Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΡΑΜΠ, ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ, ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ

πηγή:

Του Γιώργου Ρούση

(καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου)

Αναφορικά με την  εκλογή Τράμπ, καταρχάς πρέπει να απορριφθεί η  λογική του μη χείρον βέλτιστον, που θέλει να εμφανίζει τους Δημοκρατικούς και δη τον Ομπάμα σαν ευεργέτη  μας.

Ο εξαγνισμός του εκ μέρους του Τσίπρα με τη δήλωσή του ότι εργάσθηκε με σθένος για την Δημοκρατία, δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο Ομπάμα δεν ήλθε στην Ελλάδα σαν εκπρόσωπος κάποιας φιλεύσπλαχνης οργάνωσης για να απαλλάξει τον ελληνικό λαό από το βάρος του χρέους και της λιτότητας. Ήλθε ως  εκπρόσωπος μιας ιμπεριαλιστικής χώρας η οποία παρά τις όποιες διαφορές Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, στα πλαίσια των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων επιδιώκει να αποδυναμώσει τους Γερμανούς ανταγωνιστές της και να διευρύνει τη σφαίρα επιρροής της.

Από την άλλη πρέπει να απορριφθεί η λογική  του τσαρλατάνου Ζίζεκ, -ένθερμου υποστηριχτή του Τσίπρα – ο οποίος, εκθέτοντας τον μαρξισμό όπως ο Τσίπρας την Αριστερά, δήλωσε ότι θα ψήφιζε τον Ντόναλντ Τράμπ διότι είναι λιγότερο επικίνδυνος από την Χίλαρι Κλίντον. Στην πραγματικότητα η εκλογή  Τράμπ σε συνδυασμό με την άνοδο των ακροδεξιών στην Ευρώπη, ελλείψει μιας ριζοσπαστικής αριστεράς,   σηματοδοτεί ένα τρανταχτό προμήνυμα επανάληψης της τραγικής για την ανθρωπότητα  διεξόδου από την καπιταλιστική  κρίση της δεκαετίας του 30.

Εξηγούμαι. Με κριτήριο όχι βεβαίως τις υποτιθέμενες θετικές για τη χώρα μας επιπτώσεις της εκλογής Τραμπ που προβάλλουν ορισμένοι,  αλλά το ίδιο το πρόγραμμά του το οποίο ως συνήθως θα επιχειρήσει από κυβερνητική πια θέση να το εφαρμόσει στην πράξη επί το  συντηρητικότερο, η πολιτική Τράμπ αποτελεί  ένα συνδυασμό άκρατου νεοφιλελευθερισμού, αυταρχισμού  και ρατσισμού:

Κυριαρχία της αγοράς, δηλαδή του μεγάλου κεφαλαίου, μείωση των φόρων για τους πλούσιους και τους  μεγαλοεπιχειρηματίες, περιορισμό των κοινωνικών δαπανών και πιο ειδικά υγείας και παιδείας, αύξηση των κατασταλτικών δαπανών –αστυνομία, στρατός- συνέχιση και ένταση της περιβαλλοντικής καταστροφής στο όνομα του κέρδους, ακραίος ρατσισμός και σκληρά  μέτρα κατά των μεταναστών.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν  ένα μείγμα  το οποίο γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο  ακριβώς επειδή συγκαλύπτεται από τη δημοκρατικοφανή εκλογική του νομιμοποίηση, έστω κι αν αυτή νοθεύεται  από το εκλογικό σύστημα και την λαϊκή αποξένωση.

Με αυτά τα δεδομένα κάθε προσπάθεια εμφάνισης ως διεξόδου από την κρίση μιας παραπέρα προσέγγισης της χώρας μας με τις ΗΠΑ και δη η συμμαχία μαζί  τους ενάντια στην Γερμανία,  πέρα του ότι θα αποτελούσε στην πραγματικότητα μια μετατόπιση από την Σκύλλα στην Χάρυβδη, θα ενίσχυε αυτήν τη διεθνή συντηρητική μετατόπιση.

Αυτό το ενδεχόμενο που προωθείται απροκάλυπτα από μερίδα των ΜΜΕ, προκύπτει από την  εξουσιολαγνεία  η οποία διακατέχει τον ηγετικό πυρήνα του  ΣΥΡΙΖΑ και δη τον Τσίπρα, ο οποίος ούτε καν βήματα προς στοιχειώδεις αστικές μεταρρυθμίσεις κατακτημένες αλλού από το 1789, όπως ο διαχωρισμός κράτους εκκλησίας δεν δέχεται στο όνομα της πάση θυσία διατήρησής του στο θρόνο της εξουσίας.

Προκύπτει ακόμη   από την στελέχωση της ίδιας της κυβέρνησης από ανθρώπους οι οποίοι όπως για παράδειγμα:

– Ο υπουργός οικονομικών Παπαδημητρίου, πρόεδρος του ινστιτούτου Τζερομ Λεβί,- ενός αμερικανοσιωνιστικού ινστιτούτου άρρηκτα δεμένου με το αμερικανικό κατεστημένο, νεοκεϋνσιανού  προσανατολισμού –  ο οποίος  πέρα του ότι από την περίοδο της πρωθυπουργίας Σαμαρά εκθείαζε τη  στήριξη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, δεν απέκλειε να επιλέξουμε μόνοι μας το  Grexit, δήλωνε, κάτι που έσπευσε να επαναλάβει και ο πρωθυπουργός, ότι «η Ευρώπη χρειάζεται ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ», το οποίο θυμίζω ότι στόχευε στην διατήρηση της Δυτικής Ευρώπης στην σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ  και στην αποτροπή σε αυτήν  σοσιαλιστικών μετασχηματισμών.

–  Το επίσης μέλος του ιδρύματος Λεβί με διασυνδέσεις και με το «παρθεναγωγείο» του Σόρος, σύζυγο του προηγούμενου, υφυπουργό εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου

-Και την σταθερή προς αυτή την κατεύθυνση αξία,  υπουργό εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, «επίδοξος σωτήρας και αυτός κάποτε, πολύ νωρίς ανανήψας»,  ο οποίος μεταξύ άλλων χαρακτήριζε τον ομόλογό του των ΗΠΑ Τζών Κέρι ως κάποιον που εργάζεται για την δημοκρατία και την ειρήνη!!!! και δηλώνει σήμερα  ότι η ελληνική κυβέρνηση θα έχει  όπως οι προηγούμενες πάντα καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ!!!!

Προκύπτει τέλος από την συμπάθεια με την  οποία αντιμετωπίζει τελευταία τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιώργος Παπανδρέου ο οποίος στα χνάρια της παράδοσης του παππού του γέρου της Αγγλοκρατίας, μας έριξε στο λάκκο των λεόντων του φιλοαμερικανικού ΔΝΤ.

Μια τέτοια επιλογή –Ελλάδα, ΗΠΑ, Συμμαχία- αν και καθίσταται πιο δύσκολη με την εκλογή Τραμπ, λόγω των προνομιακών σχέσεων του ελληνικού κεφαλαίου με το Δημοκρατικό κόμμα, είναι βέβαιο ότι, όπως με  το δημοψήφισμα, αν επιχειρηθεί   θα επιδιωχτεί να παρουσιαστεί σαν πατριωτική αντίσταση στο τέταρτο Ράιχ και κινδυνεύει όπως τότε να συμπαρασύρει προς τον ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις που δικαιολογημένα στέφονται κατά του Γερμανικού ιμπεριαλισμού.

Η ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική αριστερά καταγγέλλοντας και αυτήν  την καθεστωτική επιλογή θα πρέπει να συμπαραταχθεί στην πράξη  και όχι μόνον στα λόγια με το διογκούμενο  τμήμα του αμερικανικού λαού  που εναντιώνεται ταξικά στον Τράμπ και  αρνείται όπως έλεγε ο Τοκβίλ «να βγαίνει μια στιγμή [εκείνη των εκλογών ]από την εξάρτηση για να υποδείξει τον αφέντη του και μετά να ξαναμπαίνει  μέσα», να δυναμώσει τους μετωπικούς της αγώνες κατά του ιμπεριαλισμού συνολικά, του ντόπιου κεφαλαίου και των κυβερνητικών τους εκπροσώπων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.

===================================================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Γ.ΡΟΥΣΗΣ:Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ

Η αλλοπρόσαλλη στάση της ΔΗΜΑΡ απέναντι στο τελευταίο πολυνομοσχέδιο και τον προϋπολογισμό ήταν η καλύτερη επιβεβαίωση  της αρχής του «ναι μεν αλλά» που διέπει αυτό το κόμμα.

Προηγουμένως, από ΠΑΣΟΚ με πολιτικά –κατ’ αναλογία των πάλαι ποτέ   μπασκίνων με πολιτικά- η ΔΗΜΑΡ με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση φόρεσε την κανονική στολή των συστημικών δυνάμεων, αποκαλύπτοντας έτσι το πραγματικό της πρόσωπο,  που μέχρι τότε προσπαθούσε να κρύψει πίσω από ένα αριστεροφανές  προσωπείο.

Στη συνέχεια  με απύθμενο θράσος  η ΔΗΜΑΡ πάσχιζε να εμφανίζεται και ολίγον ως αντιπολίτευση, ενώ στην πραγματικότητα είναι ολοκληρωτικά   υπεύθυνη για όλα τα πεπραγμένα της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει, έως  για παράδειγμα και για τα βασανιστήρια  στην ΓΑΔΑ .

Και φθάσαμε στον τραγέλαφο της στάσης απέναντι στο τελευταίο μνημόνιο με το οποίο συμφώνησε σε όλα τα βάρβαρα μέτρα που προβλέπει , έφαγε δηλαδή  όλο το γάιδαρο και εμφανίστηκε να αρνείται να φάει  την ουρά –τα εργασιακά-. Παρόλα αυτά  στηρίζει την κυβέρνηση που τα υιοθέτησε, και ψηφίζει τον προϋπολογισμό που στην ουσία αποτελεί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα εφαρμογής, τον εφαρμοστικό νόμο  του συνόλου του μνημονίου.

Και ως ολοκλήρωση της  ξευτίλας,  βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, έπαιζαν κρυφτούλι στην Βουλή και περίμεναν σε περίπτωση που δεν θα υπήρχε πλειοψηφία, να ψηφίσουν αυτοί υπέρ, για να  σώσουν την κυβέρνηση και τα αντιλαϊκά μέτρα, εργασιακών συμπεριλαμβανομένων, τα οποία είχε υπογράψει ο εκ της ΔΗΜΑΡ προερχόμενος υπουργός  Ρουπακιώτης.

Είναι σαφές  ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν κορύφωση μιας  κυβερνητολαγνείας δίχως αρχές, αποτελούν  πολιτική και ηθική  κατάπτωση, και συνιστούν απροκάλυπτο εμπαιγμό απέναντι στον ελληνικό λαό, τέτοιο που ακόμη και τη ΝΔ και το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ παρόλη την πασίδηλη  αφερεγγυότητα τους, τα καθιστούν σχετικά  πιο συνεπή.

Ταυτόχρονα αποτελούν πρόβα τζενεράλε  για την ανάδειξη του Φώτη Κουβέλη στην Προεδρία της Δημοκρατίας,  όποτε και θα διαφωνεί μεν σε ορισμένα , θα υπογράφει  δε τα πάντα.

Αν όμως  με όλα αυτά είναι βέβαιο ότι τα λεξικά του μέλλοντος στα λήμματα  ασυνέπεια, διπλοπροσωπία, κοροϊδία, απάτη, και άλλα παρεμφερή, θα παραπέμπουν στην ΔΗΜΑΡ, απαιτείται μια ξεκάθαρη απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στο ερώτημα, αν στο όνομα της  κατάκτησης της κυβερνητικής εξουσίας σκοπεύει να συγκυβερνήσει με την ΔΗΜΑΡ, να συγκυβερνήσει δηλαδή, με μια πολιτική δύναμη που εφαρμόζει ως κυβερνητική συνιστώσα την πλέον αντιλαϊκή πολιτική μετά τη μεταπολίτευση, και η οποία είναι συνάμα η πλέον αφερέγγυα δύναμη του πολιτικού φάσματος που γνώρισε ποτέ ο τόπος.

Και η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα θα πρέπει να είναι σαφής, όπως άλλωστε  θα πρέπει να ξεκαθαριστεί συγκεκριμένα, με ποιο τρόπο αυτή η συνεργασία  θα προωθήσει  το σοσιαλισμό, τον οποίο έστω και καταχωνιασμένα,  στις  προς τους ολίγους απευθυνόμενες διακηρύξεις του, επικαλείται ότι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και στο ίδιο ερώτημα θα πρέπει να απαντήσουν όλοι εκείνοι που  καλούν σύμπασα την Αριστερά  να ενισχύσει έστω και κριτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά το ότι  δηλώνει ότι αποτελεί τον πιο φερέγγυο υπερασπιστής του ευρώ και της ΕΕ, δηλαδή της θηλιάς που αν δεν την αποτινάξουμε  είναι αδύνατον να προβούμε στην όποια προοδευτική μεταρρύθμιση. Που  μας καλούν να τον στηρίξουμε παρά το ότι  θεωρεί ότι με τους δυνάστες μας θα τα βρούμε μέσα από ένα συμβιβασμό για το κοινό συμφέρον.

Και έχει τεράστια σημασία να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, διότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργαστεί με αυτές τις δυνάμεις οδηγούμενος  ακόμη πιο δεξιά από την μέχρι τώρα ρεφορμιστική πορεία του, είναι βέβαιο ότι όχι μόνον θα απογοητεύσει όλον αυτόν τον κόσμο που στο πρόσωπο του είδε μια εναλλακτική, όχι μόνον  θα διασύρει σύμπασα την Αριστερά, αλλά και θα οδηγήσει το λαό μας σε άλμα προς τα πίσω, αντί σε ένα έστω βήμα προς τα μπρος.
                 Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 3/12/12

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

Ο Γ.ΡΟΥΣΗΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Παρατηρήσεις του Γιώργου Ρούση, σε άρθρο του Ριζοσπάστη που αποτελεί απάντηση σε άρθρο του Γ. Ρούση, με τίτλο ''Το ΚΚΕ και τα αστικοδημοκρατικά δικαιώματα'', το οποίο είχε δημοσιευθεί στην "Εφημερίδα των Συντακτών". Τα σχόλια είναι ενσωματωμένα με κατάλληλη επισήμανση, μέσα στο άρθρο του Ριζοσπάστη (22/11/12), υπό τον τίτλο: " Ο κύριος καθηγητής και η δημοκρατία".

Ολόκληρο το άρθρο του Ριζοσπάστη, υπό τον τίτλο:" Ο κύριος καθηγητής και η δημοκρατία" με ενσωματωμένες τις παρατηρήσεις του Γ. Ρούση με κατάλληλη επισήμανση έχει ως εξής:

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

«Ταυτόχρονα όμως με τη στάση αυτή τέθηκε και το θέμα της γενικότερης αντιμετώπισης εκ μέρους της ηγεσίας του ΚΚΕ του Συντάγματος και των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών... σε μια εποχή νομοτελειακής έντασης του αυταρχισμού και σοβαρών κινδύνων ευρύτερης αντιδημοκρατικής εκτροπής είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσει η ηγεσία του ΚΚΕ την αναγκαιότητα υπεράσπισης και του παραμικρού ακόμη αστικοδημοκρατικού κεκτημένου»; Να που ο κύριος καθηγητής ξανακτύπησε από την «Εφημερίδα των συντακτών». Το ΚΚΕ ξανακτύπησε

(από πότε η όποια πολιτική κριτική αποτελεί χτύπημα; )

ο συγγραφέας των παραπάνω Γ. Ρούσης, διανθισμένα με τσιτάτα των κλασικών του Μαρξισμού,  αποσπασμένα όχι μόνο από την ιστορική εποχή που γράφτηκαν, αλλά και από τις συγκεκριμένες συνθήκες καθώς και ολόκληρα τα έργα των κλασικών που αναφέρονται τα τσιτάτα. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

(Ένα και μόνον τσιτάτο του Μαρξ παραθέτω στο οποίο λέει ότι η αστική κυριαρχία προσφέρει στο προλεταριάτο εντελώς νέα όπλα για να πολεμήσει τους καπιταλιστές. Μήπως αυτό δεν ισχύει πια ; και είναι καλύτερα να επιστρέψουμε στη φεουδαρχία; )

Αλλωστε, ο κύριος καθηγητής είναι αυθεντία. Τόσο αυθεντία, που εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν υπερασπίζεται το αστικό Σύνταγμα. Αντιπαράθεση από θέσεις αστών στο ΚΚΕ.

(Από πότε η αξιοποίηση  του αστικού συντάγματος με στόχο όπως  γράφω την επίτευξη των κομμουνιστικών οραμάτων, την υπέρβαση των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων  και τη ρήξη με το υπάρχων σύστημα είναι θέση αστού; )

Και μάλιστα στο συγκεκριμένο άρθρο το συνδυάζει με κριτική του ΚΚΕ στον ΣΥΡΙΖΑ. Και με τον ΣΥΡΙΖΑ ο κύριος καθηγητής;

(Αυτό προκύπτει όταν  κάποιος  όπως εγώ  χαρακτηρίζει στο άρθρο του τον  ΣΥΡΙΖΑ  ούτε καν δεξιά της Αριστεράς, αλλά Αριστερά του συστήματος; )

Ανάλογη κριτική έκανε και το «ΠΡΙΝ», εφημερίδα του ΝΑΡ, στο ΚΚΕ, ότι με την κριτική του διαστρεβλώνει τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας πατήματα στους αστούς. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, κύριε καθηγητά, ή με την αστική σιγουριά της ακαδημαϊκής ζεστασιάς;

(Από πότε οι κομμουνιστές απαγορεύεται να είναι πανεπιστημιακοί καθηγητές και μάλιστα όταν  διδάσκουν το «κράτος κι’ επανάσταση» του Λένιν; )

Αλλά πάει πολύ να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν υπερασπίζεται της λαϊκές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα. Οχι μόνο των αστικών θεσμών, στους οποίους αναφέρεται ο κύριος καθηγητής, αλλά πρώτ' απ' όλα στους τόπους δουλειάς όπου διαφεντεύει η δικτατορία των μεγαλοεπιχειρηματιών, για την οποία ο κύριος καθηγητής και το Σύνταγμά του κάνουν «μούγκα».

(Από πού σας προκύπτει ότι κάνω μούγκα; Μήπως να καταγγείλετε και τον σ. Φλωράκη ο οποίος θεώρησε ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχει διαβάσει το περί συμμετοχής των εργαζομένων βιβλίο μου;  Από πότε όποιος υπερασπίζεται τα δικαιώματα και εκτός  τόπου δουλειά είναι κατακριτέος;  Μήπως και τα άρθρα υπέρ  της ελευθερίας του τύπου ή κατά της λογοκρισίας του Μαρξ, είναι καταδικαστέα ;)

Γιατί το ΚΚΕ δεν είναι απλά στην πρώτη γραμμή υπεράσπισης και διεύρυνσης των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων, αλλά ως μέτωπο πάλης

(με ποιον πέρα από τον εαυτόν του κάνει μέτωπο το ΚΚΕ;)

τα συνδέει με την πάλη για την ανατροπή της αντεργατικής αντιλαϊκής πολιτικής, καλώντας το λαό να παλέψει όχι μόνο ενάντια στην κρατική καταστολή, αλλά για δημοκρατία πρώτ' απ' όλα στους τόπους δουλειάς, καλώντας τους εργαζόμενους να τον επιβάλουν, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα το μέτωπο ενάντια στην κρατική καταστολή. Αλλά και στα λαϊκά δικαιώματα, το ΚΚΕ έχει καταθέσει νομοσχέδια για την κατάργηση των μνημονίων,

(για ψάξτε καλύτερα  μπας και δείτε και τη δική  μου υπογραφή ανάμεσα σε αυτές που συγκεντρώνει ο «Ριζοσπάστης» )

για την προστασία των ανέργων, κ.λπ. Τα ξέρει ο κύριος καθηγητής, αλλά φαίνεται πως για άλλα νοιάζεται...

(για ποια;)

Πάψτε  να εκθέτετε  το ΚΚΕ . Το φτάσατε κει που το φτάσατε μην το πάτε παρακάτω και μάλιστα φορώντας την κουκούλα της ανωνυμίας.

                           Γιώργος Ρούσης

                  Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

Γ.ΡΟΥΣΗΣ:ΚΚΕ-Ο ΜΑΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΔΩΡΑ ΠΡΟΣ ΣΥΡΙΖΑ

Διαβάστε την απάντηση του Γιώργου Ρούση, επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του κόμματος ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο ΚΚΕ. «ΚΚΕ: Ο Μάγος με τα δώρα προς ΣΥΡΙΖΑ, ή πας μη ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ  (Παραθέτω παρακάτω αυτούσιο το άρθρο- απάντηση του ΚΚΕ στην ανοιχτή επιστολή που του απηύθυνα. Για να είμαι συγκεκριμένος και κανείς να μην μπορεί να με κατηγορήσει ότι διαστρέφω τα λεγόμενα του, απαντώ μέσα στο ίδιο το κείμενο του Ριζοσπάστη με έντονα γράμματα. Γιώργος Ρούσης ) "Τα κροκοδείλια δάκρυα του κ. Γ. Ρούση (παρατηρώ απλώς, ότι αντί της δικής μου προσφώνησης σύντροφοι, ο ανώνυμος αρθρογράφος ακολουθώντας τη λογική πας μη Έλλην βάρβαρος με προσφωνεί κύριο) Ο κ. Γιώργος Ρούσης, επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 6ης Μάη, σε γραπτό του («επιστολή» το ονομάζει) Είναι , επιστολή την οποία έστειλα απευθείας στο ΚΚΕ και στον Ριζοσπάστη, ο οποίος ως συνήθως πράττει, δεν την δημοσίευσε χύνει δάκρυα - τα οποία περισσότερο με κροκοδείλια μοιάζουν με βάση τα γραφόμενά του - γιατί, λέει, βλέπει μια «συρρίκνωση της εκλογικής δύναμης» του ΚΚΕ. Δεν την βλέπω εγώ, την βλέπει όλη η Ελλάδα, εκτός της ηγεσίας του ΚΚΕ.  Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι η γνώμη του κ. Ρούση για την πολιτική του ΚΚΕ δε διαμορφώθηκε εξαιτίας του αποτελέσματος της 6ης Μάη. Αυτό είναι απολύτως σωστό. Αντίθετα, ο ίδιος έχει έρθει επανειλημμένα, σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τη γραμμή του ΚΚΕ, και αυτό είναι σωστό έχει πρωτοστατήσει σε επίθεση ενάντια στο ΚΚΕ με μόνιμη στήλη σε αστική εφημερίδα. Το ΚΚ που αρνείται την κριτική και την ταυτίζει με επίθεση καταστρέφει το πιο ισχυρό του όπλο, που δεν είναι άλλο από την κριτική σκέψη . Η αρθρογραφία σε αστική εφημερίδα δεν βλέπω γιατί είναι αμαρτωλή και δεν είναι τέτοιες οι συνεντεύξεις και οι σχεδόν καθημερινές παρεμβάσεις της γραμματέως της ΚΕ και στελεχών του κόμματος σε όλα τα αστικά ΜΜΕ. Μάλιστα, ενώ το ΚΚΕ κατά την προεκλογική περίοδο δεν επέλεξε την ανοιχτή αντιπαράθεση με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο κ. Ρούσης στην κεντρική ομιλία στην προεκλογική συγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιτέθηκε με σφοδρότητα κατά του ΚΚΕ. Και πάλι η κριτική της αντιμετωπικής πολιτικής, της άρνησης εδώ και τώρα της εξόδου από ευρώ και ΕΕ , της παραπομπής των πάντων στο σοσιαλισμό, και της ωραιοποίησης των πιο σκοτεινών πλευρών του υπαρκτού, ταυτίζεται με σφοδρή επίθεση κατά του κόμματος. Σήμερα, απλώς αξιοποιεί το εκλογικό αποτέλεσμα, για να τεκμηριώσει τη δεδομένη άποψή του ότι το ΚΚΕ «έχει λάθος γραμμή». Αυτό είναι απολύτως σωστό  *** Τι λέει ο κ. Ρούσης; Οτι το ΚΚΕ «αρνείται το διάλογο με την αριστερά» και «οδηγείται σε απομονωτισμό». Δηλαδή, κατηγορεί το ΚΚΕ ότι δεν αναζητά συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ Από πότε η Αριστερά και δη η αντικαπιταλιστική, ταυτίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ; Και από πότε διάλογος και συμμαχία είναι ταυτόσημοι όροι; του ευρωμονόδρομου, της υγιούς επιχειρηματικότητας, της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, του ρεαλισμού της διαπραγμάτευσης του πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι, της στήριξης του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού; `Η μήπως ότι το ΚΚΕ δεν τα βρίσκει με δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αναπαράγουν τα περί «ενότητας της αριστεράς» (δηλαδή ενότητας με τον ΣΥΡΙΖΑ), Πέρα από την ενότητα, υπάρχει η συντονισμένη κοινή δράση, η συνεργασία σε επί μέρους ζητήματα, το μέτωπο, ο διάλογος, η αναγνώριση ύπαρξης και άλλων αριστερών δυνάμεων, η μεταξύ ανταλλαγή μιας καλημέρας μας ….. Για αυτά κάνει λόγο η ΑΝΤΑΡΥΑ. Και για αυτά απευθύνθηκε στο ΚΚΕ που τα αρνήθηκε, συλλήβδην, και σε καμιά περίπτωση για ενότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ. που βαφτίζουν την αστική αντιμνημονιακή γραμμή (στην οποία συμφωνεί μέχρι και ο Καμμένος) ως αντικαπιταλιστική, Γνωρίζετε πολύ καλά ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και εγώ προσωπικά, επανειλημμένα και τεκμηριωμένα έχουμε κατακρίνει ως σαθρή και επικίνδυνη τη διαχωριστική γραμμή μνημονιακοί, αντιμνημονιακοί . Μάλιστα με αυτό ξεκίνησα και την κεντρική ομιλία μου την οποία κρίνατε ως αντιΚΚΕ .που συνεργάζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά σωματεία και εργασιακούς χώρους, Μακριά από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ σύντροφοι, μπας και μας μολύνουν ή και επηρεάσουμε κανέναν. Μόνοι, καθαροί και λίγοι, ο στόχος. που πρωτοστατούν στην αντι-ΠΑΜΕ γραμμή πρωτοστατούν σε μια μετωπική γραμμή ; Ο κ. Ρούσης, με τον τρόπο του, ασκεί και αυτός πίεση στο ΚΚΕ να πάρει μέρος στην επιχείρηση αναστήλωσης της σοσιαλδημοκρατίας,μαζί σας σύντροφοι να την συντρίψουμε να συμμετάσχει ή να στηρίξει μια «αριστερή ή αντιμνημονιακή κυβέρνηση» διαχείρισης της αντιλαϊκής πολιτικής. Την όποια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και εγώ καταγγέλλουμε μετά βδελυγμίας , όποτε η κατηγορία του ΚΚΕ ότι την στηρίζουμε μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα ερμηνείας για τις λέξεις διαστρέβλωση και αυθαιρεσία, στα λεξικά του μέλλοντος. Τι άλλο λέει ο κ. Ρούσης; Οτι το ΚΚΕ «παραπέμπει τη σωτηρία του λαού στο απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον». Ο κ. καθηγητής φαίνεται ότι έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μπορεί ο λαός να σωθεί, σε συνθήκες ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου, σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης έξω από την πάλη για την ανατροπή της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας των μονοπωλίων. Αυτήν την πάλη θεωρούν «δευτέρα παρουσία» όσοι παρουσιάζουν την εργατική τάξη ανίκανη να χειραφετηθεί, να αποκτήσει πίστη στη δύναμή της να ανατρέψει την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτές οι έξαλλες φωνές στο όνομα της σωτηρίας του λαού σπέρνουν αυταπάτες, ψευδαισθήσεις και απογοήτευση, ηττοπάθεια και συμβιβασμό με την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Τα ίδια, άλλωστε, λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ, για να δικαιολογήσει την επιλογή του ευρωμονόδρομου ως ρεαλιστική. Στην πραγματικότητα, αυτό για το οποίο κατηγορεί το ΚΚΕ ο κ. Ρούσης είναι για το ότι δε σπέρνει αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για φιλολαϊκές λύσεις στο έδαφος του συστήματος. Απλά, απλούστατα, αυτό που λέω, όπως άλλωστε και το πρόγραμμα του ΚΚΕ, είναι ότι ανάμεσα στο σοσιαλισμό και το εδώ και τώρα, δεν μπορεί να υπάρχει ιστορικό κενό, και ότι μπορεί να υπάρξει ένα αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό μέτωπο –έτσι το ονομάζουμε εμείς - που θα προωθήσει από καλύτερες θέσεις το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό. *** Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγει ο κ. Ρούσης; Οτι οι αδυναμίες που χρεώνει ο ίδιος στο ΚΚΕ οφείλονται στο ότι, λέει, το ΚΚΕ έχει «καταχωνιάσει» το Πρόγραμμά του!! Σας προκαλώ να το μοιράζετε προεκλογικά. Ιδιαίτερα την πρόταση που περιέχει για το αντιμονοπωλιακό-αντιμπεραλιστικό-δημοκρατικό μέτωπο. Ενας ακόμα όψιμος και παράξενος «φίλος» του Προγράμματος του ΚΚΕ μετά τον κ. Τσίπρα και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτω από τη σημαία της δήθεν υπεράσπισης του Προγράμματος του ΚΚΕ, επιχειρεί να κρύψει το «κάλεσμά» του να αλλάξει το ΚΚΕ στρατηγική, να «βάλει νερό στο κρασί του», να αλλάξει μετερίζι, διαστρεβλώνοντας το ίδιο το Πρόγραμμά του, για το που το διαστρέβλωσα ούτε μια λέξη στο οποίο δε χωράνε ούτε οι κεντροαριστερές σούπες του ΣΥΡΙΖΑ πολύ ορθώς ούτε οι ιδέες του «μοντέρνου» ρεφορμισμού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυθαιρέτων αφορισμών συνέχεια *** Ο κ. Ρούσης, στο κείμενό του, δεν πρωτοτυπεί. Συστρατεύεται και αυτός με την ενορχηστρωμένη προσπάθεια αποδυνάμωσης του ΚΚΕ. Δηλώνω δημοσίως ότι παρά τις βαθύτερες διαφωνίες μου θεωρώ ως άκρως αρνητική εξέλιξη την παραπέρα αποδυνάμωση του ΚΚΕ προσπάθεια που έχει στόχο είτε με «φιλικά λόγια» να το συνετίσουν, για να μετατραπεί σε ακίνδυνο τμήμα του αστικού πολιτικού συστήματος, είτε με την ανοιχτή επίθεση, τη συκοφαντία και τη διαστρέβλωση να το βάλουν στη γωνία. Ενα έχουμε να διαβεβαιώσουμε: Και αυτή η προσπάθεια θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη θέληση και απόφαση των στελεχών, των μελών, των φίλων και ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο κ. Ρούσης έχουν επιλέξει να γίνουν η 13η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ Νάστε βέβαιοι ότι τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί, πιότερο βλάπτουν εκείνους που τους διατυπώνουν όπως άλλωστε δείχνει η κινητικότητα στελεχών και μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, σε σύγκριση με το τεράστιο παλιρροιακό ρεύμα ψηφοφόρων του ΚΚΕ προς το ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η κινητικότητα είναι σταγόνα στον ωκεανό δεν πρόκειται να κάνει το ίδιο και το ΚΚΕ." Σύντροφοι, ότι και να γράφει ο ανθρωποδιώχτης, ανώνυμος γραφιάς , εντολοδόχος, της καθοδήγησης, εσείς γνωρίζετε ότι «είσαστε άνθρωποι δικοί μου κ’ είμαι κ’ εγώ δικός σας». Επιμένοντας συντροφικά Γιώργος Ρούσης»

======================================================== Κεραμιδόγατος  ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Γ.ΡΟΥΣΗΣ:ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΚΕ-"ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑ"

"Αγαπητοί σύντροφοι,

Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι το κόμμα όχι μόνον δεν μπόρεσε να εισπράξει σημαντικό κομμάτι της λαϊκής οργής, αλλά αντίθετα έχασε ψήφους και μάλιστα σε λαϊκές περιοχές, παραδοσιακά προπύργια του, όπως στη β’ Πειραιά.

Ταυτόχρονα για πρώτη φορά μετά τη διάσπαση του 1968 το κόμμα έπαυσε να είναι η ηγεμονεύουσα δύναμη της Αριστεράς.

Επιπροσθέτως οι μετεκλογικές σφυγμομετρήσεις, για όσο αξίζουν, δείχνουν μια επικίνδυνων διαστάσεων παραπέρα συρρίκνωση της εκλογικής του δύναμης.

Για αυτήν την αρνητική εξέλιξη είναι σαφές ότι υπάρχουν και πολλές αιτίες, για τις οποίες δεν ευθύνεται το κόμμα. Πέραν όμως αυτών, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι και το ίδιο είναι άμοιρο ευθυνών, ή με άλλα λόγια ότι φταίει μόνο η στραβωμάρα του γιαλού‐λαού και όχι και το λάθος αρμένισμα του καραβιού‐κόμματος.

Ποια λοιπόν είναι τα λάθη που οδήγησαν σε αυτήν την αρνητική για το κόμμα κατάσταση;

Πέρα από γενικότερες λαθεμένες θέσεις του με τις οποίες κατά καιρούς έχω εκφράσει τη διαφωνία μου, και οι οποίες σαφώς επηρεάζουν αρνητικά και τη στάση του λαού απέναντι του, νομίζω ότι αυτά μπορεί να επικεντρωθούν:

1. Στην αντιμετωπική στρατηγική του κόμματος που φτάνει μέχρι την άρνηση του διαλόγου, την άρνηση ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης της Αριστεράς, η οποία το οδηγεί και σε ένα απομονωτισμό ο οποίος και του στερεί την κύρια πηγή άντλησης δυνάμεων,

2. Στην παραπομπή της σωτηρίας του λαού στον απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον, σε συνδυασμό με μια μηδενιστική καταστροφολογία για το άμεσο μέλλον.

Αν όμως το κόμμα προσμένει να ενισχυθεί στη συνείδηση του λαού, μέσω της επιβεβαίωσης αυτής της καταστροφολογίας πλανάται πλάνη οικτρά και τούτο διότι ο λαός που έχει φτάσει στα όρια του οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά, δεν αντέχει να του λες ότι θα βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στο τέλμα, δίχως να του προτείνεις μια άμεση θετική λύση.

Εξάλλου η έτσι κι’ αλλιώς μεθοδολογικά ανεπαρκής άρνηση της άρνησης, δίχως να συμπληρώνεται από μια άμεσα υλοποιήσιμη, θετική πρόταση, που να ανταποκρίνεται στο επίπεδο της λαϊκής συνειδητότητας, μάλλον αποστροφή προκαλεί, ή σε λάθος διέξοδο οδηγεί, παρά σε έλξη προς όποιον την καλλιεργεί.

Το δραματικό, σύντροφοι είναι, ότι αν το ΚΚΕ, όχι δα ανταποκρινόμενο στις προτάσεις για συνεργασία άλλων αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ , αλλά παίρνοντας το ίδιο πρωτοβουλίες στη βάση όσων προβλέπονται από το ίδιο το πρόγραμμα του, θα είχε ξεπεράσει και τις δυο παραπάνω αδυναμίες.

Εξηγούμαι. Στο πρόγραμμα του ΚΚΕ, το οποίο μάλιστα με βάση το πρώτο άρθρο του καταστατικού του, πρέπει να το αποδεχτεί όποιος επιθυμεί να γίνει μέλος του, γίνεται αναφορά σε ένα «αντιϊμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό Μέτωπο» :

‐ στο οποίο το ΚΚΕ διατηρώντας την αυτοτέλεια του «συμμετέχει και δουλεύει για την ανάπτυξη της ενότητας και της μαχητικότητας του»,

‐ μέσα από το οποίο «το ΚΚΕ επιδιώκει τη συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται την αναγκαιότητα σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τα πολυεθνικά μονοπώλια, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη λαϊκή κυριαρχία και τη ανεξαρτησία της χώρας»

‐το οποίο «μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική συμφωνία »

‐του οποίου οι προγραμματικές κατευθύνσεις και στόχοι πάλης, μεταξύ των οποίων πρώτος και καλύτερος είναι η «αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση», δεν ταυτίζονται με το σοσιαλισμό, ούτε παραπέμπεται η υλοποίηση τους σε αυτόν, αλλά αντίθετα συμβάλλουν στην υλοποίηση του.

Μάλιστα στο υποκεφάλαιο με τίτλο «το Μέτωπο και το πρόβλημα εξουσίας», γίνεται λόγος και για πιθανότητα «να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα».

Γύρω από το χαρακτήρα ή και το περιεχόμενο αυτής της μετωπικής πρότασης που σίγουρα χρίζει ανανέωσης –πχ σχετικά με τα μνημόνια τους συνοδευτικούς νόμους, τις δανειακές συμβάσεις ή το ευρώ κλπ‐ πολλά μπορούν να ειπωθούν . Το βασικό όμως είναι ότι αυτή η πρόταση θα μπορούσε να αποτελέσει τον άξονα κίνησης του ίδιου του κόμματος, τόσο όσον αφορά στην αναγκαιότητα του Μετώπου, όσο και στην κάλυψη του κενού ανάμεσα στο καπιταλιστικό παρόν και το σοσιαλιστικό μέλλον. Και αυτό όχι βεβαίως με τη μορφή ενός ξέχωρου στάδιου, αλλά ως κατάκτηση ενός οχυρού σε ένα γκραμσιανού τύπου πόλεμο θέσεων, που θα διαμόρφωνε καλύτερες θέσεις για το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό.

Να όμως που αυτό το πρόγραμμα όχι μόνον έχει καταχωνιαστεί, αλλά το Κόμμα κινείται σε παντελώς αντίθετη με αυτό κατεύθυνση.

Σαν κομμουνιστής, που πονά ένα κόμμα που υπηρέτησε επί 21 χρόνια , που θλίβεται βαθύτατα από το σημερινό φυλλορρόημα του, που έχει ασκήσει δριμεία κριτική στο κόμμα όπως αρμόζει σε ότι αγαπάς, που θεωρεί ότι ο κόσμος του ΚΚΕ βρίσκεται στο ίδιο με αυτόν μετερίζι, και ότι αυτός ο κόσμος είναι τραγικό λόγω της στάσης του κόμματος να σπρώχνεται στην αγκαλιά του υπό διαμόρφωση αριστερού αναχώματος του συστήματος, τούτες τις κρίσιμες ώρες, σας κάνω έκκληση όχι μεγαλόσχημη, αλλά ταπεινή: Σώστε το κόμμα, τολμώντας να απευθύνεται και στον κόσμο και στις συνιστώσες της ριζοσπαστικής αριστεράς, την μετωπική, άμεση πρόταση, που προβλέπει το πρόγραμμα του. Τόσα απλά.

Συντροφικά
Γιώργος Ρούσης"

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Γ.ΡΟΥΣΗΣ:ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΓΕΝΝΗΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Το ότι είναι αδίστακτοι και δίχως αιδώ καμία, αποδεικνύεται και μόνον από τη δίχως όρια αναίσχυντη διπλοπροσωπία του Βενιζέλου, που από τη μια εμφανίζεται ως εξωγήινος, που μόλις κατέφθασε σε τούτο εδώ τον κόσμο να μας σώσει από τα δεινά, στα οποία μας ενέπλεξαν κάποιοι άγνωστοί δυνάστες, και από την άλλη και στην πράξη είναι ο πρώτος από αυτούς τους δυνάστες.

Το ότι έχουν παράδοση να κάνουν τη βρώμικη δουλειά ενάντια στο λαϊκό κίνημα είναι πασίγνωστο από την εποχή που ο ομογάλακτός τους σοσιαλδημοκράτης Νόσκε, είναι εκείνος που ανέλαβε το ρόλο του «βρόμικου σκυλιού» και έσφαξε τους Γερμανούς προλετάριους και τους ηγέτες τους.

Το ότι στη Γαλλία βοήθησαν ανοιχτά την υποψηφιότητα του Λεπέν για να αποδυναμώσουν έτσι τον δεξιό Σιράκ και μετά καλούσαν σε αντιφασιστικό μέτωπο υπό τον Σιράκ για να αποτρέψουν τη νίκη του Λεπέν είναι επίσης γνωστό δείγμα της δίχως όρια ανευθυνότητας τους. Το ότι από τα σπλάχνα τους βγήκαν κουμάσια σαν το Μουσολίνι δεν είναι τυχαίο.

Το ότι με μεγάλη τους ικανοποίηση δέχτηκαν να συγκυβερνήσουν με το ΛΑΟΣ, τον τσεκουροφόρο διάδοχο του δικτάτορα Παπαδόπουλου Βορίδη, και το επί τω τσαρλατανικώτερο συμπλήρωμα του, φτάνει να σώσουν καμιά ψήφο τους και να ικανοποιήσουν την απαίτηση για ευρύτερη πολιτική συναίνεση των εντολοδόχων τους είναι ηλίου φαεινότερο.

Το ότι όμως οι αδίστακτοι, θα επιστράτευαν τον διδάκτορα της κωλοτούμπας Κύρτσο, ο οποίος μέχρι χθες αποκαλούσε αδιαλείπτως τον νυν αρχηγό του Καρατζαφέρη κωλοτούμπα, φτάνει να φθείρουν το Σαμαρά, και να βγάλουν πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ, ήταν κάπως δύσκολο να το διανοηθεί κανείς. Και όμως το έκαναν και αυτό.

Όσοι λοιπόν, δεν τρώμε κουτόχορτο, ή δεν στοχεύουμε να αποκομίσουμε κάτι από την πόρνη εξουσία, ας αποκαλύψουμε το ρόλο τους ως γεννητόρων του αυγού του φιδιού, και ας τους αντιμετωπίζουμε ως τέτοιους.
                      ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΠΡΙΝ"

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Γ.ΡΟΥΣΗΣ:ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΨΗΦΟΣ ΔΙΠΛΗΣ ΑΠΕΥΘΥΝΣΗΣ

Ένα και κάτι μήνα πριν τις εκλογές,  πολλοί αριστεροί πολίτες βλέποντας τον πόθο τους για ενότητα της αριστεράς να μην υλοποιείται, πέρα από το να εκφράζουν την δικαιολογημένη πικρία τους,  παραμένουν ακόμη αναποφάσιστοι.

Αυτή η βούληση για ενότητα, εκτός από  συναισθηματικούς λόγους, απορρέει και από τη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας μιας ισχυρής αριστεράς, για να μπορέσει ο λαός μας να αντιδράσει αποτελεσματικά απέναντι στη  λαίλαπα των αντιλαϊκών μέτρων, που παίρνονται από το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους, σε πλήρη ως προς αυτό, σύμπνοια,  για να αντιμετωπίσουν  τη δομική κρίση του συστήματος.

Δυστυχώς όμως, μια σειρά αιτίες καθιστούν προς το παρόν ανέφικτη αυτήν την ενότητα, πιο ειδικά σε εκλογικό επίπεδο. Πραγματικές διαφορές, ιστορικά σχίσματα, σεχταρισμός, εγκλωβισμός  στελεχών σε γραφειοκρατικό βόλεμα, πολιτική και θεωρητική ανεπάρκεια, είναι ορισμένες από αυτές τις αιτίες. Ακόμη βαθύτερα, είναι βέβαιο ότι η κυριαρχία του ατομισμού και του ανταγωνισμού στο  ευρύτερο κοινωνικό  πεδίο δεν αφήνει ανεπηρέαστα και τα στελέχη των αριστερών κομμάτων.

Είναι λοιπόν κάτω από αυτές τις συνθήκες, που οι αριστεροί ψηφοφόροι οι απεγκλωβισμένοι από μια θρησκευτική, οπαδική αντίληψη περί πολιτικής,  οι αριστεροί ψηφοφόροι  με αυξημένη συνειδητότητα,  θα πρέπει  με τη στάση τους στις εκλογές , πέρα από το να καταδικάσουν τις όποιες μνημονιακές δυνάμεις, τις  πάσης προέλευσης και παντός χρόνου δυνάμεις  συμβολής στην άσκηση νεοφιλελεύθερης πολιτικής, καθώς και τα νεοδημιούργητα αριστεροφανή σχήματα-αναχώματα του συστήματος, να ενισχύσουν τις δυνάμεις εκείνες που ταυτόχρονα :

1.Οραματίζονται και αγωνίζονται για ένα σοσιαλισμό που δεν γνωρίσαμε .

2. Αγωνίζονται ανυποχώρητα ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, και τοποθετούνται ξεκάθαρα ενάντια στους πραγματικούς υπαίτιους της  κρίσης, δηλαδή το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, και τους φορείς του,  της ΕΕ συμπεριλαμβανομένης .

3. Δεν υιοθετούν την προσχηματική- για να δικαιολογήσουν το σεχταρισμό τους- λογική  του όλα ή τίποτα , μια λογική η οποία αποσυνδέοντας και αντιπαραθέτοντας την τακτική με τη στρατηγική, αποστερεί τη δεύτερη από το μέσο επίτευξης της.

4. Mε τη μεγαλύτερη συνέπεια, έδειξαν όλο το προηγούμενο διάστημα ότι διέπονται από ένα πολιτισμό πολιτικού διαλόγου, και από μια βούληση διαμόρφωσης τουλάχιστον  ενός αριστερού  μετώπου, τόσο στο επίπεδο του κινήματος όσο και στο πολιτικό επίπεδο.

Και επειδή θεωρώ μια από τις μεγαλύτερες απάτες των πολιτικών αλλά και όλων εκείνων που ασχολούνται ενεργά με την πολιτική και τοποθετούνται δημοσίως, να στηρίζονται στην απώλεια μνήμης, ή και στην άγνοια εκείνων στους οποίους απευθύνονται, νοιώθω υποχρέωση μου να θυμίσω  ότι παραμένοντας πάντα στο αριστερό-κομμουνιστικό μετερίζι,  έχω στηρίξει κατά το παρελθόν εκλογικά τόσο το ΚΚΕ, όσο και την αποχή.

Ως προς την πρώτη μου επιλογή, δίχως να ταυτίζω τη στάση μου με τον  ευθύ κι’ αλάθητο γιαλό, υποστηρίζω ότι το ΚΚΕ είναι εκείνο που έκτοτε αποφάσισε να αρμενίσει  στραβά, διαψεύδοντας τις όποιες –φρούδες;- ελπίδες είχε δημιουργήσει μια θετική  μεταστροφή του, η οποία αναιρέθηκε επίσημα πια, με το τελευταίο Συνέδριο του.

Ως προς τη δεύτερη επιλογή της αποχής, παρόλο που  συνεχίζω να θεωρώ ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να αλλάξουν τον κόσμο, και ότι η αριστερά δεν πρέπει  να παρασύρεται στη  δίνη της εκλογικής φιέστας, και κυρίως για χάρη των εκλογών  να οξύνει τις διαφορές της, ή  να ανακαλύπτει ανύπαρκτες, πιστεύω ότι σήμερα είναι άκαιρη.

Και αυτό διότι η κρισιμότητα των στιγμών απαιτεί  να δοθεί και μέσα από τις εκλογές ,  ένα μήνυμα ανυπακοής και αντίστασης στους ξένους και ντόπιους δυνάστες μας, και ταυτόχρονα να  επιβραβευτεί η αριστερή-αντικαπιταλιστική δύναμη που με τη μεγαλύτερη συνέπεια, εκπληρώνει τους στόχους που ανέφερα παραπάνω.  Και η δύναμη  αυτή είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι στις 5/4/2012

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)