ΚΕΡΑΜΙΔΟΓΑΤΟΣ:ΤΟ SUCCESS STORY ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Η ΤΟΥΡΚΙΑ κ ΤΟ SUCCESS STORY ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

ΓΡΑΦΕΙ:Ο ΚΕΡΑΜΙΔΟΓΑΤΟΣ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΜΠΡΟΣ"- 7/6/2013

Πριν ένα χρόνο είχαμε την λεγόμενη Αραβική Άνοιξη, φέτος την εξέγερση των λαών του Ευρωπαϊκού νότου, πριν λίγες ημέρες τα εξεγερμένα προάστια της Στοκχόλμης που χάλασαν τη εικόνα του  Σουηδικού παραδείσου και ξαφνικά, αναπάντεχα η έκπληξη ήρθε από την Κωνσταντινούπολη. Αυτό που θεωρούσαμε δεδομένο όλοι στην Ελλάδα, ότι η Τουρκία είναι ακίνητη και δεν αλλάζει τίποτα, τελικά ήταν μια λανθασμένη ανάγνωση. Φυσικά δεν ήταν η προστασία ενός μικρού πράσινου χώρου με λιγοστά δέντρα στην πλατεία Ταξίμ που κινητοποίησε τους Τούρκους πολίτες. Τι ήταν αυτό λοιπόν, που έκανε τους Τούρκους να αφήσουν το δέντρο και να δουν το δάσος;

Η Τουρκία των «ισλαμοδημοκρατών» που σπρώχνει την χώρα προς Ανατολάς, παρόλο που έγινε μια σημαντική περιφερειακή οικονομική δύναμη, παρόλο που μπήκε στους G20, αποδείχθηκε ανίκανη να πείσει- εδώ είναι το παράλογο- τους δικούς της πολίτες για την πετυχημένη οικονομική της πορεία. Η κυρίαρχη ρητορική των ισχυρών του πλανήτη εμφάνιζε  την Τουρκία ως παράδειγμα οικονομικού θαύματος, πρότυπο νεοφιλελεύθερης αποτελεσματικότητας, παραβλέποντας ότι η περιοχή στα δυτικά της –Ευρώπη- βυθίζεται στην οικονομική κρίση και η περιοχή στα ανατολικά της – Συρία - ζει την κόλαση του πολέμου. Και εδώ δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε τις ισλαμικές διαφορές.  Στην Συρία κυβερνούν οι Αλεβίτες  μουσουλμάνοι, που στην Τουρκία υπολογίζονται στα 15-20 εκατομμύρια και αντιδρούν υπέρ των ομόθρησκών τους της Συρίας. Ας λάβουμε υπ’ όψιν και το λάθος του Σουνίτη Ερντογάν να αναμοχλεύσει τις ιστορικές ισλαμικές διαφορές μέσα στη χώρα του με το να βαφτίσει την τρίτη μελλοντική γέφυρα του Βοσπόρου με το όνομα του Σουλτάνου Σελίμ, που στην ιστορία του Ισλάμ είναι ο πιο απεχθής εχθρός τόσο των Σιιτών όσο και των Αλεβιτών. Στο εσωτερικό της η μεσαία τάξη αλλά κυρίως η νεολαία έδειχνε ότι ασφυκτιά αναζητώντας Δημοκρατία, αξιοπρέπεια αλλά κυρίως μια διαφορετική πολιτική εκπροσώπηση. Προς το παρόν δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη, ένα κόμμα που να μπορεί να εκφράσει το αίτημα για δημοκρατία. Τα Κεμαλικά κόμματα είναι τελειωμένα και δεν μπορούν να απαντήσουν σε τέτοιου είδους προκλήσεις. Τον κοσμικό εθνικισμό τους τον είχαμε γνωρίσει τις προηγούμενες δεκαετίες. Και είναι προφανές λάθος να απαντηθεί ο ισλαμικός εθνικισμός του Ερντογάν με έναν αντίστοιχο κοσμικό εθνικισμό.

Στις μεγάλες πόλεις (Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Σμύρνη) σε αντίθεση με την ύπαιθρό της ζουν οι εξευρωπαϊσμένοι μορφωμένοι Τούρκοι, οι λεγόμενοι από πολλούς και «λευκοί Τούρκοι», που βλέπουν το μέλλον της χώρας τους μέσα στην Ευρώπη και αναζητούν έναν εκσυγχρονισμό που να μην έχει καμία σχέση με Ανατολή και Ισλάμ. Πριν δέκα χρόνια ο αυταρχικός Ερντογάν χρησιμοποίησε τον εκδημοκρατισμό ως εργαλείο προκειμένου να βγάλει τον στρατό από την μέση. Άλλωστε σε ένα μεγάλο βαθμό αυτό ήταν και απαίτηση την τουρκικής κοινωνίας. Και κατάφερε να τον εξουδετερώσει με μια σημαντική διαφορά. Μετέτρεψε τον εαυτό του σε έναν πατερναλιστή δημοκράτη. Με δηλώσεις «όσο εγώ κυβερνώ η δημοκρατία είναι δεδομένη» επιβεβαίωνε την Ναπολεόντειο άποψη ότι «Δημοκρατία είμαι εγώ». Προσπάθησε και σε ένα βαθμό πέρασε την αντίληψη, ότι από την στιγμή που ο πολίτης ευημερεί ζει και σε μια δημοκρατική χώρα. Έφτιαξε τον Τούρκο πολίτη  με την οικονομική έννοια του όρου και όχι με την πολιτική, δηλαδή τον πολίτη ως υποκείμενο παρέμβασης στην ιστορία του τόπου του. Αυτό είναι το πολιτισμικό πρότυπο του Ερντογάν: ο οικονομικά δραστήριος πολίτης, που θα τον χαρακτηρίζει το ισλαμικό, συντηρητικό καθωσπρέπει ήθος. Το μοντέλο αυτό, όπως δείχνουν τα πράγματα στη σημερινή Τουρκία, αμφισβητείται και αν συνεχίσει να ισχύει, δεν θα στεριώσει. Με άλλα λόγια ο Ερντογάν δεν μπορεί να παίξει πλέον μόνος του το πολιτικό παιχνίδι. Η τουρκική κοινωνία αντέδρασε. 

Στην πράξη Success story πουλούσε μέχρι τώρα, όπως κάνει και στη δική μας χώρα η τρικομματική κυβέρνηση (ΝΔ, Πασόκ, ΔΗΜΑΡ) με την κοινωνία στριμωγμένη στη γωνία, γι’ αυτό και δεν του βγήκε.

Ο Σταύρος Λυγερός και ο Κώστας Μελάς έγραψαν πρόσφατα ένα βιβλίο με τον τίτλο «Μετά τον Ερντογάν, τι;». Το έχω πάρει αλλά δεν έχω προλάβει ακόμα να το διαβάσω. Προφήτες ήταν;

ΥΓ.1-Θ.Πάγκαλος: «Δηλαδή το γιαούρτι που πέταξαν σε μένα ήταν προοδευτικό και οι μπουνιές του κ. Ηλιόπουλου ήταν φασιστικές;»

-Προοδευτικό δεν το λες, στραγγιστό ναι. 

ΥΓ.2-Αδωνις Γεωργιάδης-(Βουλευτής Ν.Δ): «Η Ταιβάν δεν έχει συνδικαλιστές της συμφοράς. Δεν κάνουν κάθε μέρα απεργία. Έφεραν τις καλές εταιρίες στη χώρα τους. Δεν είχαν ΣΥΡΙΖΑ. Έφτιαξαν κανονική χώρα. Τι να κάνουμε τώρα;»

-Να μετακομίσετε στην Ταιβάν.

ΥΓ.3-Γ.Προβόπουλος-(Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος):«Από πέρυσι έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος».

-Για τους τραπεζίτες προφανώς εννοείτε, κύριε.

ΥΓ.4-Οικονομικά από το Χάρβαρντ: «Ποιος είναι ο επαγγελματικός προσανατολισμός για τα παιδιά που δίνουν Πανελλήνιες;».

-Στα 18 τους θα πρέπει να αποφασίσουν σε ποια χώρα θέλουν να γίνουν μετανάστες.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ:ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΠΟΤ ΤΗΣ Ν.Δ-(VIDEO)

ΚΛΕΙΔΩΣΑΝ ΟΙ ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ; ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΤ!

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΟΥΤΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΔΕΝ ΘΑ ΡΘΕΙ Ο ΚΙΝΕΖΟΣ

Από το blog: My Pillow Book... 

Οι δημο(σ)κόποι, για όσους θέλουν να τους πιστεύουν, επιβεβαιώνουν ότι η εθνική κατάθλιψη έχει φτάσει σε ανησυχητικά επίπεδα:  η κοινή γνώμη, αποσβολωμένη, ολισθαίνει στην γκεμπελική λάσπη των διάφορων «ομάδων αλήθειας», πιστεύοντας,  με τρόπο μυστικιστικό κι ορθόδοξο, ότι με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας η οικονομία σταθεροποιείται και ότι τα χειρότερα βρίσκονται ήδη πίσω. Πλανάται έτσι μια επίφαση αισιοδοξίας κι ένα τεχνητό κλίμα φρούδων ελπίδων που υποτίθεται ότι συντηρεί τον πρωθυπουργεύοντα σφουγγοκωλάριο ως τον «καταλληλότερο»  εκδοροσφαγέα.

Η εντύπωση αυτή, για όποιον τα παρακολουθεί,  δεν προκύπτει από την εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών, αλλά από ανυπόστατες προβλέψεις οικονομολόγων. Οικονομολόγων, βέβαια, παρόμοιων με αυτόν που μνημονεύει το γνωστό ανέκδοτο, αυτὀν που μεθαύριο θα μπορέσει να ερμηνεύσει γιατί απέτυχαν οι χθεσινές του προβλέψεις για το αύριο.

Και βέβαια ο λόγος εδώ γίνεται για τις προβλέψεις εκείνων -όπως ο Οικονομικός Διευθυντής της Τρόικας Εσωτερικού, κ. Στουρνάρας- που τα τελευταία τρία χρόνια διαψεύδονται συστηματικά, χωρίς ποτέ να απολογούνται ή να τεκμηριώνουν, ως όφειλαν, τους λόγους της συστηματικής και παταγώδους αποτυχίας τους.

Στην πραγματικότητα πρόκειται λιγότερο για αποτυχία και περισσότερο για την γνωστή επικοινωνιακή επιχείρηση στην οποία πρωτοστατούν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης της Τηλεδημοκρατίας μας. 

Ο πρωθυπουργεύων σφουγγοκωλάριος, με έναν συρφετό  "υπουργών" και μια κουστωδία κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, επισκέφθηκε πρόσφατα την Κίνα, χωρίς να διαβάσει κανείς τους, για την περίσταση, τσιτάτα του Κομφούκιου: "Σε μια χώρα που κυβερνάται καλά, η φτώχεια είναι ντροπή. Σε μια χώρα που κυβερνάται άσχημα, ντροπή είναι ο πλούτος."  Αλλά θέλει και λίγη τσίπα για να τα καταλάβει κανείς αυτά τα πράγματα... 

Η επίσκεψη στην Κίνα δεν έγινε για άλλο λόγο, αλλά μόνο για την ανατροφοδότηση του εθνικού παλιμπαιδισμού και την καλλιέργεια αφελών προσδοκιών περί την έλευση μεγάλων επενδύσεων, με στόχο να κερδηθεί λίγος ακόμα χρόνος, να περάσει με ηρεμία κι αυτό το καλοκαίρι. 

Όλες οι ελπίδες για την επιβίωση της Τρόικας Εσωτερικού έχουν πια εναποτεθεί σε κάποιο σύντομο χρονικό σημείο αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές , οπότε, αφού θα έχει εξαπατηθεί αρκούντως κι ο μέσος Γερμανός ψηφοφόρος, να μπορέσει να δρομολογηθεί το νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους -μαζί ίσως με το κούρεμα κάποιων ιδιωτικών καταθέσεων- που υποτίθεται ότι θα επιτρέψει στην Ελλάδα να  ξαναβγεί σύντομα στις αγορές χρήματος.

Τώρα που  έχουν ανοίξει για την Ελλάδα οι Ασκοί του Αιόλου, κρίσιμο παραμένει το ερώτημα, ποιος θα είναι αυτός ο Ανάργυρος που θα δεχθεί να δανείσει μια χρεοκοπημένη οικονομία κι ένα διεφθαρμένο κράτος. Ένα κράτος δοσίλογων, που αφού έχει ξεπουλήσει μπιρ παρά και με συνοπτικές διαδικασίες όλα τα φιλέτα δημόσιας περιουσίας, συνεχίζει να πορεύεται με μια διαλυμένη παραγωγική βάση και συνεχίζει πεισματικά να αρνείται να βάλει κάποιο φραγμό στο φαγοπότι του κρατικοδίαιτου παρασιτισμού, της διαπλοκής των «λίσταρχων»  και της ατιμωρησίας των λήσταρχων. Άραγε να μην είναι η απάντηση προφανής?

Δικαιολογούμαστε, χωρίς τίποτα να έχουμε διδαχθεί, να πιστεύουμε ότι η οικονομική ένεση λόγω του καλοκαιρινού τουρισμού θα μας οδηγήσει ασφαλείς, πάλι στο κάθισμα του μπαρμπέρη?  

Δικαιολογούμαστε να ελπίζουμε, κάτω από αυτές τις συνθήκες, σε κάποιο αξιοπρεπές μέλλον?  

Δικαιολογούμαστε να αφήσομε άπρακτοι να περάσει κι αυτό το καλοκαίρι μέσα στη σιωπή μας των αμνών? Μια σιωπή που τη διακόπτουν μόνον οι γδούποι από τα κορμιά των απελπισμένων που πηδάνε από τις ταράτσες?

Πρέπει να ξέρουμε ένα μόνο πράγμα, αν δε θέλομε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Δεν θα έρθει κανένας Κινέζος. Ούτε τούτη τὴν ἄνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, ούτε τοῦτο τὸ καλοκαῖρι, δεν  θὰ ῾ρθεῖ ὁ Κινέζος, ραγιάδες, ραγιάδες, νὰ φέρει τὸ σεφέρι. 

Όπως ακριβώς δεν ήρθε ποτέ ούτε κι ο Μόσκοβος... 

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΣΤΑΘΗΣ:H ΛΥΚΟΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΟΡΚΩΝ

Ενθυμείστε τον αρχικό αριθμό των «επιόρκων»; Οταν «έσκασε» το θέμα, ορισμένοι ομιλούσαν για 10-12-15.000! Κάποιοι πιο μετριοπαθείς και για να γίνεται το θέμα πιο πιστευτό

μέτραγαν τα δάκτυλά τους κι έβγαζαν τους επίορκους 8.000! Η συζήτηση του θέματος κράτησε μήνες, ώσπου ο αποστακτήρας να μετρήσει 5.000 επίορκα σταγονίδια στο ελληνικό Δημόσιο και με αυτόν τον αριθμό

τα νούμερα που μας κυβερνάνε να απευθύνονται στους Ελληνες όπως απευθύνεται σε δαύτους η Τρόικα: με προστακτικές. Ιταμές και πονηρές· «επίορκοι» κατά το «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένοι».

Με το επίδικο των επιόρκων ως Δούρειο Ιππο    καταργήθηκε η μονιμότητα των 1.500.000 δημοσίων υπαλλήλων (που εν τέλει είναι 480.000) στην Ελλάδα.

Με πολιορκητικό κριό το «θήλωμα των επίορκων» τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ έσπασαν το «ταμπού» της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ανοίγοντας έναν ακόμα δρόμο για το τελικό αποξεχαρβάλωμα της δημόσιας διοίκησης και

την κατάτμησή της σε τιμάρια υπό τον ασφυκτικό πολιτικό έλεγχο της εκάστοτε κυβέρνησης. Μεγάλη πρόοδος, ένας ακόμα «εκσυγχρονισμός», ένα ακόμα μεγάλο βήμα για την ανασυγκρότηση και την επανίδρυση του κράτους.

Ελα ντε όμως που οι επίορκοι μετρήθηκαν, ζυγίσθηκαν και βρέθηκαν λειψοί. Ελα ντε που έως τώρα, ψάχνουν από δω, ψάχνουν από κει και οι επίορκοι τους βγαίνουν τέσσερις!!! (αριθμός: 4!) Ντόρτια.

Δεν γνωρίζω αν οι επίορκοι είναι τέτταρες ή δεκατέτταρες ή εκατόντέτταρες! Ξέρω όμως

ότι αυτοί τους ψάχνουν, αυτοί τους μετρούν και τέσσερους τους βγάζουν!

Εγινε της «επίορκης» σε αυτήν τη χώρα για τους επίορκους και το όλον των επιόρκων δεν συναπαρτίζει ούτε μια μούντζα;!!

Δεν ξέρω, επαναλαμβάνω, πόσοι μπορεί να ’ναι οι επίορκοι ανάμεσα στους 650.000 (με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα μέσα) δημοσίους υπαλλήλους, αλλά είναι βεβαίως επίορκοι

όσοι απ’ τους κυβερνώντες φλόμωσαν τον ελληνικό λαό με τέτοιους κουβάδες ψέματα, για τόσον καιρό και με τέτοια αποτελέσματα. Επίορκοι πρώτα απ’ όλους είναι οι υπουργοί που ψεύδονται. Μάλιστα εκείνοι που ψεύδονται ευσυνειδήτως, προκειμένου να αποπροσανατολίζουν τον λαό και να καταφέρνουν εναντίον του συντριπτικά πλήγματα.

Η κυβέρνηση αυτή κοντεύει να κλείσει χρόνο. Οπου και να κοιτάξεις διαπιστώνεις συμπεριφορά ανέντιμη, όπως με την έκτακτη εισφορά που τη μετάλλαξε σε τακτική, χωρίς να παραλείψει να την αυξήσει. Οπως με τις συντάξεις που θα υποστούν στο εγγύς μέλλον και νέα μείωση, χωρίς να απαιτηθούν νέα μέτρα, αλλά διότι θα ενεργοποιηθεί ο τρόπος υπολογισμού τους καθώς τον προβλέπει ο νόμος Λοβέρδου.

Απ’ όπου κι αν τους πιάσεις, λερώνεσαι! είτε απ’ τη δολιότητα, είτε απ’ τη βλακεία τους, είτε κι απ’ τα δύο μαζί, όπως στην περίπτωση Θεοχάρη. Αυτό το άχθος αρούρης που θέλει να φορολογήσει χέρσα χωράφια στα οποία ζουν μόνον αρουραίοι, αλεπούδες, λαγοί, χελώνες κι άλλα αθώα πλάσματα της πλάσης που δεν

ξέρουν από φόρους, γραφειοκρατία, παπαγαλάκια, λερναίες ύδρες, Θεοχάρηδες κι όλο το κακό συναπάντημα μιας ορδής γελοίων, πλην όμως αρπακτικών, που ενδημεί στο κράτος και νομοθετεί για να μας ληστεύει νόμιμα.

Με τον νόμο μάς ληστεύουν τα τσιράκια των φοροφυγάδων, με τον νόμο καταλύουν το Σύνταγμα οι σμπίροι των Δυνατών, με τον νόμο θα διώκουν ακόμα και τις ιδέες τα ανδρείκελα της Νέας Τάξης.

Με τον νόμο, τον ίδιο νόμο του δικομματικού μονοκομματισμού που πλέον η μικρόνοιά του (πλην, επωφελέστατη για τους ισχυρούς) δεν έχει όρια στο ψευδολογείν και το μπουρδολογείν. Οπως για τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση «εν όψει» τουριστικής περιόδου - τι «εν όψει»; Ιουνίου τέτταρες έχουμε σήμερα! η σεζόν έχει κριθεί! Το success story της τουριστικής περιόδου φέτος είναι Cosco για τους εργαζόμενους σ’ αυτόν τον τομέα και κάλπικη λίρα για τα έσοδα του προϋπολογισμού, κάλπικη

όσον κάλπικη δεκάρα έχει αποδειχθεί σε όλα ο κ. Στουρνάρας. Δεν έχει ορκισθεί αυτός; όταν διαψεύδονται συνεχώς όσα λέει από το αποτέλεσμα όσων κάνει, δεν είναι επίορκος; Τι είναι; ασβός που τρέχει από αγρού εις αγρόν για να μην του φορολογήσει τα αυτιά ο Θεοχάρης;

Δεν ξέρω αν οι επίορκοι είναι τέσσερις ή χίλιοι δεκατέσσερις, ξέρω όμως ότι ο κ. Πρωθυπουργός με άλλο πρόγραμμα ορκίσθηκε και άλλα κάνει. Ξέρω ότι οι βουλευτές που υποστηρίζουν τη μνημονιακή πολιτική άλλα υποσχέθηκαν στο λαό, για άλλα ορκίσθηκαν και άλλα κάνουν.

Δεν ορκίσθηκαν να καταπατούν το Σύνταγμα, δεν ορκίσθηκαν να άρουν την Ασυλία της Ελλάδας, ούτε να τη θέσουν είτε υπό επιτροπεία, είτε υπό κατοχήν, δεν ορκίσθηκαν να αλαλιάσουν τον λαό στην πείνα, ούτε να εκχωρήσουν τη δημόσια περιουσία και τους εθνικούς πόρους.

Στην αρχαία Ολυμπία, στην είσοδο της ιεράς Αλτεως κι όχι αλλού, υπήρχε ναΐσκος όπου κατοικοέδρευε ο όφις του Ορκίου Διός - ένας μέγας φίδις που τιμωρούσε όσους δεν τηρούσαν τους όρκους τους. Θα καγχάζουν τώρα κάτι κυνικοί, όπως ο κ. Αδώνιδας Γεωργιάδης -σιγά μη με φάει εμένα, θα λέει, ένας φανταστικός φίδις- μαύρο φίδι που σ’ έφαγε! εσένα κι όλους τους επίορκους. Οταν

έβριζες τον κ. Σαμαρά σαν καραγωγέας, όταν τον έβριζε ο Βενιζέλος, όταν αλληλοσκυλοβριζόσαστε με τη Ρεπούση, αλήθεια λέγατε ή ψέματα; Και τώρα που συγκυβερνάτε σφιχταγκαλιασμένοι ποιους απ΄τους όρκους σας φτύνετε; Οι μεταξύ σας όρκοι

αιώνιας αφοσίωσης ή άλλοι μάς είναι παντελώς αδιάφοροι, άλλωστε πάλι κάποια στιγμή θα αλληλοδαγκώνεσθε εκ νέου, όταν η λυκοσυμμαχία σας φάει τα ψωμιά της, όπως τώρα τρώει το ψωμί του κοσμάκη - όμως οι όρκοι απέναντι στον λαό, όταν υβρίζονται, στοιχειώνουν. Εστι Δίκης οφθαλμός.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΕΥΓΕΝΙΑ ΛΟΥΠΑΚΗ:ΤΑΧΡΙΡ-ΣΥΝΤΑΓΜΑ-ΤΑΞΙΜ

Κοιτάμε προς Ανατολάς με λαιμαργία και ζήλια. Προς την Ταξίμ. Όπως παλιότερα προς την Ταχρίρ. Και προς την Πλάθα δελ Σολ. Βλέπουμε στη διαδήλωση τον "Σουλεϊμάν" και λιώνουμε. Κι είμαστε έτοιμες να πάμε να κλειστούμε σε χαρέμι από τον ενθουσιασμό. Και έτοιμοι να λοιδωρήσουμε τους δικούς μας καλλιτέχνες, που δεν είναι αρκούντως μεγαλοπρεπείς. Τσακίζουμε τα πληκτρολόγια σε αναστεναγμούς για τη δική μας ανεπάρκεια, τη στασιμότητα, την αδράνεια, το βούλιαγμα, το βάλτωμα - ορίστε, ξεσηκώθηκαν μέχρι και οι Τούρκοι!

Μεσολάβησε ένα Σύνταγμα, που τό 'χουμε ξεγράψει και το αντιμετωπίζουμε με την ίδια ξινίλα που το αντιμετωπίσαμε όταν εξερράγη. Τότε κάποιοι υπερεπαναστάτες το είχαν χαρακτηρίσει "τσιγκολελέτα". Οι ίδιοι που καλούν τώρα με πύρινα λόγια για συμπαράσταση στους εξεγερμένους της Τουρκίας. Ευτυχώς δεν το ξεχνούν οι ξένοι. Και το τοποθετούν στα πλακάτ, στα πανό και στην ανάλυσή τους, εκεί που είναι η θέση του: Ανάμεσα στις μεγάλες, παράξενες και θαυμαστές στιγμές του αχαρτογράφητου μέλλοντος που γράφεται μ' έναν ολότελα καινούργιο και παράλληλα πανάρχαιο τρόπο.

Ο άνθρωπος γυμνός απέναντι στην εξουσία. Που αποτελείται επίσης από ανθρώπους, ατσάλινα ενδεδυμένους. Από τον Σοφοκλή στον Σαίξπηρ, από τον Σπάρτακο στην Τουρκία του Ερντογάν και στην Ελλάδα του Σουλεϊμάν.

Τι ζητούν οι δίπλα; Τι τους έβγαλε στον δρόμο; Τι τους έκανε ν' αψηφούν τον φόβο;

Πολλοί διαφορετικοί επιμέρους λόγοι, αλλά ένας κοινός παρονομαστής: Η ελευθερία. Να εκφράζονται, να κυκλοφορούν, να επιλέγουν ελεύθερα. Έτσι απ' το δέντρο πήγαν στο δάσος. Και γράφει χαρακτηριστικά ο Kivanc Eliacik, γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας DISK: "Δεν ξέρω τι θα συμβεί αύριο! Αλλά σήμερα είναι μια καινούργια μέρα και είμαστε όλοι και όλες καινούργιοι άνθρωποι".

Ενώ ο αλαζόνας Ερντογάν διερωτάται: "Εγώ προσφέρω στον λαό κι αυτοί με λένε δικτάτορα;". Θα μπορούσαν να σε λένε και Κρέοντα, έτσι προχωράει, βλέπεις, η καημένη η ανθρωπότητα.

Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί αύριο. Έχουν γίνει τόσα βήματα πίσω, που δεν έχουμε κουράγιο να κάνουμε ένα βήμα μπρος. Αλλά το Σύνταγμα συνέβη. Και το νιώσαμε όλοι τότε. Κι αυτοί ακόμα που σήμερα τό 'χουν κάνει φύλλο και φτερό με τις υπεραναλύσεις περί άνω και κάτω πλατείας, ξέρουν ότι μπορεί να ξανασυμβεί. Ξέρουν ότι τότε, ακριβώς τότε, αμφισβητήθηκε και τέλειωσε ένα παγιωμένο σύστημα και σύμπλεγμα εξουσίας. Τέλειωσε. Κι ας μην το έχουν πιστέψει αυτοί που αυθόρμητα και τυφλά έστω το αμφισβήτησαν. Το έχουν πιστέψει και το έχουν καταλάβει οι εκπρόσωποί του. Γι' αυτό και συνασπίζονται, γι' αυτό και γραπώνονται απ' τη βία, την καταστολή, τον αυταρχισμό, την οπισθοδρόμηση, τον αναχρονισμό.

Ίσως να γράφω απλώς τις προσδοκίες μου, τι να σας πω... Επειδή κι εγώ αυτή τη στιγμή ζηλεύω τους δίπλα. Κι απόψε λέω να δω Σουλεϊμάν, για πρώτη φορά και χωρίς αναστολές.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΔΕ Ο ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ ΣΤΗ ΠΡΟΒΛΗΤΑ ΤΗΣ COSCO

Του Γ.Ανανδρανιστάκη- Εφημερίδα "ΑΥΓΗ"

ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΔΕ Ο ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ ΣΤΗ ΠΡΟΒΛΗΤΑ ΤΗΣ COSCO

Προτού επισκεφθεί την προηγούμενη εβδομάδα την προβλήτα ΙΙ, την προβλήτα όπου δραστηριοποιείται η Cosco, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έπρεπε απαξάπαντος να περάσει και από την προβλήτα Ι, την οποία διαχειρίζεται ο ΟΛΠ. Αν πέρναγε από εκεί, άλλωστε το Ι προηγείται του ΙΙ, και συναντούσε τους ελάχιστους εργαζόμενους που έχουν απομείνει, θα απέφευγε επιμελώς να πει μπροστά στον φουσκωμένο από υπερηφάνεια Captain Κιου ότι «όταν οι συνθήκες είναι σωστές, τότε και οι εργαζόμενοι μπορεί να αποδίδουν καλύτερα», ή ότι «ήταν μια θαυμάσια επίσκεψη και έζησα ακριβώς αυτή την αποδοτικότητα της ελληνοκινεζικής συνεργασίας».

Δυστυχώς, ο κ. Παπούλιας δεν συμβουλεύθηκε τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ, οπότε εκείνοι του έστειλαν χθες ανοιχτή επιστολή με την οποία τον πληροφορούν ότι η προβλήτα της Cosco, που τόσο θαύμασε, κατασκευάστηκε από το Ελληνικό Δημόσιο και είχε κόστος 300 εκατομμύρια ευρώ. Η προβλήτα αυτή παραχωρήθηκε εν συνεχεία στους Κινέζους, με αποτέλεσμα να χαθούν 450 από τις υπάρχουσες θέσεις εργασίας και, σα να μην έφτανε αυτό, το Ελληνικό Δημόσιο αναγκάστηκε να κατασκευάσει το 2010 και άλλη προβλήτα, την προβλήτα Ι του ΟΛΠ, που στοίχισε 190 εκατ. ευρώ.

Εντάξει, χάθηκαν 450 παλαιές θέσεις εργασίας, αλλά δημιουργήθηκαν 1.000 καινούργιες, τόσες είναι, το είπε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αν ρωτούσατε, κύριε Πρόεδρε, την Επιθεώρηση Εργασίας, θα διαπιστώνατε ότι στην προβλήτα της Cosco απασχολούνται μόλις 260 εργαζόμενοι, λένε στην επιστολή τους τα σωματεία. Μόνο 260; Τι απέγιναν οι υπόλοιποι, δεν υπάρχουν ή κάποιος τους κρύβει από την Επιθεώρηση; Δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα, διότι, όπως αποκαλύπτουν και πάλι οι εργαζόμενοι στον ΟΛΠ, «στην προβλήτα της Cosco δεν υπάρχουν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, καθώς και δυνατότητα λειτουργίας συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπως ορίζει το Σύνταγμα της χώρας μας. Είναι γνωστό ότι είναι η μοναδική προβλήτα στην Ευρώπη που δεν αναγνωρίζονται συνδικαλιστικά δικαιώματα, καθώς και δυνατότητα σύναψης ΣΣΕ».

Όσο για το τρένο, που τόσο εντυπωσίασε τον κ. Παπούλια, «έγινε το 2006, μετά από συμφωνία μεταξύ ΟΛΠ και ΟΣΕ, και αυτό αποσιωπάται και επικοινωνιακά επιχειρείται να πιστωθεί ως επένδυση της Cosco». Το τρένο φεύγει στις οκτώ.

Κι όμως, πολύ καλά έκανε ο κ. Παπούλιας και επισκέφθηκε την προβλήτα της Cosco. Εκεί εξελίσσεται το αναπτυξιακό μοντέλο που μας ετοιμάζουν, η Ελλάδα που μας ετοιμάζουν: Προνομιούχες υποδομές κατασκευασμένες από το Ελληνικό Δημόσιο, που παραχωρούνται έναντι πινακίου φακής σε ξένους επενδυτές, οι οποίοι εγκαθιστούν, με την ανοχή των κυβερνήσεων, καθεστώς εργασιακής δουλοπαροικίας, χωρίς ελέγχους, χωρίς συμβάσεις, χωρίς συνδικάτα.

Πολύ καλά έκανε ο Κ. Παπούλιας και πήγε στην Cosco. Αυτό είναι άλλωστε το καθήκον του ηγέτη, να παίρνει τον λαό του από το χέρι και να τον οδηγεί στο μέλλον.

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Ο ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ-VIDEO

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

Κ.ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ:ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΩΝΤΩΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ολοένα και περισσότερο γίνεται φανερό ότι ζούμε σε ένα πολίτευμα το οποίο είναι μεν δημοκρατία, αλλά... παρεμπιπτόντως. Δεν είναι δηλαδή το πολίτευμα εκείνο που καθορίζει τα γεγονότα, τις εξελίξεις, τις επεξεργασίες των προβλημάτων που αντιμετωπίζει, δεν είναι το πολίτευμα που καταλήγει σε λύσεις τις οποίες προτείνει, δεν είναι το πολίτευμα που αποφασίζει -εναγωνίως μάλιστα- για την ποιότητα του περιεχομένου του, αλλά αντιθέτως επικαθορίζεται από εξωγενείς παράγοντες, οι οποίοι το αναθεσμοδοτούν πέραν κάθε ελέγχου, ανασκολοπίζουν το ηθικό του υπόβαθρο, οριοθετούν τη νομική του υπόσταση, παρακάμπτουν -ως μη υπάρχον- το ιστορικό και πολιτικό του υλικό, εκτρέπουν την πολύπλαγκτη και πολύπλοκη δυναμική του, αλλά επιτρέπουν με όλα τα συνταγματικά αναλώματα σ' αυτό το πολίτευμα να ονομάζεται... παρεμπιπτόντως δημοκρατία.

Μπορεί να μην ισχύει καμία δημοκρατική αξία, να θρυμματίζονται όλες οι συστατικές σταθερές του πολιτεύματος -και αποκτημένες με αίμα και άπειρη τραγωδία- αλλ' όμως όχι. Το πολίτευμα παρεμπιπτόντως ονομάζεται δημοκρατία. Και σ' αυτό οφείλουμε να ομονοήσουμε έστω και άνευ λόγου και αιτίας, διότι, αν δεν ομονοήσουμε με το στανιό, παρεμπιπτόντως δεν θα έχουμε δημοκρατία. Και τότε δεν θα μπορεί κάποιος να είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, και παρεμπιπτόντως να φασίζει ασυστόλως, διότι τότε θα έτριζαν (παρεμπιπτόντως) τα κόκαλα των γερμανοτσολιάδων και των χουνταίων προγόνων για την απαγόρευση της ελεύθερης γνώμης. Για την απαγόρευση της δυνατότητας του απείρως επιχειρείν την καταστροφή, όπως παρεμπιπτόντως θα ανέλυαν μηνίοντες διάφοροι βαθυνούστατοι και εγκαταβιούντες στην τύφλα του προσώπου, ιδίως του δικού τους. Άλλωστε δημοκρατία πάει να πει ότι ο πρωθυπουργός έχει ως στενό κύκλο συνεργατών και συμβούλων ένα ολόκληρο σκυλολόι, το οποίο παρεμπιπτόντως είναι φασισταριό του κερατά, αδίστακτο φασισταριό που εκτρέπεται καθημερινά, ίσως παραπονούμενο για τη μεγάλη εκτροπή αν -λέμε αν- παρεμπιπτόντως παραστεί ανάγκη.

Α, ναι, μιας και μιλάμε γι' αυτά: παρεμπιπτόντως τι απέγινε με τις έρευνες για τις σφαίρες που έπεσαν στα γραφεία της Ν.Δ.; Προχωρούν, προχωρούν; Ή να το ξεχάσουμε; Είναι και τα γραβατόσκυλα που παρεμπιπτόντως δεν αλυχτάνε περί του γεγονότος. Άρα να το ξεχάσουμε. Πάντως, παρεμπιπτόντως, ουδείς ενδιαφέρεται -της αξιωματικής αντιπολίτευσης περιλαμβανομένης- να επαναφέρει το γεγονός. Και την αλητεία του. Ξεχνώντας πως από ξεχασμένη σε ξεχασμένη αλητεία (όχι απλώς πολιτική, αλλά κοινή αλητεία, που ουκ ολίγες φορές θα προκαλούσε το ποινικό ενδιαφέρον τής -παρεμπιπτόντως- ανεξάρτητης δικαστικής εξουσίας) φτάσαμε σ' αυτή την κατάντια να ζούμε (τρόπος του λέγειν) τις ζωές μας, να ζούμε τη γλώσσα μας, τη χειρονομία μας, τον βηματισμό μας και την ποιότητα τόσο της αγωνίας μας όσο και της ελπίδας μας, σε ένα καθεστώς που κατάντησε να ονομάζεται.... παρεμπιπτόντως δημοκρατία. Και παρεμπιπτόντως: το αποδεχόμαστε. Διαφορετικά δεν θα αγανακτούσαμε τόσο, μα τόσο πολύ με την κάθε απεργία, ενοχλούμενοι έως μυελού οστέων από την όχληση της απεργίας και τα τραύματα που αυτή επιφέρει στο σώμα της δημοκρατίας (της ποιας;), αλλά παρεμπιπτόντως ουδέποτε στρεφόμενοι ως κοινό δημοκρατικό σώμα και όχι ως οχλοκρατούμενο μικροαστικό επιμέρισμα με τις αιτίες που προκαλούν τις απεργίες.

Παρεμπιπτόντως: Η κοινωνία επιχαίρει για την ήττα της απεργίας των καθηγητών και ουδόλως ενδιαφέρεται ότι έτσι καταστρέφει το μέλλον των παιδιών της, αυτό το φοβερό σε έκταση, βάθος και ύψος κινούμενο υλικό που ονομάζεται μέλλον και πάει πολύ πιο πέρα από τη στιγμή των εισαγωγικών εξετάσεων στο πανεπιστήμιο. Παρεμπιπτόντως επίσης: Φαντάσου μια κοινωνία που επεξεργάζεται το νόημα μιας τέτοιας απεργίας και δεν την αφήνει βορά στο γκρίζο στόμα του Σαμαρά και στη μεταξωτή φασιστογένεια των Κεδίκογλου.

Να μην ξεχάσουμε φυσικά και την παρεμπίπτουσα αιδημοσύνη της ΔΗΜ.ΑΡ., καθώς και το αβυσσαλέο δημοκρατικό μένος του Βενιζέλου (δεν λέω του ΠΑΣΟΚ, διότι το ΠΑΣΟΚ μάς άφησε χρόνους, τώρα υπάρχει μόνο το κόμμα "Βενιζέλος") για τη σωτηρία της πατρίδας, εναντίον κάθε απεργίας. Και εναντίον κάθε δημοκρατίας εν βυθώ και καθ' όλου, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε παρεμπιπτόντως. Διότι μόνο σε μια τέτοια δημοκρατία μπορεί -δείγματος (και δήγματος) χάριν- ένας κυριολεκτικά αισχρός, σεξιστής και χυδαιότατος Μαρκογιαννάκης να παρεμποδίζει την έρευνα (την έρευνα με χρήση εντολής του δημοκρατικού πολιτεύματος, για να συννενοούμαστε) για τη λίστα Λαγκάρντ, από τη λαμπρή θέση (στην οποία αποπατεί διαρκώς και αδιαλείπτως) του προέδρου της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων.

Αλλά παρεμπιπτόντως: Δεν υπάρχει τρόπος προστασίας του πολιτεύματος και των συμφερόντων του από το χυδαίο αυτό υποκείμενο; Δεν υπάρχει -έστω αυτό- τρόπος για να προστατευθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου (που υπέμεινε και τον προσκοπικό σεξισμό του Βενιζέλου) από την απηνή του δημοκρατική άνοια και από την ακαταπόνητη λαγνεία του μάταιου ανδρισμού του; Αυτή η παραδειγματική ασχημία, απ' όπου απουσιάζει κάθε ικμάδα δημοκρατίας, ονομάζεται... παρεμπιπτόντως δημοκρατία. Ναι. Έτσι ονομάζεται. Κι αν ο Δένδιας ετοιμάζεται να βάλει "γύψο" στις διαδηλώσεις κι αν η Χρυσή Αυγή -παρεμπιπτόντως- βρίσκεται ως προς το υπεράριθμο σκέλος της μέσα στη Ν.Δ., είναι επειδή η κοινωνία το επέτρεψε. Η κοινωνία που έχει τόσο ρημαχτεί μεθοδικά, ώστε αδυνατεί να κατανοήσει ότι είναι επιστρατευμένη στην καταστροφή του πολιτεύματος. Αλλά παρεμπιπτόντως. 

ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΥΓΗ"-2/6/2013

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ:ΕΙΝΑΙ ΕΠΟΧΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ

Zούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή από ιστορική σκοπιά. H οικονομική κρίση αφενός και η αποκάλυψη στα μάτια εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών του βαθύτατα αντιδραστικού χαρακτήρα της EE αφετέρου μεταδίδουν με επώδυνο τρόπο το μήνυμα ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός ούτε επιδιώκει ούτε μπορεί πλέον να ενσωματώνει τις μάζες των εργαζομένων, των μεσαίων στρωμάτων, των νέων ή των συνταξιούχων. Ακριβώς γι’ αυτό ο καπιταλισμός της εποχής μας συρρικνώνει αθόρυβα ολοένα και περισσότερο την αστική δημοκρατία, αντικαθιστώντας την με ένα δημοκρατικοφανές, όλο και πιο αυταρχικό καθεστώς.

Όλοι οι λαοί της Ευρώπης συνειδητοποιούν σταδιακά ότι η EE –δηλαδή η συσπείρωση των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων υπό την ηγεμονία των Γερμανών αστών– είναι ο κύριος μοχλός υλοποίησης της αντιλαϊκής πολικής. Mε τις πλάτες της EE η αστική τάξη κάθε χώρας – μέλους της εφαρμόζει μια τόσο αντιδραστική πολιτική που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ούτε στα πιο άγρια και επιθετικά όνειρά της. Από τη μια πλευρά, αυτή η επιθετικότητα της EE «ξεβολεύει» τις αστικές τάξεις του κάθε κράτους – μέλους της, καθώς υποχρεώνει να σκίσουν τα ανά χώρα «κοινωνικά συμβόλαια» και να δώσουν απότομο τέλος στην όποια φάση «κοινωνικής ειρήνης» είχαν πετύχει. Από την άλλη πλευρά όμως, η σημερινή πολιτική της EE αφυπνίζει τις αστικές τάξεις που αδρανούσαν, τις καθιστά πολύ πιο επιθετικές και επιπλέον τους προσδίδει πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση και τις απαλλάσσει από ταξικούς φόβους και πολιτικά στερεότυπα που απορρέουν από κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις του παρελθόντος. Για παράδειγμα, πριν από τρία χρόνια κανένας αστός πουθενά στην EE δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσαν να επιβληθούν τέτοια μέτρα λεηλασίας μισθών και συντάξεων, χωρίς να έχουν λάβει χώρα κοινωνικές εξεγέρσεις ή και επαναστάσεις με βίαιο και αιματηρό χαρακτήρα, όπως ήταν βέβαιοι ότι θα συνέβαινε.

Από τη στιγμή όμως που πέτυχαν να εξανδραποδίσουν τους λαούς της Ευρώπης χωρίς να ανοίξει μύτη, αλλάζει ριζικά ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων. Oι αστοί αισθάνονται ξαφνικά παντοδύναμοι. O επικίνδυνος και απειλητικός λαός γίνεται στα μάτια τους ένας θλιβερός δούλος, τον οποίον μπορούν να περιφρονούν και να κλωτσούν όσο και όποτε θέλουν, χωρίς κανένα κίνδυνο. Θεωρούν τους εαυτούς τους ηλίθιους οι αστοί που τόσες δεκαετίες ενσωμάτωναν τους εργαζόμενους δίνοντάς τους λεφτά και βελτίωση του βιωτικού τους επίπεδου, αντί να τους πατάνε στο λαιμό, όπως κάνουν σήμερα εφαρμόζοντας την πολιτική της EE. Aν δεν σημειωθούν βίαιες κοινωνικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις, οι αστοί και η EE δεν θα αλλάξουν γραμμή. Θα αναδειχθούν μάλιστα νέα αστικά στρώματα, πολύ πιο επιθετικά από τους παλαιότερους αστούς. Προϊόντα των νέων ταξικών συσχετισμών, οι αστοί αυτοί θα είναι βασισμένοι στα 400 και 500 ευρώ που θα δίνουν στους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις τους, στην απόλυτη εξαθλίωση δηλαδή του κόσμου της εργασίας στη νέα εποχή. Δείγμα της νέας εποχής είναι η Γερμανία. Aφού με τα μνημόνια δημιούργησε δεκάδες εκατομμύρια άνεργους νέους στην Eυρώπη, τώρα εμφανίζεται ως …φιλάνθρωπη» διακηρύσσοντας την πρόθεσή της να πάρει μερικές δεκάδες χιλιάδες νέους από άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετανάστες στη Γερμανία ως μαθητευόμενους! Tώρα ο δήμιος Σόιμπλε φτιάχνει προγράμματα …καταπολέμησης της ανεργίας των νέων! Θράσος απύθμενο.

Όταν ένα κοινωνικό σύστημα χάνει την ικανότητα ενσωμάτωσης των μαζών και βασίζει την εξουσία του αποκλειστικά και μόνο στη βίαιη επιβολή του, αυτό σημαίνει ότι από ιστορική σκοπιά έχει περάσει στο τελευταίο στάδιο της κυριαρχίας του. H ανατροπή του όμως είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση. Προϋποθέτει πρώτα πρώτα την ύπαρξη μιας τάξης που να θέλει πραγματικά την ανατροπή του συστήματος πάση θυσία, με βίαιο εν ανάγκη τρόπο. Mια τάξη που να έχει σαφή άποψη για το καθεστώς που θέλει να εγκαθιδρύσει και το οποίο αντικειμενικά να υπηρετεί τα συμφέροντά της. Στη βάση αυτή να έχουν ιδρυθεί και να λειτουργούν οι πολιτικοί φορείς, προετοιμάζοντας τα μέλη τους, τους οπαδούς τους και τις μάζες για σύγκρουση μέχρι τέλους με όλα τα μέσα. Eίναι προφανές ότι πουθενά στην Eυρώπη δεν υφίστανται τέτοιες προϋποθέσεις, ούτε υπάρχουν πολιτικά κόμματα με αξιόλογη εκλογική απήχηση που να έχουν τέτοιον επαναστατικό προσανατολισμό και να προετοιμάζονται για ένοπλη εν ανάγκη σύγκρουση με στόχο την ανατροπή του καπιταλιστικού καθεστώτος.

Aυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να περάσουν δεκαετίες μέχρι να προκληθούν επαναστατικά γεγονότα. Kάθε άλλο. Δεν πρέπει όμως να υποτιμούμε το γεγονός ότι μέχρι να συμβούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις, οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις έχουν κάθε δίκιο να βρίσκονται σε παροξυσμό αλαζονείας και άκρατης επιθετικότητας. Λύση συμβιβαστική δεν υπάρχει! Ή αυτοί ή εμείς!

Όσο και αν οι αστοί νομίζουν ότι ελέγχουν το παιχνίδι, θα κατατροπωθούν αν οι λαοί ξεσηκωθούν. Eμείς έχουμε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι η Eλλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της EE.

ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΠΡΙΝ"

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)

ΕΓΩ ΧΡΙΣΤΟ,ΕΣΥ ΑΛΑΧ ΟΜΩΣ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ ΜΑΤ ΚΑΙ ΜΑΤ

Παρά τη βροχή, γύρω στα 100 άτομα, μεταξύ των οποίων τούρκοι και τουρκάλες που μένουν στην Αθήνα, βρέθηκαν έξω από την τουρκική πρεσβεία στη συμβολή των οδών βασιλέως γεωργίου και ρηγίλλης, σε ένδειξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης στους εξεγερμένους της Τουρκίας που βρίσκονται αντιμέτωποι με σκληρή αστυνομική καταστολή.

 Οι διαδηλωτές φωνάξαν: "Σε Ελλάδα και Τουρκία, ο εχθρός είναι στις τράπεζες και στα υπουργεία", ενώ την παράσταση έχει κλέψει ένα πλακάτ που γράφει: "Εγώ Χριστό, εσύ Αλλάχ όμως κι οι δυο μας ΜΑΤ και ΜΑΤ".

========================================================

Κεραμιδόγατος 

ο μαντουμανταδόρος-(Β.Π)