ΖΗΤΩ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ, Η ΦΤΩΧΙΑ κ Η ΑΝΕΡΓΙΑ.ΖΗΤΩ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΟΣ- "ΑΥΓΗ"-26/5/2013

Αυτήν την εβδομάδα δημοσιεύθηκαν τα επίσημα στοιχεία για την πορεία του ελληνικού δημόσιου χρέους. Ποιο είναι το ποιοτικό συμπέρασμα από τους αριθμούς; Το χρέος αυξήθηκε τους τελευταίους 12 μήνες και παραμένει περίπου το ίδιο σε απόλυτες τιμές με το 2010. Λόγω όμως της μείωσης του ΑΕΠ, το κλάσμα που χρησιμοποιείται ως ποσοτικό μέτρο για να κριθεί αν είναι βιώσιμο το χρέος (χρέος/ΑΕΠ) αυξήθηκε!

Μόλις δημοσιεύθηκαν τα επίσημα στοιχεία που αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι οι πολιτικές λιτότητας δεν μειώνουν το δημόσιο χρέος, αμέσως ακολούθησαν οι δηλώσεις του κ. Ντέισελμπλουμ σύμφωνα με τις οποίες "το χρέος ενδεχομένως θα απομειωθεί το 2014, αν η χώρα τηρήσει τις δεσμεύσεις της". Τι μας λέει δηλαδή η ελληνική κυβέρνηση μέσω του κ. Ντέισελμπλουμ; Μας λέει, στα ίσια, ότι η πολιτική της δεν κάνει αυτό που λέει ότι κάνει. Μας λέει ότι όλη η ρητορική αυτών των τριών ετών περί απεξάρτησης της χώρας από το χρέος είναι ένα θηριώδες ψέμα, ότι πρόκειται για μια γκαιμπελική πρακτική. Μας λέει ότι η πολιτική αυτή έχει σκοπό τη διατήρηση του χρέους σε υψηλά επίπεδα για να είναι πολιτικά εξαρτημένη κάθε κυβέρνηση από τις αγορές. Μας λέει ότι το υψηλό χρέος τελικά είναι ο στόχος!

Οι κ.κ. Ντέισελμπλουμ, Σαμαράς και Κουβέλης πανηγυρίζουν καθημερινά για τις εξελίξεις. Το κεφάλαιο έχει κηρύξει τον πόλεμο στον κόσμο της εργασίας και η τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού είναι ικανοποιημένες επειδή ο πόλεμος αυτός πάει καλά.

Ας δούμε πιο προσεκτικά αυτόν τον γκαιμπελικό τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν τις επιτυχίες τους σ' αυτόν τον πόλεμο: Μας λένε ότι όλα πάνε καλά επειδή μείωσαν τις κρατικές δαπάνες, μείωσαν το δημοσιονομικό έλλειμμα και βελτίωσαν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Πράγματι, αν τα ασφαλιστικά ταμεία δεν πληρώνουν τίποτα σε κανέναν από τον Ιανουάριο, αν οι κατώτεροι μισθοί και συντάξεις είναι κάτω από το όριο της φτώχειας, αν το Δημόσιο κηρύσσει στάση πληρωμών σε κάθε προμηθευτή του, αν οι άνεργοι χωρίς επίδομα είναι τετραπλάσιοι από τους ανέργους με επίδομα, τότε όλα πάνε καλά για τις κρατικές δαπάνες και το δημοσιονομικό έλλειμμα. Πάνε τόσο καλά ώστε επέρχεται σύντομα ένα μεγάλο κραχ! Το κραχ αυτό θα χρησιμοποιηθεί για να ληφθούν νέα μέτρα.

Μήπως όμως τουλάχιστον "πάμε καλά" στις εξαγωγές; Μήπως υλοποιείται η νέα μεγάλη ιδέα (του κεφαλαίου), η "εξωστρέφεια"; Ναι, ο λόγος εξαγωγών / εισαγωγών αυξάνεται αλλά κυρίως γιατί μειώνονται οι εισαγωγές, δηλαδή επειδή φτώχυναν οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αγρότες, με άλλα λόγια όλοι εκείνοι που δεν έχουν εξαγωγικές επιχειρήσεις! Αλλά και η μικρή αύξηση των εξαγωγών πού οφείλεται; Στο ότι η κατάρρευση της εσωτερικής ζήτησης ωθεί τις (μεγάλες κυρίως) επιχειρήσεις να στραφούν προς την εξωτερική αγορά. Όμως, προσοχή, δεν έχει υλοποιηθεί αρκετά το όραμα της "εξωστρέφειας". Μας το υπενθύμισε ο πρώην γενικός, ο κ. Μέργος, ο "λαγός" της κυβερνητικής πολιτικής.

Η "λογική" τους είναι απλή: Πρέπει να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, να πέσει κι άλλο η εσωτερική ζήτηση ώστε οι εγχώριοι παραγωγοί (οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις) να στραφούν εντονότερα προς τις αγορές του εξωτερικού. Δεν μπορούν να ζήσουν οι εργαζόμενοι, λιμοκτονούν κι αυτοκτονούν οι άνεργοι; Κανένα πρόβλημα, όλα πάνε καλά, "γινόμαστε" με γρήγορους ρυθμούς "εξωστρεφείς", σύμφωνα με το όραμα του Σαμαρά, του Ραχόι, της Μέρκελ ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ βροντοφωνάζει από την αρχή: Η πολιτική αυτή είναι ταξική. Είναι ενάντια στην πλειοψηφία της κοινωνίας και υπέρ των λίγων, του μεγάλου κεφαλαίου. Σκοπός τους δεν είναι να απαλλαγεί το κράτος από το χρέος του, αλλά να απαλλαγεί το μεγάλο κεφάλαιο από την όποια ελάχιστη υποχρέωση είχε να συνεισφέρει στην αναπαραγωγή της κοινωνίας. Σκοπός τους είναι να μην πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές οι εργοδότες, να μειωθεί η φορολογία των κερδών, να φορτωθεί ο κόσμος της εργασίας όλα τα δεινά της κρίσης και να κλείσουν οι μικρές επιχειρήσεις, να συγκεντρωθεί το κεφάλαιο σε λιγότερα χέρια για να μπορεί να αξιοποιηθεί καλύτερα.

Γι' αυτούς δεν υπάρχει εναλλακτική διέξοδος, there is no alternative (TINA). Για τον κόσμο της εργασίας και της ανεργίας από την άλλη πλευρά δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτός ο δρόμος. Η μετατροπή του εργαζόμενου σε "τοξικομανή του χρέους"(1) είναι ανάγκη να αναστραφεί άμεσα. Μόνο η πολιτική ανατροπή, η κυβέρνηση της Αριστεράς που θα στηρίζεται από την κοινωνική πλειοψηφία, μπορεί να πετύχει αυτήν την αναστροφή.

(1): άρθρο του Νίκου Καρανίκα στην "Αυγή" της 23ης Μαΐου 2013

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΟΣ:Ο ΣΥΡΙΖΑ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Τρία είναι τα βασικά στοιχεία που αξίζει να κρατήσουμε από το πρόσφατο ταξίδι κλιμακίου του ΣΥΡΙΖΑ στο Βερολίνο. Το πρώτο στοιχείο είναι η πλήρης στήριξη της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ από την ολοένα και διευρυνόμενη κοινωνικά βάση της Αριστεράς στην Ευρώπη. Το δεύτερο είναι η εμπειρία της πρώτης άμεσης επαφής με τον Σόιμπλε και το τρίτο η δυσάρεστη έκπληξη που επιφύλασσε για τον ίδιο η συνάντησή μας με τον κ. Φούχτελ.

Το βασικό μήνυμα της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα στην εκτελεστική επιτροπή του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) ήταν ότι η λιτότητα δεν είναι επικίνδυνη μόνο για τους Έλληνες εργαζόμενους, αλλά για όλους τους εργαζόμενους στην Ευρώπη και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καθώς η κρίση βαθαίνει, γίνεται φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει την πρώτη σπίθα της μεγάλης ανατροπής. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα βασίζεται μεταξύ άλλων και στην κεντρική του γραμμή που βάζει στο κέντρο της αντιπαράθεσης το ταξικό ζήτημα, την αντίθεση των «από πάνω» με τους «από κάτω» που αποτελεί την κύρια όψη των αντιθέσεων σε όλη την Ευρώπη. Αυτή η αντίληψη φαίνεται ότι γίνεται κυρίαρχη στο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς ως η μόνη που μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το «μέτωπο της λιτότητας» που σαρώνει με την επίθεσή του τη μία ευρωπαϊκή κοινωνία μετά την άλλη.

Η συνάντησή μας με τον κ. Σόιμπλε ως γεγονός από μόνο του αποτελούσε ήδη μια εξέλιξη μεγάλης σημασίας. Το γεγονός ότι ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας συναντά σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει ότι αποδέχεται την πολύ μεγάλη πιθανότητα να είναι πολύ σύντομα κυβέρνηση. Ο κ. Σόιμπλε γνώριζε ότι απέναντί του θα είχε το κόμμα που αντιτίθεται στην πολιτική του. Για πρώτη ίσως φορά άκουσε από Έλληνα πολιτικό ότι το πρόγραμμα που στηρίζει με τόση θέρμη η κυβέρνησή του είναι οριστικά αποτυχημένο και ότι αυτή η αποτυχία του φαίνεται πρωτίστως από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ελληνική κοινωνία. Ο κ. Σόιμπλε προφανώς δεν δήλωσε ότι θα συμφωνήσει στην κατάργηση του Μνημονίου, το αντίθετο, αλλά δεν μας είπε επίσης ούτε ένα επιχείρημα σχετικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Το μόνο που μας είπε, όταν άκουσε την πρόθεση μας να φορολογήσουμε τον πλούτο, είναι να έχουμε υπόψη μας ότι το έργο αυτό είναι πολύ δύσκολο.

Το κλίμα της συνάντησης ήταν αυτό που αντιστοιχεί σε μια συνάντηση ανθρώπων που έχουν διαφορετικά συμφέροντα και στόχους, αλλά είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένοι να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι. Σε μια προσπάθεια να κερδίσει τις εντυπώσεις, το επιτελείο του διέρρευσε στους δημοσιογράφους ότι στη συνάντηση διαμήνυσε στους Έλληνες του ΣΥΡΙΖΑ πως δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική πέρα από το Μνημόνιο. Παρ’ όλ’ αυτά η συνάντηση κράτησε περίπου το διπλάσιο από τον προκαθορισμένο χρόνο και ο επιπλέον χρόνος χρειαζόταν για τη ρητή διατύπωση των θέσεων και προθέσεών μας. Φεύγοντας αναρωτηθήκαμε: Του έχει πει κανείς ποτέ στα τρία αυτά χρόνια έστω κάτι από αυτά που λέει καθημερινά ο κόσμος στην Ελλάδα και του μεταφέραμε εμείς σήμερα;

Η συνάντησή μας με τον κ. Φούχτελ, που έχει περισσότερο ενεργή ανάμειξη στα πράγματα της Ελλάδας, έγινε σε πιο χαλαρό κλίμα από αυτήν με τον κ. Σόιμπλε. Η συνάντηση προχώρησε σύμφωνα με τους τύπους, ο κ. Φούχτελ μας επισήμαινε τις πτυχές του νεοφιλελεύθερου σχεδίου που εφαρμόζεται στην Ελλάδα με τη δική του τεχνική βοήθεια. Σε ένα σημείο που αναφέρονταν τα θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης ο Αλέξης Τσίπρας επισήμανε στον κ. Φούχτελ ότι σύμφωνα με μια εγκύκλιο του κ. Μηταράκη ουσιαστικά χρηματοδοτούνται οι γερμανικοί δήμοι μέσω του ΕΣΠΑ. Του τόνισε ότι αυτό είναι εντελώς παράλογο, και ζήτησε να παρέμβει ο ίδιος για να αλλάξει. Ο κ. Φούχτελ, παρότι είναι αρμόδιος ειδικά επί αυτών των ζητημάτων, δήλωσε ότι δεν γνωρίζει το θέμα και…θα το εξετάσει. Μάλιστα, αλλάζοντας απότομα θέμα αποφάνθηκε ότι «πρέπει όλοι να δουλέψουμε για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ». Η μεταστροφή αυτή και η έλλειψη επιχειρημάτων, μας έδειξε πόσο οι θεσμικοί παράγοντες της γερμανικής κυβέρνησης έχουν συνηθίσει να έχουν απέναντι τους ομοϊδεάτες τους οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν απλοί τοποτηρητές μιας ήδη αποφασισμένης διαδικασίας.

Είχαμε πρόσφατα (τον Σεπτέμβριο) επισκεφθεί ξανά το Βερολίνο. Η διαφορά αυτή τη φορά ήταν ότι η γερμανική κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να λάβει υπόψη της τις καταιγιστικές εξελίξεις στην Ελλάδα και την προοπτική ανάληψης της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ.
                                                                             ΠΗΓΗ:"ΑΥΓΗ"-20/1/2013

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

Γ.ΜΗΛΙΟΣ:ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΕΚΒΙΑΣΜΩΝ,ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ

Όσα συνέβησαν τη νύχτα της Τρίτης στο Eurogroup αναδεικνύουν σημαντικές πτυχές της κρίσης, αλλά και το γεγονός ότι πρόκειται για δομική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των τριών τελευταίων δεκαετιών και όχι «κρίση συνοχής της Ευρωζώνης», όπως αρέσκονται διάφορα κέντρα να την αποκαλούν. Έγινε εντελώς ορατό ότι η συζήτηση δεν αφορούσε τη «δόση μας», αλλά το υπό ποιους όρους θα συνεχιστεί αποτελεσματικά η στρατηγική της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Η συζήτηση αφορούσε πλέον το σύνολο του χρέους, τη «βιωσιμότητά του». Όταν λένε «βιωσιμότητα του χρέους», εννοούν «βιωσιμότητα της στρατηγικής εκβιασμού με βάση το χρέος για την επιβολή της λιτότητας».

Οι «γραμμές» που συγκρούονται μέσα στο ενιαίο νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο είναι δύο: Η γραμμή του ΔΝΤ, η οποία απαιτεί άμεση μείωση του ελληνικού χρέους ή μακροχρόνιο «πάγωμά» του, ενώ η γραμμή που εκφράζεται από την κυβέρνηση της Μέρκελ (την οποία υιοθετεί και η ελληνική κυβέρνηση, οχυρωμένη ταυτόχρονα πίσω από μια «αντιγερμανική» ρητορεία για εσωτερική κατανάλωση) είναι τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια σε συνδυασμό με την επιμήκυνση αποπληρωμής.

Γίνεται προφανές ότι δεν πρόκειται για «ανταγωνιστικές καταστάσεις» μεταξύ «λογικά σκεπτόμενων παικτών», που θα μπορούσαν να παρασυρθούν σε «λάθος επιλογές» και «ατυχήματα», όπως θα το ήθελαν οι κάθε λογής αστικές προσεγγίσεις περί «παιγνίων» μεταξύ αυτόβουλων υποκειμένων, που το καθένα «επιδιώκει να μεγιστοποιήσει το όφελός του». Πρόκειται για αποχρώσεις εντός της ενιαίας νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, οι οποίες προκύπτουν από το κενό ηγεμονίας που δημιουργείται στη στρατηγική αυτή από τις διογκούμενες αντιστάσεις των λαϊκών τάξεων.

Ας είμαστε επομένως σαφείς: Ο κόσμος της εργασίας στην Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο εκβιασμούς: Ο βαθμός εκμετάλλευσης πρέπει να αυξηθεί κι άλλο, αλλά τα κέντρα εξουσίας δεν συμφωνούν στο πώς θα γίνει αυτό. Η πρόταση Μέρκελ (κανείς δεν μιλάει για «λύση») είναι η συνέχιση της υφεσιακής πολιτικής λιτότητας ακριβώς όπως αυτή εφαρμόζεται σήμερα. Η πρόταση του ΔΝΤ είναι κούρεμα ώστε να διαμορφωθούν οι συνθήκες για επανένταξη της Ελλάδας στις «αγορές», κάτι όμως που ως αντάλλαγμα θα απαιτεί επίσης δρακόντεια μέτρα λιτότητας. Οπότε; Ποια είναι η διαφορά από τη σκοπιά του εργαζόμενου/άνεργου στην Ελλάδα; Καμία!

Η διαφορά βρίσκεται στο ότι η πρόταση του ΔΝΤ εμπλέκει αντικειμενικά και τους εργαζόμενους/άνεργους των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους δεν θα επιβαρύνει ιδιαίτερα τον προϋπολογισμό των κρατών αυτών, αλλά θα είναι μόνο η αρχή. Θα ακολουθήσουν κι άλλα «κουρέματα» αν συμβεί το ελληνικό, γεγονός που αντικειμενικά θα θέσει σε ολόκληρη την Ευρώπη το ερώτημα «ποιος πληρώνει την κρίση».

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η δυνατότητα απόδρασης από τους εκβιασμούς, απόδραση που μπορεί να γίνει μόνο με τη συνεργασία των «φυλακισμένων» στον φαύλο κύκλο του νεοφιλελευθερισμού, των εργαζόμενων/άνεργων.

Αν οι εργαζόμενοι που ζουν στην Ελλάδα ανατρέψουν με τις κινητοποιήσεις τους την ανεκδιήγητη κυβέρνηση, η επερχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς θα διαπραγματευτεί στ’ αλήθεια με τους δανειστές και μάλιστα με τον κόσμο της εργασίας στο πλευρό της. Αντί να συζητά για το πώς θα εφαρμόσει Μνημόνια με αντάλλαγμα επιμήκυνση (της λιτότητας!) ή κούρεμα, θα συζητά μόνο τον τρόπο απεμπλοκής από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας. Αν υπάρξει κυβέρνηση της Αριστεράς, οι εργαζόμενοι στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη θα δουν ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική των περικοπών που τους παρουσιάζεται ως μονόδρομος τελικά ανατρέπεται. Αυτό είναι που φοβούνται τα κέντρα εξουσίας σε Ελλάδα, Ευρώπη και ΗΠΑ.

Οι στρατηγικές των δύο φίλων (ΔΝΤ, Γερμανίας) είναι απολύτως συγκλίνουσες. Ο ανταγωνισμός τους είναι ο τρόπος συνεργασίας τους, ο τρόπος που οργανώνεται η ενότητά τους απέναντι στον κόσμο της εργασίας. Η σημερινή διαφωνία τους αποκαλύπτει τον φόβο τους για την πιθανότητα αποτελεσματικών αντιστάσεων στην υλοποίηση της στρατηγικής τους, που θα διαψεύσουν τα «όνειρά τους» για πειθήνιους εργαζόμενους, εξαθλιωμένους και ελαστικούς, ή απόβλητους άνεργους προς καταστολή.

Θα μπορέσουμε να κάνουμε τον εφιάλτη τους πραγματικότητα; Όπως πάντα στις κρίσιμες στιγμές θα αποφασίσει η ταξική πάλη.

* Ο Γ. Μηλιός είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ

                                                                   "ΑΥΓΗ"-25/11/2012
========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

Γ.ΜΗΛΙΟΣ:ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ-(VIDEO)

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

Γ.ΜΗΛΙΟΣ:Η ΖΥΓΙΣΜΕΝΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΔΙΛΗΜΜΑΤΩΝ

Την περασμένη εβδομάδα παρακολουθώντας στα δελτία των τηλεοπτικών σταθμών τα ρεπορτάζ για τις γαλλικές εκλογές διαπιστώσαμε όλοι με έκπληξη ότι οι αναφορές στον Μελανσόν και το Μέτωπο της Αριστεράς ήταν ελάχιστες, παρά το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις τον καθιστούν ρυθμιστή του εκλογικού αποτελέσματος και (ακόμη πιο σημαντικό) μοχλό πίεσης προς τα αριστερά για το πρόγραμμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Αλλά ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη προκάλεσε σε όλους μας το γεγονός ότι στις αναφορές τους τα κανάλια μίλησαν για «κατακερματισμένη Αριστερά» και για «υποστήριξη της εξόδου από την Ευρωζώνη» αναφερόμενα στον Ζαν Λυκ Μελανσόν.

Σε όποιον στοιχειωδώς παρακολουθεί τα γεγονότα, είναι γνωστό ότι αυτά είναι απολύτως ψευδή. Η τηλεόραση στην Ελλάδα, που ελέγχεται στην κρατική εκδοχή της από το πολιτικό προσωπικό των Μνημονίων και στην ιδιωτική εκδοχή της από τους καπιταλιστές που έχουν αυξήσει τα κέρδη τους χάρη στη νεοφιλελεύθερη πολιτική των τελευταίων 25 ετών, είναι υποχρεωμένη πλέον να κάνει γκαιμπελικού τύπου προπαγάνδα. Η κατάρρευση όλων των μνημονιακών κομμάτων υποχρεώνει την τηλεόραση να δημιουργήσει εκ του μηδενός μια εικονική πραγματικότητα. Πρόκειται για μια ζυγισμένη στρατηγική, που σκοπό έχει να τρομοκρατήσει το σύνολο της κοινωνίας, όλες τις τάξεις και τις ηλικίες, και αντικειμενικά ευνοεί την άνοδο των πιο συντηρητικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της Ακροδεξιάς.

Όλα τα επίσημα μέσα ενημέρωσης, με αιχμή του δόρατος την τηλεόραση, ορίζουν το δίλημμα ως εξής: Ή θα κάνετε ό,τι σας λέμε στις κάλπες και έτσι η χώρα θα παραμείνει εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρωζώνης ή τα πάντα θα καταρρεύσουν και μάλιστα με δική σας ευθύνη. Η αντιστροφή είναι προφανής: Στην πραγματικότητα, αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, η Ευρωζώνη και κατ’ επέκταση η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε κίνδυνο διάλυσης. Αντίθετα, αν οι δυνάμεις που ευνοούν πολιτικές αναδιανομής του πλούτου και είναι έτοιμες και ικανές να πάρουν μέτρα προς το συμφέρον του κόσμου της εργασίας ηγεμονεύσουν πολιτικά στην Ευρώπη, η πιθανότητα διάλυσης της Ένωσης είναι πολύ μικρότερη. Αυτό το γνωρίζει το αστικό μπλοκ εξουσίας στην Ελλάδα και συνολικά στην Ε.Ε. Εκείνο που τους ενδιαφέρει δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η Ευρωζώνη, εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι η συνέχιση της αναδιάρθρωσης, η αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης, το ποσοστό κέρδους.

Επιδιώκουν να τρομοκρατήσουν τους πολίτες, τον κόσμο της εργασίας, που σήμερα πλήττεται από τις πολιτικές λιτότητας και τρομοκρατείται μπροστά στο ενδεχόμενο οικονομικής κατάρρευσης. Φτιάχνουν ένα ολόκληρο παραμύθι σύγκρουσης ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κόμματα του Μνημονίου και τη δήθεν αντι-ευρωπαϊκή Αριστερά. Το παραμύθι τους έχει δράκο και αυτός είναι η Αριστερά. Ο πρώην διαφημιστής Καρατζαφέρης το είχε διατυπώσει και σαν σλόγκαν: «Από τη μία μεριά είναι οι ευρωπαϊστές και από την άλλη οι κομμουνιστές».

Είναι λοιπόν σημαντικό για την Αριστερά να αποκαλύψει αυτή την απάτη, να μιλήσει καθαρά γι' αυτό το παραμύθι: Εμείς οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, δεν είμαστε αντιευρωπαϊστές, αλλά και δεν ανεχόμαστε την ετοιμόρροπη Ευρώπη της νεοφιλελεύθερης εξαθλίωσης που φτιάχνετε. Εμείς είμαστε με μια άλλη Ευρώπη, την Ευρώπη της ταξικής αλληλεγγύης, την Ευρώπη της ευημερίας των εργαζόμενων, την Ευρώπη της ελευθερίας. Γι’ αυτήν την Ευρώπη παλεύουμε και θα πάρουμε τα μέτρα που χρειάζεται για να αλλάξουμε την κοινωνία.

* Ο Γιάννης Μηλιός είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ, υπεύθυνος Οικονομικής πολιτικής του ΣΥΝ. 

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΟΣ:Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

«Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο εκφασισμού», δήλωσε στις 4.4.12 ο Ευ. Βενιζέλος απευθυνόμενος προς τους «ανθρώπους των Γραμμάτων και της Τέχνης», που, ανταποκρινόμενοι στην πρόσκλησή του, είχαν σπεύσει να τον ακούσουν στο Μουσείο Μπενάκη. Την άποψη αυτή δικαιολόγησε με το επιχείρημα ότι «κινδυνεύουμε να έχουμε στο Κοινοβούλιο δυνάμεις εχθρικές προς τον κοινοβουλευτισμό. Οι έρευνες της κοινής γνώμης κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου».

Ο ΣΥΝΕΙΡΜΟΣ είναι εκπληκτικός: Η κατάρρευση της εκλογικής επιρροής των κομμάτων του Μνημονίου υποδηλώνει κίνδυνο εκφασισμού! Κι ας συγκυβέρνησαν με το ακροδεξιό ΛΑΟΣ. Κι ας προσπαθούν να αλλάξουν την πολιτική ατζέντα από τα ζητήματα της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής και το ερώτημα «ποιος θα πληρώσει τις επιπτώσεις της κρίσης, οι ολιγαρχίες του πλούτου ή η κοινωνική πλειοψηφία;» στη νεοεθνικιστική αντιμεταναστευτική υστερία, μέσα από την ωμή αστυνομική βία.

Η ΕΙΚΟΝΑ του κ. Βενιζέλου είναι πραγματικά τραγική: Ένας αδύναμος γκαιμπελίσκος που βιάζει τη δημοκρατία αρνούμενος να αποδεχθεί την καταβαράθρωση του κόμματός του, το τέλος της εποχής του νεοφιλελεύθερου δικομματικού λαϊκισμού. Ένας πραγματικός και ηθικός αυτουργός φασιστικών πρακτικών, που κανονικά θα έπρεπε να απολογηθεί και προσωπικά ο ίδιος για ερωτήματα όπως:

ΠΟΙΕΣ συνθήκες εξέθρεψαν τη «μαφία της Θεσσαλονίκης», στην οποία ηγετικό ρόλο φέρεται να έχουν, πέρα από παράγοντες της Ακροδεξιάς, και στελέχη του «συστήματος ΠΑΣΟΚ», όπως ο διαβόητος πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ Παπαχατζής;

ΠΟΙΟΣ επιτρέπει τη συμμετοχή στις εκλογές ναζιστικών ομάδων, όπως η «Χρυσή Αυγή», η οποία ενέχεται για πληθώρα εγκληματικών επιθέσεων και πριν λίγα μόλις χρόνια είχε προσπαθήσει να δολοφονήσει τρεις αγωνιστές της Αριστεράς;

ΑΛΗΘΕΙΑ, ποιος μπορεί να ξεπεράσει σε φασιστικό οίστρο το σημερινό ΠΑΣΟΚ σε ακροδεξιό οίστρο κοινωνικής απαξίωσης των αδυνάτων, που κατεδαφίζει ό,τι οικοδομήθηκε ως δίχτυ κοινωνικής προστασίας από τον Μεσοπόλεμο και μετά; Η επιχειρηματολογία του κ. Βενιζέλου φέρνει στο μυαλό ένα από τα βασικά ευρήματα της ψυχαναλυτικής θεωρίας: Για να αρνηθεί κάποιος μια προφανή πραγματικότητα που τον βαρύνει, την προβάλλει σε άλλους: καταγγέλλει τον «φασισμό» των άλλων για να αρνηθεί τον φασισμό που ο ίδιος έχει αφομοιώσει στην πολιτική του.

ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ πολιτικό σύστημα, που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «δικομματισμό», βρίσκεται σε μια εκρηκτική αντίφαση: Έχοντας χάσει τη νομιμοποίηση των «από κάτω», αναγκάζεται να συγκλίνει σε μια παράταξη (το «κόμμα του Μνημονίου»), αποδεχόμενο στις γραμμές του την Ακροδεξιά και τον Φασισμό, για να αυξήσει την αποτελεσματικότητά του. Η ένωση όμως αυτή γίνεται η μεγάλη αδυναμία του.

Η ΝΕΑ ΕΝΟΤΗΤΑ οξύνει αντί να ξεπερνά τις εσωτερικές αντιφάσεις της αστικής εξουσίας, μειώνει αντί να αυξήσει τη συναίνεση αυτών που θα την υποστούν. Ο φόβος που αρχίζει να διαπερνά κάθε πόρο του άρχοντος συγκροτήματος δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Είναι ο φόβος του υπαρκτού φασισμού απέναντι στη δυναμική αμφισβήτηση των «από κάτω» που αδυνατεί πλέον να ελέγξει.

========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΟΣ:ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΑΤΑΣ

Η κρίση έδειξε πως η αυτενέργεια και η αλληλεγγύη των ανθρώπων μπορούν να κάνουν τις διαδικασίες της αγοράς περιττές. 
Σαν χρήσιμο πράγμα που ικανοποιεί διατροφικές ανάγκες, ένα τσουβάλι πατάτες Νευροκοπίου 20 κιλών στο Πάρκο Γουδή, ή στην είσοδο του Δημαρχείου Βύρωνα, ή στον παράδρομο της Εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας στη Νέα Κηφισιά δεν διαφέρει σε τίποτα από οκτώ συσκευασίες των δυόμισι κιλών πατάτας Νευροκοπίου σε ένα σούπερ μάρκετ στου Ζωγράφου, ή στον Βύρωνα ή στην Πολιτεία της Κηφισιάς.

Αντιθέτως, σαν εμπορεύματα, δηλαδή σαν κοινωνικά πράγματα, το τσουβάλι των είκοσι κιλών και οι συσκευασίες των δυόμισι κιλών διαφέρουν σημαντικά.
Το τσουβάλι των είκοσι κιλών είναι ένα απλό (μη καπιταλιστικό) εμπόρευμα, δηλαδή ένα εμπόρευμα που η πώλησή του, η μετατροπή του σε χρήμα, πέρα από το κόστος παραγωγής, εξασφαλίζει στον κάτοχό του, τον αγρότη-μικροπαραγωγό, απλώς ένα ατομικό εισόδημα διαβίωσης, κατά περίπτωση περισσότερο ή λιγότερο ικανοποιητικό. Κι αυτό διότι έχει παραχθεί και συσκευαστεί από μια οικογενειακή μικροεπιχειρηματική δραστηριότητα, στην οποία ο ιδιοκτήτης είναι και άμεσα εργαζόμενος.
Σε αντιδιαστολή, η συσκευασία των 2,5 κιλών αποτελεί καπιταλιστικό εμπόρευμα, δηλαδή ένα εμπόρευμα που η μετατροπή του σε χρήμα στοχεύει να εξασφαλίσει στον ιδιοκτήτη του όχι (απλώς) ένα ικανοποιητικό εισόδημα, αλλά το «κανονικό», δηλαδή το κοινωνικά μέσο ποσοστό κέρδους. Αν για παράδειγμα το μέσο ποσοστό κέρδους στην οικονομία είναι 12% επί του συνολικά
χρησιμοποιούμενου κεφαλαίου και η επιχείρηση συσκευασίας και διανομής πατάτας είναι σχετικά μεγάλη, απασχολεί για παράδειγμα ένα κεφάλαιο 10 εκατ. ευρώ, το προσδοκώμενο μέσο κέρδος ετησίως θα είναι 1.200.000 ευρώ. Αν είναι μικρότερη, ας πούμε 4.000.000 ευρώ, το προσδοκώμενο μέσο κέρδος ετησίως θα είναι 480.000 ευρώ.
Η επιχείρηση συσκευασίας και διανομής πατάτας αγόραζε από τους αγρότες μικροεπιχειρηματίες-παραγωγούς το απλό εμπόρευμα (κάποιους τόνους πατάτας Νευροκοπίου) και το μετέτρεπε σε καπιταλιστικό εμπόρευμα χονδρικής (συσκευασίες που διατίθενται σε κάθε σούπερ μάρκετ της χώρας). Ο ιδιοκτήτης του σούπερ μάρκετ το μετέτρεπε περαιτέρω σε καπιταλιστικό εμπόρευμα λιανικής, καθώς οι δαπάνες σε υλικά και μισθούς για την αγορά, φύλαξη, πώληση κ.λπ. της πατάτας πρέπει να προσαυξηθούν και πάλι με το μέσο κέρδος.
Το αποτέλεσμα ήταν βέβαια ότι ο καταναλωτής αγόραζε τις πατάτες στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς του, δηλαδή δεν χρειαζόταν να πάει στο Πάρκο Γουδή, ή στον παράδρομο της Εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας στη Νέα Κηφισιά. Παράλληλα, οι δύο καπιταλιστικές διαδικασίες παραγωγής που παρεμβάλλονταν ανάμεσα στον αγρότη και τον καταναλωτή συμπίεζαν το εισόδημα και των δύο: Χαμηλή τιμή αγοράς από τον αγρότη, ψηλή τιμή πώλησης στον καταναλωτή.
Αναφορικά με την πατάτα, η κρίση έδειξε πως η αυτενέργεια και αλληλεγγύη των ανθρώπων μπορούν να κάνουν τις διαδικασίες καπιταλιστικής παραγωγής περιττές. Θα μπορούσε άραγε στο επίπεδο της συνολικής κοινωνίας να μετασχηματιστεί η οικονομία με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, δηλαδή υπερβαίνοντας τους καταναγκασμούς του κεφαλαίου και του κέρδους;
Οι καπιταλιστικές διαδικασίες παραγωγής που παρεμβάλλονται ανάμεσα στον αγρότη και τον καταναλωτή συμπιέζουν το εισόδημα και των δύο.
========================================================

Κεραμιδόγατος

 ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)  

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΟΣ:ΚΡΙΣΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η καπιταλιστική εξουσία δεν μπορεί να ασκηθεί μόνο με τη βία ή τον φόβο. Απαιτείται και η συνεκτική ύλη της συναίνεσης των κυριαρχούμενων τάξεων, η αίσθηση της κοινής πορείας και «μοίρας», του «ανήκειν από κοινού» στην εθνική πορεία που υλοποιεί το καπιταλιστικό κράτος. Απαιτείται δηλαδή η ηγεμονία των κυρίαρχων αστικών στρατηγικών εξουσίας.

Μιλώντας για την ηγεμονία αναφορικά με τις κυρίαρχες τάξεις, ο Πουλαντζάς παρατηρούσε ότι η έννοια αυτή «δείχνει τη συγκρότηση των πολιτικών συμφερόντων αυτών των τάξεων, στη σχέση τους με το κεφαλαιοκρατικό κράτος, σαν αντιπροσωπευτικών του 'γενικού συμφέροντος' αυτού του πολιτικού σώματος που είναι ο 'λαός έθνος'» (Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις, τ. α', σ. 195).

Η ανάλυση αυτή μιλάει για το σήμερα: Με τον πόλεμο που κήρυξε το κεφάλαιο στις εργαζόμενες τάξεις μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η εκμετάλλευση της εργασιακής δύναμης εντάθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε ο μισθός να μην φτάνει πλέον ούτε για μια αξιοπρεπή διαβίωση και η ζωή των ανέργων πραγματικά να απειλείται.

Η γενικευμένη «επισφάλεια» των «από κάτω» έκανε όμως ορατό τον «κοινωνικά άδικο», ταξικό χαρακτήρα του κοινωνικού καθεστώτος που εκπροσωπούν τα τρία «κόμματα της τάξης». Με άλλα λόγια η συγκυρία που ανέδειξε την ανάγκη για «εθνική ενότητα» του αστισμού πιστοποίησε και τα όριά της.

Η τρικομματική ενότητα που κυβερνάει αποδείχθηκε έτσι μια φάρσα «εθνικής ενότητας». Είναι ανίκανη να διαχειριστεί και να ξεπεράσει τις εσωτερικές αντιφάσεις του κυρίαρχου αστικού συνασπισμού εξουσίας και εξίσου ανίκανη να αποσπάσει τη συναίνεση των «από κάτω».

Το όνειρο του κάθε έγκυρου διαχειριστή, η υπέρβαση των «διαχωριστικών γραμμών» που χωρίζουν την «αριστερά» από τη δεξιά του αστικού μπλοκ, έγινε πραγματικότητα, αλλά επί ματαίω. Ο ελληνικός αστισμός μαστίζεται πλέον από μια κρίση ηγεμονίας που λειτουργεί ως διαδικασία αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος.

Έτσι ο φόβος που αρχίζει να διαπερνά κάθε πόρο του άρχοντος συγκροτήματος συνοψίζεται σε ένα απλό ερώτημα: Ποια θα είναι η στάση των κυριαρχούμενων τάξεων; Θα επιλέξουν την υποταγή, την «προστασία» εκ μέρους των κρατούντων ως διέξοδο από την κρίση; Ή θα προτιμήσουν την ανυπακοή, ή και την εξέγερση, συμπαρασύροντας και τους κρατούντες στην «καταστροφή», την ολοκληρωτική κατάργηση της τάξης;

Η κρίση ηγεμονίας του αστισμού αποτελεί προνομιακό πεδίο παρέμβασης της αριστεράς. Όχι για να αποκαταστήσει την «καλή λειτουργία του πολιτικού συστήματος», δηλαδή την αστική ηγεμονία, αλλά για να αμφισβητήσει την αστική στρατηγική και εξουσία.

Διότι, η ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού δεν θα προέλθει από την επιστροφή στο «κοινωνικό κράτος» των κρατικών συνδικάτων, που με τη διαχειριστική λογική των διαδρόμων της εξουσίας διαπραγματεύονταν τη σιωπή τους και τη διαμεσολάβηση της υποταγής των κυριαρχούμενων με αντάλλαγμα την άθλια συμμετοχή τους στην εξουσία των κρατικών μηχανισμών πάνω στους εργαζόμενους.

Αυτό το «κοινωνικό συμβόλαιο» είχε ως πυρήνα την απονεύρωση του έστω και στοιχειώδους κοινωνικού ελέγχου, τη διαστροφή των κοινωνικών αναγκών σε ανούσια κατανάλωση και τη συμμετοχή σε ένα ανεξέλεγκτο παιχνίδι συναλλαγής με τους κρατούντες, ένα ατελείωτο γαϊτανάκι διαφθοράς.

Η ακύρωση των σημερινών πολιτικών δεν μπορεί να υιοθετήσει την αρχή των μικροαστικών κοινωνικών εγωισμών, που με την όποια πρόφαση αποσπούν από την κεντρική διαχείριση φορολογική ασυλία, εισφοροαποφυγή, ασυλία στην εκμετάλλευση μαύρης εργασίας, ιδίως των μεταναστών, λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων στο όνομα της «ανάπτυξης», «επιχειρηματικότητα» με εισφορά κεφαλαίων από τους μη έχοντες και κατανομή του επιχειρηματικού ρίσκου στην κοινωνία.

Η απάντηση στον νεοφιλελευθερισμό δεν μπορεί να είναι ακριβώς εκείνο το σοσιαλδημοκρατικό «κοινωνικό συμβόλαιο» του Μεταπολέμου που στο όνομα μιας νέας «εθνικής πρωταρχικής συσσώρευσης» θα επαναφέρει τις σταθερές του εξανδραποδισμού της εργασίας στο όνομα της «πατρίδας» και των «αξιών του διαφωτισμού», που είναι το καλύτερο διαβατήριο για το κοινωνικό αδιέξοδο.

Η οργάνωση των αδυνάτων, η κοινωνική δικτύωση των «από κάτω» σε έναν πανταχού παρόντα ιστό κοινωνικής προστασίας μπορεί να κάνει τη διαφορά στην εμβέλεια της αριστεράς. Και αυτό όχι απλώς επειδή μπορεί να αποδειχθεί μια επιτυχής πολιτική στρατηγική, αλλά γιατί υλοποιεί την καταστατική βάση, τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή των αριστερών στρατηγικών, μέσα και έξω από την κρίση, στην ομαλότητα και στην έκτακτη ανάγκη, στην ευημερία και στην ανέχεια, στη σύγκρουση και στη συνεργασία.

Διότι ας το πάρουμε απόφαση: Τα μέσα διαμορφώνουν τον σκοπό! Και η επιλογή αυτή ενσωματώνει τη βάση των αριστερών στρατηγικών, την επιταγή της κοινωνικής αλληλεγγύης ως διαδικασίας που αμφισβητεί την καπιταλιστική τάξη πραγμάτων.

Ο Γ. Μηλιός είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)