγάλο μέρος του συνασπισμού του - και ίσως εξαναγκαζόταν σε μια συμμαχία με την κεντροδεξιά - είτε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα έπεφτε. Και αυτό ακόμη μπορεί να συμβεί. 

Αλλά τουλάχιστον ο Τσίπρας έως τώρα δείχνει απρόθυμος να αυτοκτονήσει. Αντί αυτού και όντας αντιμέτωπος με το τελεσίγραφο της τρόικας, ανακοίνωσε ένα δημοψήφισμα για το αν θα το δεχτεί. Αυτό οδηγεί σε πολλή κριτική - ότι είναι ανεύθυνος - αλλά στην πραγματικότητα κάνει το σωστό. Για δυο λόγους. 

Πρώτον, αν κερδίσει το δημοψήφισμα, η ελληνική κυβέρνηση θα ενδυναμωθεί από τη δημοκρατική νομιμότητα, που ακόμη, πιστεύω, σημαίνει κάτι στην Ευρώπη. (Κι αν όχι, θα πρέπει κι αυτό να το ξέρουμε, επίσης).

Δεύτερον, μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν σε δύσκολη θέση πολιτικά, με τους ψηφοφόρους έξαλλους με τις ολοένα και μεγαλύτερες απαιτήσεις για λιτότητα αλλά απρόθυμους να εγκαταλείψουν το ευρώ. Ήταν πάντα δύσκολο να σκεφτούμε πως αυτές οι επιθυμίες θα μπορούσαν να συμφιλιωθούν. Είναι ακόμη πιο δύσκολο τώρα. Το δημοψήφισμα, στην πραγματικότητα, ρωτά τους ψηφοφόρους ποια είναι η προτεραιότητά τους και δίνει στον Τσίπρα την εντολή να κάνει αυτό που πρέπει, εφόσον η τρόικα συνεχίζει να πιέζει. 

Αν με ρωτάτε, ήταν μια πράξη τερατωδώς ανόητη εκ μέρους των κυβερνήσεων, των πιστωτών και των θεσμικών οργάνων το να σπρώξουν τα πράγματα έως αυτό το σημείο. Αλλά το έκαναν. Και δεν μπορώ να κατηγορήσω τον Τσίπρα επειδή στρέφεται στους ψηφοφόρους αντί να στραφεί κατά των ψηφοφόρων. 

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ:ΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ GREXIT, ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΗΤΕ

Προειδοποίηση

πηγή:

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν στέλνει προειδοποιητικό μήνυμα στην Ευρώπη για τις επιπτώσεις ενός Grexit επισημαίνοντας και τον «εκλογικό σεισμό», όπως αναφέρει, στη ζώνη του ευρώ μετά τη «νίκη των Podemos στις τοπικές εκλογές σε Μαδρίτη και Βαρκελώνη».

Στο άρθρο του στους New York Times, με τίτλο «Grexit η επόμενη ημέρα», o Πολ Κρούγκμαν γράφει: «μόλις είχαμε έναν εκλογικό σεισμό στη ζώνη του ευρώ: Οι υποψήφιοι που υποστηρίχτηκαν από τους Podemos κέρδισαν τις τοπικές εκλογές σε Μαδρίτη και Βαρκελώνη και ελπίζω ότι οι θεσμοί θα δώσoυν προσοχή».

Αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις επισημαίνει τις πραγματικές παραμέτρους μιας βραχυπρόθεσμης συμφωνίας, που όπως τονίζει είναι «σαφείς και αναπόφευκτές». Η Ελλάδα, όπως αναφέρει απευθυνόμενος στους δανειστές, δεν μπορεί να πετύχει μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα, γιατί «δεν μπορείτε να τη ξεζουμίσετε κι άλλο». Μια συμφωνία για την Ελλάδα θα πρέπει να προβλέπει ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα κατά τα επόμενα χρόνια θα είναι εύκολο να επιτευχθεί». «Μόνο αυτό μπορεί να συμβεί, οπότε γιατί να μην συμφωνηθεί και επίσημα;», διερωτάται.

Σχετικά με τη στάση του ΔΝΤ αναφέρει πως παίζει τον «κακό μπάτσο» αρνούμενο να απελευθερώσει μέρος της χρηματοδότησης μέχρι ο ΣΥΡΙΖΑ να καταπατήσει τις κόκκινες γραμμές του για τις συντάξεις και τη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας. Για τη μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας, ο Κρούγκμαν σημειώνει πως πρόκειται για αμφίβολη οικονομικά πρόταση. «Η ίδια η έρευνα του ΔΝΤ δεν μπορεί να στηρίξει τον ενθουσιασμό για  τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, κυρίως στην αγορά εργασίας. Τα παραπάνω αναγνωρίζουν πιθανώς ένα πραγματικό πρόβλημα - η Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα δεν μπορεί να προσφέρει ό, τι έχει υποσχεθεί στους συνταξιούχους - αλλά γιατί θα πρέπει αυτό να είναι ένα θέμα πέρα από το γενικό ζήτημα του πρωτογενούς πλεονάσματος».

«Αυτό που θα ήθελα να παροτρύνω όλους να κάνουν είναι να ρωτήσουν τι θα συμβεί αν η Ελλάδα πραγματικά εξωθηθεί εκτός ευρώ. ( Ναι, Grexit - άσχημη λέξη , αλλά έχουμε κολλήσει σ΄ αυτήν)», σημειώνει και προσθέτει: «Σίγουρα θα ήταν άσχημα στην Ελλάδα, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Αυτήν τη στιγμή οι χώρες του πυρήνα του ευρώ πιστεύουν ότι το υπόλοιπο της ζώνης μπορεί να το χειριστεί, κάτι που θα μπορούσε να είναι αλήθεια. Να θυμάστε, ωστόσο, ότι το υποτιθέμενο τείχος προστασίας της ΕΚΤ δεν έχει ποτέ πραγματικά δοκιμαστεί. Εάν οι αγορές χάσουν την εμπιστοσύνη τους και έρθει η ώρα για την ΕΚΤ να αγοράσει ισπανικά ή ιταλικά ομόλογα, θα ισχύει όντως (σ.σ. το τείχος προστασίας);»

«Αλλά το μεγαλύτερο ερώτημα είναι τι θα συμβεί ένα ή δύο χρόνια μετά το Grexit, όπου ο πραγματικός κίνδυνος για το ευρώ δεν είναι ότι η Ελλάδα θα αποτύχει, αλλά ότι θα πετύχει. Ας υποθέσουμε ότι μία σημαντικά υποτιμημένη νέα δραχμή φέρνει μια πλημμύρα των Βρετανών που πίνουν μπύρα στο Ιόνιο και η Ελλάδα αρχίσει να ανακάμπτει . Αυτό θα ενθαρρύνει σε μεγάλο βαθμό τους αμφισβητούντες τη λιτότητα και την εσωτερική υποτίμηση και σε άλλα μέρη», τονίζει και καταλήγει:

«Σκεφτείτε το. Μόλις πριν από λίγες μέρες οι Πολύ Σοβαροί Ευρωπαίοι χαιρέτιζαν την Ισπανία ως μεγάλο success story, μια δικαίωση του όλου προγράμματος. Προφανώς ο ισπανικός λαός δεν συμφωνεί. Και αν οι δυνάμεις ενάντια στο κατεστημένο έχουν να δείξουν μια Ελλάδα που έχει ανακάμψει, η απαξίωση του υπάρχοντος καθεστώτος θα επιταχυνθεί. Ένα συμπέρασμα, υποθέτω, είναι ότι η Γερμανία θα προσπαθήσει να σαμποτάρει την μετά-την-έξοδο Ελλάδα. Ελπίζω όμως ότι αυτό θα θεωρηθεί απαράδεκτο. Έτσι σκεφτείτε το, θεσμοί (IFKAT): Είστε πραγματικά βέβαιοι ότι θέλετε να ξεκινήσετε πηγαίνει προς αυτή την κατεύθυνση ;»

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ:ΓΙΑΤΙ ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

πηγή:

 Euro2day

Οι δανειστές της Ελλάδας κάνουν λάθος που περιμένουν ότι η νέα κυβέρνηση θα προδώσει τους ψηφοφόρους που την εξέλεξαν και θα υποχωρήσει από τις θέσεις της, όπως έγινε τα προηγούμενα πέντε χρόνια, υποστηρίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν.

Όπως προειδοποιεί σε άρθρο του στους NYT, η δυναμική είναι τελείως διαφορετική αυτήν τη φορά και η αποτυχία να γίνει αυτό αντιληπτό μπορεί να οδηγήσει σε μια χωρίς λόγο καταστροφή.

«Αυτό που ζητάει η Ελλάδα, αν και οι Γερμανοί ψηφοφόροι πιθανότατα δεν το γνωρίζουν αυτό, δεν είναι μια νέα ένεση χρημάτων. Το μόνο που βρίσκεται στο τραπέζι είναι η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος, δηλαδή η μείωση των πληρωμών για τόκους του υφιστάμενου χρέους. Και μας έχουν πει συχνά όπως όλοι καταλαβαίνουν ότι ο επίσημος στόχος για το πλεόνασμα, στο 4,5% του ΑΕΠ, είναι παράλογος και ανέφικτος. Οπότε, στην πραγματικότητα η Ελλάδα ζητάει μόνο να αναγνωριστεί η πραγματικότητα που υποτίθεται ότι όλοι κατανοούν» γράφει ο κ. Κρούγκμαν.

Γιατί λοιπόν φουντώνουν και πάλι οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές;

 Σύμφωνα με τον κ. Κρούγκμαν γιατί αυτό «που κατανοούν όλοι» δεν εξηγήθηκε ποτέ στους ψηφοφόρους των ευρωπαϊκών κρατών του Βορρά. Επιπλέον, γιατί οι δανειστές έχουν συνηθίσει να περιμένουν ότι οι κυβερνήσεις των χρεωμένων κρατών θα εγκαταλείψουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις στο όνομα της υπευθυνότητας και αναμένουν από τη νέα ελληνική κυβέρνηση να ταπεινωθεί.

«Αλλά όπως είπα, η δυναμική είναι πολύ διαφορετική αυτήν την φορά» τονίζει ο κ. Κρούγκμαν.

Όπως επισημαίνει ο ίδιος, επικαλούμενος την παρατήρηση του δημοσιογράφου Matthew Yglesias, οι πολιτικοί των μικρών κρατών συνήθως εμφορούνται από προσωπικά κίνητρα να αποδεχτούν τις απαιτήσεις της τρόικας ακόμα και αν είναι ενάντια στα συμφέροντα των κρατών τους:

«Κανονικά θα πίστευε κανείς πως η καλύτερη επιλογή για έναν πρωθυπουργό είναι να προσπαθήσει να κάνει αυτά που θα τον βοηθήσουν να επανεκλεγεί. Όσο δυσοίωνες και αν είναι προοπτικές, αυτή είναι η κυρίαρχη στρατηγική. Αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης, πιστεύω ότι οι ηγέτες των μικρών κρατών βρίσκονται σε μια κάπως διαφορετική κατάσταση. Αν εγκαταλείψουν το γραφείο τους έχοντας κερδίσει την εκτίμηση της ελίτ του Νταβός, υπάρχουν πολλές θέσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή στο ΔΝΤ ή σε άλλους οργανισμούς για τις οποίες μπορεί να είναι κατάλληλοι ακόμα και αν τους απεχθάνονται οι συμπατριώτες τους. Στην πραγματικότητα, το να είναι εντελώς απεχθείς θα ήταν ένα συν. Η απόλυτη εκδήλωση αλληλεγγύης προς τη “διεθνή κοινότητα” είναι να κάνουν ό,τι θέλει εκείνη, ακόμα και έναντι μαζικής αντίστασης από το εγχώριο πολιτικό σώμα».

Ωστόσο, σημειώνει ο κ. Κρούγκμαν, μια αυθεντική αριστερή κυβέρνηση, σε αντίθεση με μια δεξιά, είναι πολύ διαφορετική, όχι γιατί οι πολιτικές που θέλει να εφαρμόσει είναι τρελές και επιθετικές, αλλά γιατί οι αξιωματούχοι της δεν θα κερδίσουν ποτέ την εκτίμηση της ελίτ του Νταβός.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα βρεθεί ποτέ σε συμβούλια τραπεζών, δεν θα γίνει πρόεδρος της BIS ή Ευρωπαίος επίτροπος. Ο Γιάννης Βαρουφάκης δεν θέλει να φοράει γραβάτες, το οποίο συνειδητά ή ασυνείδητα είναι ένας τρόπος να δηλώσει οπτικά πως δεν θα παίξει το συνηθισμένο παιχνίδι, υποστηρίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος.

Οι νέοι Έλληνες ηγέτες θα επιτύχουν ή θα αποτύχουν, σε προσωπικό επίπεδο, με βάση το τι θα συμβεί στην Ελλάδα. Δεν θα υπάρξουν δώρα παρηγοριάς για μια συμβατική αποτυχία, καταλήγει ο κ. Κρούγκμαν.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ: Η ΑΘΗΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ-(ATHENAE DELENDA EST)

Η Αθήνα πρέπει να καταστραφεί (Athenae Delenda Est)

: Η Αθήνα στη θέση της Καρχηδόνας και η Ευρώπη σε ρόλο Ρωμαίων

Είναι φοβερό. Οι συνομιλίες των Ελλήνων με τους υπουργούς οικονομικών διακόπηκαν μετά ένα σχέδιο διακήρυξης, το οποίο οι Έλληνες  χαρακτήρισαν «παράλογο». Σίγουρα είναι αξιοσημείωτο. 

Αυτή για μένα είναι η φράση κλειδί: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να εξασφαλίσουν κατάλληλα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα και χρηματοδότηση, προκειμένου να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους, σύμφωνα με τους στόχους που συμφωνήθηκαν στο Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012. Επιπλέον, τυχόν νέα μέτρα θα πρέπει να έχουν εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και να μην θέτουν σε κίνδυνο τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα». 

Μετάφραση (αν κοιτάξουμε πίσω σε αυτή τη δήλωση του Eurogroup): καμιά παραχώρηση για το πρωτογενές πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ.

Δεν υπήρχε περίπτωση ο Τσίπρας και η ομάδα του να υπογράψουν μια τέτοια δήλωση, η οποία σε κάνει να αναρωτιέσαι αν οι υπουργοί του Eurogroup ξέρουν τι κάνουν.

Είναι πιθανό να είναι απλά ανόητοι - να μην καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα του 2015 δεν είναι η Ιρλανδία το 2010, και ότι αυτό το είδος  εκφοβισμού δεν θα λειτουργήσει.

Εναλλακτικά, και υποθέτω πιο πιθανό, έχουν αποφασίσει να σπρώξουν την Ελλάδα στο γκρεμό. Αντί να της παραχωρήσουν κάποιο χώρο, προτιμούν να την δουν να χρεοκοπεί και πιθανώς να εγκαταλείπει το ευρώ, με τα συντρίμμια να αποτελούν το μάθημα σε όποιον άλλο σκεφτεί να  ζητήσει ανακούφιση. Δηλαδή, ετοιμάζονται να επιβάλουν το οικονομικό ισοδύναμο της «ειρήνης της Καρχηδόνας, την  οποία η Γαλλία θέλησε να επιβάλει στην Γερμανία μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, η έλλειψη της σοφίας είναι εκπληκτική και τρομακτική.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ:ΓΙΑΤΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΔΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ

ΤΙΤΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ:

"ΜΙΑ ΓΡΑΒΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΕΝΕΙ"

New York Times

Νέο μήνυμα στη Γερμανία και την Ευρώπη στέλνει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν προειδοποιώντας πως οι πιστωτές της Ελλάδας κάνουν λάθος αν περιμένουν από τη νέα κυβέρνηση Τσίπρα να προδώσει τους ψηφοφόρους της και να εγκαταλείψει τις προεκλογικές της θέσεις.

Στο άρθρο του στους New York Times με τίτλο «Μια γραβάτα που δεν δένει» τονίζει ότι η δυναμική είναι τελείως διαφορετική αυτήν την φορά και η αποτυχία να γίνει αυτό αντιληπτό μπορεί να οδηγήσει σε μια χωρίς λόγο καταστροφή.

«Αυτό που ζητάει η Ελλάδα, αν και οι Γερμανοί ψηφοφόροι πιθανότατα δεν το γνωρίζουν αυτό, δεν είναι μια νέα ένεση χρημάτων. Το μόνο που βρίσκεται στο τραπέζι είναι η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος, δηλαδή η μείωση των πληρωμών για τόκους του υφιστάμενου χρέους. Και μας έχουν πει συχνά πως όλοι καταλαβαίνουν ότι ο επίσημος στόχος για το πλεόνασμα, στο 4,5% του ΑΕΠ, είναι παράλογος και ανέφικτος. Οπότε, στην πραγματικότητα η Ελλάδα ζητάει μόνο να αναγνωριστεί η πραγματικότητα που υποτίθεται ότι όλοι κατανοούν» τονίζει ο Πολ Κρούγκμαν.

Σύμφωνα με τον κ. Κρούγκμαν, όμως, εκείνο «που κατανοούν όλοι» δεν εξηγήθηκε ποτέ στους ψηφοφόρους των ευρωπαϊκών κρατών του Βορρά. Επισημαίνει, δε, ακόμη ότι οι δανειστές έχουν συνηθίσει να περιμένουν ότι οι κυβερνήσεις των χρεωμένων κρατών θα εγκαταλείψουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις στο όνομα της υπευθυνότητας και αναμένουν από την νέα ελληνική κυβέρνηση να ταπεινωθεί.

«Αλλά όπως είπα, η δυναμική είναι πολύ διαφορετική αυτήν την φορά» σημειώνει και υπενθυμίζει ότι οι πολιτικοί των μικρών κρατών συνήθως εμφορούνται από προσωπικά κίνητρα να αποδεχτούν τις απαιτήσεις της τρόικας ακόμα και αν είναι ενάντια στα συμφέροντα των κρατών τους:

«Κανονικά θα πίστευε κανείς πως η καλύτερη επιλογή για ένα πρωθυπουργό είναι να προσπαθήσει να κάνει αυτά που θα τον βοηθήσουν να επανεκλεγεί. Όσο δυσοίωνες και αν είναι προοπτικές, αυτή είναι η κυρίαρχη στρατηγική. Αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης, πιστεύω ότι οι ηγέτες των μικρών κρατών βρίσκονται σε μια κάπως διαφορετική κατάσταση. Αν εγκαταλείψουν το γραφείο τους έχοντας κερδίσει την εκτίμηση της ελίτ του Νταβός, υπάρχουν πολλές θέσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή το ΔΝΤ ή άλλους οργανισμούς για τις οποίες μπορεί να είναι κατάλληλοι ακόμα και αν τους απεχθάνονται οι συμπατριώτες τους. Στην πραγματικότητα, το να είναι εντελώς απεχθείς θα ήταν ένα συν. Η απόλυτη εκδήλωση αλληλεγγύης προς την “διεθνή κοινότητα” είναι να κάνουν ότι θέλει η διεθνής κοινότητα ακόμα και έναντι μαζικής αντίστασης από το εγχώριο πολιτικό σώμα».

Ωστόσο, προσθέτει ο κ. Κρούγκμαν, μια αυθεντική αριστερή κυβέρνηση, σε αντίθεση με μια δεξιά, είναι πολύ διαφορετική, όχι γιατί οι πολιτικές που θέλει να εφαρμόσει είναι τρελές και επιθετικές, αλλά γιατί οι αξιωματούχοι της δεν θα κερδίσουν ποτέ την εκτίμηση της ελίτ του Νταβός.

«Ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα βρεθεί ποτέ σε συμβούλια τραπεζών, δεν θα γίνει πρόεδρος της BIS ή Ευρωπαίος Επίτροπος. Ο Γιάννης Βαρουφάκης δεν θέλει να φοράει γραβάτες, το οποίο συνειδητά ή ασυνείδητα είναι ένας τρόπος να δηλώσει οπτικά πως δεν θα παίξει το συνηθισμένο παιχνίδι... Οι νέοι Έλληνες ηγέτες θα επιτύχουν ή θα αποτύχουν, σε προσωπικό επίπεδο, με βάση το τι θα συμβεί στην Ελλάδα. Δεν θα υπάρξουν δώρα παρηγοριάς για μια συμβατική αποτυχία».

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ:ΚΥΡΙΑ ΜΕΡΚΕΛ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ......

πηγή:

New York Times

Το περίφημο “Παιχνίδι του Δειλού” (chicken game) από την Θεωρία των Παιγνίων ανασύρει ο Πολ Κρούγκμαν για να στηλιτεύσει για μια ακόμη φορά τη στάση της Γερμανίας στο ελληνικό ζήτημα και να διαμηνύσει σε όλη την Ευρώπη ότι “ήρθε η ώρα της αλήθειας”. 

Ο Πολ Κρούγκμαν, στη νέα του παρέμβαση με άρθρο του στους New York Times εγκαλεί την Άνγκελα Μέρκελ ότι “δεν μπορεί να αντικρύσει την πραγματικότητα” και καλεί τον Μάριο Ντράγκι να αρνηθεί να παίξει το παιχνίδι της αυτοκαταστροφής στην Ευρώπη.

Ολόκληρο το άρθρο του Πολ Κρούγκμαν με τον τίτλο “Το παιχνίδι του δειλού” είναι το εξής:

«Την Τετάρτη, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσε ότι σταματάει να δέχεται ως ενέχυρα τα ελληνικά ομόλογα . Αυτή η κίνηση, όπως αποδεικνύεται, ήταν περισσότερο συμβολική παρά ουσιαστική. Παρ' όλα αυτά η στιγμή της αλήθειας πλησιάζει. Και είναι η στιγμή της αλήθειας όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη - και συγκεκριμένα για την κεντρική τράπεζα, η οποία θα πρέπει σύντομα να αποφασίσει για ποιόν πραγματικά δουλεύει.

Βασικά, η κατάσταση τώρα μπορεί να συνοψισθεί στον εξής διάλογο:

-Γερμανία προς Ελλάδα: Ωραίο τραπεζικό σύστημα έχετε εκεί. Θα ήταν κρίμα να του συμβεί κάτι.

-Ελλάδα προς Γερμανία: Α αλήθεια; Λοιπόν, θα ήταν κρίμα να δούμε την ωραία, λαμπερή Ευρωπαϊκή Ένωσή σας να συντρίβεται.

Ή, αν προτιμάτε την πιο τυπική εκδοχή, η Γερμανία απαιτεί από την Ελλάδα να συνεχίσει να αποπληρώνει το χρέος της εφαρμόζοντας σκληρή λιτότητα. Η απειλή που αφήνεται να εννοηθεί, αν η Ελλάδα αρνηθεί, είναι ότι η κεντρική τράπεζα θα διακόψει τη βοήθεια που παρέχει στις ελληνικές τράπεζες - κάπως έτσι ακούστηκε η κίνηση της Τετάρτης αλλά δεν ήταν αυτό.

 Και κάτι τέτοιο θα κατέστρεφε την ήδη κακή οικονομία της Ελλάδας. Ωστόσο, αν τραβούσαν την πρίζα από την Ελλάδα, ο κίνδυνος θα ήταν τεράστιος όχι μόνο για την οικονομία της Ευρώπης αλλά για ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, μία προσπάθεια 60 χρόνων για την ειρήνη και τη δημοκρατία μέσω της κοινής ευημερίας.

Μία κατάρρευση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος θα οδηγούσε την Ελλάδα να φύγει από το ευρώ και να υιοθετήσει το δικό της νόμισμα - και ακόμη και αν μία μόνο χώρα εγκαταλείψει το ευρώ, το μήνυμα προς τους επενδυτές θα είναι ότι το νόμισμα είναι αναστρέψιμο. Πέρα από αυτό, το χάος στην Ελλάδα θα υποδαύλιζε τις κακόβουλες πολιτικές δυνάμεις που κερδίζουν έδαφος στην Ευρώπη από τη Δεύτερη Μεγάλη Ύφεση και μετά.

Έπειτα από μία όλο ένταση συνάντηση με τον γερμανό ομόλογό του, ο νέος υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το χαρτί του 1930. «Ο ναζισμός» διακήρυξε «έχει σηκώσει το άσχημο κεφάλι του στην Ελλάδα» - αναφερόμενος στη Χρυσή Αυγή, το όχι και τόσο «νέο» - Ναζιστικό κόμμα που είναι η τρίτη μεγαλύτερη δύναμη στο ελληνικό κοινοβούλιο. Αυτό που παρακολουθούμε είναι, κοντολογίς, μία πολύ επικίνδυνη αντιπαράθεση. Δεν πρόκειται για συνηθισμένη διπλωματία.

Είναι το «παιχνίδι του δειλού» (game of chicken), δύο φορτηγών γεμάτα με δυναμίτη που κατευθύνονται το ένα προς το άλλο σε έναν στενό ορεινό δρόμο και κανένα από τα δύο δεν δέχεται να στρίψει. Και όλα αυτά λαμβάνουν χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία υποτίθεται - τουλάχιστον  μέχρι πρόσφατα - ότι ήταν ένας θεσμός που προωθούσε τη συνεργασία.

Πώς έφθασε η Ευρώπη σε αυτό το σημείο;

Και ποια θα είναι η κατάληξη;

Όπως και με άλλες περιόδους κρίσης, η κρίση της Ελλάδας πηγάζει, τελικά, από την επιθυμία των πολιτικών να λένε στους ψηφοφόρους τους αυτά που θέλουν να ακούσουν, να δεσμεύονται για πράγματα που δεν μπορούν να υλοποιήσουν - και μετά επειδή δεν μπορούν να αντικρίσουν την πραγματικότητα κάνουν αυτά που υποτίθεται ότι μπορούσαν να αποφευχθούν.

Φυσικά, αναφέρομαι στην Άνγκελα Μέρκελ, τη γερμανίδα καγκελάριο και τους συνεργάτες της. Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα μπήκε σε αυτή την κατάσταση εξαιτίας του ανεύθυνου δανεισμού (και από αυτούς που δανείζονταν και από αυτούς που δάνειζαν).

Και για την Ελλάδα το τίμημα ήταν υψηλό. Κοιτάζοντας μπροστά όμως, πόσα ακόμη μπορεί να αντέξει η Ελλάδα;

Για οποιονδήποτε έχει κάνει τους υπολογισμούς είναι προφανές ότι δεν μπορεί να ξεπληρώσει το χρέος στο σύνολό του. Δυστυχώς οι γερμανοί πολιτικοί δεν εξήγησαν ποτέ τα μαθηματικά στους ψηφοφόρους τους. Αντίθετα ακολούθησαν το τεμπέλικο μονοπάτι: κάνουν κήρυγμα για την ηθική διάσταση του ανεύθυνου δανεισμού, λένε ότι το χρέος πρέπει και θα αποπληρωθεί στο σύνολό του, χρησιμοποιούν στερεότυπα για τους ανεπρόκοπους Νοτιοευρωπαίους.

Και τώρα που το ελληνικό εκλογικό σώμα αποφάσισε ότι δεν θα πάρει άλλο, οι γερμανοί αξιωματούχοι συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα. Ίσως οι Γερμανοί φαντάζονται ότι θα επαναλάβουν τα γεγονότα του 2010, όταν η κεντρική τράπεζα υποχρέωσε την Ιρλανδία να  δεχθεί ένα πρόγραμμα λιτότητας απειλώντας να αποκόψει το τραπεζικό της σύστημα.

Αλλά αυτό είναι σχεδόν απίθανο να λειτουργήσει σε μία κυβέρνηση που έχει δει τη ζημιά που προκάλεσε η λιτότητα και εξελέγη βάσει της υπόσχεσης να βάλει τέλος σε αυτή. Επιπροσθέτως υπάρχει η ελπίδα, η ΕΚΤ, να αρνηθεί να παίξει αυτό το παιχνίδι.

Τη Τετάρτη, η κεντρική τράπεζα ανακοίνωσε μία απόφαση που ακούστηκε σαν τιμωρία για την Ελλάδα αλλά δεν ήταν, γιατί άφησε ανοικτή μία πολύ σημαντική δίοδο βοήθειας για τις ελληνικές τράπεζες (τον μηχανισμό ELA - μην ρωτάτε).

 Έτσι πρόκειται περισσότερο για καμπανάκι αφύπνισης παρά οτιδήποτε άλλο, και μάλλον ήταν περισσότερο ένα καμπανάκι αφύπνισης για τη Γερμανία παρά για την Ελλάδα.

Και τί θα συμβεί αν οι Γερμανοί δεν ξυπνήσουν;

Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να ελπίζουμε ότι η κεντρική τράπεζα θα πατήσει πόδι και θα διακηρύξει ότι ρόλος της είναι να κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να διαφυλάξει την οικονομία της Ευρώπης και τους δημοκρατικούς της θεσμούς - και όχι να λειτουργεί ως ο εισπράκτορας χρέους της Γερμανίας.

 Όπως είπα, πλησιάζουμε γρήγορα στη στιγμή της αλήθειας.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Η ΤΑΡΑΓΜΕΝΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΜΕΤΑΔΟΣΗΣ

Του Paul Krugman

***********************************************************************************

Εντάξει, ποιος θα ζητούσε κάτι τέτοιο; Με όλα τα άλλα που συμβαίνουν, το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμασταν ήταν μια νέα οικονομική κρίση σε μια χώρα που ήδη σαρώνεται από πολιτικές αναταραχές. Η αλήθεια είναι ότι οι άμεσες επιπτώσεις παγκοσμίως από την κατάσταση στην Τουρκία -με την οικονομία της στο μέγεθος του Λος Άντζελες- δεν θα είναι μεγάλες. Όμως, ακούμε αυτή την επίφοβη λέξη: «μετάδοση».

Το είδος της μετάδοσης που κάποτε προκάλεσε την εξάπλωση της κρίσης από την Ταϊλάνδη σε όλη την Ασία και πιο πρόσφατα, αυτή που οδήγησε στην εξάπλωση της κρίσης από την Ελλάδα σε όλη την Ευρώπη. Και τώρα όλοι ανησυχούν μήπως τα προβλήματα της Τουρκίας μεταδοθούν στις αναδυόμενες αγορές του κόσμου.

Είναι από πολλές πλευρές μια γνωστή ιστορία. Όμως αυτό είναι που την κάνει και τόσο ενοχλητική: Γιατί συνεχίζουμε να έχουμε αυτές τις κρίσεις; Υπάρχει και το εξής: Τα διαστήματα μεταξύ των κρίσεων μοιάζουν να μικραίνουν ενώ οι επιπτώσεις από κάθε κρίση μοιάζουν να είναι χειρότερες από τις προηγούμενες. Τι συμβαίνει;

Πριν φτάσω στην Τουρκία, μια σύντομη ιστορική αναδρομή των παγκόσμιων οικονομικών κρίσεων.

Για μία γενιά μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα, για τα σύγχρονα πρότυπα, δεν αντιμετώπιζε κρίσεις, πιθανόν επειδή οι περισσότερες χώρες επέβαλαν περιορισμούς στις διασυνοριακές ροές κεφαλαίων και επομένως ο διεθνής δανεισμός ήταν περιορισμένος. Ωστόσο, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η αποκανονικοποίηση των αγορών και η αυξανόμενη «επιθετικότητα» των τραπεζιτών, οδήγησε σε αύξηση των κεφαλαίων προς την Λατινική Αμερική, η οποία ακολουθήθηκε από μια ξαφνική διακοπή το 1982 και μια κρίση που οδήγησε σε μια δεκαετία οικονομικής στασιμότητας.

Η Λατινική Αμερική τελικά επέστρεψε στην ανάπτυξη (αν και το Μεξικό είχε μια έντονη υποτροπή το 1994), όμως τη δεκαετία του 1990, μια μεγαλύτερη εκδοχή της ίδιας ιστορίας εκτυλίχθηκε στην Ασία: Τεράστιες εκροές χρημάτων τις οποίες ακολούθησε μια ξαφνική διακοπή και οικονομική κατάρρευση. Κάποιες από τις ασιατικές οικονομίες ανέκαμψαν γρήγορα, όμως οι επενδύσεις δεν ανακτήθηκαν πλήρως ποτέ, ούτε και η ανάπτυξη.

Πιο πρόσφατα, άλλη μία εκδοχή αυτής της ιστορίας εκτυλίχθηκε στην Ευρώπη, με βιαστικές εισροές χρημάτων στην Ελλάδα ,την Ισπανία και την Πορτογαλία. Στη συνέχεια ήρθε η ξαφνική διακοπή τους και τεράστιος οικονομικός πόνος.

Όπως ανέφερα, αν και το περίγραμμα της ιστορίας αυτής παραμένει το ίδιο, τα αποτελέσματά της γίνονται χειρότερα. Το πραγματικό ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4%  στη διάρκεια της κρίσης του 1981-1983 στο Μεξικό, κατά 14% στην Ινδονησία από το 1997 ως το 1998, ενώ στην Ελλάδα σημειώθηκε μείωση μεγαλύτερη από 23%.

Επομένως, επίκειται μια ακόμα χειρότερη κρίση; Τα βασικά στοιχεία είναι ελαφρώς καθησυχαστικά. Η Τουρκία, ειδικότερα, έχει χαμηλό δημόσιο χρέος και καθώς οι επιχειρήσεις έχουν δανειστεί πολλά από το εξωτερικό, η συνολική οικονομική κατάσταση δεν φαίνεται τόσο κακή. Όμως, κάθε προηγούμενη κρίση αψήφησε τις αισιόδοξες προσδοκίες.

 Και οι ίδιες δυνάμεις που έστειλαν κατά κύματα χρήματα στην Τουρκία, έκαναν επίσης την παγκόσμια οικονομία στο σύνολό της ιδιαίτερα ευάλωτη.

Μπορεί να έχετε ακούσει -ή όχι- ότι διεξάγεται μια μεγάλη συζήτηση μεταξύ οικονομολόγων για το αν πρέπει να αντιμετωπίσουμε την «κοσμική στασιμότητα». Τι είναι αυτό; Λοιπόν, ένας τρόπος να το περιγράψει κανείς είναι ως μία κατάσταση στην οποία ο αριθμός των ανθρώπων που θέλουν να αποταμιεύσουν υπερβαίνει τον όγκο των επενδύσεων που αξίζει να γίνουν.

Όταν αυτό ισχύει, έχουμε το ένα ή το άλλο αποτέλεσμα:

Εάν οι επενδυτές είναι προσεκτικοί και συνετοί, στην πραγματικότητα προσπαθούμε συλλογικά να ξοδέψουμε λιγότερα από το εισόδημά μας. Και αφού το εισόδημά μου είναι τα δικά σου έξοδα και τα έξοδά σου είναι τα έσοδά μου, το αποτέλεσμα είναι μια επίμονη ύφεση.

Εναλλακτικά, επενδυτές που «παραδέρνουν», απογοητευμένοι από τις χαμηλές αποδόσεις και απελπισμένοι για αυτές τις αποδόσεις, μπορούν να αυταπατώνται, ρίχνοντας χρήματα σε κακοσχεδιασμένα projects, είτε πρόκειται για δευτερεύοντα δάνεια ή ροές κεφαλαίων προς τις αναδυόμενες αγορές. Αυτό μπορεί να δώσει ώθηση στην οικονομία για λίγο, αλλά εν τέλει οι επενδυτές θα αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα, τα χρήματα «στεγνώνουν» και ακολουθεί η πτώση.

Αν αυτή είναι μια καλή περιγραφή της κατάστασής μας, και πιστεύω ότι είναι, τώρα έχουμε μια παγκόσμια οικονομία που προορίζεται να ταλαντεύεται μεταξύ της φούσκας και της ύφεσης. Και αυτό δεν είναι μια ενθαρρυντική σκέψη, καθώς βλέπουμε πως μοιάζει το «σκάσιμο» της φούσκας μια αναδυόμενης αγοράς.

Το μεγαλύτερο ζήτημα είναι ότι η Τουρκία δεν είναι στ’ αλήθεια το πρόβλημα, ούτε η Νότια Αφρική, η Ρωσία, η Ουγγαρία, η Ινδία και οποιαδήποτε άλλη (αγορά) «χτυπιέται» αυτή τη στιγμή. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι οι πλούσιες οικονομίες παγκοσμίως –οι ΗΠΑ, η Ευρωζώνη και μικρότεροι παίκτες- έχουν επίσης αποτύχει να αντιμετωπίσουν τις δικές τους αδυναμίες.

Είναι προφανές ότι αντιμέτωποι με έναν ιδιωτικό τομέα που θέλει να αποταμιεύει σε μεγάλο βαθμό και να επενδύει λιγότερο, επιδιώξαμε πολιτικές λιτότητας που ενέτειναν την ύφεση. Ακόμη χειρότερα, σύμφωνα με όλες οι ενδείξεις, επιτρέποντας στην ανεργία να φουντώνει οδηγούμε τις μακροπρόθεσμες και βραχυπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξή μας προς την ύφεση, κάτι που θα πλήξει ακόμη περισσότερο τις ιδιωτικές επενδύσεις.

Το μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης είναι ήδη σε κίνδυνο μιας ιαπωνικού τύπου αποπληθωριστικής παγίδας. Μια κρίση στις αναδυόμενες αγορές θα μπορούσε να μετατρέψει αυτό τον κίνδυνο σε πραγματικότητα.

Έτσι, η Τουρκία φαίνεται να έχει σοβαρά προβλήματα και η Κίνα –ένας πολύ ισχυρότερος παίκτης- μοιάζει κάπως επισφαλής επίσης. Αλλά αυτό που κάνει αυτά τα προβλήματα τόσο τρομακτικά είναι η βασική αδυναμία των δυτικών οικονομικών, μια αδυναμία που έγινε πολύ χειρότερη εξαιτίας των κακών, πάρα πολύ κακών, πολιτικών.

Πηγή: New York Times

=============================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)