Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

πηγή:

Περικλής Κοροβέσης

Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Όποιος έχει δημόσιο αξίωμα ή δημόσιο λόγο πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δεχθεί την κριτική ή τον αντίλογο. Αλλιώτικα δεν κάνει γι' αυτήν τη δουλειά.

Στη θεωρία βέβαια. Στην ουσία είναι ένας δικτάτορας που, ανάλογα με την εξουσία του, επιβάλλει όχι μονάχα την άποψή του, αλλά και την ποινή στον βλάσφημο που αμφισβήτησε την αυθεντία της εξουσίας του. Είτε πολιτικής είτε θρησκευτικής είτε και τα δύο μαζί.

 Πότε όμως η εξουσία δέχθηκε κριτική ή αντίλογο και απάντησε με επιχειρήματα, στοιχεία, ντοκουμέντα, έτσι που να δημιουργηθεί ένας διάλογος, να προκύψει μια νέα σκέψη και να δούμε την υπάρχουσα πραγματικότητα όπως είναι, με τα σωστά της και τα λάθη της και, από κει και πέρα ο καθένας να πάρει τις ευθύνες του; Σχεδόν ποτέ. Η εξουσία, εξ ορισμού, είναι ένα μεταφυσικό φαινόμενο, άσχετα αν δρα στην πραγματικότητα. Θέλει γύρω της πραίτορες, να υποστηρίζεται από πιστούς που δεν έχουν δική τους σκέψη. Αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της εξουσίας. Μόνο αυτή την παράγει.

Η εξουσία ως κοινωνικό φαινόμενο είναι η ίδια παντού, πέρα από την όποια ιδεολογική, πολιτική ,θρησκευτική ή άλλη αναφορά. Ακόμα και στους αντιεξουσιαστικούς κύκλους, υπάρχουν εξουσιαστικές συμπεριφορές. Εξ ου και οι πολλές διασπάσεις, στο όνομα πάντα της αντιεξουσίας, άσχετα αν δημιουργείται μια νέα, έστω και μίνι εξουσία. Γιατί η εξουσία δεν είναι μόνο ιδιότητα των αυτοκρατόρων, των δικτατόρων, των πρωθυπουργών ή των προέδρων της όποιας δημοκρατίας. Είναι μια καθημερινή συμπεριφορά σχεδόν σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Από την οικογένεια μέχρι το μικρομάγαζο που έχει δύο υπαλλήλους ή την καφετέρια που έχει τρεις Ουκρανέζες και το αφεντικό είναι πεπεισμένο πως είναι μέσα στη δικαιοδοσία του να τις γαμήσει και τις τρεις, χωρίς ποτέ να περάσει από το μυαλό του πως είναι βιαστής.

Κατά τη δική μου άποψη, η εξουσία είναι μια επικίνδυνη αρρώστια που ακόμα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν την έχει εντάξει στα κατάστιχά του. Αλλά ούτε έχω υπόψη μου – μπορεί να υπάρχει, αλλά εγώ την αγνοώ – κάποια σοβαρή ψυχαναλυτική μελέτη που να βλέπει την εξουσία ως ασθένεια. Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι από τα πιο αδύναμα ζώα του πλανήτη. Ούτε χαυλιόδοντες έχει, ούτε τη δύναμη του λιονταριού, ούτε την ταχύτητα του ζαρκαδιού, αλλά ούτε και το βάρος του ελέφαντα, ακόμα και στην περίπτωση ακραίας παχυσαρκίας. Και όμως κυριάρχησε στον πλανήτη, όχι με τη δύναμή του, αλλά με τον λόγο και την κοινότητα.

Η αρρώστια της εξουσίας εμφανίζεται όταν κάποιος θέλει να κυριαρχήσει πάνω στην κοινότητα χωρίς αυτός να είναι ο φυσικός της ηγέτης. Και η διαφορά εδώ είναι μεγάλη. Ο ηγέτης λειτουργεί για την ενδυνάμωση της συλλογικότητας και ανά πάσα στιγμή χάνει αυτομάτως την ιδιότητά του, αν βρεθεί κάποιος πιο ικανός ή ακόμα όταν ο ίδιος δεν μπορεί πια να ανταποκριθεί στις εντολές της κοινότητας. Ο εξουσιαστής κυριαρχεί όταν η κοινότητα βρίσκεται σε κρίση. Κατά κανόνα δημιουργείται ένας θεσμός που είναι πάνω από την κοινότητα, σχεδόν πάντοτε θεόπνευστος και στηρίζεται σε μια ιεραρχία που επιτρέπει στην εξουσία να διαιωνίζεται.

Ας δούμε από λίγο πιο κοντά τη σχέση των εξουσιαστικών θεσμών και της ιεραρχίας, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωσή της. Στον στρατό οι ανθρώπινες ικανότητες ταυτίζονται με το πόσα αστέρια έχει ο καθένας στις επωμίδες του. Αν κάποιος ασήμαντος φελλός είναι άσος στις ίντριγκες και έχει βύσμα σε κάποιο κόμμα εξουσίας, μπορεί να γίνει αρχηγός του ΓΕΣ. Αυτή του η αξία επιβεβαιώνεται από τα αστέρια του.

 Το ίδιο ισχύει με την Εκκλησία, όπως και με τα πολιτικά κόμματα εξουσίας. Είναι θεσμός για τον θεσμό και όχι φυσικά για την κοινωνία. Ο εξουσιαστής άνθρωπος είναι αυτός που δεν αποδέχεται τον εαυτό του, δεν δέχεται τη γύμνια του και φοράει τη λεοντή της εξουσίας. Και για να τραφεί πρέπει να βρει έναν τρόπο να πίνει το αίμα των άλλων. Σε αυτό το κλίμα ευνοείται ο ιός του φασισμού, άσχετα αν εκδηλώνεται ή όχι. Εντούτοις υπάρχει και πολλαπλασιάζεται και την κατάλληλη στιγμή θα εμφανιστεί.

Και με αυτό το πρίσμα να δούμε και το φαινόμενο Τσίπρα. Προερχόμενος από την κομμουνιστική-εξουσιαστική Αριστερά, βρήκε καλύτερη δουλειά στο σύστημα και το αναζωογόνησε. Ανανέωσε τη Δεξιά, της έκλεψε το πρόγραμμα και πήρε άριστα ως υπηρέτης των πραγματικών κέντρων εξουσίας, των ΗΠΑ και των Βρυξελλών, που βρήκαν αναπάντεχα έναν άφθαρτο πολιτικό, το πραγματικό έργο του οποίου ήταν να εξαφανίσει την Αριστερά – φοβάμαι ίσως για πάντα – και να επιβάλει στην κοινωνία άκρα του τάφου σιωπή. Τι καλύτερο μπορούσαν να περιμένουν τα πραγματικά κέντρα εξουσίας; Ο Ομπάμα εδώ ήταν και το επιβεβαίωσε.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

  

Η ΔΕΞΙΑ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ. ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

πηγή:

Περικλής Κοροβέσης

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΚΟ ΣΤΗ ΜΕΝΕΓΑΚΗ

Κάθισα εννιά ώρες μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω τη συζήτηση στη Βουλή. Και αυτό που διαπίστωσα είναι πως είμαι βαριά άρρωστος. Μπορεί ένας άνθρωπος που είναι καλά στα μυαλά του να ξοδεύει μια ολόκληρη μέρα μόνο και μόνο για να απολαύσει τον μαζοχισμό του; 

Γιατί περί αυτού πρόκειται. Καμιά σκέψη, κανένα επιχείρημα, καμιά σύγκρουση ή αντιπαράθεση ιδεών. Τα λεγόμενα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου διαφοροποιούνται μόνο στις βρισιές και στις εξυπνάδες.  

Το δρομολόγιό τους είναι ίδιο και καθορισμένο από την Ε.Ε. Εξαίρεση αποτελεί το ΚΚΕ που κάνει τη σωστή ανάγνωση της πραγματικότητας, αλλά αδυνατεί να χαράξει πολιτική, με συνέπεια να συμπαρίσταται στο σύστημα σαν αριστερός ψάλτης. 

Και φυσικά η Χ.Α. που είναι το τρίτο κόμμα στη Βουλή και ξέρει πολύ καλά να επωφελείται από τη σήψη του συστήματος. Γιατί, παρά το γεγονός ότι είναι μια εγκληματική οργάνωση, δεν παύει να είναι και μια σημαντική πολιτική δύναμη (πάνω από ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ). Σε αυτό όλοι μας έχουμε την τάση να εθελοτυφλούμε και θα το βρούμε μπροστά μας. Και όταν το καταλάβουμε, ίσως να είναι αργά.  

Κατά τα άλλα, έχουμε το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Μια πρώτη γεύση πήραμε από την εκστρατεία προσωπολατρίας του Τσίπρα. Όλη η Αθήνα γέμισε με τις φωτογραφίες του (του Ρόιτερ άραγε;). Και αυτό θα είναι και το νόημα του συνεδρίου. 2.800 πιστοί θα πάνε για προσκύνημα στο γήπεδο Τάε Κβον Ντο όπου θα μπει η ταφόπλακα σε αυτό που λέγαμε Αριστερά.  

Θα ευλογήσει ο μακαριότατος Φώτης Κουβέλης, ο παραγνωρισμένος θεωρητικός του ΣΥΡΙΖΑ, που συντόμως θα αποκατασταθεί με τιμές και θα αποκτήσει δικαιωματικά και μια σοβαρή κυβερνητική θέση. 

Οι αγώνες τώρα δικαιώνονται. Αλλά δυστυχώς ξεχάστηκε ο μέγας στοχαστής Λεωνίδας Κύρκος, που ήδη από την εποχή της χούντας ήθελε μια Αριστερά που να είναι Δεξιά και εγγυητής του συστήματος. Ο ίδιος μπορεί να απέτυχε σε αυτό, αλλά τον δικαίωσε πλήρως ο Τσίπρας.  

Και για τους νεότερους, να θυμίσουμε πως η χούντα του Παπαδόπουλου είχε καταλάβει το αδιέξοδό της και ήθελε πάση θυσία να νομιμοποιηθεί. Έκανε μια «φιλελευθεροποίηση» με τον πεπειραμένο ακροδεξιό πολιτικό Μαρκεζίνη, που είχε εξαγγείλει εκλογές-απάτη.  

Το ΚΚΕ και το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου τις είχαν καταγγείλει. Ο Λεωνίδας Κύρκος και άλλα στελέχη του ΚΚΕ εσ. είδαν μια ευκαιρία να νομιμοποιηθούν σε ένα απόλυτα χουντικό περιβάλλον.  

Η ιστορία είναι παλιά, αλλά αυτές οι απόψεις κυριάρχησαν στον μετέπειτα ΣΥΝ για να μεταλαμπαδευτούν στον ΣΥΡΙΖΑ και από εκεί να μεταφερθούν στην κυβερνώσα δεξιά σοσιαλδημοκρατία. Η αριστερή πτέρυγα του κόμματος κατάλαβε την πραγματικότητα πολύ αργά και όταν το κακό είχε γίνει.  

Η εκλογή Τσίπρα ως αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το ορόσημο για την εξαφάνιση της Αριστεράς και την οριστική και αμετάκλητη προσχώρησή της στους πυλώνες του συστήματος. Γι’ αυτό έγινε ασμένως αποδεκτή από το σύστημα ως κυβέρνηση.  

Και αυτό σημαίνει πως η Αριστερά πρέπει να ξαναρχίσει από την αρχή, αν βέβαια έχει ακόμη κάποιο νόημα ο όρος που χρησιμοποιώ. Ο όρος Αριστερά έχει χάσει πια κάθε μαγεία και γοητεία. Για να τα βρει κάποιος αυτά, πρέπει να ανατρέξει στην Ιστορία. Όχι στη σημερινή πραγματικότητα που τη σηματοδοτεί ο, κατά τα άλλα συμπαθής, Νίκος Καρανίκας.  

Ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, δηλαδή το άμεσο περιβάλλον του που βρίσκεται πάνω από υπουργούς και υπερυπουργούς, αυτοί είναι υπάλληλοι των Βρυξελλών, έχει τεράστια δύναμη.  

Λογικό είναι κάθε αξιωματούχος στην οποιαδήποτε βαθμίδα να στηρίζεται σε ένα φιλικό περιβάλλον(άσχετα από το τι θα προκύψει μετά). Η αντιπολίτευση έπεσε να τον φάει ζωντανό. Ποιο ήταν το λάθος του; Ήταν ειλικρινής με τον εαυτό του. Η κουλτούρα του ήταν η κ. Μενεγάκη και αυτήν υποστήριξε ευθαρσώς.  

Το ηχητικό ντοκουμέντο που μεταδόθηκε δεν αφήνει καμία αμφιβολία πως η συνέντευξη ήταν αυθεντική. Πού είναι το κακό; Κατά την άποψή μου πουθενά. Και εδώ μόνο διαπιστώσεις μπορούμε να κάνουμε. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Η κουλτούρα της κ. Μενεγάκη, διά του συμβούλου του κ. Τσίπρα, βρίσκεται στο περιβάλλον του πρωθυπουργού. Και ίσως έτσι να εξηγείται και το μεγάλο επικοινωνιακό ταλέντο του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ.  

Όλα τα ιστορικά φαινόμενα έχουν αρχή, μέση και τέλος. Και από αυτόν τον νόμο δεν μπορεί να ξεφύγει και η ιστορική Αριστερά. Επέζησε για δεκαετίες, άντεξε απηνείς διωγμούς, πλήρωσε τις ιδέες της με βαρύ τίμημα αίματος και πάντοτε είχε αναφορά στις λαϊκές μάζες και τους εξωπεταγμένους του συστήματος. Και συχνά είχε ηγηθεί ή εμψυχώσει κινήματα αντίστασης.  

Όχι πάντοτε με τον καλύτερο τρόπο ούτε βέβαια όλες τις φορές με επιτυχία. Εντούτοις ήταν απέναντι στην εξουσία (θεωρητικά τουλάχιστον). Τώρα φοράει τον μανδύα της κρατικής εξουσίας και βρίσκεται απέναντι σε αυτά που ιστορικά πρέσβευε. Και αυτά θα επιβεβαιωθούν από το συνέδριο. 

Η δεξιά σοσιαλδημοκρατία έχει πια το κόμμα της.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

       

Η ΤΑΣΗ ΤΣΙΠΡΑ ΔΙΕΛΥΣΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΕΤΕΤΡΕΨΕ ΣΕ ΑΡΧΗΓΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

ππηγή:

Περικλής Κοροβέσης

Το κώμα της Αριστεράς

Όσοι ισχυρίζονται πως υπάρχει στη χώρα μας λεξιπενία, υπάρχει ένα επιχείρημα που μπορεί να τους αποστομώσει. Να δουν τα κοσμητικά επίθετα που κυκλοφορούν στην πιάτσα για να χαρακτηρίσουν τον πρωθυπουργό μας.

Και εδώ πρέπει να παραδεχτούμε πως η μεγαλύτερη εφευρετικότητα στους χαρακτηρισμούς προέρχεται από τους πρώην συντρόφους. Και αυτό δεν είναι παράξενο. Όπου υπάρχει μια αλήθεια, είτε θρησκευτική είτε πολιτική, οι ερμηνείες είναι πολλές.

Και η πλειοψηφία -κατά κανόνα- καθορίζει το σωστό δόγμα, ενώ η μειοψηφία γίνεται αίρεση ή αιρέσεις, ανάλογα με τις διασπάσεις.

Εντούτοις πίσω από όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς κρύβονται δύο ερωτήματα που ακούω συχνά, ιδίως από νεανικές παρέες: «Είπε ο Τσίπρας συνειδητά ψέματα για να κερδίσει τις εκλογές;» ή «Ο Τσίπρας πρόδωσε τις ιδέες της Αριστεράς και αποστάτησε;»

Και δεν μου ζητούν μια θεωρητική ανάλυση. Αλλά τι έχω καταλάβει εγώ μέσα από τη μακρόχρονη ανάμειξή μου για την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ.

Και έτσι αναγκαστικά αυτό το κομμάτι θα έχει την προσωπική μου εμπειρία μαζί με τον όποιο κίνδυνο να χάσει την αντικειμενικότητά του. (Κάθε προσωπικό κείμενο είναι υποκειμενικό, άσχετα αν εκφράζει μια αντικειμενική αλήθεια. Π.χ. προσωπικές μαρτυρίες για το Αουσβιτς.)

Η διαδρομή μου στην «κλασική» Αριστερά ξεκινάει από την τότε νεολαία ΕΔΑ και φτάνει μέχρι τον Παρισινό Μάη του ‘68. Ήδη τα προβλήματα που είχαν συσσωρευτεί, όχι μόνο από την ΕΔΑ, αλλά και από την πολιτική της ΕΣΣΔ, με οδηγούν σε οριστική ρήξη με την παραδοσιακή Αριστερά είτε αυτή ήταν του «Εσωτερικού» ή του «Εξωτερικού».

Ο κομμουνισμός, όπως είχε διαμορφωθεί από την ΕΣΣΔ και από εκεί όπως είχε εξαχθεί στις διάφορες αντιπροσωπείες της (τα Κ.Κ. της κάθε χώρας), δεν ήταν μόνο ένα πτώμα, αλλά και μια νεκρή σκέψη που δεν μπορούσε να διαβάσει την πραγματικότητα. Το μόνο που είχε μείνει ήταν η αναφορά στην ιδεολογία του.

Μια αυτοαναφορά που οδηγεί στην τύφλωση. Και όσοι είχαμε καταλήξει στα ίδια συμπεράσματα μπήκαμε σε νέα κινήματα και οργανώσεις και ανανεώσαμε τις αναφορές μας με σύγχρονους διανοητές της Αριστεράς.

Αυτούς τους άτυπους θεμελιωτές της Αριστεράς του 21ου αιώνα. Και τα κόμματα του παραδοσιακού κομμουνισμού μάς φαίνονταν μια μακρινή προϊστορία. Αλλά αυτός ο προβληματισμός άγγιξε και ανθρώπους της Ανανεωτικής Αριστεράς που δημιούργησαν τον «Χώρο διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς» με προεξάρχοντα τον Γιάννη Μπανιά.

Και ήταν ενδιαφέρον αυτό το εγχείρημα γιατί συνένωσε πολλές τάσεις της Αριστεράς που μέχρι την προηγούμενη μέρα ήταν εχθροί. Και αυτό δημιούργησε μια δυναμική που απέδωσε ΣΥΡΙΖΑ, αναγκάζοντας τον ψυχορραγούντα ΣΥΝ να αρπαχτεί από το σωσίβιο που τού προσέφερε ο νέος οργανισμός. Αλλά όχι για καλό. Ήθελε να κυριαρχήσει και να ποδηγετήσει το νέο σχήμα, αδιαφορώντας για κάθε δημοκρατική διαδικασία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μέλη, αλλά μόνο συνιστώσες. Όσοι ήταν ανένταχτοι, για να γίνουν μέλη έπρεπε να περάσουν από κάποια συνιστώσα. Και αυτό δημιούργησε τραγελαφικά πράγματα. Ο υποφαινόμενος ήταν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι μέλος του.

Όταν κλήθηκα από τον «Χώρο Διαλόγου» να συνεισφέρω σε αυτό το εγχείρημα, μέσω της εφημερίδας «Εποχή», διαπίστωσα μια πολιτική έρημο, κυρίως από τα στελέχη του ΣΥΝ που ήταν άσοι στον τακτικισμό και διψασμένοι για εξουσία.

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, αναφέρομαι στην τάση Τσίπρα, που στην ουσία διέλυσε τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως είχε ξεκινήσει, και τον μετέτρεψε σε ένα αρχηγικό κόμμα, χωρίς αρχές, με μοναδικό στόχο την εξουσία, έστω και την εικονική.

Αυτό που σκέφτηκα ήταν πως η Αριστερά χρειάζεται έναν νέο διαφωτισμό που θα τον βρει από μια ανακύκλωση των ιδεών της και της Ιστορίας της, που είναι ακόμη χρήσιμα υλικά και θάβοντας χωρίς λύπη ό,τι νεκρό κουβαλούσε.

Δηλαδή χρειαζόμαστε μια άλλη σκέψη. Αλλά αυτό δεν έγινε. Όχι πως δεν υπήρχαν πολλά στελέχη της Αριστεράς που δεν καταλάβαιναν. Αλλά το παιχνίδι είχε χαθεί με την κυριαρχία της κλίκας του Τσίπρα. Και η πραγματικότητα δεν μπόρεσε να αναγνωστεί και να χαραχτεί μια άλλη πολιτική.

Επομένως ο Τσίπρας δεν πρόδωσε και δεν αποστάτησε. Απλά απέδειξε αυτό που ήταν, μέσα από μια αριστερή ρητορική που δεν στοιχίζει και τίποτα. Και είμαι σίγουρος πως εκεί στην κυβέρνηση απολαμβάνουν τα αξιώματά τους, άσχετα αν δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΧΕ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ

πηγή:

Περικλής Κοροβέσης

Ο συμβιβασμός ως άτακτη υποχώρηση

Ο καλός συνάδελφος και φίλος Νίκος Κιάος, με άρθρο του στην ανά χείρας εφημερίδα (11.2.16) κάνει μια ενδιαφέρουσα σύγκριση με την ΕΣΣΔ του Λένιν και την Ελλάδα του Τσίπρα, με τίτλο: «Ένας χρόνος και 95 χρόνια πριν». Τα στοιχεία του τα αντλεί από το βιβλίο του Αγγλου ιστορικού Αντριου Ροθστάιν με τίτλο «Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης», εκδόσεις Historia, Αθήνα 1956.

Το βιβλίο αυτό για την εποχή που βγήκε υπήρξε ένα προσφιλές ανάγνωσμα για τους αριστερούς, που οι αναφορές για την ΕΣΣΔ ήταν σπάνιες, όπως και κάθε άλλο αριστερό βιβλίο ήταν σχεδόν παράνομο (μπορούσες να συλληφθείς αν διάβαζες «Αυγή») και υπήρχαν πολιτικοί κρατούμενοι, τρομοκρατία και λογοκρισία.

Σε αυτό το περιβάλλον λοιπόν ήταν λογικό αυτό το βιβλίο να λάμπει, αν και σήμερα είναι ξεχασμένο, γιατί θεωρείται προπαγανδιστικό και αναξιόπιστο. Η ΕΣΣΔ χρηματοδοτούσε πολλούς συγγραφείς στη Δύση για να γράψουν για τη δόξα και τις επιτεύξεις της Σοβιετικής Ένωσης, εφοδιάζοντάς τους κατά κανόνα με πλαστά στοιχεία.

Οποιαδήποτε κριτική προσέγγιση ήταν εκ προοιμίου αντικομμουνισμός, ακόμα και στην περίπτωση που οι συγγραφείς τους ήταν επαναστάτες και κομμουνιστές. Να μη μιλήσουμε για την περίπτωση του Τρότσκι, που ήταν ισόβαθμος με τον Λένιν και οι φωτογραφίες τους ήταν η μία δίπλα στην άλλη παντού.

Αν υποθέσουμε πως τα πράγματα πήγαιναν καλά στην ΕΣΣΔ και δημιουργούσαν μια νέα θεωρία για την επανάσταση, αυτή θα λεγόταν: Λενινισμός - Τροτσκισμός. Αλλά να μιλήσουμε για τον Βίκτορ Σερζ, έναν μεγάλο συγγραφέα, γνήσιο κληρονόμο της μεγάλης ρωσικής λογοτεχνίας και από τους πρωτεργάτες της Οκτωβριανής Επανάστασης, αν και έμεινε σε δεύτερο πλάνο.

Στα βιβλία του, πολύτιμα σήμερα ιστορικά ντοκουμέντα, έχουμε μια καταγραφή για το πώς μια επανάσταση καταλήγει σε έναν φρικιαστικό ολοκληρωτισμό. Και είναι αλήθεια πως ο Στάλιν έσφαξε περισσότερους κομμουνιστές από ό,τι όλοι οι φασίστες μαζί.

Τα λεγόμενα αριστερά και προοδευτικά βιβλιοπωλεία και εκδόσεις σε όλο τον Δυτικό Κόσμο είχαν μια σχέση με την ΕΣΣΔ, έμμεση ή άμεση, και απέφευγαν να εκδίδουν βιβλία που μπορούσαν να θεωρηθούν αντισοβιετικά και αντικομμουνιστικά. Αυτό ήταν δουλειά των άλλων εκδοτικών οίκων. Ο Βίκτορ Σερζ μέχρι τον θάνατό του παρέμεινε επαναστάτης. Εξ ου και δυσκολευόταν πολύ να βρει εκδότη.

Σε αντίθεση με τον Αρθουρ Κέσλερ που έγινε αντικομμουνιστής και όλες οι πόρτες τού άνοιξαν. Δώσαμε λιγάκι το κλίμα της εποχής και ας ξαναγυρίσουμε στον φίλτατό μας Νίκο Κιάο, που είναι σήμερα ένα ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος (πρόεδρος ΟΑΚΑ) και που υποστηρίζει στο άρθρο του πως οι συμβιβασμοί είναι αναγκαίοι για την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου και θυμίζει τον συμβιβασμό του Λένιν με τη Συνθήκη Ειρήνης του Μπρεστ - Λιτόφσκ, στην ουσία πλήρη υποταγή στους Γερμανούς και στη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΟΠ), και κάνει τις ανάλογες συγκρίσεις για να δικαιολογήσει τους συμβιβασμούς της κυβέρνησής του.

Αυτό που δεν μας λέει ο φίλος μου ο Νίκος είναι τι απέγινε μετά. Και εδώ μπαίνουν μια σειρά ερωτήματα. Πώς έγινε δυνατόν «το πραξικόπημα των μπολσεβίκων» (έτσι λεγόταν τότε επισήμως) να καταλήξει στον Πούτιν; Μήπως η Νέα Οικονομική Πολιτική ήταν η απαρχή του Νέου Καπιταλισμού;

Δηλαδή το κράτος να γίνει ο μοναδικός καπιταλιστής. Και σε αυτήν την περίπτωση εξουσία των Σοβιέτ να γίνει το ολοκληρωτικό κράτος με τα γκουλάγκ, τις δίκες της Μόσχας όπου εκτελέστηκαν όλοι οι σύντροφοι του Λένιν και ηγέτες της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Με μια άλλη ανάγνωση αυτού του άρθρου ο έμπειρος αναγνώστης μπορεί να υποθέσει πως η μόνη πολιτική που απέμεινε στην κυβέρνηση των Τσίπρα-Καμμένου είναι η «Αριστερή Καταστολή».

Ολοι ξέρουμε πως τα προεδρικά διατάγματα είναι μικρά πραξικοπήματα. Και η κυβέρνηση μας χόρτασε από τέτοιες πράξεις αυθαιρεσίας. Και πιθανότατα η ψήφιση του ασφαλιστικού και του φορολογικού να δημιουργήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Τελικά αποδείχτηκε πως η χειρότερη μνημονιακή κυβέρνηση είχε αρχηγό τον Τσίπρα. Και όλα αυτά γιατί; Για τη μανία της εξουσίας. Και είναι τουλάχιστον θλιβερό να βλέπεις έντιμους αγωνιστές της Αριστεράς, που για τον έρωτα της καρέκλας και της εξουσίας τα ξεπούλησαν όλα, να μην μπορούν πια να κυκλοφορήσουν στον δρόμο.

Δεν ξέρω κατά πόσο έχουν συνείδηση αυτοί οι άνθρωποι πως με τη στάση τους καταστρέφουν το έργο της ζωής τους και μαζί με αυτό την Αριστερά ως πολιτικό πρόταγμα και κοινωνική παρουσία, που δύσκολα πια θα μπορέσει να πάρει επάνω της και να συγκροτηθεί ως σοβαρή και στιβαρή πολιτική δύναμη.

Οι εναπομείναντες αριστεροί και αυτοί που θέλουν να συνεχίσουν μόνο κλεφτοπόλεμο μπορούν να κάνουν. Και πολλοί σμπάροι θα πηγαίνουν στον αέρα.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ: ΤΟ ΧΑΛΙΦΑΤΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

πηγή:

Περκλής Κοροβέσης

Δύο μικρά βατραχάκια παίζανε αμέριμνα στην ακροποταμιά. Και από λάθος σαλτάρισμα βρίσκονται μέσα σε μια καρδάρα με γάλα. Τα βατράχια δεν έχουν μάθει να κολυμπούν στο γάλα γιατί τα ποτάμια, ως γνωστόν, έχουν μόνο νερό (ή τουλάχιστον είχαν).

Πανικοβλήθηκαν και τα δυο τους. Το ένα έμεινε ακίνητο και παρακαλούσε τον Θεό με γοερά κλάματα να το σώσει. Μάταιες οι προσευχές του. Ύστερα από λίγο βάρυνε, βρέθηκε στον πάτο της καρδάρας και πνίγηκε. Το άλλο με πόδια και με χέρια χτυπιόταν για να βγει από τον κίνδυνο. Δεν τα κατάφερνε. Αλλά δεν σταμάτησε. Και συνέχισε μέχρι εκεί που κόντευε να βγει η ψυχή του.

Και ως εκ θαύματος, εκεί που νόμιζε πως είχαν τελειώσει όλα, δίνει ένα σάλτο και ξαναβρίσκεται σώο και αβλαβές στα αγαπημένα του λημέρια. Πώς έγινε αυτό το θαύμα; Χτυπώντας με χέρια και με πόδια το γάλα, το μετέτρεψε σε βούτυρο.

Πάτησε πάνω του και με ένα πήδημα, βρέθηκε έξω από την παγίδα θανάτου. Το πήδημα δεν ήταν δύσκολο. Οι βάτραχοι, όπως όλοι ξέρουμε, περπατούν πηδώντας και το θεωρούν απολύτως φυσιολογικό.

Αυτή είναι μια ιστορία που μου την έλεγε ο παππούς μου. Και φάνηκε πολλαπλά χρήσιμη στη ζωή μου. Και παιδί, σκεφτόμουν πως αν το άλλο βατραχάκι, το πνιγμένο, έκανε το ίδιο, όχι μονάχα θα είχε σωθεί, αλλά θα είχαν βγει στον μισό χρόνο από αυτόν που χρειάστηκε το βατραχάκι που επέζησε.

Και στην εφηβεία μου, όταν άρχισα να ασχολούμαι με τα κοινά, διαπίστωσα από τους συμμαθητές μου πως οι περισσότεροι περίμεναν να βρουν τη σωτηρία τους από κάποια δύναμη, αρχηγική ή μεταφυσική, και αυτοί να απολαμβάνουν την αδράνειά τους. Αργότερα, κατάλαβα πως όλη η κοινωνία ήταν έτσι.

Και μετά έκανα κάποιες σκέψεις που δεν ήταν κολακευτικές για τον ήσυχο και αδρανή άνθρωπο. Διαπίστωσα πως είναι κομπιναδόρος. Αν είναι θρήσκος, ζητάει από τον Θεό να του κάνει ρουσφέτια. Και όταν ψηφίζει κόμματα εξουσίας, που τα αλλάζει σαν τα πουκάμισα, την τσέπη του θέλει να γεμίσει και να διορίσει στο Δημόσιο τα παιδιά του.

Όλη αυτή η ακατάσχετη φλυαρία περί διαπραγματεύσεων με τους εταίρους μας είναι ένα προπέτασμα καπνού που καλύπτει τη δυσοίωνη πραγματικότητα. Οι διαπραγματεύσεις δεν είναι θέμα ικανοτήτων, αλλά συσχετισμού δυνάμεων.

Το θύμα δεν μπορεί να διαπραγματευτεί με τον θύτη. Ούτε ο βασανιζόμενος μπορεί να παζαρέψει τα χτυπήματα της φάλαγγας με τον βασανιστή του. Και φυσικά ούτε ο τοκογλύφος με τον δανειολήπτη του.

Από τον καιρό που ανακαλύφθηκαν το χρήμα και ο δανεισμός, ήταν ένας τρόπος να κάνεις τον άλλο δούλο σου και να του πάρεις την περιουσία του. Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου (μέχρι πότε άραγε;) θα τα υπογράψει όλα και θα υποχωρήσει σε όλα.

Μέχρι τώρα αυτό έκανε. Τι μεσολάβησε για να αλλάξει τακτική; Ας βγει λοιπόν να το πει καθαρά, για να γλιτώσουμε κι εμείς εδώ στην «Εφ.Συν.» κάποιες πολύτιμες σελίδες που ανήκουν στην κοινωνία και μας τις κλέβουν οι ασήμαντοι υπηρέτες του κουαρτέτου.

Αλλά για τους κυβερνώντες φελλούς θα τα πούμε μια άλλη φορά. Τώρα έχουμε να ασχοληθούμε με σοβαρότερα πράγματα: αυτήν τη δυσοίωνη πραγματικότητα που έχει γίνει θηλιά στον λαιμό μας και είναι ο έρπων φασισμός στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ, Τραμπ, όσο πιο πολύ χρησιμοποιεί μια φασίζουσα γλώσσα τόσο κερδίζει σε δημοτικότητα. Η Ε.Ε. βλέπει τους πρόσφυγες σαν μια νέα επέλαση βαρβαρικών φύλων και κλείνει τα σύνορά της. Τι θα απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι είναι αδιάφορο. 'Η μάλλον ξέρουν. Σας αφήνουμε να ψοφήσετε.

Να εξαφανιστείτε από προσώπου Ευρώπης. Αυτό δεν είναι μια φασιστική αντίληψη; Τηρουμένων των αναλογιών, δεν είναι η ίδια αντίληψη με την άποψη του Χίτλερ περί «της τελικής λύσης του Εβραϊκού Προβλήματος»;

Είναι αλήθεια πως δεν έχουν δημιουργηθεί στην Ευρώπη στρατόπεδα εξόντωσης. Αλλά στρατόπεδα συγκέντρωσης έχουν δημιουργηθεί στην περιφέρεια της Ευρώπης, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Και η ροή των προσφύγων θα συνεχίζεται. Και σχεδόν είναι αδύνατο να γυρίσουν τουλάχιστον οι Σύροι στην πατρίδα τους, και αν ακόμα γίνει ειρήνη -που δεν είναι το πιο πιθανό- γιατί η πατρίδα τους είναι μια χώρα ερειπίων.

Ο χάρτης της Μέσης Ανατολής έχει ντε φάκτο αλλάξει με τη δημιουργία τριών νέων κρατών. Οι Κούρδοι στη Συρία είναι αυτόνομοι. Το ίδιο και στο Ιράκ. Επιπλέον έχουν την υποστήριξη των ΗΠΑ, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, μια και πολεμούν σθεναρά το «Χαλιφάτο».

Και αυτό έχει τρελάνει τον Ερντογάν. Και η ύπαρξη του «Χαλιφάτου» είναι προς το παρόν εδραιωμένη μέσα στην αστάθειά του. Για να εξαφανιστεί, χρειάζονται χερσαίες δυνάμεις. Ποιος θα τις διαθέσει; Και όλα αυτά για μας προς το παρόν σημαίνουν πρόσφυγες. Ο λαός μας στην πλειονότητά του συμπόνεσε τον κατατρεγμένο και ο πόνος του άλλου έγινε δικός του. Και εδώ είναι η ελπίδα. Ας την προσκυνήσουμε.

ΥΓ. Κουίζ: Ποιο είναι καλύτερο; Η Δημοκρατία της Μακεδονίας ή η Δημοκρατία της Μαλακίας;

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)